Ferm onder de indruk zijn we van de nieuwe plaat van De Mens . De Mens staat op scherp na al die jaren – al ruim 23 jaar bezig en net zoals de cd hoes met het brommertje met de vier man erop doet uitschijnen , rockt en raakt het trio. De Mens is in topvorm dus!
Met “Nooit genoeg” , “Als je niets hebt” en “Angst” hebben ze meteen drie classics op de plaat die muzikaal als tekstueel heel sterk zijn . Vanderlinden moet na al die jaren nog steeds niks inboeten. Ook de andere songs klinken aanstekelijk; zijn geraffineerd , mooi uitgewerkt of  intrigeren door een somber , donkere tune  . Luister maar eens “Pijn-dronkenschap–verdriet”, “Dit lawaai” of ietwat krachtiger met “Vlinderhart” en een “Liefdeslied of misschien ook niet”. Ook zijn er verschillende gasten op de plaat te bespeuren, Sarah Bettens – Tijs Delbeke en Gregory Frateur.
De op leeftijd gezegende De Mens weet ons als een bende jonge wolven letterlijk omver te blazen met de nieuwe cd en brengen het Nederlandstalige lied naar een hoger niveau . Tja ze hebben er ‘Nooit genoeg’ van zeker?!

Assunta & The Light Orchestra - Belgisch duo dat we best in de gaten houden . Ze brengen op hun debuut een reeks intieme , sfeervolle songs die erg mooi uitgebalanceerd zijn , overtuigen door hun puurheid van (akoestische) gitaarpartijen en lichthese , zwoele vocals. Het draait ‘em hier rond de in Italië geboren Assunta Mandaglio , die jarenlang zong bij Buscemi en is samen met gitarist Pieter Thys , de drijvende kracht achter Balaxy Orchestra. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld.
De cover van Paul Simon “You can call me Al” is erg sterk en songs als “Hope”, “Don’t go down”, “Disappear”, hebben naast de folky inslag van het materiaal, een licht Zuid-Europees ritme .
Het duo intrigeert in weemoed en weet op die manier een mooi album af te leveren.

Het NYse combo TV On The Radio komt om de zoveel jaar aankloppen en heeft al aardig wat platen uit . Sinds de vorige ‘Nine types of light’ (2011), sluipt de toegankelijkheid meer door in hun creatieve muzikale rijkdom van indie , pop, electro, soul en allerhande synth experimentjes .
TV On The Radio wordt bepaald door het trio Tunde Adebimpe / Kyp Malone en geluidsarchitect Dave Sitek. Een spannend , strak , opwindend , gedreven en sfeervol geluid hebben we ; ook op de nieuwe plaat is het niet anders. Het zijn de broeierige , extraverte songs die sterk overtuigen als “Quartz” , “Happy idiot” , “Ride”, “Winter” en “Lazerray”. Ze klinken geestdriftig, aanstekelijk, woest. TV On The Radio laat hier het oude venijn opborrelen . Het complexe is duidelijk op de achtergrond geduwd , maar de finesse en subtiliteit is sterk.
Ze brengen voldoende variaties aan , de sfeervolle songs door de lichte groove ritmes moeten niet onderdoen ; het geluid blijft intens boeiend , blanke en zwarte muziek komen samen, ze creëert een groot gevoel voor sfeer, kleur en warmte.
TV On The Radio mag dan gewoontjes beginnen klinken de laatste 5 jaar , goed is het nog steeds!

Deze metal band uit Iowa klinkt met de jaren melodieuzer , minder prettig gestoord , en behouden als status hun olievaten en maskers van vroeger .
Ze klinken als vanouds  krachtig , hard ; tribal drums en scratches vullen aan , maar ze denderen , donderden en pompen minder . De songs zijn toegankelijker , zijn aanstekelijk en mooi uitgekiend.
Hun materiaal is in het gebalde , harde genre gelaagd, goed gemusiceerd , en kan zelfs radiovriendelijk zijn . Venijnige, gedreven ‘old skool’ horen we op een “AOV” en “Cluster”; “The devil  in I” en “If rain is what you want” zijn op hun beurt aangenaam luistervoer voor de doorsnee rocker .
Slipknot brengt oud , nieuw samen en scoort nog steeds op die manier!

Wie had het nog gedacht dat broer en zus Gert en Sarah Bettens met een rockplaat pur sang gingen aankomen .Samen aan een album werken gaf de nodige vonken . Geen meligheid te bespeuren; K’s Choice durft zelfs terug aan te sluiten bij hun begin . K’s Choice medio 2015 rockt en popt ongelofelijk , en weet de jongeren naar zich toe te halen . Mooi!
Sommige nummers als “Woman” , “Come alive” , “Down” en de single “Private revolution” gaan als een sneltrein . Alain Johannes gekend van QOSA, Them Crooked Vultures hielp mee aan de plaat.
Kort, stevig , krachtig, goed en knap! Ook de andere nummers overtuigen . Ze zijn intenser  en broeierig; het afsluitende “I was wrong about everything” laat de zompige bluesslides wat meer doorsijpelen .
De hernieuwde samenwerking van vijf jaar terug is nu op zijn explosiefst! K’s Choice is er klaar voor om verschillende generaties samen te brengen.

De muzikale carrière van zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo kende nogal wat ups en downs  . Wat in ’94 begon met het titelloze album als een sprookje en commercieel succes , kon in Europa praktisch niet meer worden verdergezet … Met vlagen productief en in wisselende kwaliteit.
En kijk, de cirkel kan wel eens letterlijk rond zijn , want goed twintig jaar na het debuut , benadert deze plaat het sterkst het geluid van vroeger . Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune.  De single “Back to the shack” wordt hier vooruit geschoven .
Een gezellig plaatje dus , dat speels spontaan en vaardig in elkaar steekt . Buiten de trilogie op het eind , is dit een ouderwets aanstekelijk ‘college rock’ Weezer . Een oude vos verleert dan toch z’n streken niet?!

Al bij vorig werk werd de kenmerkende glamrock van de Oostendse Gentenaars The Van Jets gestuwd door elektronische ritmes . Hun oprechte rock’n’roll kreeg een evolutieve boost , die hier verder wordt gezet, duidelijk is geïntegreerd  en omgezet wordt in een reeks heerlijk aanstekelijke songs “Two tides of ice”, “The sound of sea”,  “Carpet man” en de titelsong .
The Van Jets blijven ambitieus en verliezen hun rockend hart niet , maar de (toegevoegde) bezwerende synths gaan nu hand in hand .
Ze klinken tussenin wat meer gewoontjes , maar een intense broeierige spanning ervaren we steeds . En er mag wat gas worden teruggenomen en het mag soms iets rustiger, gevoeliger klinken als bij het sfeervol ingenomen “Utopia” en “Pink & blue”.
‘Do believe your eyes’ zien we ergens op de hoes … The Van Jets slagen er nog steeds in boeiende platen te maken , ook al is onstuimigheid beduidend geraffineerd en verfijnd geworden met de jaren …

Het Schotse The Waterboys van Mike Scott houden er al een enorme backcatalogue op na . Ze brengen zeerzeker nog steeds evenwichtige platen uit ; de klemtoon komt te liggen binnen de rootspop, met folky , bluesy en doowop tunes . Niet voor niks trok hij met z’n vaste violist – al dag & dauw - Steve Wickham naar Nashville .
Het is een sfeervolle , broeierige plaat , waarbij ruimte vrijgemaakt voor enkele indringende boeiende gitaarsolo’s . Het afsluitende “Long strange golden road” duurt ruim 10 minuten en verveelt op geen enkel moment . Opener “Destinies entwined” en “I can see Elvis” overtuigen even sterk . De andere nummers behouden onze aandacht .
In de dertigjarige carrière slagen The Waterboys er nog steeds in ons bij het nekvel te grijpen en dat is een glansprestatie!