Maar liefst 8 jaar zitten er tussen de vorige soloplaat ‘In our nature’ en deze hier . Niet dat hij stilstond , integendeel er was het werk met Junip , twee platen , het touren en hij stond ook nog in voor een soundtrack.
De nieuwe plaat ligt in het verlengde van vroeger , we horen een reeks melancholische, breekbare songs , geënt op zijn klassieke gitaarspel , - getokkel en de vingertics , gedragen door z’n zalvende, dromerige stem . Het donker randje blijft algemeen wel behouden , ook al durft hij wat breder , sfeervoller te gaan in de instrumentatie en de softe percussieve ritmes. Gonzalez blijft een getalenteerd sing/songwriter , die zorgt voor ingetogen plezier, gedrenkt in weemoed.

De Cubaanse percussionist, congaspeler Anga Diaz mag fier neerkijken op zijn tweelingdochters Naomi en Lisa , die net hun debuut uithebben . Ze creëren ergens een sing/songwriting freefolky world geluid . De Frans-Cubaanse dames houden het bijzonder sober met piano/keys , slaginstrumentatie, ritmebox en vingertics, maar hebben een stemmenpracht die het materiaal naar een hoger niveau tilt . Ze zingen zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal. We voelen linken naar een Cocorosie en ons eigen Zap Mama. Een harmonieus geheel dus.
Het omzetten van hun multi-culturele achtergrond in een reeks elegante nummers , weet te raken , ze verrassen en het voelt naturel aan , zonder al te veel poeha  en opsmuk . De single “Stranger/lover” zorgde voor de doorbraak ,  maar met een song als “The river” geraken ze zeerzeker even ver . De a capella’s van “Eleggua” en “Ibeyi” zelf geven elan .
Op plaat gaat het duo af en toe iets breder , live wordt de soberheid onderstreept , wat de emotie en gevoeligheid aanscherpt. De volksmuziek van deze twins verbaast …

The Tea Party was vooral in de eerste jaren 90 goed voor een paar interessante platen , die intrigeerden door een donkere broeierig geluid , die een intense spanning behielden . Na wat ups en downs was er sinds 2004 geen studiomateriaal van het Canadese trio meer; na een reünie en live registratie laten ze opnieuw van zich spreken . Die Midden-Oosten motiefjes zijn definitief op de achtergrond geraakt.
Wat ons boeit , is net die kenmerkende retrosound , een 70s Led Zeppelin , een Pink Floyd psychedelica en een Masters Of Reality stoner geluid , mooi verdeeld over de twaalf songs . Daniel Lanois wordt hier geëerd met “The maker” cover .
The Tea Party overrompelt nu niet meteen, maar die ouderwetse sound is nog steeds meer dan de moeite .

Rock Werchter 2015 – dag 1 – donderdag 25 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-25
Johan Meurisse

Rock Werchter was warm , gezellig , gezapig …
Rock Werchter was goed …88.000 festivalgangers per dag. Goed voor 150 000  unieke bezoekers.
Ondanks de programmawijzigingen waarmee de organisatie de laatste weken werd geconfronteerd , werd de gapende wonde van Foo Fighters zo goed mogelijk verzorgd met een Faith No More en Royal Blood.
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
De twee grote tenten kregen een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
De North West Walls , een succes vorig jaar en dit jaar opnieuw , als rust en genietplek.
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Een blijvertje door de jaren …
Ook de campings waren nog meer verzorgd. The Hive is intussen uitgegroeid tot de feestzaal van het festival .
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na.
Emo-moment: de herdenking voor The Lau en de happy kids van Pharrell.
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mates!

dag 1 – donderdag 25 juni 2015 - parcours

Op de eerste Rock Werchter dag moest de gapende wonde van Foo Fighters zo goed mogelijk geheeld worden . Faith No More en Royal Blood vingen dit erg goed op. Op ons parcours waren we onder de indruk van heel wat artiesten in the barn , waarvan oudje Patti Smith + Band de kroon spande. Beloftevol nog steeds Chet Faker en Jungle; verder een ijzersterke Florence en een Chemical Brothers die ons met een smiley naar huis brachten.

Op het hoofdpodium kon de Britse ‘young family’ Marmozets openen . Hier bij ons weten ze al het jonge publiek in te palmen met de singles als “Hit the wave” en “Why do you hate me?”  …. Ze hebben een levendige zangeres in huis , die zingt , schreeuwt en krijst . Als een dartelend konijn huppelt ze op de podium . De songs zijn stevig , behouden hun melodie , gaan niet uit de bocht , en zijn te situeren tussen Paramore en Hole. Een donkere tune is verweven. Af en toe wordt het wat intenser, subtieler en gevoeliger. Ze zorgden ervoor dat je meteen  in het 4 daags Rock Werchter bad werd ondergedompeld.

Iedereen was op post om het jonge beloftevolle Years & Years te zien. Ze scoorden in het voorjaar al één van de nakende zomerhits met het fris aanstekelijke, optimistische “King” , die we kunnen meeneuriën, - zingen en dansen . Natuurlijk werd dit nummer op het einde gehouden . De danspieren spraken ze aan met aangename deuntjes en aanstekelijke beats van de lekker in het gehoor liggende “take shelter”, “desire” en “real” . Ok op plaat en dus ook live zijn niet alle songs van dit leuke gehalte en in de sfeervolle songs zakte de aandacht weg . Maar in de prachtig ingerichte Barn tent was iedereen in de juiste stemming om deze jonge gasten , in het bijzonder zanger Olly Alexander in jeugdige outfit, op handen te dragen . Die popelektronica , die nog wat groeipijnen moet door spartelen , ging erin als zoetenkoek.

Geen Josh Homme vandaag bij het amicale Eagles of death metal (mainstage) rond Jesse ‘the devil’ Hughes . Een discobeat leidde in , en dan waaide een rock’n’roll sound pur sang ons om de oren . Ze  prikkelden met vettige gitaarsolo’s en houden wel van een erotiserende in-steek. Problemen met het geluid gooide roet in het eten . De nieuwe plaat werd in de klein uur durende set niet vergeten , maar toonbeeld zijn nog steeds de singles “I only want you so hard” en “Speaking in tongues”.  

De dromerige , melancholische rootsfolkpop van de lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg van First Aid Kit (the barn) heeft ons al altijd geïntrigeerd . Ze zijn al toe aan hun derde cd. Onderhuids valt de dagdagelijkse spanning af en worden we maar al te graag meegesleept op hun materiaal , door de leuke , ontspannende, gezellige tunes van hun akoestische , elektrische gitaar , keys en de zangpartijen , die elkaar aanvullen of afwisselen . Live krijgen de nummers een extraverte boost . Kijk , met een “The lion’s roar” , “My silver lining king” of de andere “Waitress song” en “Emmylou” heb je hun emotioneel ontwapende sound die balanceert tussen gevoeligheid en extravertie .

De sferische trippop van de uit Australië afkomstige Chet Faker werd evenzeer sterk ontvangen in de Klub C. Zelf kan hij zich focussen op z’n ‘knoppen’ elektronica , maar met z’n band is ruimte voor de instrumentatie , wat de sound dieper, intenser maakt . De repetitief opbouwende grooves’n’beats , de dubbele zanglijnen en vocoder kunnen soms wel wat zwaarder doorwegen (“Blush”) , maar een lichtvoetige, zwoele sound als op “Talk is cheap”, en een meer soulvolle stem tracht dit voldoende te compenseren. En verder is het zeker overtuigend door een “Cigarettes & loneliness” en “1998” , met een knipoog naar de “No diggity” cover van Blackstreet … Kortom , een sfeervolle trip , soms donker , maar die in het genre ook de duisternis weert …

Het gaat snel voor het Britse duo Royal Blood . Ze kunnen dit weekend twee keer optreden om zo goed mogelijk de gapende wonde van Foo Fighters te helen. De singles “Figure it out”, “Ten tonne skeletons” en “Little monster” tekenden voor de doorbraak , waardoor ze de kleine podium ontgroeien . Hun basics , enkel drums en een bas-spelende gitaar , zorgt voor strakke, groovende rock , met genietbare riffs en hooks. Hun sound tintelt, borrelt, en klinkt fris , aanstekelijk , catchy , opwindend. Hun rock’n’roll vieruurtje palmde het publiek aan de mainstage in ; een heerlijke trip dus. Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel. De headliners van vorig jaar Black Keys , Kings Of Leon of een Arctic Monkeys hebben hier het nakijken als we die vloeiende dynamische overgangen horen.  De twee waren ferm onder de indruk van de respons en hoe het allemaal al is gegaan .
 
Nog zo’n Britse sensatie , maar dan wel in een andere genre is Jungle (Klub C), rond Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson . Een dampend sfeertje kregen we door hun mishmash aan stijlen (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) die radiovriendelijk , glad , toegankelijk is, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Het doet ons (sensueel) wegdromen , brengt je in beweging  en zorgt voor een  smiley op het aangezicht . Je wordt lekker ontspannen meegevoerd en hotst op die groovy tunes  . Het paste allemaal mooi op deze warme , zonnige, zwoele dag . Met een “Julia”, “Platoon”, “Time” en “Busy earnin’” hadden we een handvol kleppers . Heerlijk…

Het was terug één van de oudjes die ons vandaag het meest raakte , zijnde Patti Smith + Band (the barn) die het album ‘Horses’ van veertig jaar geleden integraal voorstelden , samen met ‘Radio Ethiopia’, ‘Easter’ en ‘Waves’, platen van de mid 70s die in het geheugen gegrift staan. Letterlijk als op vinyl met een a en b-side kreeg je de nummers te horen,  grapte de bijna 70 jarige rockdichteres tussenin.
Zij is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit . In haar declamerende zang  oppert ze nog even fel en verbeten voor een betere wereld . Die broeierige sound , of die nu intens , gevoelig of hard rauw is , durft te exploderen en laat je niet onberoerd.. Live leek het erop dat elke song wel een hoogtepunt was door die spannende opbouw , het intrigerende samenspel en de verdieping . Alles valt muzikaal op zijn plaats en met haar uitstraling erbij werd het nog emotievoller , pakkender . Jim Morrison , Jimi Hendrickx  werden geëerd, “Gloria”, “Birdlamp”,  “Fake money” , “Elegie”, ga zo maar door, fronsten de wenkbrauwen. “My generation” van The Who werd door de mangel gehaald en op het eind slaagde ze erin elke snaar van haar gitaar kapot te spelen . Om kippenvel van te krijgen . Huiver! Wat een rock’n’roll lady . Pure klasse. Tijdloos!

Nog niet goed bekomen van Patti Smith, waren we al even diep onder de  indruk van de  Britse Florence & The Machine van ‘onze rosse’  Florence Welch . Ze is intussen uitgegroeid tot een  rasechte performster en zorgt voor heel wat dynamiek op de mainstage . Het slaat duidelijk aan . Zij floreert en huppelt van de ene naar de andere kant tot de eerste rijen toe , met haar elegante , witte blouse. Vol overgave en met haar indringende, glasheldere stem geeft zij de sfeervolle , licht groovende gotische pop , deze keer minder omfloerst van bombast, zeggingskracht. De blazerssectie en de backing vocals zijn mooi verweven in haar sound. Melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot kun je wel zeggen . In een goed uur werden een handvol hits niet vergeten , “Rabbit heart” , “Sweet nothing” , “Spectrum (say my name)” (beiden met een knipoog naar Calvin Harris), “ You’ve got to love” (Candi Station nietwaar!) en “Dog days are over” zorgden voor heel wat handjes zwaaien.
De nieuwe plaat is er binnenkort en daarvan kon natuurlijk wat werk niet van ontbreken, evenals die puike rockende single “What kind of man”. Terecht op de mainstage en eind het jaar in het Sportpaleis!

Oscar & The Wolf (the barn) was vorig jaar nog één van de openers in de Rock Werchter tent. De band explodeerde vorig jaar en heeft ook al een plaatsje bemachtigd in het Sportpaleis . Het gaat hard voor Max Colembie en C° . Intussen zullen ze deze zomer meerdere malen te zien zijn. In z’n aparte habijt kon hij z’n muziek nog meer glamour en kitsch geven . En verve, hij werd letterlijk op handen gedragen van bij de eerste tunes van z’n theatrale, zweverige , aanstekelijke indiepop en z’n neuzelende vocals . Sinds hij aanklopte bij Raving George op “You’re mine” is hij niet vies om nog wat meer forsere beats toe te voegen. Dat nummer sloeg alvast in als een bom; verder moest het nieuwe “Vitamins” , ook al met een ‘80s new beat of Gala’s “Freed from desire” niet onderdoen  . Af en toe verdween die spanning , gebaad in een droomwereld , maar voeg “Undress”, “Princess” en “Strange entity” met wat confetti , slingers en vlammen op het podium aan toe , en de aandacht wordt terug aangescherpt. Het klinkt overrompelend en schept een sfeer van onoverwinnelijkheid. 

Faith No More (mainstage) werd er nog in allerijl bij geroepen om de gapende beenwonde van Dave Grohl te naaien. Een paar jaar terug gaven ze nog een ‘best of’ op Pukkelpop , nu vingen ze samen met Royal Blood dat gat op. En ze hebben 18 jaar na hun laatste wapenfeit een nieuwe  plaat uit, ‘Sol Invictus’ , waar sommige nummers niet moeten onderdoen met hun classics .
Faith No More komt hier met de gekende ingrediënten aanzetten, sterke melodieën, vinnige keyboards, vlijmscherpe metalriffs, gortdroge drums , gewiekste tempowisselingen, een portie uitgelaten gekheid en daarbovenop de bijtende vocals van Patton. En die Patton is de muzikale kameleon , die intussen alle paden heeft verkend in genres en stijlen. Respect dus. Faith No More , de heren in wit pak , troostte Werchter met een bloemetjesdecor en sloot de Foo Fighters fans in hun armen met een strakke, snedige  set, waar ruimte was voor enkele ballads. Op die manier kregen we een uiterst gevarieerde , aangename set van “Motherfucker”, die de set opende , naar “Out of nowhere”, “Caffeine”, “Epic” tot die breekbare “Easy” en “Evidence”. In “Midlife crisis” hoorden we een ode aan de Foo Fighters, met een flard “All my live”. Tussenin kon er wel eens gegrapt worden , why not ? Het nieuwe “Superhero” sloot hier een sterke Faith No More af . Toemaatje “We care a lot” , kon maar de kers op de taart zijn . De FNM party zal de Foo Fighters wel niet doen vergeten, maar opwindend , aangenaam , leuk was het zeerzeker!

Nog een groot stuk van Elbow trachten mee te pikken in the barn voor we konden loos op die typische Chemical beats van de Chemical Brothers …
Die Elbow rond Guy Garvey, de immer sympathieke knuffelbeer, is met de jaren een echte festivalband geworden . Nu gaan ze even van de mainstage naar the barn , maar dan wel om af te sluiten en om hun publiek te omarmen . Ze slagen er moeiteloos in om de intieme sound naar een hoger niveau te tillen , innemende pracht die forser mag klinken door de zalvende , opbouwende , aanzwellende partijen  en explosies, gedragen door het charisma van Garvey . De orkestratie toont net nog meer emotie en gevoeligheid en omzeilt net de bombast , die er anders bij zo’n band te veel aan kan zijn . “The birds“, “The bones of you”, “One day” , “Sad captains” , “Take off & the landing of everything” en een sterke finale van het oude “New born” en “Grounds for divorce”, een mooie keuze.
Het warme onthaal stimuleerde de gretigheid,  zorgde voor massale samenzangen en onderstreepte hun extraverte reputatie , waar het publiek in werd meegezogen . Die enorme wederzijdse betrokkenheid dwong respect af .

de Chemical Brothers (mainstage) van electrowizzards Ed Simons en Tom Rowlands , zijn twintig jaar bezig , hier op Werchter al het meest gepasseerd en vinden nu terug meer aansluiting bij de jongeren dan de voorbije tien jaar . De single “Go” met rapper Q-Tip zal er wel voor iets tussen zitten en we kregen in hun muzikale mix tunes van nieuwe tracks te horen, naast de gekende singles. Ze wisselden het mooi af met hun visuals , die altijd meer dan de moeite waard zijn . Ze slaagden er na al die jaren terug in een stomend party te maken, waarin een adempauze soms graag meegenomen was . “Hey boy, hey girl” gaf meteen de aanzet , “Do it again” , “Go”, “Chemical beats”,  “Galvanize” en “Block rocking beats” zaten mooi verweven , naast psychedelische tracks als “Star guitar”, een rockende Oasis “Setting sun” en wat zalvende soundscapes en  neurotische sounds . De twee broers zijn terug en sloten een fijne eerste dag af …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2015 - dag 3 – zaterdag 27 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-27
Johan Meurisse

dag 3 – zaterdag 27 juni 2015 – parcours
Zaterdag = rockdag . De ganse dag werd de rocksound op de mainstage geëerd en hadden we trips van War On Drugs , Noel Gallagher en Lenny Kravitz, die z’n ‘love revolution’ predikte. Afsluiter Prodigy bewezen terug de ‘rebel warriors’ als in de 90s te zijn …
 
Fidlar (mainstage) mocht ons meteen wakker schudden en slaagde daar erg goed in. Een soort ‘nerdy folks’ op z’n Weezers in een Beach Boy ‘California beach’ tenue gestopt en een sound die de Nirvana grunge doet heropleven . In een speelse onbevangenheid gooien ze er een pak rommelige songs tegengaan die een gruizige sound hebben en toch grotendeels hun melodie behouden . Fidlar klonk aanstekelijk goed!

Other Lives (the barn) uit Oklahoma rond Jesse Tabish , zorgen voor heel wat verrassende wendingen . De songs mogen dan sfeervol van aard zijn op plaat , live mag die subtiliteit iets forser , harder zijn en mag het wat exploderen . Het zijn rasechte muzikanten die moeiteloos van instrument veranderen; effects , reverbs worden toegevoegd . Die sferische indierock boeit,  intrigeert en geeft door die boost net dat live gevoel . Ze hebben nieuw werk uit en wisselen die songs met enkele oudjes “Tamer animals” en “Dust bowl”, die op de meeste herkenning kunnen rekenen. Other Lives dwingt respect af en verdient op de festivals een plaatsje hoger.

Ons eigen Tout va bien (Klub B), één van de winnaars van De Nieuwe Lichting , een paar jaar terug,  is niet in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band rond Jan-Wouter Van Gestel die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Jawel , we fronsten even de wenkbrauwen hoe hij met z’n band de nummers ingenieus in elkaar stak. Het intieme “If you go away”, geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, de electrogrooves van “Messiah” en de single “Yhis fight” van het debuut ‘Kepler star’, zijn nog het meest toegankelijk . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . Hemelse stemmenpracht dus! We kregen er ook nog een gopspelkoor bovenop, die de diversiteit onderstreepte. Mooie belofte!

Heel wat zwier en dynamiek in de folky roots van The Tallest Man On Earth (the barn) , het alter ego van Kristian Matsson. De Grootse Man Ter Wereld speelt met band of solo , in alle intimiteit, en telkens ervaren we die prikkelende emotie en overtuigingskracht in die brok broeierige , speelse, innemende rootsamericana en sing/songwriting . Hij dient adrenalinestoten op het podium toe, hotst met zijn elektrische en akoestische gitaar heen en weer en port de bandleden aan ,  wat de set kleur en elan gaf . Hij zal er weer een pak fans bijhebben …

De Ierse sing/songwriter Hozier (mainstage) is op een goed jaar tijd al goed vooruitgegaan. Van de kleine Clubstage op Pukkelpop naar de AB tot een plaatsje nu op de mainstage. Daar zit natuurlijk de single “Take me to church” voor iets tussen . De songs hebben nog niet dat totaalkarakter om een uur lang het publiek te boeien , maar toch hoorden we heel wat moois  van emotioneel melodieuze pop verweven van gospel , blues , folk , slides , die door z’n indringende vocals , de meerstemmige zangpartijen en de toegevoegde cello een meerwaarde krijgen. Check “From Eden” ; ”Jackie & Wilson” en “Someone new” maar , naast “Take me to church”. Die Hozier wist alle doelgroepen aan te spreken en trachtte ook hier een samenhorigheid te creëren!

Tja na Blaudzun komt een tweede Nederlander bij ons binnen Dotan (Harpenau). Ook was hij maar toe aan zijn doorbraak met de singles “Home” en “Hungry”, zat de barn barstensvol . Het overweldigde de sing/songwrite , die kan beschikken over een heuse band . Een zestal die perfect op elkaar is ingespeeld en dat was verantwoord. Veel percussie en ritmesectie op z’n Bastille’s gaven de nummers de nodige vaart en swung, wat het geheel boeiend hield . Het publiek was erg enthousiast en brulde moeiteloos de singles mee. Hij ervaarde Rock Werchter een beetje als thuiskomen. Hier hadden we een erg geslaagd optreden van een zéér sympathieke Nederlander. (dank aan Danny Feys)

Een heerlijk genietbare set hadden we van de War On Drugs (mainstage) rond Adam Granduciel . Loon naar werk na al die jaren met de recente cd ‘Lost in the dream’, die als één van de platen van 2014 mag gecatalogeerd worden . Een klein uur lang werden we meegesleept , -gezogen in die aantrekkelijke zweverige psychedelische rootspop, waaroverheen de doorleefde vocals van Graduciel zweefden . De instrumentatie kreeg in de songs voldoende ademruimte en weefden de songs aan elkaar; er werden maar hoogstens negen songs voorgesteld , van “Burning” , “An ocean between the waves” , “Red eyes” , “Under pressure” , “In reverse” en “Baby missiles”. Intussen is het een uitgebreid gezelschap geworden , die meer diepgang biedt , en een sax als toegevoegde waarde. Klasse! Hier hoorden we ongetwijfeld de invloed van een Tom Petty en The Waterboys . The War On Drugs zijn groots geworden .
Spijtig dat dit nu net moest samenvallen , met die andere retrorocker Ryan Adams …

Iets later hadden we Noel Gallagher’s High Flying Birds . We kregen een brok heerlijk genietbare Britpop , waarbij de sympathiekste Oasis broer , een mooi evenwicht speelde van z’n solowerk als van Oasis , zoals pareltjes als “The masterplan” en het luidkeels meegezongen “Don’t look back in anger” . Ondanks de hitte speelt hij als een ‘real rock’n’ roller’ met leren jekker de rits dichtgeknoopt. In het eigen werk rockte een “You know we can’t go back” en het dromerige “In the heat of the moment”. Hij stond meer dan overeind op de mainstage en blazers vulden  aan . Duidelijk is dat hij zijn broertje meer dan ooit op achterstand fietst en hij zich nu volledig heeft ontpopt als een getalenteerd songwriter .

We konden nog iets meepikken van het Australische duo Angus & Julia Stone in the barn . Na zo’n vijf jaar hebben broer en zus elkaar teruggevonden; een muzikale doomwereld van freefolky roots songs , die wel eens in een strakker keurslijf werden gestopt, met het afsluitende “Heartbreak” en de doorbraaksingle “Big jet plane” als absoluut hoogtepunten .

Op naar de 50 NY Lenny Kravitz (mainstage), die al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug heeft en altijd per plaat wel goed is voor een paar aanstekelijke singles of ballads .  Ook hij bracht vorig jaar nog nieuw werk, ‘Strut’ . Hij pleit voor een ‘love revolution’ , en kan een paar songs tot op het bot uitdiepen , ook al is het er soms een beetje over . “Let love rule” is er zo eentje, die klokte tot rond de twintig minuten . Wie kan ’t em vergeven? Een icoon binnen de hedendaagse pop en rock. Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. “Dirty white boots”, “American woman” en “Mr cab driver” waren al meteen drie puike knallers om de set te openen . Dan werd het tempo wat gematigder en kom je al snel uit op een “It ain’t over till it’s over” en “I belong to you” . “Always on the run” , “Fly away” en “Are you gonna go my way?” zullen de vrouwenharten wat sneller doen slaan bij hun Rambo . Hij heeft een goede band rond zich , een drumster op z’n Animals en backing vocalistes die de sound wat breder maken.
Enfin, hij is een rasecht performer die zijn publiek een ontspannend avondje wil bezorgen. Een vettige , prettige, sfeervolle set van een ‘gelikte’ performer in de positieve zin …

Een paar jaar terug ervaarden we al op Pukkelpop dat het Britse The Prodigy (mainstage) terug vooraan in de linie binnen de dance stond, én die het doen met een liveband. Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klonken even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Toch even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene,  de aanzet gaven  naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
Ze zijn terug hip na een serieuze dip en de nieuwe plaat geeft de sound en de gig maar meer glans . Niet altijd goed zichtbaar op het podium ging het er behoorlijk hard en heerlijk rommelig aan toe . Electroschock voelende beats gingen door ons lichaam , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, onder vlijmscherpe schreeuwerige zegraps. “Breathe”, “Omen”, “Firestarter”, “The day is my enemy”, “Voodoo people” , “Get your fight on” , “Invades must die” , “Smack my bitch up” …
Het tempo bleef anderhalf strak gespannen , beukend , bonkend . Verschroeiende housefloorkillers , die nog werden aangevuld met “Their law” en “Take me to hospital” . Een waanzinnige trip van muzikale rebel warriors; kortom , een Prodigy op z’n best dus!

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2015 - dag 4 – zondag 28 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-28
Johan Meurisse

dag 4 – zondag 28 juni 2015 - parcours
Na een dagje eervolle bands konden naar de avond Kasabian en Die Antwoord hun feestneus opzetten.  Op deze afsluitende dag kregen we tot snedige set van Muse die ‘back to earth’ is   en niet meer godverheven boven alles speelt.

We zagen het uit Portland afkomstige Red Fang (mainstage) vorig jaar nog op Pukkelpop , en hun kruising van snedige , harde , retrorock en stoner kon ons duidelijk bekoren . Een ideale start om de afsluitende Rock Werchter mee te beginnen . Spannend bleef het alvast door de talrijke tempowisselingen en de variërende zang . Deze heren zorgden meteen voor opwinding en dynamiek en het vuil kon meteen worden doorgespoeld …

The Van Jets openden the barn . Ze mogen dan die vroegere onstuimige glamrock wat hebben afgezworen door een ‘cleane’ ritmiek en wat elektronica, oprecht klinkt hun rock’n’roll nog steeds , check maar die laatste plaat ‘Welcome to strange paradise’ . Met Johannes Verschaeve hebben ze zeerzeker een groots entertainer in huis . We genoten van hun broeierige electrorockende set , met een reeks vernuftige , grootse , gespierde , catchy melodieuze songs als “Carpet man”, “The future” , “Shit 2 gold”, “Broken bones” en “Tow tides of ice”.

De smeltkroes en hyperkinesie in stijlen is wat gematigder geworden bij het sympathieke Enter Shikari (mainstage). Geen duizend tempowisselingen en explosies meer, maar eenduidiger , toegankelijk , tammer zelfs , aangenamer in z’n geheel dus . Ze staan nog steeds garant voor een metal getinte rockparty , voegen er soms wat keys , techno , dubstep en drum’n’bass aan toe , mar allemaal binnen de lijntjes . Door die mindere potpourri was hun crossover beduidend genietbaarder.

Onschuldige lichtvoetige electropopgrooves waaiden over ons heen , toen we aansloten bij de set van de knappe Zweedse Tove Lo (Klub C). Met haar jeanspakje , witte schoentjes en de deels zijdelings zichtbare boobs , laveerde ze over het podium . De percussie , keys en hiphopsounds konden een handvol van haar dromerige songs als “Talking body”  en “The way that I am” wat de hoogte injagen. Niet echt verrassend , maar het jonge publiek lustte er pap van …

Het Londense The Vaccines zijn graag terugkerende gasten op Werchter . En deze keer stonden ze op de mainstage door de afwezigheid van Jessie J .  De energieke klasse rock’n’roll van “Wreckin’bar (ra ra ra)” is net als bij Enter Shikari rustiger geworden en we horen in hun garagerock meer leuke , aangename poppy tunes; lekker in het gehoor liggend en zalvender, dan hun vroegere directe one-two-three , in het verlengde van de laatste twee platen . De nieuwe moeten we nog beluisteren , maar we kregen aangenaam luistervoer met huppelende ritmes , die af en toe wat rauwer en ruwer klonken , zoals op het einde met “Teenage icon” , “I always knew” , “If you wanna” en “Norgaard” . ‘What did you expect from The Vaccines’ anno 2015? Leuke ontspannende rock’n’roll !

Het jonge Circa Waves kon dat plaatsje innemen van The Vaccines in the barn , en er was toch heel wat volk opgedaagd om dit beloftevol talent uit Liverpool aan het werk te zien. Schatplichtig aan de Libertines en The Strokes en met een link naar Wombats (terug die Vaccines) , hebben ze met “T-shirt weather” een sterke doorbraaksingle uit. We hoorden een reeks frisse , springerige nummers , een gretig spelende band , die z’n jeugdig enthousiasme onverbloemd aan het brede publiek wil voorstellen . Ze zullen vandaag verschillende zieltjes hebben bijgewonnen …

Counting Crows , het geesteskind van zanger/componist Adam Duritz, speelde een evenwichtige , fijne set . De songkeuze was ideaal geleest voor een festival en dit optreden op de mainstage was heel wat sterker dan hun vorige passage. Hun subtiele, dromerige rootspop werd eerst en vooral gedragen door Duritz himself , die er goedgeluimd uitzag , ondanks de moeheid van het toeren en wat het allemaal met zich meebrengt . De band was enorm op elkaar ingespeeld en de nummers werden aan elkaar verweven . Er was voldoende ademruimte voor de instrumentatie en de leden wisselden onderling van instrument alsof het niks was . Een mooie klankkleur door de uitwaaierende gitaarriedels , de slides, de  keys, piano en accordeon. “Round here” opende de set en werd al meteen uitgediept , een ‘feelgood sunday afternoon’ song , verder aangevuld met pareltjes als “Mr Jones” en “Mrs. Potter’s lullaby”. Een straffe aanzet , die enorm werd gesmaakt . Geen enkel moment verveelde Duritz en de zijnen , die verder nog Joni Mitchell’s cover “Big yellow taxi” en het sombere “A long december” speelden, met Duritz op piano. Een mooi uitgesponnen “Rain king” wuifde ons letterlijk uit . Counting Crows bewezen in de AB al dat ze er terug waren , de festivalset kon dit maar onderstrepen! .
 
“Hold on” , van een paar jaar terug, betekende de definitieve doorbraak voor Alabama Shakes (the barn) van zangeres Brittany Howard . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma , uitstraling , spreidt de mond wijdopen en kan alles aan flarden doen scheuren … Ze beschikt over een gouden stem, indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Ondanks dat die single terzijde werd gelaten in de liveset , kon het combo een uur lang overtuigen . Ze hebben met ‘Sound & color’ een tweede cd uit en laten nog meer die funky, soul , gospel , blues doordringen in hun retrosound . Haar stem en gitaarriedels blijven de rode draad in het ganse concept . De sound is nog even intens, doorleefd  en laat ruimte voor instrumentatie , maar is niet meer zo ruig , fel , verbeten . De nieuwe single “Don’t wanna fight” is een topper.  De emotie die het genre uitstraalt,  sijpelde alvast nog meer door in de straffe set.

Die Héloïse Letissier heeft het op korte tijd wel gemaakt met haar Christine & the queens. De Klub C zat dan ook afgeladen vol . De single “Christine” werd een groot succes en dat sfeervolle popliedje zet ze eigenlijk de ganse set door in eenvoudig , aangenaam in het gehoor liggende, dromerige songs , waaraan soms een bekend (hiphop) deuntje wordt gekoppeld als “Short dick man” of “Pump up the jam”. Een snuggere ingeving. Ook het Franse chanson komt door , die op zich onschuldig , goed , leuk klinken , soms wat meer omfloerst van elektronicabeats. “Saint claude” is de tweede sterke single. Ze zingt als een Queen .
Die muzikale eenvoud wordt omgezet in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie . Een dansproductie met haar vier dansers en een videowall achter de groep . Op die manier is het plaatje compleet en gaan muziek en dans hand in hand , wat sterk werd  geapprecieerd . Op nog geen jaar tijd al meteen in Vorst . Je moet het haar maar nadoen!

Die van Kasabian zijn er na jaren  in geslaagd een hoog plaatsje te bemachtigen op de Werchter affiche . Een eigenlijk wel terecht , want de mannen zorgden voor een dansfeestje . Iedereen zwaaide bijna nu al het festival uit . Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en biedt een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze trokken alle registers open met bezwerende , verslavende , pompende beats. De zanger was er één uit de kast van Simon LeBon en samen met de gitarist hitsten ze het publiek op . Een ‘best of’, met de recente ‘48:13’ in het vizier. Check die lijst maar eens: “Bumblebee”, “Days are forgetten” , “Eez-eh”, “Club foot” en “Re-wired”. “Thick as thieves” mondde uit in “People are strange” van The Doors en ook Fatboy Slim’s “Praise you”  zat ergens verweven . Met een knipoog naar Primal Scream overtuigden ze verder “Treat”, “Fire” , “Vlad the impaler” en “L.S.F.” . De Beatles “She loves you” wuifde ons letterlijk uit . Deze band bewees hun hoge plaatsje en waarom ze al meermaals in een eigen land een festival besloten …

Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord komt in de voetsporen van Major Lazer als het op ‘happy go sucky fucky’ en entertainment gaat . Hun neurotische , hyperkinetische , beukende beats gaan erin als zoetenkoek . Een afgeladen the barn ontplofte bij al op de eerste tunes en op de verschijningen van DJ Hi-Tek , Ninja en Yo-Landi; hun  afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp (van Ninja) en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi blijven iets unieks. Muzikaal is het soms even spuiten en slikken ; wat vunzigheid , vettigheid horen erbij; voor fun , plezier en een dampend sexy feestje tekenen ze  met nummers als “I Fink U Freeky”, “Rich Bitch”, “Ugly Boy”, “Baby’s on fire”, “Pitbull Terrier” en “Enter The Ninja”. Schitterend feestje om the barn af te sluiten …

Samen met Coldplay zijn zij de band van de laatste vijftien jaar . Het Britse Muse die het als afsluiter van Rock Werchter opvallend sober hield dan we van hen al gewend waren geweest de laatste jaren . De barok en theatraliteit en alles dat ermee verbonden is , werd duidelijk herleid en we kregen een splijtende rockband ‘pur sang’ , die af en toe wat stroop aan de nummers deed kleven .
De eersten nummers “Psycho” , “Supermassive black hole” , “Micro cuts” waren snedig , fel en overweldigend . Wat een samenspel. Hier kregen de keys nog maar een beperkte toegang . Bellamy betrok z’n publiek erbij en spurtte van de ene naar de andere kant . Ruimte was er steeds voor de instrumentatie . Een directe sound ; de nummers volgden snel op elkaar …
We kregen een erg gretig spelende band die een broeierige spanning aanhield en durfde te exploderen , zonder al te veel bombast . Overdreven was het dus niet . Het confettikanon , de  slingers en de ballonnen zagen we pas maar na een uur .
Ruim anderhalf uur lang hielden ze ons vast van “Hysteria”, het oude “Uno” , “Plug in baby”, “Mercy”, “Time running out”  en “Stockholm syndrome “. Een  samenhorigheidsgevoel kon nog 1 keer worden onderstreept met de bissen “Uprising” , “Starlight” , “Knights of Cydonia”, die een definitieve lijn trokken onder deze 41ste editie .
Tot volgend jaar …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter  

Chasing yesterday
Noel Gallagher’s High Flying Birds

Die Noel Gallagher heeft het wel om goede Britpop te schrijven . Hij onderstreepte al z’n talent bij Oasis , maar de breuk met broer Liam is en blijft onherstelbaar . Net als op de eerste titelloze plaat probeert hij een brug te slaan tussen sing/songwriting en zanger .
Opnieuw horen we in z’n totaliteit sfeervolle , broeierige, aanstekelijke, uptempo rock’n’roll pop, ondersteund van keys , piano, blazers en indien nodig strijkersarrangement. Extravertie en melodramatiek zijn verweven in de sound .
We hebben een afwisselend album , die een aangenaam muzikaal karakter heeft, minder rauw klinkt dan vroeger ,  maat  gepolijst , geraffineerd, zonder echt te vervelen of ‘te gelikt’. “In the heat of the moment” en “Ballad of the mighty” (met Johnny Marr) zijn de eerste singles . We houden vooral van die rockende Noel en komen dan uit bij “Lock all the doors” en “You know we can’t go back” . Ook de bijhorende songs overtuigen, luister maar eens naar “Do the damage” of “Freaky teeth”.
Hij komt opnieuw sterk voor de dag en met gemak slaagt hij erin Liam definitief achter zich te laten .

Die Erlend Oye uit Noorwegen is nog maar aan z’n tweede soloplaat toe , ruim elf jaar na z’n debuut ‘Unrest’. Erlend Oye maakt deel uit van de Kings Of Convenience en is het brein achter The whitest boy alive . Hij weeft op ideale wijze pop en elektronica . Een ‘schone’ sound door de fijne elektrische gitaar- en toetsenpartijen en de lome ritmiek .
We hebben te maken met een uiterst sfeervolle, aangename plaat van tien songs , die speelsheid en een aangenaam, ontspannen , dromerig gevoel ademen. Opener “Fence me in” is hier de ideale geleider . Hij liet zich op een soloshow begeleiden door de IJslandse reggaeband Hjalmar , en dat horen we zeerzeker op “Whistler” en “Rainman”. Oye laat nog meer sing/songwriterschap doorsijpelen op het weemoedige “Who do you report to” .
Een mooi in het gehoor liggende plaat dus , die alvast zijn veelzijdigheid tekent in het genre .

Een heel opmerkelijke plaat is ‘Everybody down’ van de Londense rapster/dichteres Kate Tempest , met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen ; emotioneel geladen teksten in een web van verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. O.m. worden we meteen geraakt door “Chicken” , “The beigeness” en “A hammer”.
Hiphopartiesten en bands zijn meer dan enthousiast over deze coming lady en terecht . Puike plaat dus!