We zijn ferm onder de indruk van de nieuwe plaat van Ray Lamontagne, die in de CD titel ‘Ouroboros’ al laat horen , dat we hier te maken hebben met een soort eeuwige muzikale kringloop , een kosmisch klinkende cyclus, een eindeloze luistertrip, die verdeeld wordt in twee werkstukken van telkens vier nummers, die op elkaar aansluiten .
Die atmosferische americana/70s psychedelica nestelt zich ergens tussen Pink Floyd en My Morning Jacket in. Niet voor niks werd de plaat opgenomen met Jim James van My Morning Jacket .
Op de nummers in Part One , “Hey no pressure” en “The changing man” schuurt een intens broeierige rootssound. Op de andere songs van de twee werkstukken klinkt het geheel meer ingehouden , en staat de piano en het (akoestische) gitaarspel naast z’n bedwelmende vocals voorop . Zijn muzikale ideetjes zijn op de plaat prima uitgewerkt. 
Ray Lamontagne verdient een ruimere respons . Al op de eerdere platen manifesteerde de singer/songwriter/ freefolky/hippie lookalike op z’n Devandra Banhart en Angus Stone, zich .  Hij is eigenlijk een laatbloeier in het genre; en brak ruim acht jaar terug definitief door met ‘Gossip in the grain’ , uitgekiend materiaal van rijkelijk gevulde arrangementen en een gevarieerde aanpak.
De songs zijn dromerig en kleurrijk door de subtiele aanpak en vallen op door een unieke  60s/70s rootsnostalgie.

Kleurrijke pop in een suikerzoete trip horen we van het Britse Coldplay . Ze werden grootser en voorzagen hun melodieus broeierige pop van de nodige bombast en breed uitwaaierende arrangementen , koortjes en meezingbare refreintjes . ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van . 
Sindsdien ging het richting gevoelige droompop met de cd’s ‘Mylo Xyloto’ en ‘Ghost stories’. De breuk met Gwyneth Paltrow lijkt nu verwerkt , ‘A head full of dreams’ is een leuke , dromerige , sfeervolle plaat . Een afwisselend, meeslepend album , die ruimte laat voor wat disco , funk en r&b . Check maar eens “Adventures of a lifetime” , “Hymn for the weekend” (met Beyoncé) , “Fun” (met Love To ) en “Army of one”, met het toegevoegde “X-marks the spot”. Verder hebben we de ingetogen pianoballad “Everglow”, de pop van “Birds” en het orkestrale “Up&Up” , die voldoende overtuigen . Op zich een goed album , mooie liedjes , maar ook niet meer dan dat …

Ferm ondergewaardeerd is Shearwater aka Jonathan Meiburg, die al een pak platen uit heeft. Zestien jaar al is de getalenteerde sing/songwriter en ornitholoog bezig. Met Shearwater hebben we nog steeds een rits evenwichtige songs, tussen indiefolkende rock  , 70s psychedelica , 80s referentie en progrock, die intens spannend , sfeervol, broeierig , opbouwend en organisch zijn .
De songs zijn subtiel uitgewerkt, of kunnen sober, innemend , gevoelig zijn en worden gekenmerkt door die zwevende elektronica en z’n pakkende zang. “Filaments”, Pale Kings”, “Radio silence” en Stray lights- at Clouds Hill” zijn er hier een handvol om in te lijsten, door die intrigerende , repeterende , opbouwende ritmiek, die ergens een Talking Heads , een Deerhunter of Luka Bloom sfeertje oproept . Na al die jaren overtuigt Shearwater ons door die magnifieke, sterke songs …

Het Amerikaanse collectief Tortoise uit Chicago komt op geregelde tijdstippen samen . In 25 jaar zijn ze nu nog maar aan hun zevende cd toe . Het kwintet waren voortrekkers van de postrock, gaven het een eigen gezicht en voegden er graag jazz, krautrock , minimal techno , ambient, experiment aan toe. Ze zorgen voor een filmisch geheel , soms een Ennio Morricone  soundtracksfeertje dat veel aan de verbeelding overlaat . Het idyllische Rivierenhof was dan ook de uitgelezen plaats om ten volle van die sound te genieten . En dat was ook zo, alleen … meer volk maakt het nog leuker en aangenamer. Waarschijnlijk zal hun optreden in het voorjaar in de Trix, Antwerpen daar voor iets hebben tussen gezeten , gezien velen van het Antwerpse  het kwintet konden zien.

Een nieuwe plaat , na vijf jaar, is uit, ‘The catastrophist’, die vanavond zeerzeker in de spotlights kwam , met een viertal nummers , “Gesceap”, “Yonder blue”, “At odds with logic” en de titelsong , waarop de groep net als Mogwai wat vocoder zangpartijen toevoegt .
Deze nummers kwamen tot stand toen hen ruim vier jaar terug gevraagd werd, muzikaal bij te dragen aan een festijn rondom jazz en experiment ; ondertussen zijn de songs verfraaid op de plaat , om live mee op tour te trekken …
Hun stilistische sound kwam en werd kleurrijk, zeker bij valavond. Als een soort geïmproviseerd orkest hoorden , voelden we hen aan . Het zat perfect in elkaar , de verschillende lagen bouwden zorgvuldig , kunstig op , met boeiende elektronica , vol herhalingen en arpeggio’s , die de muziek tot leven bracht . Typisch Tortoise, die nu met Badbadnotgood  een jonge medespeler  hebben .
De vijf leden hebben  immers ook allemaal een leven naast de band . Dough McCombs en John McEntire zijn er zo twee die veel opduiken in van alles en nog wat , en waar elke geluidje uitgepuurd wordt. En bij Tortoise is dit van grote waarde.
Een paar belangvolle oudjes nestelden zich in de set . Uit het gekende ‘TNT’ hadden we de prachtige “Ten day interval” (de marimba leidde het mooi in!) en het relaxt groovende “In Sarah, Menchen, Christ and Beethoven …”, die beiden mooi uitgediept werden …
In het rijkelijk instrumentarium hoorden we talrijke variaties in die jazzy postrock en sijpelde invloeden van dub, kraut en elektronica door in het Tortoise recept, vooral de xylofoon , die het lounge gevoel en emotionaliteit verhoogde.
Een aangenaam , heerlijk; avontuurlijk geheel in hun concept , door de opbouwende synthlagen , de percussieve ritmes ( soms met twee drums) , de gitaar-/bassloops die dwars door elkaar heen lopen en hypnotiserend , bedwelmend , aanstekelijk werken .

Toegegeven, niet al hun platen boeiden (even sterk) , maar duidelijk is dat Tortoise er nog steeds in slaagt een daadwerkelijk spannend , heerlijk aangenaam (avontuurlijk) concert te geven , die aangeeft hoe de band (zijn) muzikale grenzen verkent en verlegt .

Als support act kwam Go march , opkomend talent uit Antwerpen , met hun instrumentale muziek , die het midden houdt van postrock en krautrock . Ze vervingen het world combo uit Congo Konono n°1 , die een paar dagen later dan swingde op Dourfestival …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/go-march-13-07-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tortoise-13-07-2016/

Org: OLT Rivierenhof , Deurne (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)

Psy’Aviah
Seven Sorrows, Seven Starts
Alfa matric records

Psy’Aviah is het alterego van Yves Schelpe die in de EBM en donkere elektronica z’n strepen al ruimschoots heeft verdiend . Op dit muzikaal project sprongen heel wat artiesten op de kar; het is dan ook een album samengesteld uit zijn songs met medewerking van een uiteenlopende rits aan artiesten als Fallon Nieves, Roland Van der Velde, Addie Nicole, Kyoko Baertsoen en anderen. Die inbreng zorgt voor heel wat variatie in stemming, wat het album zo verrassend , boeiend maakt . Op die manier kan je moeiteloos van die zweverige, ijzige synthpop van Kyoko Baertsoen (“Alcubierre drive”) naar meer wave/discotunes van “Face to face” (ft Roeland van der Velde) tot de electrodance en uptempo’s middenin de cd . Met dit album slaagt hij er dus in de verschillende aspecten van de elektronica tot een kleurrijk , magisch geheel samen te brengen. Geniet van deze trip!

Info  www.psyaviah.com

Kort na het verschijnen van de plaat , overleed de 69 jarige Bowie , na een slepende ziekte , leverkanker, die hij buiten de publiciteit hield . Het belette niet om nog een belangvol album te maken , met bijhorende aparte prachtclips in al zijn duizelingwekkend oeuvre.
Met regelmaat bracht hij nog platen , de vorige ‘The next day’, van een goede drie jaar terug was nu niet direct een sterke. Maar Bowie is Bowie en van een ongrijpbaar niveau , zo zien we hem althans.
We hebben hier zeven melodieus grillige songs , die een duistere , ambiente industriële klankkleur hebben . Een klankenpalet , mooi uitgediept , waarover zijn stem zweeft en de sax van de NYse jazz muzikant Danny McCaslin doordringt . De songs zijn gekenmerkt van een sferische , dwarrelende ritmiek en met het overlijden zijn ze meer beladen. “Lazarus” en “Blackstar” , de twee langste , intrigeren, zijn erg mooi, slepend en hebben een intense spanning. De laatste twee “Dollar days” , “I can’t give everything away”  zijn gewone luistersongs. Autobiografische zaken zijn onderhuids aanwezig .
Mooi werkstuk , eerbetoon en herinnering.

De Britse Adele is een wereldster . Drie platen heeft ze uit , simpelweg ‘19’, ‘21’, ‘25’ , te maken met de leeftijd waarop de nummers werden geschreven. Om verder met cijfers te goochelen, ze is 27 momenteel . Ze is een zangeres uit de duizenden die met haar vocale klasse - standvastige, welluidende stem -, charme , elan en extravertie aan haar materiaal geeft.  Trouwens, ze is één van de grootste zangeressen van deze tijd , op de absolute top van haar kunnen  en terecht bejubeld door het universele karakter die het materiaal heeft . In een mum van tijd waren haar concerten hier uitverkocht .
De eerste rits “Hello” , “Send my love”, “When we were young” zijn net als de vroegere  “Rolling in the deep”, “Someone like you”, “Chasing pavements”, “Set fire to the rain” en “Rumour has it” te bestempelen als tijdloos , ingenomen , leuk als luchtig en worden ze met bezieling gezongen . Sober, ingetogen of de invloed van gospel , soul , blues , ze ontroert , overrompelt . “Sweetest devotion” iets verderop is nog eentje om in te lijsten . Inderdaad , soms is de meligheid er over, zeker naar het eind toe , maar dat belet niet te zeggen dat Adele’s knuffelgehalte eeuwigheidswaarde heeft!