De lieflijke , mooi ogende Regina Spektor (Russische roots , naar Amerika uitgeweken ) heeft enkele oudere songs van onder het stof gehaald en vult het aan met een paar nieuwe op haar zesde album.
Emotievolle ingenomen, intieme en sfeervolle ‘luister’ pianopop , en nummers die snedig, gedreven en  springerige ritmes kunnen hebben als  “All the rowboats”  (een nummer van begin van haar loopbaan) en “Don’t leave me (ne me quitte pas)” (ook nog terug te vinden in een andere versie op een oudere plaat).
Voldoende afwisseling valt te noteren in deze stijl, en samen met haar sterke hemelse , nasale pakkende stem levert dit opnieuw een boeiende plaat af , waarbij een link naar An Pierlé en Kate Nash wel eens wordt gemaakt .
Regina Spektor toont aan een blijvertje te zijn!

De Britse groep Muse , Matthew Bellamy, Chris Wolstenholme en Dominic Howard zijn groots, grootser, grootst geworden . Samen met Coldplay zijn ze één van de muzikale heersers van het nieuwe millennium.
Ook al is het einde onontkoombaar, pint hij zich vast op die tweede wet van de thermodynamica , energie die in een gesloten circuit afneemt en ophoudt te bestaan.
Even onontkoombaar zijn de toevoeging van keys van een vierde man. ‘The 2nd law’ is het zesde studioalbum en kan dus niet omheen die gracieuze bombastische , pompeuze ritmes en sounds. Maar  Muse verliest zichzelf niet , durft te rocken en kan intiem pakkend zijn . En dat maakt hen zo geliefd , zorgt ervoor dat ze iets unieks zijn en steeds verbazen met een handvol sterke singles.
De nieuwe plaat spreekt ons meer aan dan ‘The resistance’, die zich ietwat verloor, sluit nauwer aan bij het vorige werk en levert een combinatie van heerlijk rockend materiaal, ballads  en orkestraties; ze  wisselen elkaar af of gaan in elkaar over ; je komt uit bij een reeks overtuigende songs: “Supremacy”, “Madness”, “Survival , “Follow me”, “Explores” en “Animals” … Episch, aanzwellend, opbouwend, zalvend , hemels, gevoelig, direct en stevig; allemaal mooi uitgekiend en virtuositeit ten top !
Ook bassist Wolstenholme trekt opnieuw een tweetal songs naar zich toe , “Save me” en “Liquid state”.
Hadden we live al te maken met een totaalspektakel , het is er nu niet minder om … Op het eind voegen ze er nog wat dubstepgekte aan toe met “The 2nd law” ; het tweede deel van het nummer krijgt zelfs een hypnotiserend pianostuk .
Groots, indrukwekkend en toch … het is muziek die ons aanspreekt van een band in topvorm! Het trio heeft nog ambitie. Zo liet Matthew Bellamy nog ontvallen in de ruimte te willen optreden. A Space Muse Odyssey. We zijn benieuwd …

Het New Yorkse Scissor Sisters kwam in de belangstelling met aanstekelijk, groovy en dansbaar materiaal als “Take your mama”, “Tits on the radio” en Pink Floyds bewerking “Comfortably numb” . “I don’t feel like dancing” en “She’s my man” volgden . Deze songs plaatsten de band op de kaart.
Ze waren een uit het leven gegrepen Bee Gees, Village People, FGTH, Pet Shop Boys , Dead or Alive en Bronski Beat … Beetje gay zonder echt pejoratief te willen klinken . De vorige cd ‘Night Work’ liet lang op zich wachten en er werd beroep gedaan op de elektronica wizzard Stuart Price van Les Rhythmes Digitales en Zoot Woman. Hoe catchy en speels de songs ook waren , ze raakten minder .
Ook deze vierde cd zit ergens tussen hamer en aambeeld. Hier kwamen een rits producers aankloppen als Calvin Harris, Pharrell Williams , Alex Ridha (Boys Noize) en Diplo. Het zijn vooral de dansgerichte nummers die het sterkst zijn , “Baby come home”, “Inevitable”, “Only the horses”, “Let’s have a kiki” en “The secret life of letters”. De disco, glamrock en de 80s kitsch zit verweven in hun melodieus poppy sound . Jake Shears ( beetje Travolta, Freddy Mercury of een Gibb van The Bee Gees) en Ana Matronic (Rosin Murphy van Moloko) zijn de spil, wisselen af en vullen elkaar in de zangpartijen .
Brokken maken en grootse hits schrijven zit er momenteel niet meer in bij de Scissor Sisters, maar volledig afschrijven doen we nog niet …

Lost Souls Carnival uit Gent heeft een EP uit van vier nummers . De mannen beheersen de gitaarrock en zetten dit om in vier afwisselende boeiende tracks , die ergens het midden houden tussen Pearl Jam en Foo Fighters . Een compliment die even goed in het nadeel kan werken , maar ondanks dit gegeven is dit stevige, snedige, intens pakkende broeierige gitaarrock, die weet te raken …
Info  http://wwww.facebook.com/lostsoulscarnival

Uncle Wellington’s Wives
EP
Even vooraf : Uncle Wellington is te situeren binnen de verhalenbundels van  Charles W. Chesnutt, die linken maakt tussen de slavernij, ras, het huwelijk en z’n goederenrecht waarin oom Wellington is in betrokken.
Muzikaal is het één van de projecten van sing/songwriter Jonas Bruyneel . Samen met een rits bevriende muzikanten worden we in een wondere , sfeervolle freefolky wereld geleid , een muzikale trip door de poëzie van doorleefde woordenwouden . Een breed klankenspectrum van violen, toetsen , akoestisch gitaargetokkel  en drums sieren de minutieus uitgewerkte songs , die wat duister , ongrijpbaar klinken en gevoelig geladen zijn door goed op elkaar afgestemde en afwisselende man- vrouw zangpartijen.

Info op http://www.facebook.com/unclewellingtonwives

Het Gentse The Germans is duidelijk de weg ingeslagen van de avontuurlijke rock . Op de nieuwe ‘Mother sings in front of the house’ heeft hun noisepop een repetitieve structuur , bouwt op en ondergaat verrassende en onverwachtse wendingen . De toevoeging v krautrock is duidelijk een meerwaarde komt de sound ten goede. We vinden al meteen een paar pareltjes die bulken van inventiviteit, “Song of forgiveness”, “Lonely kid” en “Mother sings “.  
Songs – melodie – avontuur - experimentjes , dit zijn de gegevenheden . Een nerveus geluid , muzikale gekte en schoonheid . Een terechte link met de Residents wordt sterk onderstreept.

Info op
http://www.thegermans.bandcamp.com
en http://www.myspace.com/thegermanstherband

The Pharmacy, een trio uit Seattle is al aan hun vierde cd toe en brengt de Nirvana grunge , 70s retrorock en catchy sixties melodieën samen , die eigenlijk niet vies zijn van wat lofi . De plaat zit goed in elkaar met broeierige poprock , die door toevoeging van keys , toetsen en piano een dromerige , emotievolle, gevoelige tune krijgen .
De stem van Scott Yoder heeft iets mee van Pete Doherty , Only Ones Pete Perrett en Chris Ballew van Presidents of the Usa .
De eerste songs zijn uitermate sterk, boeiend, daarna is het allemaal iets minder spannend, maar al bij al een fijngevoelig strak plaatje .

Info http://www.seayou.bandcamp.com

Een zonnige Braziliaanse sfeer wordt gecreëerd door Utz , die op de cd ‘Miniatura!’ een knap gearrangeerd en gevarieerd album uithebben . Verwacht geen uitzinnige feesttoestanden , maar volwaardige songs , met een sfeervolle , Zuiderse groove , en gepaste, gevatte funky , reggae, drum’n’bass en tribal ritmes.
Hebben de eerste songs van de plaat een zwierige tune , met bossa nova , samba tunes , dan maakt Utz vervolgens meer plaats voor een bigband en krijgen we een varieté  .
De composities en arrangementen zitten goed in elkaar . De Zuid-Amerikaanse elementen zitten duidelijk in de songs verstrengeld.
 Ohja , Utz is de band rond de in Brussel wonende, Braziliaanse zanger-gitarist Renato Baccarat.
Info http://wwwmutzik.com

Het Britse The Irrepressibles  van Jami McDermott brengt ‘chamberpop’, met een mate van dramatiek en emotionaliteit . De songs hebben een licht orkestrale inslag door piano en strijkers , zijn innemend, sober en spaarzaam begeleid en vocaal neigt McDermott ergens tussen Rufus Wainwright, Mike Hadreas’ Perfume Genius  en Antony Hegarty (van Antony & The Johnsons) . En toch noteren we muziek met weerhaken , in die zin, “Men in love” is een gedreven nummer en breder van opzet, en een intens broeierige “Tears” door de opbouwende ritmes.
‘Nude’ is een sfeervol tweede plaat, popballads met stringarrangementen , niet vies van aangenaam stekelige ritmes .

Info op http://www.theirrepressibles.com

Een blij weerzien toch met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Een rol die haar op het lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar we herkennen haar ook als een warm , sensueel , dynamisch iemand.
In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me”  en “Only happy when it rains”.
De nieuwe plaat is niet nieuws onder de zon , maar biedt een reeks snedige,  strakke , stekelige songs , gekenmerkt van nerveuze, gedreven ritmes. “Automatic systematic habit”, “Big bright world” en de single “Blood for puppies” slaan meteen in. Daarna zakt het wat ineen , een beetje teveel dreunend; af en toe komt een sfeervolle , dromerige, innemende song bovendrijven als de titelsong en “I hate love”.
Algemeen hebben we hier de return van een gretig klinkende band , die er terug zin in heeft, een goed album klaar heeft , en de brug tracht te slaan met hun eerste nineties platen. Een geslaagde rentree bijgevolg!