Timmy’s Organism - Wild en onbesuisd
Timmy's Organism en Billiam & The Split Bills

Net geen maand eerder zag ik Billiam & The Split Bills al eens in The Pit's, Kortrijk . Zo te zien had dit piepjonge bandje uit Melbourne hun lange tour vrij goed doorstaan. Het klonk hier zelfs wat beter dan in Kortrijk, maar dat had alles te maken met de klankbalans. De opdringerige synths waar ik me de vorige keer aan ergerde waren minder prominent aanwezig ten voordele van de gitaar terwijl de bas hier duidelijk de stuwende factor was.
Aan de andere kant miste ik dan weer de energie die in een punkhol als The Pit's altijd wat intenser is. Toch kon ik ook hier hun prettig gestoorde, snotterige lo-fi punk best wel smaken. De nummers klokten zelden boven de minuut af zodat verveling geen kans maakte en Billiam, die zich weer in alle bochten wrong waarbij zijn microfoon even al zwiepend het hazenpad koos, blijft een innemende frontman. Toch bleken ook hier de songs iets te primair om lang te blijven hangen tenzij misschien "My metronome", dat bij enkele mensen vooraan blijkbaar goed gekend was.

Timmy's Organism uit Detroit is het vehikel van Timmy Vulgar (né Timothy Lampinen), een man met een behoorlijke staat van dienst. Midden jaren '90 dook hij voor het eerst op met Epileptix maar ik leerde hem pas kennen in de jaren 00 via Clone Defects en Human Eye, twee groepen die ik enigszins volgde en waarvan ik werk op het schap heb liggen. Daarna verloor ik hem wat uit het oog hoewel hij met Timmy's Organism een aanzienlijk aantal platen maakte waarvan er sommige op tot de verbeelding sprekende labels als Sacred Bones Records, Hozac Records, Burger Records, In The Red Records en Jack White's Third Man Records verschenen. Toch bleef het in de marge ploeteren en nadat ik Timmy's Organism in 2017 Het Bos zag op stelten zetten, leek het even over tot er vorig jaar dan toch plots een nieuwe plaat, ‘Lone Lizard’, was.
De opkomst was op zijn zachtst gezegd wat aan de lage kant, maar dat liet Timmy niet aan zijn hart komen. De man, gezegend met een kop waarmee hij kan solliciteren voor een rol in de meest macabere Halloweenfilms, begon zijn set met het prijzen van het Belgische bier. Met dat bier haalde hij later trouwens nog een impressionant trucje uit. Zo goot hij een flesje Maes leeg in zijn oog waarna het bier als een fonteintje uit zijn mond spoot. En de muziek? Die was al even verfijnd... Nee, dit kon je makkelijk wegzetten als lomp, van de pot gerukt en compleet uit de tijd. A
lle begrip voor wie moest afhaken, toch vond ik dit ondanks alle onbeholpenheden een meeslepend en intrigerend optreden. De heavy psych nummers leken met haken en ogen aan elkaar te hangen maar dat maakte het dan weer lekker onvoorspelbaar. Op het podium gedroeg Timmy zich als een losgeslagen projectiel die zwaartekracht tartende riffs en op de rand van de seventies hardrock balancerende solo's uit zijn, met fantastische, psychedelische afbeeldingen versierde, gitaar kneep. Zijn gitaarexploten waren wild en onbesuisd en dreigden meer dan eens faliekant uit de bocht te gaan maar een heerlijk roffelende Scott Dunkerley en bassist Eric Altesleben, die ooit nog deel uitmaakte van het prille Interpol, hielden hem op vakkundige wijze in het gareel.
En dan was er nog zijn stem: weinig toonvast maar de klankkleur leek hij naar believen te kunnen veranderen. Zo klonk hij bij momenten zelfs als Captain Beefheart. Een Spinal Tap mocht uiteraard niet ontbreken: zo stootte onze held zijn hoofd onbedoeld keihard tegen zijn microfoon met wat bloed tot gevolg. Even later dook hij met ware doodsverachting van het podium het publiek in (dat er niet stond) en kwam languit op de vloer te liggen.
We hoorden slechts een drietal nummers uit hun laatste plaat, de rest werd geplukt uit zowat alle platen die de groep gemaakt heeft. De oudste en meer punkgerichte nummers zoals "Poor and bored" uit 2012 werden bewaard voor het slot. Tijdens de apotheose sleurde Timmy Billiam, die het ganse optreden vanop de eerste rij gevolgd had, het podium op en stopte hem zijn gitaar toe waarna hij zelf wat met de effectpedalen ging prutsen.
Een chaotisch einde van een doldrieste set maar of Timmy Vulgar hier veel zieltjes mee gewonnen heeft valt sterk te betwijfelen. Jammer eigenlijk, want mijn respect is schier eindeloos voor iemand die zo lang koppig zijn eigen ding blijft doen.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Eosine - De bloei van een prachtige roos met giftige doornen...

Op weg naar een succes dat steeds duidelijker wordt, vierde Eosine, de shoegaze-groep uit Luik, in de Botanique (Brussel), de 'release' van hun eerste EP, uitgebracht door Mayway Records, "Liminal". In een bomvolle Rotonde bevestigde de band van de getalenteerde Elena Lacroix en liet zien dat er enorm veel ruimte voor evolutie is...

In de setlist vinden we uiteraard de 4 nummers van “Liminal”: “Digitaline”, “Plant Healing”, “UV” en “Progeria”; echter, en dit is een verrassing, zijn alle andere nummers “unreleased”. En eerlijk gezegd zijn ze verbluffend. De geluidsexpressie evolueert in een stijl die shoegaze, postpunk, dream-pop en mystieke en/of Keltische inspiratie combineert, maar het muzikale spectrum breidt zich duidelijk uit door elementen prog, krautrock, grunge en soms ronduit hardcore.

Voor deze nieuwe ‘avatar’ van Eosine wordt Elena bijgestaan door Dima Fontaine, die eerder in de Luikse groep Naked Passion speelde. Gitarist en zanger is hij en brengt een rijk muzikaal palet mee en hij versterkt ideal het vocale werk van Elena. Daarnaast zijn Benjamin Franssen op drums en Guillaume Van Ngoc op bas een uitstekende ritmesectie.
Wat het meest opvalt zijn de energieboosts  van deze band “live”. De etherische shoegaze-kant kent vele wissels en wordt op het podium versterkt. Wat een spannende, broeierige intensiteit in de ritmes.
“Digitaline” is een goed voorbeeld van de veelzijdige aanpak. Het nummer, nog gespeeld aan het einde van de set, afgelopen juni in het Jubelpark, is hier opnieuw het ontdekken waard. Het eindigt met een verbluffende vocale tirade van Elena, als een bezeten vrouw, aan de rand van het podium. De in het wit geklede engel is in een demon veranderd … Het publiek is sterk onder de indruk, verbijsterd, enthousiast bijna gehypnotiseerd. Het zit goed tussen band en publiek.
De eerste nieuwe compositie, “Limewood”, toont de onmiskenbare evolutie van de band. Alle muzikanten dragen witte outfits, maar de muzikale tune wordt steeds donkerder. Elena geeft mee  dat ze in haar nieuwe songs zichzelf volledig blootlegt. De emoties op het podium weerspiegelen pijn en leed, waarbij ze in trance raakt en in haar stem horen we echte 'grunts'. En dan, een paar seconden later, laat ze haar Fender achter om sensueel te dansen, terwijl het ritme vertraagt om “UV” te introduceren. Hoe verfijnd boeiend klinkt dit niet allemaal
Tijdens “Cherry Pink”, alweer een nieuwe compositie, vergezelt Pyo (alias Karel Piot, de Brusselse muzikant die de openingsact verzorgde) Elena op het podium om er wild vocaal tegenaan te gaan. Na het bijzonder mooie “Progeria” is het tijd voor het prestigieuze “Incantations”. Het begint met zachte shoegaze 'à la' Slowdive, maar al snel gaat het crescendo en wordt het een bezwerend geheel, mede door Elena, echt een spil voor de band. En inderdaad, de gitaren ontploffen en zij weet als een ‘heks’ haal gal te spuwen. Sterk.  Dan klinkt het terug kalmer, verlaat zij het podium, terwijl Dima Fontaine een rustiger melodie zingt. Maar het is van korte duur, want Elena komt furieus uit de coulissen, rent het podium op en schreeuwt erop los, zonder microfoon... Wat een vibratie , wat een intensiteit...
De apotheose volgt … Een laatste nieuwe nummer, “No Horses”, krijgt iedereen op de knieën. Het klinkt meer experimenteel, het is aanvankelijk rustig, in de geest van Björk en Cocteau Twins; maar het bouwt op , borrelt naar een hoogtepunt , met de nodige uitbarstingen. Elena zingt fel “I am Lost and Found”, het wordt luider en ze schreeuwt ; het eindigt met een duik in het publiek! Een onvergetelijk moment!

Het concert duurde zo’n goed uur, maar wat een vuurkracht. Er wordt reikhalzend uitgekeken naar het eerste album van de groep. Het zal volgend jaar worden uitgebracht op Mayway Records, waar al het uitstekende Haunted Youth terug te vinden is. Wat een passioneel optreden van deze band, de bloei van een prachtige roos met giftige doornen...

Setlist: Digitaline - Plant Healing – Limewood – UV - Cherry Pink – Progeria - A Scent – Incantations – Above - No Horses

(vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse)

Pics homepage @Christophe Dehousse

Organisatie: Botanique, Brussel

Nick Cave & The Bad Seeds – Een langgerekte set bol van Romantiek, Dramatiek en Apocalyps
Nick Cave & The Bad Seeds en The Murder Capital
2024-10-30 + 31

Bijna vier uur lang kregen we muzikaal vertier in het Sportpaleis . Het beloftevollle Ierse The Murder Capital nam de kans van 45 minuten ten volle en Cave & The Bad Seeds greep ons meer dan twee en een half uur bij het nekvel ,een langgerekte set bol van romantiek, dramatiek en apocalyps of hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan ... Een klasse apart, zondermeer , die de 40 jarige carrière van deze Britse Aussie in een ‘into your arms’ omarmt. Het is me wat, twee avonden een uitverkocht Sportpaleis! Hoe alternatief vroeger , hoe popminded nu …

Nick Cave is een real performer on the front, een virtuoos die de maat aangeeft, musiceert en entertaint, die hier moeiteloos z’n publiek meesleept en opzuigt; hij maakt met z’n band van een concert een viering, een feest van ontmoeten en verbinden.
De muziek, de band en de performer spreken voor zich, in tonnen overgave en charisma. Het publiek ondergaat en beleeft een unieke avond. De dagdagelijkse zorg wordt even opzij geplaatst door een artiest die ook z’n rugzak te dragen heeft gehad, én het weet om te zetten in meesterlijk intieme, pakkende, broeierige tot exploderende, apocalyptische songs. Altijd gaan tot het uiterste, altijd energiek, altijd gevoelig met een krop in de keel; zonder veel poeha, hier staat de muziek, de band, de ‘Wild God’ centraal. Dit is de show en omgekeerd, dé formule die net Nick Cave & The Bad Seeds typeert.
Woordjes die we vanavond onthouden ‘You’re beautiful …Stop… Belgium’ , verder de aangereikte ruiker bloemen, de Belgische chocalade en de sjaal om het bezweette voorhoofd van deze ‘Duivelse Goddelijkheid’ af te vegen. 
Ze tekenden voor een lang passioneel, hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als rauw, dreigend) en emotioneel explosief concert. Het is niet de eerste keer dat een gospel koor van vier backing vocals de band ondersteunt en ook bij de tour van Cave/Ellis enkele jaren terug waren ze er als support. Vanavond opnieuw zeker een meerwaarde op die integere nummers van het laatste werk dat net na de zomervakantie verscheen, ‘Wild God’. En het past zelfs ook in de gretigheid van deze band en zijn ‘Wild God Cave’. Het gospel koor zijn nimfen (op de nieuwere songs) als demonen (op de oudere).
‘Wild God’ is de eerste groepsplaat in acht jaar (na ‘The skeleton tree’) en vijf jaar na ‘Ghosteen’, eerder van de spil Cave/Ellis , waarop The Bad Seeds in beperkte mate maar te horen zijn. In 2021 hadden we nog het sterke ‘Carnage’ van deze twee.
De plaat geeft aan dat hij rust en geluk heeft gevonden en z’n rouw (het verlies van twee van zijn zoons) een plaats heeft gegeven, wat weerspiegeld wordt in gemoedelijke songs, die omhoog getrokken worden door dit gospel koor. Voor de furie, woede, passie en bezwering moeten we aankloppen bij het oudere materiaal , maar hij weet dit nog steeds live te injecteren in het recentere. Elk van de leden heeft z’n verdienste , maar die Ellis als multi-instrumentalist op o.m. viool, bas en keys is er ook eentje apart. 
“Frogs”, “Wild God”  en “Songs of the lake” zijn een misviering door het koor, de band en Cave hemzelve . ‘Bring your spirit down’ weergalmt door de zaal. De sfeervolle, dromerige, lieflijke tint dwarrelt nog doorheen deze nummers, maar ze klinken kleurrijk, gedreven, extravert en feller dan op plaat, zonder de intimiteit, subtiliteit en z’n finesse te verliezen. Het zit hier goed vanavond, band als Cave als publiek voelen dit aan … En de man , hij performt, entertaint, dirigeert en delegeert.
Een eerste terugblik krijgen we met “o Children”, 22 jaar oud intussen, en geschreven voor z’n opgroeiende kinderen, een sfeervolle aanzet door piano, viool , en verder intrigerend door de crescendo partijen.
En op die manier laveren we doorheen een schitterende setlist, die het oude eert en het nieuwe naar een hoger niveau tilt . Op oudjes “Jubilee street” en “For her to eternity” word je meegesleept naar een ‘Halloween’ event door die repetitieve, opbouwende apocalyptische ritmes; om dan rust , ingenomen- en gemoedelijkheid te ervaren op de single “Long dark night” en “Cinnamon horses”, songs van de recente plaat; naast de piano/viool weet elk geluidje van de band en de koorzang dito hun danspasjes, zich subtiel een plaatsje te bemachtigen. 
Die ‘Wild God’ plaat staat centraal, afgewisseld met sterke oudjes dus. Het dreigende “Tupelo”, de geboorteplaats van één van z’n helden Elvis, middenin de set, huiverde heerlijk grimmig en werd tot op het bot uitgediept. Hier kon Stephen King deze dagen op smullen.
“Conversion” bracht ons terug naar het nu. De song, sober, sfeervol ingezet, bouwde op, kreeg heel wat injecties en zoog ons volledig mee en ging naar een climax. Die schitterende vondsten van gedrevenheid en extravertie zetten ze iets later verder, na de gevoeligheid en het balladgehalte van het dromerige “Bright horses” ,het intieme “Joy” en het pakkende “I need you”, die door de declamerende zang, het pianospel en de bepalende Ellis’ sounds voor kippenvelmomenten zorgde, waarbij een traantje kon worden weggepinkt. Ontroerend aangrijpend in romantiek en dramatiek dus. “Carnage” bouwde sober op en behield die donkere dreiging. Het nieuwe “Final rescue attempt”, ook een diepgevoelig liefdeslied, kreeg enkele adrenalinestoten en werd dus zoals vele recente nummers opengetrokken en ging naar een climax. Mooi dus.
We hadden het eerder over die gedrevenheid en extravertie, maak dus maar de link naar de classics tijd … Zegevieren doet hij met “Red right hand”, waarbij Cave het Sportpaleis onderdompelt in ‘lalala’s’ en hij letterlijk iedereen, in het rood badende licht, uit z’n hand doet eten; het explodeert op het eind in een ruis van gitaren, viool, percussie en pianoloops, in die gekende bezwerende, jagende woedende stijl. Ook “The mercy seat” en “White elephant” (eentje van ‘Carnage’ ook) pasten naadloos in dit muzikaal decor, de instrumenten onder een dreigende spanning met elektronicabeats, die ons brengt naar de onderwereld, waarbij het koor neigt het publiek te willen verslinden. Een zwarte misviering, eentje die nazindert!
We zijn ondertussen meer dan twee uur bezig. Het publiek ondergaat puur oprecht een intens, verschroeiend, boeiend concert. Een eerbetoon aan Anita Lane volgt (overleden partner van Mick Harvey in 2021 en closing friends in de Bad Seeds) met het licht sfeervolle “O wow o wow (how wonderful she is)”; bepaald door elektronica beats krijgt het een meerwaarde door de projectie van haar foto en haar stem on the background.
Tot slot werden we uitgewuifd door twee klassiekers opnieuw, “Papa won’t leave you Henry” en “The weeping song” , oudjes die een snedige touch krijgen en die dramatiek, romantiek doen versmelten in een intrigerende apocalyptische sound . Hier heeft hij z’n publiek volledig mee in handclaps, wat een schitterend effect verwezenlijkt in deze immense zaal. Het toont nogmaals aan wat een groots performer hij wel is.
We kregen er nog eentje bij, een elegant sobere outtro, solo op piano, “Into your arms”, waarbij hij letterlijk z’n publiek omarmt en hen doet nagenieten van dit klassevolle optreden .

Dit was er terug eentje die in het geheugen gegrift staat. Ook al klinkt die recente ‘Wild God’ meer ‘wild-loos’, live herrijst het materiaal door The Bad Seeds , het gospel koor en Zijne Duivelse Goddelijk zelve in volle glorie … Hoe smart, leed naar een gevoel van gelukzaligheid gaan. Of Hoe romantiek , dramatiek en apocalyps elkaar vinden. Een klasse apart dus!

Interessant was ook de support, het Ierse The Murder Capital, die een soort slepende postpunk brengt die flirt met de eighties, maar in vaart intenser, krachtiger klinkt. Meer dus dan de doorsnee Interpol. Twee cd’s zijn er nu, na de dynamische, explosievere songs in het begin, klonk de broeierige donkere intensiteit door in het daaropvolgend materiaal, met een kronkelende zanger James McGovern doorheen de nummers. Intussen hebben ze ook een eigen plaatsje binnen het clubcircuit toe geëigend. Een puike set speelden ze.

Organisatie: Greenhouse Talent

Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld

Als er een band is die mee de definitie heeft omschreven van wat experimentele muziek echt betekent, dan is het de Duitse formatie Einstürzende Neubauten (*****) wel. De band rond  de intrigerende frontman Blixa Bargeld geldt als één van de grote vernieuwers binnen de experimental/avant-garde. Hoewel ze best knappe platen hebben uitgebracht is vooral het podium de speeltuin; naast het traditioneel instrumentarium zijn materialen als staalplaten, olievaten, winkelkarretjes enz de muziekinstrumenten. De band blijft nieuwe uitvalswegen verkennen. En dat na meer dan veertig jaar! Hun dertiende album 'Rampen (APM: alien pop music)', kwamen ze reeds in september in de Roma voorstellen, het gaat van zacht naar hard van traditioneel naar experiment, soms de geluidsnormen overschrijdend. Vanavond stonden ze er voor de tweede maal zelfs voor een zo goed als uitverkochte Roma opnieuw.

Een optreden van Einstürzende Neubauten is een hallucinant spel in avant-garde, entertainment. Een breed instrumentarium spreekt tot de verbeelding. Hun percussie, allerhande buizen, vaten, het bewerken van een winkelkarretje wordt warmhartig behandeld. Het is de verdienste van deze zachtmoedige band en hun frontman Blixa die je met z’n charisma en wisselende vocals mee in hun muzikaal verhaal sleurt.
“Pestalozzi” en “Ist Ist” openden de set. “Sabrina, “Die Befindlichkeit des landes”, “Sonnenbarke” en “Seven Crews tonen wat dit combo in staat is met hun instrumenten en materiaal. We worden telkens meegevoerd in die aparte industriële wereld, luister verder maar eens naar “Gesundbrunnen”, het prachtige, pakkende “How did I Die” en “Alles in Allen”. Ze zijn gewoonweg een langgerekte trip die je letterlijk moet ondergaan.
In de bis durft men wild om zich heen slaan , o.m. op “Everything will be fine” en “Redukt”. Wat een sound , wat een beleven.
Het extra fascinerende in dit verhaal, is hoe de invloed van een stad als Berlijn doorschemert in de songs, door de indrukwekkende architectuur en de geschiedenis die tot de verbeelding spreekt. In een wandeling kom je het mooie als grauwe kantje tegen , is er het moderne als het oude, wat je evenzeer terugvindt in de muziek, wat een optreden extra interessant en boeiend maakt. Magisch dus.
Einstürzende Neubauten houdt ons moeiteloos twee uur in de ban met hun unieke, hallucinante muzikale wereld.

Setlist: Pestalozzi - Ist ist - Wedding - Grazer Damm (In English) - Isso Isso - Möbliertes Lied - Sabrina - Die Befindlichkeit des Landes - Sonnenbarke - Seven Screws - Trilobiten  (In English) - Gesundbrunnen - How Did I Die?
Encore: Let's Do It a Dada - Alles in Allem - Besser isses - Everything Will Be Fine
Encore: Redukt

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in september ll @Wim Heirbaut
Einstürzende Neubauten, De Roma, Antwerpen op 12 september 2024 – Pics

Organisatie: De Roma, Antwerpen