Zaterdag liet Prong het meesterwerk ‘Beg To Differ’ nog eens integraal op het Belgische publiek los. Hun tweede album uit 1990 geldt nog altijd als een mijlpaal in het metalgenre. Prong blies begin jaren ‘90 met hun vernieuwende post trashmetal met industrial invloeden een nieuwe wind door de metalscene.
Tommy Victor (zang / gitaar) richtte de band op vanuit thuisbasis New York. Samen met drummer Ted Parsons (ex-Swans) en bassist Mike Kirkland sloegen ze na hun harde punk-hardcorestijl op hun eerste EP ‘Primitive Origins’ en hun debuutalbum ‘Force Fed’ een meer dan gesmaakte muzikale weg in met een mengeling van hardcore, trashmetal en industrial music. Hiermee beïnvloedden ze ook menige band. Jonathan Davis van KoRn en Trent Reznor van N.I.N. steken niet onder stoelen of banken dat ze de mosterd bij Prong haalden. De band kreeg echter nooit de erkenning die ze eigenlijk verdiende en bleef zo hangen in het undergroundcircuit. Het zal grondlegger Tommy Victor worst wezen.
Het was van 20 oktober 1990 geleden dat we Prong onder dezelfde ‘Beg To Differ-tour’-noemer in het uitverkochte en te kleine (meer publiek zonder kaart buiten dan gelukkigen in de zaal) Democrazy-zaaltje in Gent plat zagen spelen. En zaterdag was het niet anders in de Trix-zaal in Antwerpen. Een goed gevulde zaal kon er nog eens horen hoe verfrissend ‘Beg To Differ’ na al die jaren nog klinkt. De originele hoes van het ‘Beg To Differ’ album werd ontworpen door Brian ’Pushead’ Schroeder. Het hing uitvergroot boven de drummer in doekvorm dreigend te wapperen. Tommy Victor is het enige originele lid van de band dat de tand des tijds doorstaan heeft. Hij bleek – zoals altijd - het uithangsbord bij uitstek!
Opener en kopstoot van jewelste “For Dear Life” hakte erin als een bijl van een hyperactieve middeleeuwse beul. Dit kon tellen als verwelkominggroet. “Steady Decline” werd retestrak in onze maag gesplitst en bij titelnummer “Beg To Differ” en “Lost and Found” werd de chorus uit volle borst meegezongen vanuit het publiek.
Tommy Victor had er duidelijk zin in en liet geen kans onbenut om dit publiek nog wat meer op te jutten. Het langzaam opgebouwde en snedige “Your Fear” spatte finaal open als een rijpe zweer in een hevig headbangend publiek. Het voorzichtig aanzwellende “Take It Hand” ging al vlug over in hardcore van de bovenste plank om dan gas terug te nemen tijdens het chorusgedeelte, dat wederom door een uitzinnig publiek werd meegebruld.
Tijdens het instrumentale “Intermenstrual, D.S.B.” kon Victor zijn stembanden wat sparen. Dit in tegenstelling tot zijn gitaarsnaren, die met een brede grijns gefolterd werden alsof ze nog veel op te biechten hadden. Er volgden nog een mokerslag (“Right To Nothing”), een uppercut (“Prime Cut”) en een rechtse directe (“Just The Same”). We konden gelukkig nog tijdig recht krabbelen om te genieten van een magistrale versie van de Chrome-cover “Third From The Sun” en tevens het laatste nummer op hun Beg To Differ album.
Maar Prong zou Prong niet zijn als ze ons, naast enkele schitterende songs uit hun nieuwe album (‘Carved Into Stone’) ook nog op enkele klassiekers zouden trakteren bij de bisronde. Het nieuwe “Revenge… Best served cold” moest niet onder doen voor de klassiekers “Rude Awakening”, “Who’s fist is this anyway”, “Another Wordly Device” & “Snap Your Fingers - Snap your Neck”. En uitsmijter “Eternal Heat” van het nieuwe album liet de hel los in de Trixzaal, die ondertussen meer weg had van een oververhitte sauna.
Bezweet maar voldaan trokken we de nacht in na een klassiek avondje Prong om duimen en vingers bij af te likken. Deze pioniers blijven de heersers in het genre.
Organisatie: Heartbreaktunes (i.s.m. Rock Herk 30 years + Trix, Antwerpen)
‘t Was de locatie, ‘t was het publiek, ‘t was de band, maar ‘t was vooral de 76-(jaja)-jarige Ebo Taylor die ons in het DOK in Gent een ‘memorable night’ (sic) bezorgde. Een Afrikaanse grootheid voor (amper) een dikke honderd, weliswaar heel gretige toehoorders. Als de zomer niet vanzelf naar ons landje komt, halen we die warmte dan maar naar hier.
Onze eigen eerste ervaring met het DOK gaf ons al een welgekomen verwonderingsgevoel. ‘Een werfplek voor verpozing en creatieve manoeuvres’. Te onthouden,. Te herbezoeken. Genoteerd. Maar we kwamen voor Ebo Taylor. En die bood nog meer dan we verwacht hadden.
Zijn passage anderhalf jaar geleden in het Zuiderpershuis van Antwerpen hadden we gemist. Maar dit keer stopte de Ghanees met zijn nieuwe (eerste studio-) album (letterlijk in een kartonnen doos) in Gent, een dag na Brussel. ‘We speelden al in Berlijn, in Sao Paolo, in Japan. De band zal wel moe zijn’, grapte de oude kraker naar het einde van zijn performance toe en hij speelde maar alleen verder, met enkel zijn percussionist in begeleiding. Intiem mooi.
Maar daaraan ging al bijna anderhalf uur swingende ‘highlife’ vooraf. ‘Highlife’ is een soort Afropop, een dansmuziek die een dikke eeuw geleden in Ghana ontstond uit een vermenging van Afrikaanse ritmes met de brassbands van het Britse leger en Amerikaanse jazz. Met blazers dus, waarna later gitaar en zelfs synthesizers toegevoegd werden. Het is een jazzy uitgesponnen genre dat beweegt en doet bewegen en waarvan Taylor een eigen uptempo versie maakte. Aanvankelijk staan enkel je voeten stil, wat later ga je helemaal mee in de muziek. Zo ook die vrijdag in Gent.
Taylor is er 76 en verloochent zijn roots niet. En die gaan zelfs terug tot James Brown. Naar eigen zeggen stonden op zijn platen highlifesongs op de voor- en afrofunk op de achterkant. Jaren later (her)ontdekte de wereld Ebo Taylor (een jamvriend van de Nigeriaan Fela Kuti) en intussen schuimt hij zo de wereld af met concerten en duikt hij de studio’s in. Zijn nieuwe album ‘Appia Kwa Bridge’ werd opgenomen in Berlijn met The Afrobeat Academy, de band waarmee hij al zijn vorige album ‘Love & death’ (pas in 2010 !) opnam en er daarna wereldwijd mee toerde.
Hij speelde in Gent deels zijn oudere nummers, afgewisseld met zijn nieuwer werk dat een aantal traditionele oorlogssongs en kinderliedjes bevat van de ‘Fante’, een etnische groep uit het kustgebied van Ghana. De titel ‘Appia Kwa Bridge’ verwijst naar een brug in Taylors geboortestad, ook de brug der liefde genaamd.
Afrika zit nog ten volle in zijn lijf en dat was in het DOK te merken. De levende legende komt na het intronummer van zijn zevenkoppige band op het podium ‘gekropen’. Hij neemt zijn gitaar en zal zich voornamelijk beperken tot de gitaarsolo’s, al moet hij daar zelfs in “Africa Woman” even toe aangezet worden door de saxofonist: ‘Make some noise’.
Het is een doorlopende groove, bijwijlen wat funkygetint en met een stem die nog klinkt, al ging die af en toe verloren door zijn beweeglijkheid, want de man die - zelfs in België - al lang zijn pensioengerechtigde leeftijd bereikte, zwaait met lijf en leden en schudt de danspasjes uit zijn traditionele klederdracht. En is hij het niet, dan is synthesizerman ‘Eddy Murphy’ er letterlijk op kousenvoeten bij om zijn danstaak over te nemen. Het publiek had er evenzeer zin in en ging op elke uitnodiging om mee te zingen met graagte in.
Op aanvraag uit het publiek sluit Taylor af met een schitterende versie van Africa “Big Ass’ Woman”, waarna de man zomaar het publiek instapt, wat meedanst en zich dan rustig uit de menigte wurmt en vertrekt. Zijn band – vooral op aangeven van de enthousiasmerende saxofonist – wil verder doen, ondanks de ‘curfew’ van 22 uur. De nieuwste van ‘EPO’ Taylor zal nog een tijd in onze oren en uit onze boxen klinken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ebo-taylor-18-05-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent (ism DOK)
Het was net 20 jaar geleden dat ik The Cynics met een verschroeiend concert in de N9 (toen nog De Media) in Eeklo aan het werk zag. Twee decennia later bleek er nog geen spat sleet te zitten op dit garagepunk instituut.
Maar eerst mochten de Twin Twisters in het kader van IC Music ons nog komen opwarmen. IC Music is een Europees netwerk voor actuele muziek bestaande uit 4 Franse clubs, twee Engelse en twee Belgische (4AD en De Kreun) die als doel heeft meer kansen te bieden aan door hen geselecteerde groepen.
De Twin Twisters uit Amiens zijn naar eigen zeggen zwaar beïnvloed door The Cramps en The Jon Spencer Blues Explosion maar daar viel op het podium niet zoveel van te merken. Zanger-gitarist Hugo Cechosz, strak in het pak, leek wat op Tav Falco en ook muzikaal mocht je het eerder in die richting zoeken. Samen met drummer Christophe Gratien, een man die je eerder aan een toog dan een drumstel zou verwachten, brachten ze krakkemikkige rockabilly waar bij momenten wel vonken uitsprongen maar waarvan de songs meestal net iets te mager waren om te beklijven. En waarom Cechosz voortdurend van gitaar switchte bleef me een raadsel. Veel veranderde dat niet aan de sound en het haalde voortdurend de vaart uit de set wat bij dit soort muziek meestal nefast is.
Laat ik het houden op een moedige poging, echte twisters zijn ze voorlopig nog niet.
The Cynics uit Pittsburgh, Pennsylvania is de groep rond gitarist Gregg Kostelich en zanger Michael Kastelic met tegenwoordig Angel Kaplan op bas en Pablo Gonzalez op drums. Gregg Kostelich zag als kleine jongen al optredens van The Sonics, The Blue Magoos en The Who en kwam zo waarschijnlijk aan zijn neus voor fijne garagerock wat naast The Cynics ook resulteerde in zijn eigen label ‘Get Hip Recordings’.
Deze tour kwam er om de nieuwe plaat ‘Spinning wheel motel’ (van vorig jaar ook al weer) te promoten en de set begon dan ook meteen met de titeltrack ervan. Een knap nummer dat een beetje naar R.E.M. zweemt. Daarna volgden nog een rits songs uit die nieuwe plaat, die wat leden onder een te hoog kabbelgehalte.
Maar dan was het tijd voor de hits, aldus Kastelic, werd er een versnelling hoger geschakeld en meteen bleek ieder nummer een feest. Alle krakers van vroeger (“You got the love”, “Close to me”, “Blue train station”, “Baby, what's wrong!”,...) passeerden de revue, telkens in een uitvoering die de plaatversie deed verbleken. Men kan zich misschien ergeren aan zijn mascara of zijn overbeweeglijkheid, feit blijft dat Michael Kastelic, die soms ook eens uithaalde op mondharmonica, een ronduit fantastische zanger is met een zeer herkenbare, sterke stem. Bovendien gaf de man letterlijk alles en wil ik de kilometers niet tellen die hij afdraafde op het podium. De tijd lijkt echt geen vat te hebben op deze Marc Bolan lookalike. Nauwelijks veranderd bij twintig jaar geleden, wat niet gezegd kon worden van Gregg Kostelich, bij wie de gangbare verouderingsmechanismen wel in werking zijn getreden. Maar wat stond die man, bescheiden en wat teruggetrokken opgesteld, voortdurend te schitteren op gitaar. Fors als het moest maar telkens subtiele motiefjes binnen smokkelend als het kon.
Dit is garagerock uit de jaren '80 toen de gitaar nog als een gitaar mocht klinken en niet als een verwrongen stuk oud ijzer zoals dat later in de jaren '90 de trend werd. De aanloop buiten beschouwing gelaten was dit een magistrale set tijdloze rock-'n-roll en toen, na het laatste bisnummer, een devote fan alsnog een verzoekje in het oor van Kastelic fluisterde werd dit meteen gespeeld!
Het enige wat je zich achteraf kon afvragen was waarom er hier zo ontstellend weinig volk was voor komen opdagen. The Cynics zijn blijkbaar één van de best bewaarde geheimen uit de rock-'n-roll, waar zelfs een ‘Allmusic’ geen vermelding voor nodig acht.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Amon Adonai Santos de Araújo Tobin aka Amon Tobin is één van de meest vooruitstrevende en invloedrijke sound designers dat Ninja Tune ooit onder zijn vleugels heeft genomen. Zijn werken zijn stuk voor stuk een bijdrage geweest tot de evolutie van geluid. Deze ‘bad ass’ is razend populair, maar voor de man zelf is dit een onoverkomelijk neveneffect van zijn genialiteit. Met zijn laatste album ‘ISAM‘ gaat hij ook in 2012 op tournee en maakt hij een korte tussenstop in Frans Vlaanderen.
Vanavond heeft Aéronef in Lille de eer om dit audiovisueel buitenbeentje op de affiche te laten prijken. Liefhebbers van intelligente elektronische muziek krijgen vanavond ongetwijfeld te horen hoe de toekomst klinkt.
Vele elektronische artiesten pakken tegenwoordig uit met adembenemende audiovisuele shows maar wat deze man ons heeft laten ervaren, krijgt zonder meer het label van 'nooit eerder gezien' opgeplakt. Amon Tobin presenteert door middel van deze live performance zijn visie op de toekomst met een hyperperfectionistisch audiovisueel meesterwerk waarbij complexe animaties geprojecteerd worden op 7,5 meter hoge, 3D-Tetrisachtige blokkentorens die voortdurend van gedaante verwisselen.
Amon Tobin staat er om bekend een samplegoochelaar te zijn en met ‘ISAM’ gaat hij zelf nog een stapje verder. Door middel van ‘field recordings’ (opnames van natuurlijk geluid) construeert hij een sound die alle stijlen overstijgt. Met opener “Journeyman” neemt ‘commander Amon’ ons mee in zijn space craft op een intergalactische trip dat ons toch aangenaam laat schommelen tussen de meest uiteenlopende emoties.
Zowel de sound als de visuals zijn de ene keer zacht en mooi om dan over te slaan in rusteloos, complex en soms zelf huiveringwekkend. De show bevat dubstepachtige invloeden, downtempo nummers en bass & breaks met uiterst abstracte patronen.
Deze ‘mindblowing’ totaalervaring van beeld en geluid laat het album meer tot zijn recht komen dan wanneer je het enkel beluistert. Een normaal menselijk brein beschikt over te weinig absorptievermogen om de gehele show te kunnen plaatsen.
Daarom dat velen het met ons eens zullen zijn dat één keer deze performance meemaken onvoldoende is om alles te kunnen vatten. Hopelijk krijgen we dit Braziliaans paradepaardje van de Ninja Tune-stal ook nog in een Belgische zaal te zien. Eén ding is zeker! Wij gaan niet naar ‘Rock Schueremans’ om ‘ISAM live’ opnieuw te zien in de namiddag.
Organisatie : Aéronef, Lille
Thijs Van Leer & Orkest der Lage Landen (olv Walter Proost) ‘Introspection Classic’
Na mijn laaiend enthousiaste bespreking van het optreden van Focus, enkele weken geleden in zaal Roma in Borgerhout, was ik zeer benieuwd naar dit optreden van Thijs Van Leer.
Hij werd begeleid door het Orkest der Lage Landen onder leiding van Walter Proost. Ook sopraan Astrid Stockman was van de partij. Ongeveer de helft van het concert was Thijs Van Leer helemaal niet te zien. Het orkest speelde alleen of tezamen met Astrid Stockman. Dit was gewoon een concert met lichte klassieke muziek.
Eigenlijk ga ik tegenwoordig meer naar klassieke concerten dan naar popconcerten, zodat ik mij een goed oordeel kon vormen van hun prestaties. En die waren heel professioneel en zuiver, zoals het hoort voor klassiek geschoolde musici.
Maar de muziekkeuze was voor een groot deel erg teleurstellend: weinig verrassend en erg afgezaagd. Ik denk hier aan het “Ave Maria” van Bach/Gounod, “Summertime” van Gershwin, “Bist du bei mir” van J.S. Bach en een selectie uit ‘West Side Story’. Er was duidelijk gekozen voor zekerheid.
En de arrangementen van Jelle Tassyns konden mij helemaal niet bekoren en waren overbodig. Ik vraag mij trouwens af wat er mis is met de originele partijen van die werken.
De nummers van Focus die aan bod kwamen waren zeer kort en werden zeer routinematig gespeeld door muzikanten, waarvan een aantal duidelijk onwennig waren in deze situatie. Maar het was vooral dirigent Walter Proost, die zijn orkest een heel strak tempo oplegde en weinig ruimte liet voor gevoel. Alsof hij dwangmatig een ingebouwde metronoom volgde. “House of the King”, “Focus 3” en “Sylvia” klonken dus echt niet zoals het zou moeten. Het was zeer goed ingestudeerd en er was helemaal geen plaats voor improvisatie. Alleen het nieuwe nummer “Le Tango” klonk frisser. Ik keek uit naar het laatste nummer, één van mijn lievelingsoldies, namelijk “Mc Arthur Park” van Richard Harris. Echt een bombastisch nummer waar een klassiek orkest bij hoort.
Over Thijs Van Leer niets dan goeds, maar weer volgde de dirigent zijn ingebouwde klok, zonder echt rekening te houden met Thijs Van Leer. Het wrong dus weer tussen die twee.
Als bisnummer werd bovendien het “Rondo” van Rogier van Otterloo gewoon herhaald. Niet echt een climax. Deze formule beloofde heel veel, maar er kwam weinig van terecht. Een gemiste kans.
Pics http://www.musiczine.net/nl/fotos/thijs-van-leer-11-05-2012/
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Delaney Davidson + James Leg - Zelfs een overdaad aan pech kan James Leg niet nekken
Delaney Davidson + James Leg
Delaney Davidson uit Christchurch, Nieuw-Zeeland, leek op het eerste zicht, zo weggelopen uit een film van Quentin Tarantino. Net het stof van het pak geklopt en vreselijke geheimen torsend achter dat onbewogen, staalharde gelaat. Hij toonde ook enige gelijkenissen met die andere kerel van Down Under, C.W. Stoneking. Maar terwijl Stoneking zich vastklampt aan die authentieke sound uit het verleden lijkt Davidson meer van deze tijd en was hij steeds druk in de weer met loops.
En dat je daar tegenwoordig veel mee kan bewees hij toen hij een ‘dance contest’ organiseerde. Hij speelde enkele loops in waarop het walsje gewoon verder speelde terwijl hijzelf de dans ging inleiden in het publiek. Tja, waarom zou je dan nog dure muzikanten moeten inhuren? Davidson bracht zijn songs, waarvoor hij inspiratie vond in zowel folk-, blues- als countrymiddens, met een wat benepen stem (zand tussen de tanden?) en in een lome sfeer waarin ook een Calexico zich kan wentelen. Naast de vele sterke eigen nummers bracht hij ook enkele gesmaakte covers: Leadbelly's “In the pines” (waar de versie van Nirvana blijkbaar aanleiding toe was), een hilarisch (wat dacht je?) nummer van Lightning Beat-Man (Davidson brengt trouwens zijn platen uit op diens label ‘Voodoo Rhythm’), Willie Dixon's “Spoonful” (hoorde ik enkele dagen geleden ook al van The Crooked Brothers) en Hank Williams' “Ramblin' man” (dat ietwat gebukt ging onder een overvloed van gemanipuleerde loops). Of de man tevreden was na afloop van zijn set viel niet op te maken uit zijn ijzige gelaatsuitdrukking, wij waren dat alvast wel.
Blijkbaar had zijn verwoestende passage (bijna letterlijk) op het Bretoense Folks&Blues Festival in Binic, vorig jaar, geen sporen nagelaten bij James Leg. Opnieuw met een andere drummer (de derde al sinds Black Diamond Heavies op non-actief staan), dit keer ene Andrew uit het Franse Angoulême. Een goeie drummer, dat zeker, met de nodige zin voor wat show ook, maar toch niet van die aard om de herinnering aan de onwaarschijnlijke Van Campbell, die zelfs geen halve oogopslag nodig had om te weten waar James Leg naartoe wilde, te doen vervagen.
Dat verleden met de Black Diamond Heavies werd trouwens absoluut niet verloochend en de set begon dan ook meteen verschroeiend met de oude en onverwoestbare stomper “Poor brown sugar”. James Leg staat nog steeds garant voor een avond dampende blues, country, soul en gospel die hij zeer eigenzinnig interpreteert met zijn door whiskey en sigaretten geschuurde stem en zijn overstuurde Fender Rhodes. Maar ook in het subtielere werk blijft de man verbazing wekken. Zoals hij in “Oh sinnerman” van Nina Simone zijn vingers over de toetsen laat glijden blijft tot de verbeelding spreken.
En toch bleef dat sprankeltje magie, dat de Black Diamond Heavies zo superieur maakte, uit. Nu moet ik er meteen bij zeggen dat de twee niet van de nodige pech gespaard bleven. Zo was er eerst een mechanisch defect aan de piano. Het mag dan voor de toeschouwers bijzonder spectaculair ogen hoe James in record tempo met schroevendraaier en kniptang dit euvel herstelt, de man zelf haalt het uit de grond van zijn hart en het haalt onvermijdelijk toch de vaart uit de show. Tot overmaat van ramp brak de drummer ook nog zijn snare waardoor de set toch een halfuurtje werd ingekort, wist James Leg achteraf te vertellen.
Ondanks al die pech en het feit dat dit één van de laatste optredens was uit een bijzonder lange en slopende tour kregen we een indringende set te zien van twee muzikanten die van geen wijken wilden weten.
Na zowat een half jaar touren wil James Leg de tweede helft van dit jaar de studio induiken om maar liefst twee platen op te nemen: eentje onder zijn eigen naam en een tweede onder de vlag van de Black Diamond Heavies, met Van Campbell! Als dat geen goed nieuws is!
Organisatie : de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
‘Feel good evening’ met Train in Paradiso, kreeg staartje voor Belgische fans in The Qube (Q-Music)
Optredens Train, Paradiso Amsterdam, NL op 01-05-2012 en op 08-05-2012 in The Qube (Q-Music), Vilvoorde
- Paradiso Amsterdam, NL op 01-05-2012 -
Het nieuwe album van Train, ‘California 37’ is een beetje een twijfelgeval. Nadat de heren uit San Francisco doorbraken in 2001 met hun tweede album ‘Drops Of Jupiter’ (én de gelijknamige monsterhit!) was het geruime tijd stil rond de band van Pat Monahan & co. De groep bleef echter wel uitstekende albums maken maar een nieuwe, grote wereldhit bleef uit. Tot in 2010 “Hey, Soul Sister” onze radio teisterde. Een leuk popdeuntje dat zowel kids als senioren kon bekoren. Mede door het succes van “Hey, Soul Sister” kiest de band dus nu op de nieuwe plaat voor een commerciëler geluid; waarschijnlijk omdat men zich nu pas echt realiseert dat je ook hits kan scoren met aanstekelijke, eenvoudige popdeuntjes. Rockliefhebbers van het eerste uur zullen dan ook meer moeite hebben met de nieuwe koers die de band nu vaart. Train die ontstond uit een Led Zeppelin coverband blijft zich een rockband noemen en wou dit statement kracht bijzetten door een korte Europese tournee ter promotie van het nieuwe album ‘California 37’. Een tour op het vasteland die terug ons Belgenlandje oversloeg….of toch niet helemaal?
Omdat we Train absoluut wouden zien, zakten we af naar Amsterdam. Altijd leuk trouwens om nog eens Paradiso binnen te wandelen. Hier zijn bands altijd top, vooral omdat sfeer en locatie (concert in een oude kerk!) nu eenmaal samengaan. Balkon 1 met direct zicht op het podium bleek een unieke plek voor een zalige concertavond.
Het begon al bijzonder sterk met supportact Matt Nathanson, een Amerikaanse singer-songwriter, (eveneens uit San Francisco) die voor de eerste keer op de Europese podia stond. ‘Modern Love’ uit 2011, is al zijn zevende studioalbum en daar kwamen ook de meeste songs uit. Songs die niet helemaal onbekend bleken voor het Nederlandse publiek want Nathanson kon op erg veel respons rekenen. Nathanson wer enkel geflankeerd door zijn gitarist, waardoor alle songs akoestisch werden gebracht. Het is bijna een uitzondering op de regel maar dit was een zeer boeiend en leuk voorprogramma!
Train liet niet lang op zich wachten en opende zeer toepasselijk met: “We Were Made For This”, toch een van de sterkere songs uit het nieuwe album. Het Train trio: Patrick Monahan (vocals), Jimmy Stafford (guitar) en Scott Underwood (drums) liet zich live versterken door twee extra muzikanten.
Na de rustige start en een duik in de geschiedenis van Train tijdens “This’ll Be My Year”, kwam Paradiso pas echt volledig op dreef met “If It’s Love”. Pat Monahan, wiens stem, de hele avond wat wisselvallig klonk , bespeelde het publiek als een echte entertainer.
Twee leuke dames werden op het podium gehaald om tamboerijn mee te spelen tijdens “Get To Me”. Ze werden beloond met Train T-shirts, waarvan er kort erna nog enkele het publiek invlogen. Het nochtans op plaat indrukwekende “Mississippi” kwam live niet helemaal uit de verf. Vooral de poppy songs uit het nieuwe album (7 songs uit het nieuwe album!) maakten het meest indruk. “50 Ways To Say Goodbye”, klonk warm en met een grandeur zoals een Spaanse furie. Ingetogen werd het erna met het bijzonder intense “You Can Finally Meet My Mom”, een ode aan Pat’s overleden moeder. Paradiso zong mooi en zacht tijdens “Marry Me”…..een absoluut kippenvelmoment!!!
De finale werd op gang getrapt met een cover van stadsgenoten Journey. De hit “Don’t Stop Believin’” werd opgevoerd in de vorm van een zangwedstrijdje. Drie kandidaten mochten ook al het podium op waarbij de winnares een gesigneerde gitaar mee naar huis mocht nemen. “Drive By” en vooral “Hey, Soul Sister” werden niet altijd even loepzuiver gezongen maar gelukkig was er een enthousiast Paradiso die elk woord meebrulde.
De band nam afscheid met een drieluik waarbij hun allergrootste hit “Drops Of Jupiter” tot het laatst werd bewaard.
Train bracht opnieuw een zeer vermakelijke leuke show vol afwisseling. De band deed heel wat met het publiek maar dat hield hen niet tegen om sterk te musiceren. “Hey, Soul Sister” was ook in België een grote hit dus moet het zeker mogelijk zijn om deze Train de volgende keer ook in ons land te laten stoppen.
- The Qube (Q-Music), Vilvoorde op 08/05/2012 -
Enkele dagen na Amsterdam kreeg ik helemaal onverwacht een uitnodiging van Sony Music en Musiczine.net om de showcase bij te wonen van Train in de Q-Music studio in Vilvoorde. Komende van Glasgow (U.K.) en op weg naar Keulen vond de band toch even de tijd om te stoppen in ons land. Er wachtte ons een warm onthaal in Vilvoorde aan de Medialaan 1, nog steeds dé plaats om bekende Vlamingen te spotten.
Train mocht er een akoestisch concertje (als trio) geven in de gezellige, trendy The Qube, die slechts toegankelijk was voor een aantal persverantwoordelijken en winnaars van een Train wedstrijd op Q-Music. Pat Monahan was duidelijk erg nerveus en liet ook weten zeer vermoeid te zijn (dit was af en toe duidelijk te horen aan zijn stem!). Met wat cynische humor probeerde Pat het ijs te breken want meermaals moest hij vaststellen dat het aanwezige publiek zijn songs niet echt helemaal kende. “Maar dat hebben we enkel aan onszelf te danken”, relativeerde hij…..”we hebben Europa en België te lang links laten liggen”. Toch zat de sfeer er goed in en genoot het publiek volop van Train zo intiem en dichtbij.
Zelf noemden ze dit hun eerste concert op Belgische bodem. Maar met slechts 6 songs durf ik amper van een echt concert te spreken. Deze showcase in The Qube bracht echter heel wat publiciteit met zich mee. Zo werd ook in ons land Train opnieuw in te kijker gezet want het concert in The Qube werd live uitgezonden op radio, Internet en televisie.
De band trakteerde ons ook op een primeur en beloofde in de herfst van 2012 (“…In Fall We’ll Be Back…That’s The Season After Summer”) voor een allereerste volwaardig concert naar België te komen. Wij zijn er zeker bij!!!!
Setlist Paradiso:
*We Were Made For This *This’ll Be My Year *If It’s Love *Get To Me *Mississippi *50 Ways To Say Goodbye *Save Me San Francisco *Calling All Angels *You Can Finally Meet My Mom *Marry Me *Mermaid *Don’t Stop Believin’ / Drum Break *Hey, Soul Sister *Drive By
*California 37 *Meet Virginia *Drops Of Jupiter
Setlist The Qube: *Drive By *This’ll Be My Year *Save Me San Francisco *Drops Of Jupiter *50 Ways To Say Goodbye *Hey, Soul Sister
Video Playlist Train @ Paradiso (5 video’s) http://www.youtube.com/playlist?list=PL4EAAAF1949652B7C
Video Train @ The Qube: http://youtu.be/SJ1fNMBl6Y4?hd=1
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/train-01-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-qube-vilvoorde/
Organisatie: Sony Music
Op 11 oktober 2010 mochten we in Vorst Nationaal het afscheidsconcert bijwonen van A-Ha. Met de: ‘Ending On A High Note’ tour nam de Scandinavische band wereldwijd in stijl afscheid van de fans. Het doek viel definitief voor A-Ha in thuisland Noorwegen waar 100.000 fans, verspreid over 4 avonden, begin december 2010 afscheid namen van hun popgoden. Het einde van A-Ha betekende gelukkig niet het einde voor Morten Harket, de charismatische frontman van de band. Zonet bracht hij een nieuw soloalbum uit onder de titel: ‘Out Of My Hands’, een album vol fascinerende luisterpopsongs met een elektronische inslag. Dit album kwam hij graag voorstellen in de Ancienne Belgique… maar natuurlijk had hij in zijn koffer ook enkel A-Ha klassiekers mee.
Als voorprogramma had Morten Harket de Engelse folkband Songdog meegenomen. Helaas had het publiek, dat gekomen was voor een post A-Ha feestje, totaal geen boodschap aan de literaire zwaarmoedige ballades van Lyndon Morgans & Co. De songs uit ‘A Life Eroding’ (2010) hadden ongetwijfeld meer mensen kunnen bekoren. Nu bleef alleen een onrespectvol en oorverdovend geroezemoes achter.
In november 2009 bleek de AB duidelijk te klein voor de Noorse hitband. Nu moesten we vaststellen dat Morten Harket (onder de noemer ‘The Voice Of A-Ha’) slechts de benedenverdieping van de Brusselse rocktempel deed vollopen. De afwezigen hadden echter helemaal ongelijk want na ruim 90 minuten waren we helemaal overtuigd dat er voor Morten Harket leven is na A-Ha!
Al van bij opener “Burn Money Burn”, een bewerkte Zweedse klassieker, werd Morten als een echte God aanbeden. De eerste drie songs waren liedjes uit z’n nieuwe soloplaat. Het was opvallend dat deze songs heel warm werden onthaald, terwijl ‘Out Of My Hands’ nog maar pas werd uitgebracht. Het bombastische elektronische jasje, de aanstekelijke Eurobeats en de rijke Eurosong-achtige productie zorgden er voor dat de nieuwe songs live een stuk overtuigender over kwamen.
Pas met “Crying In The Rain”, de uitstekende Everly Brothers cover, keerde Morten terug naar zijn periode met A-Ha. Gevolgd door het machtige (en door de fans gekozen om live te spelen): “Out Of Blue Comes Green”. Wat Morten ook deed, alles veranderde in goud. Zonnebrilletje af, leesbrilletje aan….het werd allemaal op luid hysterisch gegil onthaald. “Jullie zijn doorheen de tijd niet echt veel geëvolueerd hé…maar het is oké”, was Morten’s leuke reactie. De aantrekkingskracht is er dus nog steeds. Net zoals het jongensachtige geflirt met de vele vrouwelijke fans, ook al heeft de man de respectabele leeftijd van 52 jaar bereikt! Maar laat ons vooral onthouden dat het een avond was vol ongebreidelde, schone melodieën en de hemelse ‘vijf octaven stem’ van Harket. De begeleidingsband bestond uit de muzikanten die ook A-Ha live versterkten tijdens de vele wereldtournees , aangevuld met een nieuwe flamboyante gitarist die Morten aankondigde als Dan (z’n familienaam mochten we wegens te moeilijk gerust vergeten).
Hoewel de sound de ganse avond zeer synthesizer gericht was, waren er toch enkele sublieme melodieuze gitaarsolo’s te horen. Ook de setlist zat goed in elkaar met 7 nieuwe songs uit het nieuwe album, 4 songs uit het ‘Wild Seed’ (1995) en 8 songs uit de A-Ha periode.
Excellente show waarbij toch enkele songs opvielen. Het pittige “A Kind Of Christmas Card” en het waanzinnig mooie “We’re Looking For The Whales”, (lief opgedragen aan zijn vroegere bandleden Magne & Paul) behoorden tot de hoogtepunten van de avond. Niet “Take On Me” maar wel deze laatste song betekende de start destijds voor de Noorse band. “Scared Of Heights”, de huidige door Espen Lind geschreven single, werd de eerste encore. Waarna met “Stay On These Roads” de pure klasse van Morten nog eens duidelijk uit de verf kwam. Het was duidelijk ook niet teveel gevraagd om af te sluiten met A-Ha’s grootste hit: “Take On Me”. Want nog steeds waren er fans die op deze song de hele avond hadden gewacht. Sterk concert ondanks de magere opkomst!!!
Setlist: *Burn Money Burn *I’m The One *Keep The Sun Away *Crying In The Rain *Out Of Blue Comes Green *Move To Memphis *Forever Not Yours *When I Reached The Moon *Los Angeles *Spanish Steps *A Kind Of Christmas Card *We’re Looking For The Whales *Just Believe It *Lightning
*Scared Of Heights *Stay On These Roads *Foot Of The Mountain
*Lay Me Down Tonight *Take On Me
Video Playlist Morten Harket @ AB, Brussel (4 video’s)
http://www.youtube.com/playlist?list=PLB5E4E4CABE1D49B9
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/morten-harket-08-05-2012/
Organisatie: Live Nation
Tussen 2 Amerikaanse tours hield The Black Box Revelation even (opnieuw) halt om een thuismatch te spelen … Place to be was de Gentse Vooruit. Met supports voor Jane's Addiction en binnenkort voor Beady Eye en The Darkness gaat het de band duidelijk voor de wind. De positieve recensies van de derde plaat en hun intense liveshows openden deuren …
Toen ze het podium opkwamen werden ze al meteen warm onthaald . Het duo, die maar in de meest eenvoudige opstelling op het podium kan staan (gitaar – drums) , koos eerst voor onderhouden midtempo songs als “My girl”, “Shadowman” en “Bitter” . Het publiek hield er van, want al op de eerste akkoorden heerste er een broeierig sfeertje in de gezellig uitverkochte Vooruit .
Met “Rattle my heart” en “Gravity blues” werd een versnelling hoger geschakeld en kwam de trein goed op gang. Paternoster-Van Dijck toonde, in vergelijking met de cd voorstelling in de AB, november ll, dat de nieuwe nummers strakker, snediger en volwassener kunnen zijn . Het nieuwe album zat dan ook bijna integraal verweven in de anderhalf uur durende set. Het poppy “Skin” – heupwieger éérste klas - gevolgd door 'oudje' “I don't want it” maakten het eerste half uur vol; het duo had de adrenaline in de aderen en zonder al te veel bindteksten hakten en sloegen ze zich een weg door de uitgekiende setlist. Ze hadden het publiek mee en hun kenmerkende spirit straalde.
Verademing noteerden we met het aan Neil Young gelinkte “Sealed with thorns” , traditioneel met een lange jam van Paternoster, en het 'dromerige' “2 Young boys” . Ze pasten volledig in het huidige BBR concept.
Op het eind van de set werd nog een clusterbom van jewelste gedropt... een soort 'medley' van “I think I like you”, “Do I know you” en “Set your head on fire”, ruwe power, snedige, scherpe en snerpende gitaren en roffelende drums, kortom, zompige bluesrock op z’n best! Crowdsurfers werden gespot, het kookpunt werd bereikt.
In de bis dezelfde variatie … een meeslepend en emotievol “Never alone” gevolgd door “Madhouse” maakten de weg vrij voor “Crazy white man” en het afsluitende “High on a wire” , die alle registers nog eens opentrok.
Jan en Dries gaan met de juiste spirit te werk , stippelen verder hun carrière uit en tekenen voor liveshows vol overgave en dynamiek!
Setlist: 1. My girl, 2. Shadowman, 3. Bitter, 4. Rattle my heart , 5. Gravity blues, 6. Skin, 7. I don't want it, 8. My perception, 9. Shiver of joy, 10. Sealed with thorns, 12. 2 young boys, 12. Love licks, 13, I think i like you, 14. Do i know you, 15.Set your head on fire
Bis 16. Never alone, always together, 17. Madhouse, 18. Crazy white man, 19. High on a wire
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-box-revelation-08-05-2012/
Organisatie: Live Nation
Misschien was het wel een beetje teveel van hetzelfde, maar de energieke (licht)show die het Amerikaanse Foster the People in de uitverkochte Ancienne Belgique bracht, was wel af. Al is dat natuurlijk niet de essentie van muziek.
Voor hun voorprogramma had de band uit Los Angeles Mini Mansions meegebracht, drie jonge kerels van wie pianist en drummer ook de zang voor zich namen. Het geheel deed ons wat denken aan Air.
Maar het was duidelijk dat Brussel wachtte op de doortocht van Foster the People. Alsof de opwarming niet naar behoren was, kwam net voor de gig nog een roadie met das wat dirigeren, wat het enthousiasme nog een stukje opschroefde.
Foster the People, dat is voor velen de hit “Pumped Up Kids”. En die is wel richtinggevend voor het geluid dat de Amerikaanse rock-pop-band – opgericht in 2009 - eigen is. Alles draait rond Mark Foster die na wat stielen en ongelukken en wat eigen projecten met Mark Pontius en Cubbie Fink een klik vond. Maar muzikaal zag Foster het groots(er), vooral met veel verschillende instrumenten en dat veronderstelde meer volk en vooral gedegen muzikanten, wat in de AB ook weer bleek. Behalve de drummer nam elke artiest meerdere instrumenten ter hand.
De opbouw van de set zat juist. Ze speelden heel hun debuutalbum ‘Torches’ met recht doormidden nog twee andere nummers (“Broken Jaw” en “Love”). Ook elk nummer afzonderlijk werd steevast stevig opgebouwd, maar de sfeer werd vooral gemaakt door het knappe lichtspektakel en spelende beelden. Het licht kwam van alle kanten en het rolde als het ware over het podium om af en toe zelfs het publiek in de schijnwerper te plaatsen.
Ze staken van wal met ‘Houdini’ en creëerden met sterk rood licht meteen een sfeer. Na “Miss you” met wat donkere tonen, opende “Life On The Nickel” met xylofoon en bas en werd de frontman, die solo eindigde op de piano, toegejuicht door vooral gillende meiden die de voorste rijen bevolkten.
De vrolijk gekleurde melodie van “I Would Do Anything For You” werd een handjesdraaien-dansje waarbij hij zich vooral tot het publiek richtte: ‘De derde show in België, ‘it feels good. I love Brussels’.
De lichtshow trok verder over “Waste” – een beetje eighties - en even werd Foster poëtisch over muziek die “zoals zijn vriendin voelde, verliefd, alsof hij van een klif sprong en niet wist of hij zou vallen dan wel vliegen.”
“Broken Jaw” viel blijkbaar goed in de smaak bij zijn fans waarna hij “Love” inzette, soms klinkend als een puber met een schrapende kikker in de keel. Niet meteen de mooiste stem ooit, die helium voice. Maar Foster weet zijn publiek te animeren.
Uiteraard had de airplay van “Call It What You Want” gezorgd voor een meezingmoment terwijl fijne witte lichtstralen de hoofden van het publiek streelden. “Don’t Stop” was dan weer een andere stijl, meer rock nadat eerst een sample van lachende kindjes weerklonk.
Opnieuw rrrrollend licht – geel-oranje tinten – en dat zorgde voor een podium on fire-effect met “Helena Beat”. Tijd voor een break, want veel meer hebben ze niet en als ze toch een bisnummer willen spelen… Zouden ze echt hun grote hit “Pumped Up Kicks” opsparen tot het allerlaatste?
Toch wel. Eerst zette hij “Warrant” in op een sample van een orgeltje met zacht geel licht als een opkomende zon, terwijl alles even zelfs wat weg had van een kerkdienst. De outtro van het nummer werd evenwel te lang gerekt, alsof echt tijd moest gevuld worden. En voorwaar, de aandacht van het publiek verslapte, maar daar trok Mister Foster zich niets van aan, hij liet zich volledig in trance wegglijden met als gevolg dat zelfs mensen de zaal verlieten voor ze uiteindelijk toch “Pumped Up Kicks” aansneden. Het duurde nog even voor het grote feest weer oversloeg op de zaal, maar dat gebeurde uiteindelijk wel. Goed, we hebben ze vooral gezien en ook wel gehoord, die Foster the People. Dat volstaat.
Setlist: 1. Houdini 2. Miss You 3. Life On The Nickel 4. I Would Do Anything For You 5. Waste 6. Broken Jaw 7. Love 8. Call It What You Want 9. Don’t Stop 10. Helena Beat
Bis: 11. Warrant 12. Kicks
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foster-the-people-06-05-2012/
Organisatie: Live Nation
Een allesverwoestende trip kregen we te horen van het NY –se A Place To Bury Stangers . Hier werden onze trommelvliezen als vanouds nog eens goed getest, sie op het trio die grijpt naar de ‘90’s ‘Wall of Noise’ van My Bloody Valentine en Swervedriver, elementen neemt van de dreunende neurotische synthi van Suicide , de wave rock van Jesus & Mary Chain en de noisepop van Sonic Youth. En om de hoek piepen dan nog bands als Ride, Curve en is er wat psychedelica van Hawkwind en Spacemen 3 te horen. Een aanstekelijke mix waarbij de pedaaleffects gretig worden ingedrukt en de fuzz, feedback, distortion, wahwah galm en noisegolven ons om de oren vliegen. De gitaar en bas verkenden alle uithoeken van de zaal en kregen het hard te verduren, gezien twee gitaren van Oliver Ackermann er aan moesten geloven … snaren kapot en een gitaararm minder … Een stofzuigersound , shoegaze in de meest pure , rauwe vorm , hoewel ze op ‘Exploding head’ wat beheerster durfden te klinken. De nieuwe EP ‘Onwards to the wall’ houdt het midden tussen de twee en doet ons reikhalzend uitkijken naar de nieuwe cd ‘Worship’.
Ze waren nog mee op tour met MGMT , maar de mensen die hun leuke tunes wouden horen, hadden eerst nog een zware beproeving te doorstaan met deze A Place To Bury Strangers .
In een mistig decor , dimmend licht , stroboscoops en enkele verbleekte beelden op een videowall , presenteerden ze hun ‘total sonic annihalation’, die onderhuids wat popmelodieën vertoont , zoals op “To fix the gash in your head” , “I know I’ll see you” en het nieuwe “So far away” en “Onwards to the wall” , die sterk de stempel van Joy Division kenmerkte .
De communicatie werd tot een minimum herleid , maar dat zijn we intussen gewoon van deze gasten .
‘Snoeihard en pokkeluid’ schreef de redactie eerder en zo blijven ze klinken . Doorheen de noise zijn er sterke momenten , een wervelwind van donkere en wilde gitaarerupties en loden bastonen onder weinig verstaanbare duistere vocals. Kijk, Jesus & Mary Chain heeft na hun “Never understand” ruim twintig jaar later z’n opvolger onder deze A Place To Bury Strangers.
“Ego death” nagelde ons meteen aan de grond en na reeks bliksemflitsen , woeste golven en vulkaanuitbarstingen, werd afwisselend geput uit de 2 cd’s en de onlangs verschenen EP. We kwamen in het slot terecht in de apocalyps door de pijngrensoverschrijdende gitaarherrie van “I lived my life to stand in the shadow of yr heart” en “Oceans” . Indrukwekkende, verbluffende geluidsterreur die deed terugdenken wat My Bloody Valentine een paar jaar terug uitvoerde op Pukkelpop .
Verdwaasd werden we minuten lang achtergelaten met een onophoudelijk gedonder en bliksem, stroboscoops en piepende sounds , met een link aan Sunn O))) en aan Sugar van Bob Mould (remember het optreden in de Vooruit tientallen jaren terug!) . Intussen was de helft de zaal uit om het aan de toog met een pint door te spoelen .
… Shoegaze zonder geluidsdemper , het werd er letterlijk ingeramd; live biedt hun lawine van fuzz en feedback iets speciaals en daar hielden we van .
Support was Maze , een winnaar van Westtalent . Het trio speelde rauw grommende noiserock , die Vandal X en Kapitan Korsakov deed opwaaien . De schelle , hoog uithalende en schreeuwende vocals boden dat ‘ietsje’ meer; een verdiende support van het aparte APTBS …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-05-05-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Er is goed en slecht nieuws voor fans van Killing Joke. De Engelse uitvinders van de gothic metal hebben met ‘MMXII’ weliswaar opnieuw een absolute knaller uit, maar tevens zou dit wel eens het laatste wapenfeit ooit kunnen betekenen voor Jaz Coleman en de zijnen. Hun jongste plaat is namelijk volledig opgehangen aan ‘The 2012 Phenomenon’, een reeks metafysische transformaties die zich volgens de Maya kalender op 21 december zullen voltrekken met het definitieve einde van de wereld tot gevolg. Met het deuntje van “We’re gonna party like it’s 2012” in het achterhoofd spoedde ondergetekende zich dus ijlings naar de Gentse Vooruit op zoek naar voortekenen van de aangekondigde apocalyps.
Een live set van Killing Joke is niet zomaar een optreden, op hun live albums heeft de groep het dan ook steevast over zogenaamde gatherings. Op zulke avonden loop je gezworen vrienden en oude bekenden tegen het lijf die tussen pot en pint straffe verhalen opdiepen uit de jongste 33 jaar, want zolang draaien deze Engelse doemdenkers intussen al mee. Niet toevallig werden de registers geopend met “Requiem”, de spacy begrafenismars die in ’80 op de nietsvermoedende wereld werd losgelaten. Het geluid zat meteen raak en vogelverschrikker-van-dienst Coleman voelde zich in zijn onafscheidelijke overall duidelijk in zijn nopjes, maar echt vonken deed het optreden bij aanvang nog niet. Ook tijdens “European Super State” en oudjes “Sun Goes Down”, “Chop Chop” en “Wardance” etaleerden originele leden Kevin ‘Geordie’ Walker (gitaar), Martin ‘Youth’ Glover (bas) en ‘Big’ Paul Ferguson (drums) hun klasse, maar leek de groep een tikkeltje te routineus om ons echt van onze sokken te blazen.
Geduld wordt meestal beloond, want met het funky B-kantje “Change” zetten de Engelse veteranen zich eindelijk in pole positie. Eindelijk kreeg het publiek ook een trits nummers uit ‘MMXII’ geserveerd, waarop de achterdochtige doemdenker in Coleman zich lustig in de afgrond van de maatschappij stort.
Zijn makkers willen het niet met zoveel woorden gezegd hebben, maar op dat jongste album lijkt de elektronische inbreng van het vijfde onofficiële groepslid Reza Udhin voor een frisse wind te hebben gezorgd. In een tweede leven naast Killing Joke is Udhin trouwens frontman van het elektro-industrial gezelschap Inertia. Tijdens de dreigende atmosferische sleper “Primobile” was de handtekening van deze kleurrijke hanenkam alvast onmiskenbaar. Ook de intro van het gebalde “FEMA Camp” lijkt bedacht door Udhin, al moesten zijn synths het al vrij snel afleggen tegen de betonnen gitaarmuur die door Geordie met achteloos gemak werd opgetrokken.
Niet dat we daar donderdagavond veel boodschap aan hadden, maar de door het Amerikaanse Federal Emergency Management Agency opgerichte FEMA kampen zouden trouwens wel degelijk bestaan om staatsvijanden en terroristen op veilige afstand te houden.
In het opus magnum van de nieuwe plaat, “Pole Shift”, doet Coleman het relaas over de repolarisatie (zuidpool wordt noordpool, en omgekeerd) die zich tijdens de aangekondigde apocalyps op 21 december zou voltrekken. En ja, voor wie niet vies is van een beetje fatalisme en over genoeg fantasie beschikt kon zich wel wat inbeelden bij de onheilspellende Morse codes en de opeenvolging van hard-zacht, traag-snel en ingehouden-brutaal. Als een volleerd hogepriester maakte Coleman vervolgens een diepe knieval bij de kaarsen die voor de drums als een soort relikwie stonden opgesteld: gewoon even op adem komen, of toch maar hopen dat het vuur van de beschaving nog even blijft branden?
We houden het op een stilte voor de storm, want daarna ging het hek helemaal van de dam. De Vooruit was bijlange niet tot aan de nok gevuld, maar tijdens een geweldig “Asteroid” bleken toch genoeg dapperen bereid om een pogo feestje in te zetten. De groep genoot zichtbaar met volle teugen, en gooide er meteen ook het aan bijna 3 miljard massaal consumerende Chinezen en Indiërs opgedragen “The Great Cull” achteraan. Na de dubbele Grand cru “The Wait” en “Pssyche”, trouwens twee persoonlijke favorieten van John Peel uit de begindagen van Killing Joke, gunde de groep zichzelf en het publiek een welverdiende adempauze.
De gathering eindigde uiteindelijk zoals ie begonnen was, namelijk in begrafenisstemming met een eerbetoon aan alle broeders en zusters die de Killing Joke familie de jongste decennia ontvallen zijn. Spijtig genoeg ging het aan hen opgedragen “On All Hallow’s Eve” wat de mist in. Ook het enige Killing Joke nummer dat je ooit op Radio Nostalgie te horen krijgt, “Love Like Blood”, paste niet echt in de bisronde en tekende voor de enige echte misser van de avond. Met het machtige slotakkoord “Pandemonium” zetten Coleman & co gelukkig tijdig orde op zaken.
Nam Killing Joke nu voorlopig of voorgoed afscheid van België? Met een bom van een nieuwe plaat en een live reputatie die ondanks de gekende kunstjes ons nog steeds op stang weet te jagen komt de apocalyps misschien wel wat te vroeg. Bij leven en welzijn, graag dus afspraak op 22 december voor een nieuwe gathering.
Eerder zagen we The Icarus Line uit Californië. Eén van hun nummers, “Up against the wall mxtchafuckers”, was meteen ook de attitude van zanger Joe Cardamone , die het publiek maar stijfjes vond op hun kronkelende en hinkstapspringende rock’n’roll, die rauw, hard, scherp, scheurend, ontregeld en ontketend kon zijn.
Cardamone’s vocals zijn vervormd en schreeuwerig en met z’n band versmolt de sound van Iggy, MC 5, Nick Cave’s Birthday Party, Black Flag ,The Cramps en Frank Tovey.
‘Take it or leave it’ leek het credo wel . De muzikale razernij smaakte , maar degradeerde zichzelf tot een soundcheck, en tot slot enige hoffelijkheid was hier op z’n plaats …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/killing-joke-05-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-icarus-line-05-05-2012/
Organisatie: New-Wave Classix (Amusez-Vous)
Nederlands 
Français 
