In een mistroostig , droevig en donker bezwerende wavepostrock decor dwaalt het Londense O.Children net als ILikeTrains, The Horrors, S.C.UM en Interpol rond. Linken zijn er natuurlijk met grote broers Nick Cave, The National , White Lies , Editors en Tindersticks . Trouwens de groep is vernoemd naar één van de songs van Cave .
Net als bij ILikTrains , de meest nauwe referentie, hebben we hier te maken met een donker, onheilzwanger geluid , dromerige doemsongs met repetitieve , opbouwende, meeslepende en zweverig golvende melodieën met een deels toegankelijke, lichtvoetige ondertoon; verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie , sombere toetsen en baritonzang bepalen de toon.
De voortkabbelende ritmes, de broeierige spanning  en het bedwelmend soms krachtig geluid zijn uitermate genietbaar, en dan zitten we tussen nummers als “Holy wood”, “The releast” , “Red like fire” , “Oceanside”, “Yours for you” en “Swim”. Band die een eerbaar plaatsje verdient!

Arno , nog net geen 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving. ‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op .

In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een godverdomme tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelsgeladen met z’n grauwe indringende stem. Hij en z’n publiek worden één.
Met een rijkelijk gevuld oeuvre en met obligate verwijzingen naar TC Matic, zorgt hij voor een afwisselend aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set. Hij is klaar om na twee uitverkochte AB concerten , het komende voorjaar van 2013 het clubcircuit en de festivals elan te geven .
In de twee uur durende set kwam natuurlijk het nieuwe materiaal naar boven als een rockende “I don’t believe” , een broeierige “ça plane pour nous” , verweven van de hitsende ritmes van TC Matic en een ingenomen “Dit pas ça à ma femme” . En TC Matic is de bron en zit in de wortels bij de gigs ; het oude “The parrot brigade” werd van onder het stof gehaald, naast “Que pasa” en de obligate “Olalala” en “Putain putain” , die herwerkt werden , het tweede zelfs volledig uitgediept . Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van  die band door die smachtende explosieve bluesy en funkende ritmes en grooves aan.
Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . De openers “We want more” en “Fantastic” knalden . Hits als “Ratata” en “Je veux nager” zaten mooi verdeeld in de variërende set . Hij pakte verder uit met een ingehouden sober pakkende “Elle pense quand elle danse” , de vaudevile van “Lola” , een stevige “With you” en een extravert bezwerende “Black dog day”.
Z’n familie in de eerste , tweede graad kwam wel ergens eens aan bod , om maar te zeggen hoe persoonlijk Arno kan zijn , met “Les yeux de ma mere” als absolute verlatingsballad .Ook z’n gekende carrousel hoempapa ontbrak niet , “Comme à Ostende” en “Bathroom singer” in de bis maakten het ‘Arno’ plaatje compleet .

Arno is en blijft op dreef. Hij beschikt ‘opnieuw ‘ over een goed op elkaar ingespeelde band, de gitarist Filip Wauters in een glansrol.
Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen. Pet af voor deze ‘Fun Lovin’ Criminal’ , nachtraaf en Ostendse Brusselaar , die op scherp staat voor de komende clubtour .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-20-12-2012/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

The Soft Moon is het muzikaal project van de uit San Francisco afkomstige multi-instrumentalist Luis Vasquez . Muzikaal worden we in een psychedelisch shoewave bad gedompeld van Joy Division – Bauhaus – The Cure  - Suicide – Ride – Jesus & Mary Chain – Spacemen 3 - NIN en de recente Moon Duo en A place to bury strangers .
We zitten goed in een dromerige als duistere poel van elektronica , darkwave en industriële pop .
The Soft Moon zorgt voor een interessant verslavende ervaring van bedwelmend, bezwerend,  hypnotiserend , zweverig ‘kippenvel’ materiaal . In een mistig decor ontdekken we alvast een paar pareltjes als “Machines”, “Insides“ , “Want” en “Lost years” die een sterke als verdwaasde indruk nalaten.

Het NYse collectief Animal Collective kwam in de belangstelling met ‘Strawberry jam’ , en wist in 2009 definitief door te breken met ‘Merriweather Post Pavilion’, hun meest toegankelijke plaat op dit moment .
Animal Collective brengt een aparte en unieke mengeling van psychedelica, grillige freefolk en avantgarde. Een charmante muzikale nervositeit van weirde trips door de synths , geluidjes, bleeps , percussie en de deels hoge , vervormde vocals . De groep haalt de mosterd bij ‘60’s Beach Boys en de psychedelica van Flaming Lips en het oude Mercury Rev en is het oudere broertje van een Yeasayer!
Het kwartet nam alles voor handen om die plaat live kracht bij te zetten; we hoorden een hypnotiserende danstrip door de elektronicabeats en de basses met dubstep en techno.
Na talrijke uitstappen en een time out vonden ze elkaar opnieuw en hebben ze nieuw werk uit, dat bol staat van verrassende en onverwachtse wendingen in hun aparte sound! : catchy, toegankelijk, eigenwijs , grillig ,dissonant  en avontuurlijk , met een zalvende en gejaagde ritmiek , elektronicaloops, beats en percussie drijvend op dat geheel van synths , percussie en zweverige vocals ; kapstokken van de plaat “Applesauce” en “Wide eyed” .
Opnieuw valt er weinig ademruimte te noteren , en op afstand bekeken blijven ze even geflipt en gek , én toch weten ze ons hart te veroveren! 

Jessie Ware - een op en top Britse zangeres, 26 jaar , veelbelovend muzikaal talent binnen de soul/r&b pop tuimelt de hitparade binnen met prachtsingles “The wildest moments” en “Running”. Meteen ook sterke nummers op haar debuutplaat ‘Devotion’ .
Ze brengt een rits sfeervolle, dromerige, smachtende , dampende en verleidelijke songs, rustig ‘easy listening’ materiaal , die af en toe een aanstekelijke groove hebben.
Ze heeft een verleden als achtergrondzangeres bij Jack Penate en SBTRKT, en haar gouden fluwelen stem hangt ergens tussen Lisa Stansfield, Soul II Soul Carin Wheeler, Sade, Beyoncé , Joss Stone , Tracy Thorn en Florence Welch, met wie ze ook al samenwerkte .
Het tweede deel van de cd legt de klemtoon op warme , intieme pop; het afsluitende “Something inside” boeit hier het meest.
De songs zijn goed uitgebalanceerd; elektronica, gitaar, bas en drums vullen aan, en sommige songs krijgen een verrassend broeierig funky ritme, wat uitnodigt naar een Wendy & Lisa en Prince.
Dit is stijlvolle soulfulle r&bpop van een even stijlvolle dame , die een breed publiek bereikt!

Met een knipoog naar de veelgeprezen producer Phil Spector lanceert de Londense Spector zich ergens tussen Pulp en Maxïmo Park in . Het kwintet rond Fred Macpherson debuteert met een afwisseling van een reeks uptempo springerige en sfeervol broeierige songs tussen indie – postpunk en synthpop. “True love”, “Chevy thunder” , “Grey shirt & tie” , “Celestine” en de single “Never fade away” zijn veelbelovende songs . Al veel van deze typical Britbands gehoord , maar Spector verdient zeker een vermelding!

DIIV (vroeger Dive als groepsnaam) is afkomstig uit Brooklyn, NY en draait rond Zachary Cole Smith. We horen sfeervolle dreampop , chillwave , een combinatie van indie , wavepop en shoegaze. De songs worden gekenmerkt van rinkelend, tintelend , licht galmend en echoënd gitaargetokkel, keys , effects  en ‘80s elektronica, deels instrumentaal , deels met een zwevende , vervormde zang . Bij DIIV horen we referenties naar The Sundays , Pale Saints , Slowdive , Durutti Culumn en The Sound . 
We zijn sterk overtuigd van het eerste deel van de cd , met songs als “Druun”, “Past lives”, “Human” en “Wait” ; het tweede deel zakt wat ineen … ietwat teveel hetzelfde gitaarmotiefje, synths en effects .  ‘Oshin’ klinkt mysterieus en hartverwarmend .

We zijn behoorlijk onder de indruk van het debuut van Clock Opera . Het Britse collectief van multi-instrumentalist , sing/songwriter en producer Guy Connelly heeft een melodieus zorgvuldig uitgekiende plaat uit . De songs hebben een intense opbouw en krijgen kleur en elan door de toevoeging van dromerige, groovy ritmes van psychedelica en elektronica van synths , piano drums en sampling . Een heel arsenaal van sounds , ondersteund door een even dromerig , maar vaste stem van Connelly (op z’n Guy Garveys van Elbow). Het viermanbandje is niet vies van wat bombast, dramatiek op z’n Other Lives , Midlake en een Talking Heads swing wat voldoende afwisseling biedt en ideaal past binnen het muzikale kader  . Clock Opera weet diep te raken met die gevoelige , aanstekelijke songs , en trekt de aandacht met songs als “Man made” , “Lesson n°7”, “Belongings”, “A piece of string” en de single “Move to the mountains” . Sterk en overtuigend!

Mojostar is Belgische blues/americana/southernrock uit Haacht . Spil is Simon Witvrouw , leadgitarist/zanger en songschrijver van het combo . De band graait uit het muzikaal archief van Led Zeppelin , The Black Crowes en Jayhawks en maakt er een broeierig spannend geheel van .  Catchy songs, die ruimte laten voor soli en dat biedt al meteen aardige nummers “On the mood for love” , “When we make love” en “Thinking about you” . Drie knallers, die met de daaropvolgende songs alleen maar heerlijk rockplezier oplevert!
Info http://www.mojostar.me

Japanther is een Amerikaans punky power trio uit Brooklyn NY; ze zijn al een pak jaren actief en leveren korte , hitsige rauw melodieus gedreven en opzwepende arty punkrockende songs af. 14 songs van het goede hout gesneden . Het trio maakt de link met het oude Ramones materiaal en het beeld van een ‘Rocket to Russia’ komt meteen naar boven. “Hey-Ho let’s go” met Japanther - Punkrock stills alive !
Info http://japanther.com