Een goed bewaard muzikaal geheim is het Schotse Frightened Rabbit die intussen al toe zijn aan de vijfde cd . Hun songs hebben een broeierige intensiteit , bouwen op , zwellen aan door orkestratie , percussie en gitaargetokkel . Blazers vullen aan . Een folky ondertoon is aanwezig . Soms doet het wat pompeus aan , maar nergens verliezen ze zichzelf .
De twaalf nummers zijn fraai uitgewerkt  en uiterst genietbaar . De band manifesteert zich ergens tussen vrienden Idlewild , Snow Patrol in en heeft die donkerte van The National en Arcade Fire .Opnieuw een heel fijn, mooi plaatje, dat ingenieus in elkaar steekt.

M83 is het eenmansproject geworden van de Fransman Anthony Gonzalez, die in 2013 een lekker stukje ‘chillwave/elektronica’ bood met de dubbele ‘Hurry up , we’re dreaming’, een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar ,  niet vies van bombast en klassiek, en  aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals,  badend in een soundtracksfeertje . Jawel , een sferische, dromerige trip realiseert hij  met o.m. “Midnight city” , “Wait” en “New map” .
Ook hier noteren we maar liefst 15 nummers en worden we meegevoerd in een poppy dance wereld. “Do it, try it” en “Go!” (met Mai Lan) zijn al  meteen twee pareltjes die de cd koestert. We ervaren een vederlichte charme in het materiaal, een combinatie van kosmisch aandoende keys , psychedelica, pop , rock , soul , r&b en shoegaze . Enkele gelegenheidsartiesten nemen de zangpartijen op zich en geven kleur .
Een uitwaaierende sound , orkestraties en een soundtrack/docu gevoel (in de vier korte instrumentale tracks) is aanwezig .
De techneut heeft opnieuw een sfeervolle, dromerige plaat uit , die friste uitstraalt en aangenaam tintelt!

Platen van het Amerikaanse Sunn O))) zijn bizarre , abstracte kunstwerken . Stephen O’Malley en Greg Anderson. Sunn O))) zijn masters  of doom en brengen dronetrips, een hallucinante tranceachtige trip gestuurd door logge, lome en slepende, repeterende, donkere ritmes van gitaar- bas feedbackgeraas soms met Moog synths aangevuld , onder een muur van versterkers en pedaaleffects, schurend en scheurend van aard. De extra resonantie van de versterkers klinken ergens middenin als kerkklokken. De volumeknop wordt als vanouds goed opengezet , het is de sound , het beleven , het ervaren , de katharsis als bij Swans en Einstürzende Neubauten die telt en geldt.
‘Kannon’ is er eentje van 33 minuten, verdeeld in drie stukken . Een nieuwe plaat sinds 2009 , die raakt door z’n pure eenvoud en als een collectieve rilling door ons heen gaat . Het onderaards gegrom en praat-/keelzang van Attila Csihar dwaalt rond in het materiaal . Een helse, ijzingwekkende schoonheid.

De Brussels –Gentse band is aan zijn derde album toe en houdt van een broeierige spanning en donkere intensiteit in hun materiaal . De sound is ingehouden , intrigerend,  zware bassen en grillige drums sluiten aan . Er schuilt een bluesy invloed en psychedelica door de keys/piano in het materiaal . De zang  is dromerig , dreigend , of harmonieus als deze van Kaat Arnaert en Thomas Devos  samenvalt. “Turnover” en “Whowho” geven de avontuurlijke, onheilspellende toon aan . Tommigun liet zich inspireren door donkere prison songs . Mark Lanegan , Greg Dulli , Pall Jenkins (Black Heart Procession) zijn belangrijke bronnen voor de band.  De plaat werd geproducet door Koen Gisen . Opnieuw fijn plaatje van dit talentrijk collectief!

Het Britse White Lies uit Londen wordt in ons landje sterk ontvangen …én het kwartet houdt van ons muzieklandje - Twee zo goed als uitverkochte concerten en toe aan hun vierde cd ‘Friends’.

White Lies profileert zich binnen het kader van wavepop, van treffend, slepend materiaal dat dramatiek, bombast sluiert, gedragen door de indringende , galmende bariton zang van Harry McVeigh . Ze zijn te vinden in de lijn van Editors , Interpol en The Bravery en dragen het vaandel van Chameleons/House Of Love en iets verderop dit van Echo/Cure/Joy Division.
Live hebben we hier een nog steeds gretig spelende band , die uit zijn schelp komt en zorgt voor een vol, massief, extravert geluid . Ze behouden een intense spanning van donkere eighties, tintelen catchygewijs en integreren hemelbestormende bombast. Jawel, de live reputatie is sterker geworden door de jaren , het plaatwerk minder …
De nieuwe ‘Friends’ is er eentje van verwarring , net als de vorige btw, ‘Big tv’ . Emotie en pijn gaan muzikaal schuil in een rits wisselende songs in het genre die zich nestelen tussen pop , rock , electro en bombast. Een paar sterkhouders noteren we en die werden vanavond gespeeld , De twinkelende  prachtsingle “Take it out on me” opende de anderhalf uur durende set,  het poppy “Is my love enough” en het sfeervol innemende “Morning in LA” zaten middenin de set en tot slot hadden we “Come on”, die in de bis zat en stevig rockte.
White Lies is naar zijn publiek gegroeid . Vroeger waren zij in zichzelf gekeerd , hadden een coole uitstraling , nu zijn ze ontdooid en door de respons van de fans dragen ze hen een warm hart toe .
De eerste twee platen zijn in te lijsten, zeker het debuut ‘To lose my life’ , waar nog steeds een handvol songs worden gehaald als de titelsong, “Farewell to the fairground” en “Death”; hier was het publiek sterk uitgelaten , de handen in de lucht en werden de refreinen luidkeels meegeschreeuwd . De donkere , slepende tunes van “Unfinshed business” en “The price of love” vulden aan , twee die ze op vraag van de fans opnieuw hebben bovengehaald. De songs kregen zeggingskracht door de flitsende lightshow.
Een sterk begin hadden we. Na “Take it out on me” was ”There goes our love again” scherp, venijnig en had zich een voornaam plaatsje toegeëigend , electrogrooves en bombast drongen zich gaandeweg op , maar nergens uit de bocht.
In het tweede deel daalde de spanning , de nieuwe “Summer didn’t change a thing” en “Don’t want to feel it all” , niet meteen de sterkste, waren er deels verantwoordelijk voor. Maar dat maakten ze goed met een opwindend , opzwepend slot, intens opbouwend , rockend materiaal als een snedig “Death” en “Bigger than us” , die uiterst overtuigden.

De twee avonden waren succesvol . Hier en daar werd wat aan de setlist gesleuteld , met de gekende nummers als pijlers. Af en toe een losse flodder in de set , maar in z’n totaliteit zagen we dynamiek, scherpte en gedrevenheid!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-lies-18-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-ramona-flowers-18-10-2016/

Organisatie: Live Nation

Ultimate Painting is begonnen als bescheiden project van twee vrienden,  Jack Cooper (van Mazes) en James Hoare van Veronica Falls. Het gaat zo gesmeerd tussen de twee dat zij op goed twee jaar tijd al drie platen uithebben. Met vier verschijnen ze on stage . De ene heeft alvast de looks van  Thurston Moore.  Ze vallen op door de korte broekspijpen , die net als hun materiaal kort gevat zijn . De introductie in het amicale zaaltje , de Witloof Bar, mocht er alvast zijn in een setje van nog geen uur …

Ze zijn ingebed in het wereldje van Parquet Courts en grasduinen  in de vergaarbak van oerindies de VU , Feelies , Chills , Teenage Fanclub en de lofi rauwheid van Guided By Voices en Pavement . En die laatste ‘Dusk’ ademt een 60s laidback , een uitwuiven van de zomer en de invitatie naar een herfstig palet .
Een goed gevuld Witloof Bar ging mee in hun muzikale trip en genoot van het afwisselend materiaal dat heerlijk genietbaar , aangenaam , sfeervol was. Inderdaad , de recentste plaat werd voorop geplaatst en een strandgevoel ervaarden we op een “Bills” , “Song for Brian Jones” en “Monday morning , somewhere central” . Het twinkelgitaargepingel heb je meer op het ‘oudere’ materiaal , openers “Ultimate Painting” en “Rolling in the deep end” zijn net die lofi gitaarpareltjes met een fijne samenzang , die ons aan de groep verkochten . De opbouw is  spannend , intrigerend . De sound rammelt een beetje, traag slepend of rockend , beheerst door een repetitieve ritmiek . Een dromerige groove , een relaxte vibe maakt zich meester in het materiaal. We worden op de golven van de zee meegevoerd, een wereld waar het lekker vertoeven is . Enkel op het eind ramden de vier door , wat de gedachte deed opborrelen dat het iets meer van dit mocht zijn …

Je hoort ons niet klagen, Ultimate Painting was goed; maar ook niet meer dan dat, los uit de pols klinkende indiepop die een verslavende werking had door de ritmes en grooves. 

Organisatie: Botanique , Brussel

The Ramona Flowers uit Bristol kloppen aan als support van White Lies . Hun naam heeft het kwintet ontleend uit een Canadese stripreeks . Ze zijn onmiskenbaar verbonden met warme , luchtige 80s electrotunes , uit het nest van Giorgi Moroder, en ergens de groove van Human League , OMD,   en die verder de sfeer van een Kajagoogoo, Duran Duran en Alphaville ademt.  “Dirty world” en “Skies turn” zetten de toon van dit sfeervolle , groovy album . Het instrumentale “Midnight express” en “Designer life” zijn de uptempo nummers , die de dansspieren aanspreken . Verder sluimeren er pianoloops in het materiaal, die het geheel wat episch maken , zonder net theatraal te klinken .
The Ramona Flowers hebben dus voldoende muzikale rede om te overtuigen.

De Gents/Italiaanse Sarah Ferri werd ontdekt met de Jonge Wolven – contest tijdens de Gentse Feesten, een wedstrijd die ze in 2008 won . Intussen hoorden we al een puik debuut , ‘Ferri-tales’ (2012) , een plaat sprankelende liedjes gedrenkt in een swingjazzy sfeertje . Op het vervolg , pas vier jaar later uit,  is ze gegroeid als muzikante en zangeres . We ervaren een Lana Del Rey sfeertje , een emotionele muzikale schemerzone die een dromerige , donkere melancholische invalshoek toont in de nummers, gedragen door haar hoog- laag stemtimbre. De songs voelen mysterieus, zwoel aan , zijn ingenomen , meeslepend, klinken sfeervol en hebben een intense broeierige spanning . Er schuilt ‘schoonheid’ en ‘fataliteit’ in het materiaal, wat de plaat sterk , mooi maakt!

The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . In 2008 overtuigden ze erg sterk met ‘The age of the understatement’, orkestrale sixties in een Britpop elan. Een combo met violisten biedt net dat ietsje meer. De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. De gevarieerde composities klinken lekker ouderwets, zitten ingenieus en subtiel in elkaar en zijn mooi uitgewerkt.
De opvolger is geen klassieker als hun debuut, minder indrukwekkend dus, maar de afwisseling is en blijft er met een rits sfeervolle en vaardige , zwierige nummers als “Aviation”, “Miracle aligner” , “The elements of surprise” , “Bad habit” en “Used to be my girl”. Ze tonen het zang- en compositorisch talent van de twee nogmaals aan . De andere songs klinken meer gewoontjes , maar raken door de integere, zalvende, groovende aanpak. Een uiterst beheerste , aangename afwisselende plaat dus .