De Britse zangeres Paloma Faith is al zo’n vijf jaar bezig en laat een 50/60s gloed sijpelen in haar groovy , broeierige en sfeervolle retrosoulpop . Ze beschikt over een sterk indringende stem , en is gelinkt aan Joss Stone , Lana Del Rey, Jessie Ware en Carmel ( hoe zou het nog met deze zangeres zijn?) . En op het podium showt ze haar acteertalent , wat het publiek doet opzwepen en het spontane contact bevordert. Het levert een ‘shakey’ dansfeestje op , zeker in het eerste deel en in het laatste luik van de set .
Inderdaad , samen met haar full band , die gretig te werk ging, en haar backing vocaliste, die een prachtrol op zich nam,  vliegt de Britse diva er huppelend en giechelend tegenaan met dampende songs als “Mouth to mouth” , “Take me” en “Stone cold sober” , wat een extraverte tint biedt aan deze songs.
Een rits goede muzikanten in avondkledij begeleiden haar. Zijzelf heeft een kort retroglitterkleedje aan met een bloemenkransje op haar lange blonde haren; wat glamour en glitter in een Kate Perry style, zo te zien .
Met alle respect voor haar nieuwe Franse boyvriendje, probeert ze af en toe wat in het Frans te brabbelen . Een woordje Nederlands was hier toch graag meegenomen . Leuk allemaal in z’n geheel; wat de zangeres naar een hoger niveau brengt op het podium.
De sfeervolle songs raken iets minder , maar dat zal dan eerder aan mij gelegen zijn , want ook de love nummers “The bigger you love”, “It’s the not knowing” als “Leave while I’m not looking” en “Love only leaves you lonely”  - waar zelfs de twee gitaristen letterlijk hun solo spelen rond onze diva -, gingen erin als zoetenkoek en werden met een big smile ontvangen. Daarna werd het  tempo terug aangescherpt met “Ready for the good life” ; hier zet Faith samen met haar backing vocaliste een danspasje in, en die dame schreeuwt letterlijk de soul van zich af. “Picking up the pieces” en “Changing” , die wereldhit met Sigma, kregen de meeste respons . Goed allemaal , maar die “Changing” kon beter … haar soulfulle vocals lieten het wat afweten en de drum’n’bassloops , die de dansspieren nog meer konden aanspreken , bleven achterwege .
Een opwindende ritmiek naar het eind hadden we , ze gooide er met “Trouble with my baby” en “Only love can hurt like this” nog twee bubblegum ‘60s rock’n’rollers op z’n Pipettes/ Lulu’s tegenaan . Ze zong tot op de keyboard toe , wat de twee songs een nog meer Hollywood vintage gaf . Het publiek droeg de artieste letterlijk op handen .
In de bis speelden ze nog twee partykillers , twee uitsmijters “River deep , mountain high” van oma Tina en het bekende “Can’t rely on you”.

Haar uitgestelde concert van ‘t najaar werd dubbel en dik teruggegeven met een uiterst aangenaam concert van een enthousiasmerende dame en haar professionele band . We zien haar graag terug op een festival deze zomer, die het optreden nog meer smachtend en heter kan maken. …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het kwintet uit Cambridge heeft het na een EP en dit debuut al gebracht tot een ware stadionband in de UK. Hun compacte, broeierige gitaarrock , die een dramatische ondertoon heeft en verweven is van wat hardcore/wave , gaat erin als zoetenkoek .
Melodieus materiaal die ergens zweeft tussen het oude Big Country, Bush en Biffy Clyro. Nergens gaan ze uit de bocht en behouden ze die intensiteit en spanning .
Vier sterke songs leveren alvast een visite kaartje om de rest van Europa te kunnen inpalmen,  “Trick of the light” , “Backroads” , “Kings of the mountain” en “The blue , the green”. Benieuwd!

Een opkomend talent uit de UK zijn The Wytches . Zij weten op hun debuut uit diverse vaatjes te tappen . Hier komt grunge met smerige garagerock’n’roll en intense indierock tesamen . Inderdaad Dinosaur Jr, Mudhoney , The Cramps en Nirvana tesamen op één plaatje dat opwindend , broeierig klinkt; dertien songs die door deze afwisseling toch uitermate boeiend zijn .
Laat u meeslepen door de fantastische psychedelische gitaartrip van deze jonge gasten !

De nieuwe plaat ‘I’m not bossy, I’m the boss’ ligt in de lijn van haar return album ‘How about I be me (and you be you)’ van twee jaar terug , die er toen kwam na een nogal hectisch en bewogen privé leven; dat betekent dus dat we opnieuw een reeks aantrekkelijke popsongs hebben met aanstekelijke ritmes en toegankelijke arrangementen, sober elegant , ingetogen als extravert. “Harbour” is zelfs een stevige rocker. De atmosferische stukken zijn echt tot een minimum herleid . We moeten erbij nemen dat haar hemels , indringende emotievolle zang wat is doorprikt , maar ok, al worstelt ze soms met zichzelf , ze komt telkens weer boven met totnutoe evenwichtig materiaal en ze weet te raken . 

Get your gun is een debuterende band afkomstig uit Denemarken; in de zeven lange, goed opgebouwde  songs is een donkere, onderhuidse spanning aanwezig, door een grauw landschap omgeven van garagerock, country/punkblues , wave en psychedelica.
Referenties als 16 Horsepower, Wovenhand , Cave, The gun club en Crime & the city solution borrelen op door die logge galmrockende gitaarriedels en die knappe, indringende  zang . Een verrassend opmerkelijk debuut dus door die intrigerende constant ingehouden sound …

Het is al zo’n goede vier jaar geleden dat we van deze band uit Long Beach , Californië hebben gehoord , die draait rond frontman Avigdor Zahner- Isenberg. De dromerige , sfeervolle indie pop horen we op de nieuwe plaat zeerzeker terug , maar het is meer een soloplaat geworden , waar het rauwe , rammelende randje er grotendeels van af is .
De plaat kwam tot stand met behulp van bevriende muzikanten . Gelaagde , smaakvolle  nummers horen we, die wel eens rijkelijk gearrangeerd zijn (o.m. “So what”, “Memories of you” en “ Think it’s gonna happen again”) die ook gevoeliger , innemender durven te zijn (check maar “Can’ t be too responsible” , “Two cherished understandings” , “Overwhelmed with pride” en “Oxygen tank” ).
Tien songs in een speels ongedwongen karakter die de comeback mooi onderstrepen …

Esben & The Witch is een trio uit Brighton. , die eerder al opvielen met hun sombere, dreigende, etherische gothic pop . Een suspens geluid , dat wordt verdergezet op de nieuwe plaat ‘A new nature’ , waarbij ze nog intenser en onheilspellender klinken en de nummers een aanhoudend dreigende spanning hebben.  
Acht songs vinden we terug , waarbij sommige tot op het bot zijn uitgediept. Ze intrigeren sterk, check maar eens een “Press heavenwards!”, “No dog”, “The jungle” en “Blood teachings”. Dit zijn fraaie werkstukken! Af en toe zijn ze wat sfeervoller , maar het donker randje blijft hoedanook bewaard . Een bezwerende trance hebben we door de repeterende lijnen , de ronkende gitaar , de smerige bas , de verdwaalde blazers en de zanglijnen van Rachel Davies .
Esben & The Witch gaan in het genre , door die rauw , minimalistische , onheilspellende, zware sound , naar de gothpunk , en komen op die manier soms wel aankloppen bij de meesters van Swans ! Sterke nieuwe plaat dus!

Vier jaar zaten tussen de vorige cd, simpelweg Interpol genaamd, en deze nieuwe hier ‘El Pintor’ . De band rond Paul Banks is intussen gereduceerd tot een trio. De snedige soms messcherpe indiewave rockende song “All the rage back home”, die de plaat een tijdje vooraf ging, was alvast veelbelovend.
We hebben intens broeierig materiaal , nog steeds een ietwat eigen geluid binnen dat zwart (maat) pak geluid, bepaald door de tenorzang van Banks. We hebben een best spannende plaat, met verder een “My desire”, “My blue supreme”, “Everything is wrong” en “Tidal wave” , die net zorgen voor dat kenmerkend driftig , puntig , jachtig, aanstekelijk geluid , die een donker extravert randje hebben .
Interpol blijft op die manier fijne platen afleveren .

SBTRKT - hij komt aantreden met een apart masker binnen een geheel elektronisch web . SBTRKT staat voor Subtrakt en hierachter schuilt de Londense producer Aaron Jerome, die zich een weg plaveit binnen de elektronische muziek. Elektronicavoer met soul , dubstep,  drum’n’bass, breakbeats en James Woon/Blake achtige slepende, dreunende basses,  grooves en bleeps die aanvullen en die hij brengt met zijn vaste maatje Sampha.
Op de tweede plaat behoudt onze gemaskerde man het mysterieuze , duistere sfeertje , maar gaat het al makkelijker richting pop , met funk,  hippop en indiesounds .
De elektronica is hierbij subtieler en vernuftiger . We hebben een rits zangers/zangeressen die meehielpen, waaronder Jessie Ware, Caroline Polachek, ASAP Ferg, Ezra Koenig en natuurlijk Sampha .
Sfeervolle , duistere tracks dus met wat elektronicariedels; “New Dorp New York” en “The light” zijn de sterkste nummers hier, maar met o.m. “Higher”, “Look away”, “Temporary view”, “Everybody knows” ,  “Problem solved” en “Voices in my head” is SBTRKT even aardig weg …