FFS is de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The Sparks , heerlijk hoe twee generaties elkaar vinden; van een kloof is hier helemaal geen sprake . De Schots-Amerikaanse samenwerking klinkt typisch Brits; de carrière van Franz Ferdiand krijgt een nieuwe boost en de muziek van het onvolprezen The Sparks van de broers Russell wordt terug van onder het stof gehaald.
De piano en synths van de o zo statische , koele keyboardspeler Ron Mael vindt z’n plaatsje in twaalf pakkende, broeierige, energieke  songs . De twee broers konden zich meten met het springerig , levendig geluid van Franz Ferdinand .
Openers “Johnny delusional” , “Call girl” en “Dictator’s son” zorgen meteen voor dat fris vertrouwd, positief geluid . Af en toe wordt het gaspedaal wat losgelaten in enkele sfeervolle tracks. Het sarcastische “Piss off” sluit een zinderende plaat af.
Hier heb je een unieke samenwerking, die een win-win situatie oplevert voor twee bands .

Een uiterst genietbare , leuke trip kregen we , een goed uur lang , van St Germain , die maar liefst vijftien jaar op zich liet wachten . Afro en desert blues kregen meer ruimte aan zijn gekende stijl. Een muzikale ontdekkingstocht die Moby, Little Axe , RL Burnside, Tinariwen en ons eigen Buscemi samenbracht . Een puik resultaat , waarbij we in hogere sferen kwamen of heupwiegend gedropt in de Sahara of in de jungle.

Ludovic Navarre is de man achter St Germain , die debuteerde in 2000 met ‘Tourist’ , die handig inspeelde op de rage van sensuele, zomerse lounge met jazz , blues en triphopsounds. St Germain had een heuse band achter zich met sax, trompet , flute en percussie, zorgde voor een breed opengetrokken geluid en sprak de dansspieren aan door de rustige , repetitieve voortkabbelende beats, die door de ritmiek en de grooves uptempo konden klinken .
Een avontuur , een ‘joie de vivre’ dat ontspannen, swingend was door songs als “Rose rouge”, “So flute” en “Sure thing”, die vanavond in de setlist mooi verdeeld werden met het nieuwe materiaal.
Hij wou bewust geen herhalingstoets van ‘Tourist’ en ging net als Stef Camil Carlens op avontuur in Afrika. Hij vond Malinese muzikanten en vocalisten, en afro en desert blues kregen een voornaam plaatsje op de nieuwe titelloze plaat, wat sterk overtuigt .

Op het podium plaatst Navarre zich doelbewust niet in de schijnwerpers . Hij staat achter een enorme desk en we zien een heus collectief op de stage met traditionele Afrikaanse instrumenten als de kora, de balafon en de n'goni , broederlijk samengaan met de elektrische gitaren, flutes , piano's, saxofoons en zijn kenmerkende electro-vibes .
Je werd meteen meegevoerd in die zalvende hypnotiserende sound , “Forget me not” die de plaat besluit , werd hier als eerste opgevoerd . De zomerse single “Real blues” volgde, die warm, knus energiek is, met de stem van de legendarische Texaanse bluesman Lightnin' Hopkins op de achtergrond; de gitaarriedels intrigeerden en de ritmische percussie prikkelde, dweepte op en klonk aanstekelijk. Heerlijk zoiets . Een dampend, smachtend sfeertje! Nog sterker onthaald werd “Rose rouge” , in één langgerekte jam,  wat aangepast door de tand des tijds. Je voelde het , dit zat snor met Navarre. Het spelplezier droop er vanaf , synchrone danspasjes werden ingezet op het podium , wat zich moeiteloos overzette op het publiek .
St Germain loodste ons doorheen de set met rustige housy beats en de unieke instrumentatie. “How dare you” (op plaat met Zoumana Tereta) kenmerkt die desert blues , het gitaargetokkel klonk extraverter en zette een hardere sound neer van forsere beats. “Sitting here” dan (met de stem van Nahawa Doumboa) , prachtig ingeleid door het gitaarspel, maakte de reis doorheen Mali compleet . Aangename grooves dwarrelden over ons heen …
Elk instrument kreeg voldoende ruimte op “Famille tree” en op het eind kregen we nog twee killers van formaat , uitgewerkte versies van een “Real blues” (part II) en “Sure thing” die een podiumterugkeer om U tegen te zeggen onderstreepten.

Junglegeluidjes vóór en na de set injecteerden een optimale stemming. Letterlijk werden we uitgewuifd in de ‘joie de vivre’ van St Germain . Bijgevolg machtig optreden!

Organisatie: Live Nation

The Hickey Underworld – een uurtje lekker rammelen
The Hickey Underworld
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2015-10-30
Johan Meurisse

Het Antwerpse The Hickey Underworld won in 2006 net vòòr The Black Box Revelation de Humo’s Rock Rally. De  harde verwoestende , rauw klinkende sound blijft hun handelsmerk zoals bij de openingssalvo’s van “Floor opened up” en Whistling”, strakke rock’n’roll rollende songs , die een stevige scheut noise verdragen . Met “Mystery bruise” , “Blonde fire”, “Future words” en “High school lawyer”, die laatste, single van de nieuwe cd ‘III’, hebben ze al vier sterke overtuigende singles die mooi verdeeld werden in de set .

De derde cd was klaar in april met Tim Vanhaemel nu in de rangen die Jonas Govaerts vervangt , die zich nu op een rol als filmregisseur heeft gestort (zie maar eens de Vlaamse ‘Welp’). Op zijn eigen unieke manier zorgt hij , net als bij Millionaire of bij Evil Superstars, voor wat tegendraadsheid in de sound , hoewel … het nieuwe werk bevat wat bedaarde slepende tracks, die de indie op z’n Pavements, Slint of Wedding Present goed verteert . “Weed greed” is een klassesong in het genre met zijn verslavende inwerkende , opbouwende gitaarriedels  , die ergens middenin de set was ; ook “Frog” zorgt voor die slopende intensiteit en een breed uitgesponnen “Cold embrace” intrigeerde door explosieve injecties .
In het voorjaar moesten enkele optredens worden uitgesteld door de beenbreuk van Tim , maar al kort erna , beperkt in zijn beweeglijkheid , was hij er al (zittend) op het podium. De hese screamo’s van zanger Younes Faltakh, drukken hun stempel op het materiaal .
Alle registers werden in de (korte) bijna uur durende set nog eens opengetrokken op een “Dwamgoz” .

Stevig gedreven rauw rammelende gitaarrock , met een zalvend indierandje , heerlijk genietbaar, daar tekenen ze nu voor tijdens deze tour , die de derde puike ‘III’ elan geeft.

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas (11 november 2015)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-11-11-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel

De uit Manchester afkomstige Everything Everything is al aan toe aan hun derde cd . In hun indiepop , sijpelt de artrock nog meer dan vroeger door de electro/toetsen. Hun songs zijn toegankelijk, hebben pakkende dromerige melodieën, aanstekelijke, broeierige ritmes, niet vies van dramatiek en pathos ,  en er is een meerstemmige zang . De falset zang van gitarist/toetsenist Jonathan Higgs is indringend . Finesse en subtiliteit . Stuart Price als producer (zie Zoot Woman, Les Rhytmes Digitales e.a.) is niet vreemd dat de keys een prominent plaatsje innemen. “Sping – sun - winter – dread” en “Fortune 500” zijn de singles die moeten zorgen dat de band een breder publiek bereikt , maar ook “Zero pharaoh” en “No reptiles” dringen zich op . Mooi!

Met de overtuigende single “My friend , my stranger” bewees Zornik van Koen Buyse dat ze terug zijn , na vijf jaar stilzwijgen . Die sabbat periode deed de band deugd .
We horen een rits hitgevoelige poprockende nummers , zonder al te veel poeha , waarin de band wel durfde verzeild in geraken . “Too soon” , “Here & now” dringen  zich een plaatsje op naast de comebacksingle . Op “Holding back” rocken ze stevig en de gevoeligheid druipt op “Shiver when the shine” , “Friends @ 3.46 AM” en “Home” . Voldoende afwisseling dus , wat een frisse band doet horen die stekeligheid met emotie nauw vermengt . Zornik is back dat horen we overduidelijk op deze plaat!

Roisin Murphy kennen we natuurlijk van haar Moloko avontuur, nu ook al ruim 15 jaar terug! De subtiele electropop/trippopgrooves hebben al altijd verwerkt gezeten in haar soloplaten. Soloplaten? De eerste verscheen in 2005 , ‘Ruby blue’ en de tweede ‘Overpowered’ in 2007. Ze is nu pas aan de derde cd toe . Wat kitsch is er altijd bij , want in die sfeervolle, dampende, funkende, soulvolle electrotrippop , kunnen we haar in allerlei gedaantes voorstellen (wat live steevast te zien is - een pak kostuumwissels tot surrealistische maskers die aan een Grace Jones refereerden), vooral bij het ruim negen minuten durende “Exploitation” door die repeterende beats..
De nieuwe cd houdt het midden tussen het vroegere en haar solowerk , kan eigenzinnig, grillig klinken , maar algemeen ervaren we een concept van zalving, dramatische beats, loops en haar indringende vocals.
Acht nummers maar op de plaat, gekenmerkt van een langere tijdsduur. Muzikaal ook wat braafjes , én toch een dame die ons steeds weet te boeien en te verbazen …

Het Amerikaanse trio Algiers komt sterk voor de dag met deze titelloze cd . We krijgen hier een mishmash aan stijlen,  van indie , trippop , funk,  elektronica , postpunk, afro en noise, die gospel als kenmerkende rode draad hebben .
Algiers bestaat uit een met gospel opgegroeide soul brother en twee postpunkkids . We hebben elf songs die weten aan te spreken ; ze kunnen grillig zijn of zitten subtieler in elkaar, hebben een lichte dreiging en wat galm, bombast en de gitaren  durven door te klinken .
Het zit er allemaal in en het komt er sterk uit .Mooie plaat!

Mumford & Sons hadden een deugddoende (korte) pauze ingelast en zijn er nu terug met een nieuwe plaat ‘Wilder mind’ die hun neo –indiefolky sound op het achterplan heeft geduwd en plaats maakte voor aangename (radiovriendelijke) poprock . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn in een sfeervol, direct, gepolijst geluid gestopt.  Eerlijk gezegd dit was al deels te horen op de vorige cd ‘Babel’.
Tja de band rond Marcus Mumford was in korte tijd uitgegroeid tot een band van stadionformaat . Ten tijde van hun debuut ‘Sigh no more’ zat die neofolky sound meer dan ooit in de lift , door die treffende eenvoud , sobere elegantie en samenhorigheid. Ze tonen een ‘ordinary band van odinary boys’ en dat blijft hoedanook bewaard in hun rockend concept , “Tompkins square park” is de ideale opener en “Believe”, “The wolf” en “Ditmas” zijn de barometers in die poptenue. Er vallen enkele sfeervolle nummers te noteren ,en met een “Broad-shouldered beasts”, “Only love” en “Hot gates”, klopt men terug aan bij hun vroeger kenmerkend geluid
Een paar tracks zijn in een live versie te horen en worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek.
Mumford & Sons mag dan nu een doorsnee pop/rock band zijn geworden , hun materiaal slaat aan , klinkt gestroomlijnd, is af voor de popliefhebbers en staat (live) garant voor ontspanning en extravertie.

Blue Daisy is het project van de Londenaar Kwesi Darko uit Londen , muzikant , vocalist en producer . Hij beweegt en zit in de duistere trippopwereld van Tricky, Portishead , voegt er postdubstep op z’n James Blakes aan toe,  combineert het met elektronica- experimentjes op z’n Flying Lotus en houdt van het aparte filmisch theater van The Residents .
Hij weert allerlei demonen van zich af , vecht er tegen en dat hoor je in die donkere , lome , slowmotion aanpak. Op “Six days” en de titelsong injecteert hij het met een rockende aanpak. De huiver is niet veraf.
Een boeiend concept en een overtuigende plaat die we alvast te horen krijgen …
https://bluedaisy.bandcamp.com

Leuk altijd die platen van Moon Duo , het project van songwriter/gitarist Eric Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips en keyboardspeler/echtgenote Sanae Yamada . Praktisch elke song drijft op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert.
Op deze plaat weten de twee lekker door te denderen , met aanstekelijk , smaakvol , sfeervol materiaal. De galmende , repeterende, slepende, opborrelende, zwierige gitaarmotiefjes en spacerockende keys zijn met elkaar verweven, onder zweverige zangpartijen . Negen nummers, die afwisselend in het genre klinken; “Wilding” , “Free the skull” en “Slow down low” zwieren het meest , de andere nummers hebben een nog meer voortdrijvende ritmische onderbouw . “Ice” is hier een heerlijk genietbare trip.
Inderdaad , Moon Duo bewijst dat de repetitieve muziek immer boeiend kan zijn, die V.U, Suicide en Wipers hoog in het vaandel draagt …