Mike And The Mechanics - Perfecte nostalgische pop-rock avond
Mike And The Mechanics
Depot
Leuven
2017-09-13
Dominiek Cnudde
Slechts zo’n 500 toegewijde fans en nieuwsgierigen kwamen in Het Depot kijken naar ‘supergroep’ Mike + The Mechanics. Vandaag kun je de uit de hand gelopen hobbyband van rockicoon Mike Rutherford (beter bekend als de lange, smalle gitarist van Genesis) niet echt meer een superband noemen. Toen Paul Carrack na het ‘Rewired’ album van 2004 besloot om zich te concentreren op eigen solo werk, was de groep op sterven na dood. Eerder had de groep ook al zanger Paul Young verloren toen die in 2000 stierf na een hartaanval. Doch in 2011 blies Mike zijn band nieuw leven in en deed dit met twee nieuwe Mechanics. Zangers Andrew Roachford en Tim Howar moesten wijlen Paul Young en Paul Carrack doen vergeten. Het daaropvolgende album: ‘The Road’ (2011) werd echter zeer lauw onthaald. Het recente album: ‘Let Me Fly’ is echter een hele grote stap in de richting van perfecte pop-rock en bevat enkele subliem mooie popsongs.
De reïncarnatie van Mike + The Mechanics en dat live in de intieme setting van Het Depot….beter kon een muziekavond niet echt worden.
Voor Mike + The Mechanics aantraden mocht Ben McKelvey, een Londense singer-songwriter, gewapend met de akoestische gitaar en wat drumloops het publiek opwarmen. De sympathieke jonge man deed zijn uiterste best maar toch deden zijn potige akoestische popsongs à la Billy Bragg mij niet echt warm lopen, al was het Mike + The Mechanics publiek wel heel erg vriendelijk voor de enthousiasteling.
België telt nog steeds erg veel Genesis fans en daarom was ik wel erg verwonderd dat zelfs een kleine zaal zoals Het Depot de avond niet kon uitverkopen. Eens te meer hadden de afwezigen ongelijk want het werd een perfecte, nostalgische pop-rock avond. De 90 min. durende set (Mike + The Mechanics spelen vrijwel altijd korte sets) telde slechts 14 songs. De toepasselijke opener “Are You Ready” liet meteen een vrijwel perfecte sound door Het Depot klinken.
Maar het was toch wachten op de eerste herkenbare tonen van “Another Cup Of Coffee” dat de vonk oversloeg. Meteen werd het duidelijk dat Andrew Roachford dé geschikte vervanger is voor Paul Carrack want wat een mooie warme soulvolle stem heeft die man. Best indrukwekkend!! Het huppelende “Get Up” uit de nieuwe plaat kreeg jammer genoeg de talrijke oude knarren niet uit hun comfortabele rode zitjes. Gezongen door Canadees Tim Howar dat zijn stem leende aan de meer rockende songs, die Paul Young destijds voor zijn rekening nam. “Silent Running”, altijd al een pareltje geweest maar live door Roachford nog een niveau hoger getild. “The Best Is Yet To Come”, deed me wat denken aan het beste werk van The Killers maar was toch een van de mindere momenten van de avond.
Dat beste was niet “Land Of Confusion”, noch “I Can’t Dance” (jawel twee Genesis covers) maar wel het pakkende “Let Me Fly” en de sublieme afsluiter “All I Need Is A Miracle”. De Genesis covers vonden natuurlijk wel hun gading bij de fans, die de ‘schoolband’ van Mike nog steeds op handen dragen, maar zelf had ik in de plaats liever twee extra Mike + The Mechanics songs gehoord. Trouwens ik hoorde dit jaar live bij het concert van Ray Wilson (Genesis Classic) versies van beide songs die mij toch meer konden overtuigen. Opmerkelijk was ook “Cuddly Toy (Feel For Me)”, ofwel hét Andrew Roachford momentum. Het bescheiden hitje uit 1989 van Roachford werd erg lang uitgesponnen maar was wel het party moment van de avond! Wat een energie, power en spelplezier legde de band hier aan de dag! Indrukwekkend.
Bissen deden we met het vanzelfsprekende maar onverwoestbare “The Living Years”. Tijdloze song die prachtig a-capella werd ingezet door Andrew. “Word Of Mouth” mag dan wel dé perfecte afsluiter zijn, de versie die we woensdagavond kregen was toch wel iets te lang uitgesponnen (met voor een tweede keer een toch wel overbodige bandvoorstelling).
Conclusie van de avond: Mike Rutherford regeerde als meester en dirigent maar bleef op enkele schitterende gitaarsolo’s na wel op de achtergrond. Vooral de warme soulstem van Andrew Roachford maakte op mij een bijzonder diepe indruk. Tim Howar kon Paul Young niet helemaal doen vergeten maar bewees wel een goede, energieke frontman te zijn. Ook het keyboardspel van Luke Juby was bij momenten zeer prominent aanwezig en een streling voor het oor. Anthony Drennan lijkt dan weer de geschikte gitarist om Mike + The Mechanics anno 2017 mede gestalte te geven. Kortom een zeer solide band die ongetwijfeld het verhaal van Mike + The Mechanics nog 25 jaar kan verlengen 😊.
Setlist: *Are You Ready *Another Cup Of Coffee *Get Up *Silent Running *The Best Is Yet To Come *Land Of Confusion *Let Me Fly *A Beggar On A Beach of Gold *Cuddly Toy (Incl."Gimme Some Lovin' " snippet) *I Can't Dance *Over My Shoulder *All I Need Is A Miracle
*The Living Years
*Word Of Mouth (Incl. “Firth of Fifth” / “Superstition” / “Purple Haze” snippets)
Organisatie: Depot, Leuven
Kvelertak mag op de recente tournee het voorprogramma spelen van Metallica. Het toont hoe hard de band uit Noorwegen gesteund wordt door management en platenfirma. Voor Kvelertak moet het nu dus gaan gebeuren. Ze konden reeds spelen op de grote festivals (Hellfest, Graspop, Roskilde, …) en ze gingen sinds de release van hun derde album ook al mee op tournee met Anthrax en Slayer. Metallica, zowat het summum inzake supports, speelt op deze tournee grofweg slechts om de andere dag. Op de ‘vrije’ dagen doet Kvelertak gewoon nog wat extra shows. En dat nemen ze heel serieus, met een set van anderhalf uur en een eigen voorprogramma dat meereist. In die opstelling deden ze De Kreun in Kortrijk aan en doen ze straks nog o.m. de Aéronef in Lille aan.
Het bevriende en eveneens Noorse Timeworn staat nog helemaal aan het begin van zijn carrière, maar heeft enkele leden die reeds het klappen van de zweep kennen. Hun muziek is vaag verwant aan die van Kvelertak. Ze brengen een mix van black en death, maar dan zonder de blastbeats en met meer een rock ’n roll-drumgeluid en tempo. Dat tempo ligt bij Timeworn toch een stuk lager dan bij Kvelertal en de invloeden komen meer uit de hardcore dan uit de punkrock. De band deed in De Kreun helaas weinig moeite om het publiek mee te krijgen. De eerste helft van de set stonden de muzikanten naar hun snaren te staren. Nadien kwamen ze voorzichtig een beetje los en pas bij het aankondigen van het laatste nummer richtte de zanger zich tot het publiek. Het publiek, met opvallend veel Fransen, reageerde beleefd voor de uitstekend gebrachte muziek, maar veel zieltjes zal Timeworn niet gewonnen hebben in Kortrijk.
Het contrast met de veroveringsdrang van Kvelertak kon niet groter zijn. Het enthousiasme en het speelplezier dropen er van af. Zanger Erlend Hjelvik was in het verleden misschien geen grote publieksmenner, maar in Kortrijk liet hij de zaal uit zijn hand eten. Hij verraste met de correcte uitspraak van ‘Kortrijk’ (beter alvast dan het ‘good evening Belgium’ dat de meeste buitenlandse bands hanteren), vertelde dat hij in De Kreun meer plezier beleefde dan bij Metallica, deelde zijn bier met de fans, aaide een paar enthousiaste meisjes over de bol en veegde eigenhandig het zweet van voorhoofden op de eerste rij. De intussen vaste showelementen van Kvelertak ontbraken niet: opkomen met het uilenmasker met lichtgevende oogjes en bij afsluiten zwaaien met de Kvelertak-vlag. Fysiek staat ‘Hjelvik’ scherper dan ooit, merkten enkele dames op.
Ook de rest van de band zocht de hele tijd contact met het publiek, ondanks de heel strakke set. Met drie gitaristen in de band, kan Kvelertak zich weinig fouten of improvisaties veroorloven. Tot de laatste noot van de bisnummers kon je deze Noren op geen enkele valse noot betrappen. De geluidsmix zat eveneens helemaal goed, zodat je elke nuance in de mix van black, death en punk goed kon onderscheiden. Het enthousiasme van de band werkte aanstekelijk, zodat het headbangen al snel oversloeg in een bescheiden moshpit.
De set was grofweg opgedeeld in een aanloop met ouder werk als “Apenbarung”, “Bruane Brenn” en “Mjod”, dan de hoofdmoot met songs uit het recente Nattesferd (“1985”, “Berserkr”, “Bronsegud,” “Nattesferd” en “Nekrodamus”) en dan een vurige finale met “Svartmesse”, “Offernatt” en het luid meegezongen “Blodtorst”, waarbij Hjelvik het op een crowdsurfen zette.
De bisronde werd ingezet met “Heksebrann”, een langzaam opgebouwd duel tussen de gitaristen Vidar Landa en Maciek Ofstad dat haast onmerkbaar overgenomen werd door de derde gitarist, Bjarte Lund Rolland. Het is op zo’n momenten dat opvalt hoe bepalend bv. Rolland, zoals steeds gitaar spelend zonder plectrum, is voor het groepsgeluid. Daarna volgden nog “Manelyst” en afgesloten werd met “Kvelertak” (de song dan).
Kvelertak is klaar voor de grote zalen en podia. Er is geen ontkomen aan.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Bill Callahan, de meester van de onderkoelde ironie
Bill Callahan
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-09-02
Nick Nyffels
De afsluiter van dit seizoen OLT Rivierenhof (we laten Clement Peirens even buiten beschouwing), werd voor ons Bill Callahan. Die had eigenlijk geen concrete aanleiding voor zijn Europese tour, zijn laatste plaat ‘Dream River’ is immers al van 2013, maar toch was er verbazend veel volk afgezakt voor deze Americana-artiest.
Het voorprogramma werd verzorgd door de stand up comedian Alex Agnew, maar dat was niet echt een succes: hij koos er voor het grootste deel van zijn set in het Engels te doen, de afstand tot het zittende publiek was te groot, en de grappen ontlokten ten hoogste een lichte glimlach.
Callahan had gelukkig een volledige band meegebracht, zijn laatste platen zijn nogal minimaal van opzet, wat in een festivalsetting toch minder werkt dan in een intiem zaalconcert. Ook vestimentair had hij zijn best gedaan, deze jonge vader en vijftigplusser droeg een typisch Country & Westernpak met borduursels en glitters.
Als je de platen van Callahan kent, weet je wat je mocht verwachten, trage Americana die veel raakvlakken heeft met Lambchop en Spain, met Callahan die bijna parlando met een brommende bariton, denk aan Stuart Staples, zijn teksten declameert. Dit klinkt misschien niet echt uitnodigend, maar live ondergingen zijn nummers een ware transformatie: Callahan hield het gedurende heel het concert bij zijn akoestische gitaar, aangevuld met mondharmonica, maar zijn band tilde het allemaal naar een hoger niveau: country, maar met verdomd potige stukken elektrische gitaar en een ritmesectie die het tempo opdreef. Callahan’s band wist echt wel de sfeer van de jaren zeventig op te roepen, en legde zo een brug tussen Nick Drake en Ryley Walker.
Callahan putte uit zijn hele oeuvre, de songs van Smog ontbraken niet: zowel het ironische “Dress sexy at my funeral” als de mooie country tearjerker “ Rock Bottom Riser”. Dat Callahan de koning van de ironie is, bewees hij ten voeten uit op “America”, waarin hij puur door zijn intonatie, vele malen grappiger was dan Alex Agnew vanavond. Een ander Smog-nummer, “Cold blooded old times” swingde zowaar als een Amerikaanse brass-band. We moeten ook zeker de gitarist vermelden, die pareltjes van gitaarsolo’s rondstrooide.
Het Rivierenhof reageerde enthousiast, met een luid applaus dat Callahan wat van zijn stuk bracht. Niet voor lang echter, want “Riding for the feeling” was een prachtige afsluiter van een onvermoeid viersterren-optreden.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Electric Wizard – Funeral-Polis
Electric Wizard – Wolvennest
Muziekodroom
Haaselt
2017-08-26
Masja De Rijcke
Het zal u waarschijnlijk wel al opgevallen zijn dat wij eerder fan zijn het zwaardere werk. Een optreden van Electric Wizard laten wij daarom niet zomaar aan onze neus voorbij gaan. Op 26 augustus werd de Muziekodroom dan ook omgetoverd in een kerker waar satanisme niet gevreesd wordt en de duivel in hoogsteigen persoon opnieuw herrezen werd.
Het was aan het Belgische Wolvennest om de kerkdeuren te openen en de show, die eerder een uitvaart leek te zijn, te starten. Deze donkere en ietwat psychedelische ambient rock gaf een mooi startschot van de avond en overtuigde met hun occult girtaargeweld het aanwezige headbangende publiek. Hun 1ste plaatje kwam pas in 2016 uit maar werd in Muziekodroom al mooi ontvangen door een rijkelijk gevulde zaal. De traag opbouwende scheurende nummers en theatrale vocals van de zangeres Shazzula lieten de haren op onze armen het volledige halfuur rechtstaan en stoomden ons meteen klaar voor het volgend aankomend geweld van Electric Wizard.
Electric Wizard is ongetwijfeld één van de meest opmerkelijke doommetal bands present op deze muzikale planeet. Als sinds 1993, toen ze met hun eerste gelijknamige album ‘ Electric Wizard’ uit hun donkere kelder gekropen kwamen, trakteren zij de wereld op een beenharde combinatie van sludge , doom en stonermetal.
In de Muziekodroom werden deze metalen sluizen opengezet met “Withcult Today” en daarna opgevolgd door “Black Mass”. De Sluimerende gitaren die gigantisch luid weerklonken namen ons mee in een één uurke durende trip waar achteraf terug moeilijk uit te gzraken viel. Met “Satanic Rites of Drugula” en “Dopethrone” werden we steeds dieper meegezogen met deze staalharde gitaren en de hypnotiserende vocals van zanger en frontman Jus Oborn. En ook de pikante visuals van twee halfnaakte dames die gedurende een volledig nummer speeksel aan het uitwisselen waren in een donkere SM kelder gingen niet ongezien voorbij.
Deze ‘ouwe’ rockers wisten maar niet van opgeven en lieten hun gitaren steeds harder werken door “Scorpio Curse”, “Return Trip”, en “Chosen Few” te laten passeren. Het afsluiten van dit kerkelijk gebeuren gebeurde met “Funeralpolis”. Toepasselijk!
Organisatie: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
Die Krupps - EBM Hoogmis
Front Line Assembly – Die Krupps
De Casino
Sint-Niklaas
2017-06-25
Hans De lee
Op vrijdag 25 augustus stonden 2 bands op het programma in zaal Casino, Sint-Niklaas die behoren tot de pioniers van het genre Electronic Body Music, een muzikale stroming die vooral hoogtij vierde in de jaren 80 : Front Line Assembly (1986, Canada) en Die Krupps (1980, Duitsland).
Het zal niemand verbazen dat het publiek die avond overwegend bestond uit beginnend kalende of op zijn minst grijzende veertigers en zelfs vijftigers die hoofdzakelijk in het zwart waren getooid. EBM was in België razend populair in de jaren 80, mede door toedoen van enkele bands van eigen bodem zoals Front 242, die mee aan de wieg stonden van EBM, en in iets mindere mate The Neon Judgement en A Split Second.
Het optreden bleek niet uitverkocht maar de zaal was toch behoorlijk gevuld met naar schatting zo’n 300 à 350 liefhebbers van de hardere elektronische beats.
Front Line Assembly bracht een heerlijk ‘donkere’ set met hun typische industrial elektro, onder leiding van stichter Bill Leeb (voorheen actief bij Skinny Puppy) en met op de achtergrond een continue stroom aan felle projecties en beelden. De fans werden door de legendarische Rhys Fulber (keys/programming) en live drums getrakteerd op een keihard, pompend spervuur aan opzwepende en donkere beats, die toch altijd vrij toegankelijk klonken en voldoende afwisseling en diepgang in zich hadden.
Oud werk (opener “Resist” uit 1990) werd afgewisseld met recentere nummers (“Killing Grounds”, “Blood en Exhale” van langspeler ‘Echogenetic’ uit 2013) waarbij logischer wijs de ‘klassiekers’ van vroeger op het meeste bijval konden rekenen en het publiek vooraan het podium moeiteloos in beweging bracht.
Met het sfeervolle “Vanished” (2004) werd een beetje gas teruggenomen, hoewel frontman Leeb met zijn 51 jaar nog zeer energiek en fris op het podium stond. Enkel zijn haarlijn is met de jaren duidelijk wat verder naar achter geschoven. Het indringende en zalig beukende “Deadened” was wat mij betreft het hoogtepunt van de avond.
Op het einde van de set werd oa. met succes “Mindphaser” bovengehaald (single uit 1992), een nummer dat me nog meer dan sommige andere songs die avond deed denken aan de sound van het machtige Front 242.
Een compliment voor het trio uit Canada dat een heel geslaagd optreden gaf en de fans een meer dan fijne avond bezorgde!
Het Duitse Die Krupps timmert al sinds 1980 onder leiding van Jurgen Engler aan de EBM-weg. Nog steeds brengen ze nieuw werk uit en reizen ze de wereld af om hun, met gitaren doorspekte, industrial elektro live te brengen. De hoogdagen uit de jaren 80 en 90 liggen al even achter de rug maar steevast kunnen ze bij elk optreden rekenen op een schare trouwe fans, die voor het optreden in Sint-Niklaas zelfs overkwamen uit Nederland, Duitsland en Spanje!
Ook hier een evenwichtige mix van oud en recent werk en een setlist die (voorspelbaar maar succesvol) opbouwt naar de grootste successen van de band waaronder het meest gekende “Machineries of Joy”, vooral dan de herwerkte versie in samenwerking met Nitzer Ebb en het heavy “Bloodsuckers”.
Engler en zijn gevolg (live drums, gitaar en bas en de onmisbare Ralf Dörper, die er bij is van het prille begin) startten furieus met ondermeer “Kaltes Herz” en “Schmutzfabrik” om daarna met gouwe ouwe “Der Amboss” het echte ‘elektro’ publiek massaal in beweging te krijgen.
Het duidelijke verschil tussen het oudere werk (opzwepende, ritmische old school EBM/elektro) en het recentere werk met iets meer gitaarinslag stoorde geen seconde doch bracht een verrijkende afwisseling in de set!
Geen tijd om op adem te komen of om verveling toe te laten want daar kwamen parels als “Black Beauty White Heat” (heavy inzet) en “To the Hilt” al aangedonderd. Jurgen Engler mag dan misschien niet beschikken over de meest begenadigde stem uit de sector, de manier waarop hij elke show vol overgave en met veel energie brengt, geeft hem een sterk en geloofwaardig charisma dat hij ook vandaag , op 56-jarige leeftijd, nog steeds met kracht uitstraalt. Regelmatig overschouwt generaal Engler tijdens de set zijn troepen in Sint-Niklaas en ziet hij grijnzend dat het in orde is. Af en toe geselt hij intens het gekende ‘buizenstel’ dat elke Die Krupps fan ongetwijfeld kent en geeft hij het optreden die typische sound die de band onderscheidt van collega’s uit het genre. “Metal Machine Music” is hiervan het beste bewijs.
Recente songs als “Robo Sapien” en “Nazis auf Speed” worden bijzonder enthousiast onthaald door de fans en leiden feilloos het anti-fascistische epos “Fatherland” in waarbij de frontman vocaal nog eens alles uit de kast haalt en het eerste deel van de set met veel bravoure afsluit.
De obligate ‘Zugabe’ bestond zoals reeds eerder aangekondigd uit 2 fantastische nummers die tot op heden de band het meeste succes en bekendheid hebben geschonken : het pur sang EBM volkslied “Machineries of Joy” luidkeels meegebruld door zowat gans de zaal en het ruigere en bombastische “Bloodsuckers” dat de Casino even deed daveren op haar grondvesten.
Heerlijk nostalgisch optreden! Dikke merci aan de programmator van dienst die dergelijke bands naar Sint-Niklaas haalt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/die-krupps-25-08-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/front-line-assembly-25-08-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/der-rest-25-08-2017/
Organisatie: Bodybeats ism De Casino, St-Niklaas
Conor Oberst & M. Ward - Bloedbroeders in het park
Conor Oberst
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-14
Nick Nyffels
Twee folkies voor de prijs van één stonden er op de menukaart in het Rivierenhof vanavond. Het voorgerecht werd verzorgd door M.Ward, van wie het al een tijdje geleden was dat hij nog in België passeerde, en het hoofdgerecht werd geserveerd door Conor Oberst, ex- Bright Eyes.
Matt Ward houdt niet zo van toeren, zijn laatste plaat, ‘More rain’ is al meer dan een jaar uit, en het was pas nu dat hij de plas overstak, voor een veel te korte set van nauwelijks dertig minuten. Conor Oberst kwam vroeg al een stukje meezingen, maar voor de rest stond Ward alleen met zijn akoestische gitaar, wat toch wel een spijtig was voor een festivaloptreden, ook al laat de setting van het Rivierenhof een intiem concert toe. We houden van de mans hese stem, en hij kan ook verdomd goed op gitaar spelen, zoals hij liet zien in een instrumentaaltje van grote klasse.
Van zijn nieuwe nummers onthielden we “Girl from Conejo Valley”, maar het was toch vooral het oudje “Chinese translation” dat kerfde in de ziel met de lijn: “What do you do with the pieces of a broken heart”. Een veel te kort optreden dus, maar dat kwam ook omdat Conor Oberst 25 minuten vroeger dan gepland aan zijn set begon.
Conor Oberst bracht onlangs twee platen op korte tijd uit: “Ruminations” een solo-plaat met enkel gitaar, piano en mondharmonica, wat eigenlijk bedoeld was als demo-versie maar door de platenmaatschappij zo goed bevonden werd dat ze toch uitgebracht werd, en het finaal product met dezelfde nummers , “Salutations” dat met de bandleden van The Felice Brothers opgenomen werd. Die laatste band zouden we een tijdje terug gaan bekijken in de AB-club, maar op het laatste moment cancelden ze.
Oberst had dus gelukkig de volledige band meegebracht wat een meerwaarde was voor het optreden, en waardoor de nummers die hij solo bracht ook beter uit de verf kwamen. Die band kleurde de klank van zijn nummers met viool en accordeon, laverend tussen folkrock, americana en country. De harmonica en de uitgesponnen teksten van Oberst, in de beste verhalende traditie, riepen het beste van Bob Dylan op, met de snik in de stem van Oberst als opvallendste element. Veel nieuwe nummers uit de nieuwe platen dus, onder meer “Barbary coast” en “Till St Dymphna kicks us out”, een nummer over Oberst’s stamcafé, dat hij aankondigde als zijn versie van “Cheers”, de Amerikaanse sitcom.
Zijn maatje M. Ward kwam meedoen met een nummer van Monsters of Folk. Even ontspoorde het optreden met een richtingloze tirade gericht tegen Donald Trump als bindtekst, wat hij in het daarop volgende nummer goedmaakte met relevante observaties over working poor die dubbele shifts draaien en nog niet rondkomen, muzikaal vertaald in fluitende feedback van zijn gitaar.
In de bis kwam Oberst eerst solo terug, waarna bloedbroeder M. Ward en de volledige band nog een stevig loos mochten gaan.
Anderhalf uur was het fijn toeven in de bespiegelingen of “Ruminations” van Oberst, dit was folkrock zoals die moet zijn.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Bryan Adams: Get Up
Bryan Adams – K’s Choice
Festivalpark
Middelkerke
2017-08-11
Govaert Véronique
Aan de vooravond van het Nostalgie Beach Festival valt de eer te beurt aan Bryan Adams om het podium te in te spelen & het publiek alvast in een nostalgische mood te brengen. Het is al sinds 1985 dat we in België een boon hebben voor deze Canadees, toen deed hij ons land een eerste keer aan in het voorprogramma van miss Tina Turner.
Maar over Bryan straks meer, want eerst gaat al onze aandacht naar K's Choice, de support-act van deze avond. Het festivalpark is al van bij aanvang overvol & de sfeer zit helemaal goed. Aan de batterij gitaren te zien die on stage klaar staan plannen broer & zus Bettens samen met hun gevolg ons het komende uur het beste van hunzelf geven ! En dat doen ze dan ook met verve, ze vliegen er gelijk 'vollen bak in' met nummers als “Perfect Scar”, “Hide”, “Come Live the Life”, “Mr Freeze” en “Surrender”. Met haar heel aparte stemgeluid, beetje hees, sexy, rokerig , heeft ze ons helemaal in haar ban en dan die looks, zo stoer en fijn tegelijkertijd, beetje de ruwe bolster met het gouden hart wellicht ...
We krijgen pittige rock voorgeschoteld van een goed op mekaar ingespeelde band en we genieten van mekaar en de performance. De set loopt verder met “Believe”, bij “Almost Happy” krijgen we een uithaal van jewelste voorgeschoteld, heeft die vrouw een longinhoud ... Komen nog voorbij : “Cocoon crash” en “Echo Mountain”. Bij het nummer “I will carry you” is het aan broer Gert om frontaal met de gitaar de show te stelen, zus kijkt toe en ziet dat het goed is.
De 13de song is van bij de eerste noot raak, deze kon niet mankeren, de hit waarmee Sarah hun internationale doorbraak kon forceren, “Not an Addict” wordt luidkeels en integraal meegezongen terwijl alle smartphones de lucht in gaan en er 10.000 foto's worden genomen en evenzoveel filmpjes.
Ze vinden ons een lief publiek en we krijgen ook nog mee dat ze zelf ook fan zijn van Bryan Adams, zich vroeger ooit eens hebben gewaagd aan een cover van “Summer of 69” maar deze nu toch maar niet meer gaan herhalen ;-)
We krijgen nog “Woman” en “Everything for Free” als toemaatje en nadat de fotograaf on stage nog een laatste foto schiet van de band met het publiek als achtergrond, spurten ze naar de stand van de merchandising, voor wie een selfie wilt, you know what to do & where to go ...
Half uurtje geduld nu vooraleer de volgende lading gitaar riffs op ons wordt los gelaten. Iemand anders gaat al de pintjes halen, dus kan ik even rond kijken. Het lijkt hier wel een mini-Werchter, grote massa volk, af en toe een vliegtuig dat over komt gevlogen en veel groen rondom rond. Want ook al spreekt men hier continue over het beach festival, strand of zee zijn niet te zien, het festivalpark ligt in 2de linie achter de bekende Belgische lintbouw aan de kustlijn. Maar daarom niet getreurd, als straks Bryan opkomt zie je de zee nog steeds niet, maar wedden dat je de golven wel zal kunnen voelen ...
En daar zijn ze, 5 man sterk, helemaal in stijl met strakke jeans, wit hemd & blazer en dan knallen maar met als opener “Do What Ya Gotta Do” dat bedoelden wij ook net te zeggen, gelijk gevolgd door “Can't stop this thing we started” en daarmee is de toon gezet. Bryan Adams is een echte hitmachine en wij brullen naar hartenlust mee, o.a. op de tonen van “Run to You”; ook de nieuwe nummers worden gesmaakt en als de eerste tonen van “Heaven” worden ingezet is het meteen duidelijk waarom er geen achtergrondkoor op het podium staat, er is een voorgrondkoor van 10.000 man beschikbaar, de 1ste strofe komt integraal en op de maat uit het publiek. Een beetje emo & romantiek horen erbij toch, het is vakantie en nummers als “Heaven” en “Everything I do” staan al jaren in de Top-20 openingsdansen, dus dansen maar ...
Bij “It's only love” tracht Bryan ons even op het verkeerde been te zetten door ons te doen geloven dat Tina Turner zo meteen uit de coulissen zal komen, maar ‘jammer genoeg’ is ze niet van haar Zwitserse berg neergedaald en mag gitarist Keith Scott de honneurs waarnemen.
Naast muzikale verwennerij komt er ook wat entertainment, er zijn de obligate grapjes over 'the VIP section' en bij het nummer “You belong to me” worden we verzocht 'to swing & shake that ass' waarna Bryan op zoek gaan naar de Vlaamse vertaling hiervan, tja schudden met je gat dan maar en dan doen de heren on strings ons dan ook voor tot hilariteit van het publiek (nog een paar 1.000 foto's).
En dan moest “Summer of 69” nog komen, dat wordt woord voor woord meegezongen als ware Middelkerke één grote karaoke-bar.
De meer en minder bekende nummers volgen mekaar verder op en naar het einde van de set krijgen we enkele gebracht zonder het orkest, enkel Bryan met zijn gitaar en mondharmonica, die man is echt van alle markten thuis.
In de finale krijgen we nog “Brand new day” , waarna we nog enkele covers voorgeschoteld krijgen ook : “C'mon Everybody” van Eddie Cochran gevolgd door Franki Valli's “Can't take my eyes off you” en “Straight from the heart” uit het eigen werk.
Voor de allerlaatste song vraagt Bryan, die nu weer alleen on stage staat om alle gsm's op te lichten en dat geeft een feeëriek beeld op de tonen van “All for love”; het lijkt wel oplichtend plankton in de zee, of dronk ik nu toch een glas te veel ? Het 'plectrum' gaat het publiek in dat betekent het einde van een schitterende avond.
En dan nu gauw naar huis, die smartphone opladen want morgen wacht ons weer een lange dag vol artiesten, vol nostalgie.
Wie op de terugweg zo slim was om op radio Nostalgie af te stemmen, kon nog de ganse weg huiswaarts verder genieten van een after concert, ‘best of’ Bryan Adams afgewisseld met een ‘best of’ voorproefje van het programma van zaterdag.
Setlist : Do what ya gotta do / Can't stop this thing we started / Don't even try / Run to you / Go down Rockin' / Heaven / This Time / It's only love / Cloud #9 / You belong to me / Summer of 69 / When you're gone / Everything I do / Back to You / Somebody / Please Forgive me / Cuts like a Knife / 18 till I die / The only thing that looks good on me is you /
Extra : Brand new day / C'mon Everybody / Can't take my eyes off you / Straight from the heart / All for love
Organisatie: Greenhouse Talent
Goat - Gemaskerd bal in het Rivierenhof
Goat - Brutus – Briqueville
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-06
Sam De Rijcke
Mocht Stanley Kubrick het ooit in zijn hoofd halen om een vervolg te draaien op ‘Eyes Wide Shut’ en hij vraagt zich af waar die maskers en capes gebleven zijn, dan mag hij die bij Briqueville gaan zoeken. De groepsleden zijn er met die handel vandoor en hebben er hun handelsmerk van gemaakt om voortaan incignito en steeds gemaskerd door het leven te gaan. Of ze ook voor hun backstage capriolen ‘Eyes Wide Shut’ als inspiratiebron nemen, dat laten we in het midden, maar het zou daar in Antwerpen wel eens een orgie van jewelste kunnen worden met die zotskappen van Goat er bij.
Gezien de groepsleden die geheimzinnigheid rond hun identiteit hoog in het vaandel dragen zal Briqueville misschien wel gedoemd blijven tot de status van eeuwige cultband, maar met de duistere muziek die de band maakt lijkt het plaatje wel te kloppen. Sommigen gaan het zoeken in de omgeving van Amenra, en dat is nog zo gek niet. Briqueville heeft niet die intense oerkracht van Amenra of de brutaliteit van Steak Number Eight, maar je mag hen wel in het onverlichte straatje van de begeesterende Belgische post-metal gaan plaatsen. Hun songs zijn lange brokken post-metal die een ziel en hart hebben en steeds aanzwellen tot een indrukwekkende climax. “Akte VI” uit hun geweldige tweede album ‘II’ (yep, qua titels zijn ze zeer vindingrijk) is zo een wonderbaarlijke knaller waar wij vroeg op de avond al kippenvel van krijgen. Kortom, Briqueville maakt indruk.
Nog zo een talentvolle band is het Leuvense trio Brutus. We zagen hen eerder dit jaar in de Balzaal van de Gentse Vooruit en werden daar compleet omvergeblazen door zoveel heftig geweld. Frontvrouw en drumster Stefanie Mannaerts schreeuwt zich telkenmale de longen uit het tengere lijf en creëert daarmee tonnen statische elektriciteit. Het mag een klein wonder heten dat Mannaerts na al die optredens überhaupt nog een stem heeft.
Die intensiteit en elektriciteit hangt ook rond in de songs die loeiend hard en met een rotvaart het publiek worden in gekieperd. Met al die knallers uit dat driftige debuutalbum ‘Burst’ hebben ze inmiddels een stevige live reputatie opgebouwd die ze ook in het Rivierenhof volledig waarmaken. Brutus is hier trouwens de enige band die het zonder vermomming doet, maar tussen die sterke gemaskerde acts als Briqueville en Goat lijdt Brutus hoegenaamd geen …gezichtsverlies (met onze excuses voor deze flauwe woordspeling, ze zat klaar en moest er uit).
Mocht u het nog niet weten, het Zweedse Goat is uniek, wereldvreemd en ronduit geweldig. Steek Tinariwen, Black Sabbath, King Gizzard & The Lizard Wizard en Funkadelic in de blender, voeg er wat exotische pepers aan toe en je krijgt een buitengewone sound die op een podium boven zichzelf uitstijgt. Wat Goat live doet is ongeëvenaard. Het zijn de twee frontdames die met hun bezwerende vocals en sjamanistische danspasjes het volk danig weten op te hitsen, het gemaskerde zootje daarachter produceert een strakke en verslavende sound die bij momenten hard door de boxen scheurt en elders dan weer funky as hell klinkt. Geen enkele andere band weet op zo een prikkelende manier Afrikaanse ritmes, psychedelische freaksounds en stevige gitaren samen te brengen. Goat draait er zelfs de vingers niet voor om met blokfluiten uit te pakken in het onweerstaanbare “Djorolen/ Union Of Sun And Moon”. Een uitbundig bommetje als “Goatfuzz” is Black Sabbath midden in het oerwoud en “Goatman” is een wild huwelijk van tribal drums en snerende gitaren. Bij “Temple Rhythms” gaan we met zijn allen rond de kolkende kookpot van een bijna uitgestorven Afrikaanse stam dansen (we willen niet weten wat er in de pot zit maar we zijn volledig in trance).
Gans de act is een bont allegaartje van trance geluiden en ophitsende ritmes die rechtstreeks uit de Zweedse jungle komen (wij wisten niet dat ze die daar hadden maar vanavond werd het bewijs geleverd).
Goat trekt nog eens alle registers open om er uit te gaan, de lange afsluiter “Det Som Aldrig Forandras” mondt uit in een verslavende jam en is ronduit fenomenaal.
De volgende keer zijn we terug van de partij en we hopen van u hetzelfde.
Mee te brengen om Goat ten volle te kunnen beleven : dansgewillige heupen, een luchtgitaar en een knoert van een joint.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Patti Smith – Nog steeds een Straffe Madam!
Patti Smith
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-08-02
Mark Van Mullem
Snip en snipverkouden was ze. Het ging moeizaam, maar het lukte. En ze bracht het er nog redelijk goed vanaf ook. Faut le faire. We zien het de Rihannas of Justin Biebers dezer wereld nog niet doen. Maar popdichteres, mama punk, icoon Patti Smith is een taaie. Ja, Smith zat verveeld met die zware verkoudheid, maar het hield haar niet tegen om, flink gesteund door haar band en publiek, een sterk optreden neer te zetten, woensdag 2 augustus 2017 in het Rivierenhof. En dan regende het nog ook …
Het werd een vreemde, memorabele avond. Af en toe een kleine regenbui. Patti Smith met schorre stem, toch alles daaruit persend tot het haast niet meer kon. En nog gaan! Zonder dat het een pijnlijk schouwspel werd. Die pijn was wellicht haar deel.
Smith opende de set met het bezwerende “Wing”, om dan meteen uit te pakken met een fenomenaal “Dancing Barefoot”. Eigenlijk was de avond toen al geslaagd. En dan moesten “Ghost Dance”, “People Have The Power”, “Gloria: In Excelsis Deo” en “Summer Cannibals” nog komen. Er zijn verdienstelijke covers zat van “Dancing Barefoot”, maar toch niets dat het orgineel kan overtreffen. Ook niet die van een schorre Patti Smith. Zeg dat wij het gezegd hebben.
“Ghost Dance”, we gaven het al weg, was meteen een volgend hoogtepunt in de set. Shamaan Smith, die ons met haar “Ghost Dance” helemaal betoverende, wij als publiek volgers die gewillig meezongen: “We shall live again, Tayi taya tayi aye aye”. Het had iets sacraals en mystieks.
Nu is la Smith niet bepaald een nachtegaal en heeft ze toch al wat korrel op die stem, ze verontschuldigde zich meermaals voor de ‘shitty voice’ en de verkoudheid, wellicht omdat het vooral voor haar pijnlijk was. Iemand uit het publiek riep dat ze misschien een Tom Waits-song moest brengen, waarop Pattis zoon, gitarist Jackson Smith “Picture in a Frame” (van Tom Waits, nvdr) ten gehore bracht. “My son!” was haar reactie. Eerder al was ze vertederd toen zoonlief de microfoonstandaard voor de mama goed zette: “that’s my boy”.
Een goede cover brengen is een kunst. We kennen niet zo heel veel echt goede Patti Smith-covers. Maar wanneer de legende zich zelf op nummers van andere artiesten toelegt is dat meestal meesterlijk goed gedaan. Denk maar aan haar renditie van “When Doves Cry” van Prince. In het Rivierenhof waren knappe interpretaties van “Mothers Of The Disappeared” van U2 en “Beautiful Boy (Darling Boy)” van John Lennon ons deel. Sterk!
Dat bassist Tony Shanahan een grote Elvis Presley-fan is, zoals Patti ons vertelde, geloven we graag. Zijn zanglijn op “Love Me” kon ons toch niet geheel overtuigen. Maar goed, Patti wou haar stem even laten rusten.
Niet dat die stem zoveel rust kreeg. Patti vertelde ronduit en zat nooit verlegen om een grapje. Het avant-gardistische “Tarkovsky (The Second Stop is Jupiter)” waarbij Smith declameerde, terwijl de muziek haar begeleidde klonk beklemmend en intens.
“This is for Sam Shepard” zei Patti Smith en een episch “Beneath The Southern Cross” volgde. De ode aan haar voormalige minnaar die eind vorige maand overleed, klonk oprecht gemeend en werd gekoppeld aan George Harissons “Within You Without You”, waarna Patti het uitschreeuwde: “We are free people and we are alive”. Nu klonk die stem wel heel ruw. Maar de popdichteres nam een kopje thee. Maar of dat echt meteen effect had? We hadden alleszins nog nooit eerder zo’n rauwe versie gehoord van “Summer Cannibals”, maar het klonk alsof het zo moést zijn.
Of Patti Smith de hele gender-discussie hier gevolgd heeft, weten we niet maar je zou denken van wel. Ze maakte een grote vuist voor gelijkheid van mannen en vrouwen, openheid en vrijheid voor alle genders. Respect, Patti.
Dat “Because The Night” samen geschreven was met Bruce Springsteen wisten we natuurlijk. Patti vertelde ons dat het geschreven was voor haar Fred ‘Sonic’ Smith; “Jackson’s Dad”, en geholpen door het publiek dat weer welwillend de rol van koor vervulde, bracht Smith het iconische “Because The Night”. Mooi.
Dan weerklonk dat gekende piano patroon. Patti declameerde “Jesus died for somebody’s sins but not mine…”. Jawel, hier was de kers op de taart. “Gloria: In Excelcis Deo”, of hoe de Patti Smith Group destijds “Gloria “ van Them hertaalde, minstens een even grote classic als het origineel van Van The Man. Smith ging ei zo na tot op uiterste met de getormenteerde stem. We hoopten maar dat ze daags nadien een concertvrije dag had, eentje om uit te zieken. Dit was fenomenaal.
Patti Smith is geen watje. Eenenzeventig lentes, zwaar verkouden, maar een straffe madam met veel kracht. Onderschat de mama van de punk niet. Nooit! “People Have The Power” klonk als niet mis te verstane boodschap uit wel honderd kelen. En Patti perste er nu werkelijk alles uit en aan het einde maakte ze een vuist en riep het uit: “Don’t forget: we’re the voice. We are the people!”. Er kon ook een lach van af en Patti besloot met “We fuckin’ Made it!”.
Zeg dat wel!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing werd Footloose gestrikt. De zomershows, 14 shows in ruim tien dagen , zijn in het genre van musicals een succesverhaal .
Footloose, de musicalversie van de iconische film met Kevin Bacon uit 1984, werd in de originele Engelstalige versie met vertalingen via projectie in het Nederlands en het Frans getoond. De film gaat over de tiener Ren die na de dood van zijn moeder van Chicago naar Bomont verhuist. Ren is bezeten door muziek en dansen, maar dat is in Bomont verboden. Dominee Moore is er tegen omdat zijn zoon na een nachtje fuiven is omgekomen in een ongeval. Ren blijft volhouden en kan de dominee overtuigen een dansavond te organiseren. De namen die meedoen zijn niet van de minste , Gareth Gates, Pop Idool winnaar en Maureen Nolan, die samen met haar zussen de eerste Europese girls band werd .
Naast het dansspektakel is er opnieuw live-muziek met wereldhits zoals “Holding Out for a Hero” (Bonnie Tyler) , “Almost Paradise” (Mike Reno & Ann Wilson) , “Let’s Hear it for the Boy” (Deniece Williams) en natuurlijk het onvergetelijke Footloose (Kenny Loggings) .
De nummers op zich klinken al sprankelend, energiek , opwindend, en wat we zagen was echt geweldig, jeugdig , levendig , fris, nostalgisch. De wervelende start , de dansacts , het acteer- zangtalent , de snelle (decor) wissels , de live instrumenten, alles viel op zijn plaats . Je wordt helemaal meegenomen in het verhaal dat nauwkeurig, tot in de puntjes is uitgewerkt. De bruisende dynamiek en emotionaliteit, gevoeligheid gaan hand in hand . Ook hier wordt gesloten- , terughoudendheid, overnemen, wantrouwen , bescherming omgebogen naar kansen geven, loslaten, vrijheid, vertrouwen en samenhorigheid in een dansfeest . Iets waar we kunnen bij stilstaan en meenemen in ons dagdagelijks leven. En in de musical gaat men diep, erg diep , zeker het tweede deel dat naar adem doet happen .
Onderga deze musical , wat een intensiteit wordt uitgestraald. De andere shows hadden al veel om het lijf en wisten ons in te nemen, maar Footloose zindert na en is totnutoe wel één van de sterkste . Een schot in de roos voor de organisatie van Kursaal Oostende …
Organisatie: Kursaal Oostende
José Gonzalez - Less is more, José & zijn gitaren
José Gonzalez + Illuminine
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-07-24
Govaert Véronique
Terwijl het publiek gestaag toe stroomt, komende uit alle richtingen, maar wel met één gemeenschappelijk doel voor ogen, vallen de laatste felle plensbuien. Concertgangers malen daar niet om en zijn voorzien van een handdoek, kussentjes worden uitgedeeld & het theater in wat wel een sprookjesbos lijkt, loopt stilaan vol …
Na het tweede belgeluid is het moment aangebroken voor de support act, Illuminine met als frontman Kevin Imbrechts. Imbrechtd heeft inmiddels 2 albums op zijn palmares, ‘#1’ & ‘#2’ en bracht ons instrumentale nummers samen met een violiste & een keybord speler. Je wordt er niet echt vrolijk van, maar dat is vast ook niet de bedoeling, de nummers zijn eerder melancholisch, psychedelisch & soms wat zwaar op de hand. Het éne nummer loopt ook over in het volgende waardoor het publiek soms aarzelend een applaus aanhief, maar dat toch maar niet doorzette, kwestie van niet het foute moment te kiezen. Zoals Imbrechts zelf te kennen gaf " mijn nummers leggen een hele reis af", zo kan je ook zijn muziek zien. Heel erg filmisch & je stelt je er onbewust desolate, weidse of woeste landschappen bij voor, waar uiteraard geen mens te bespeuren valt.
Het tweede deel van de set werd dan weer zeer bombastisch. Illuminine heeft wat in zijn mars! Kevin bedankte nadien zijn publiek & vooral ook het feit dat hij als voorprogramma mocht spelen van 'de man' zoals hij het verwoordde.
Tussen 2 sets is het immer leuk om wat rond te kijken & te luisteren, je hoorde naast het lokale taaltje ook veel Nederlands (sommigen volgden zowaar het EK dames voetbal op hun smartphone) ik hoorde ook Duits & spotte 'hoe kan het ook anders' 2 Zweden (met grote dorst) ; Ook enkele bekende Antwerpenaren mogen niet ontbreken, o;a; Francesca Van Thielen, Lien van der Kelder & Hans Herbots ... maar ik wijk af, het tweede belsignaal luidde zopas & naast het theater loopt nu ook het midden plein vol …
En daar is hij dan 'de man' met zijn gitaar in de hand. José Gonzalez . Een schuchter 'hello' krijgt hij nog net over zijn lippen & dan zoekt hij al zijn soelaas bij zijn muziekinstrument en vangt aan met “With the ink of a ghost”, gevolgd door “Lovestain”, waarna hij terug grijpt naar een ouder nummer “Hints”. De nummers rijgen zich aan mekaar & het wordt overduidelijk dat deze Zweeds-Argentijnse singer/songwriter geen man is van de grote gesproken woorden, van de gezongen woorden dan weer des te meer. Wat een artiest ! Groots in zijn eenvoud !
Zijn laatste bezoek aan het Rivierenhof dateerde alweer van 2008, weet hij ons nog te melden, voor ons hoeft hij alvast niet nog eens 9 jaar te wachten, laat dat duidelijk zijn.
Sommige nummers zijn vrij kort & andere worden dan muzikaal wat langer uitgesponnen zoals bij “Cycling trivialities”, geweldig geapprecieerd door het publiek trouwens. Na een laatste 'thank you so much' kondigt José al zijn laatste nummer aan, het immer bekende “Teardrop” van Massive Attack & dan verdwijnt hij achter de coulissen ...
Maar kijk daar is hij al weer terug en brengt nog enkele bisnummers om dan finaal af te sluiten met ... inderdaad “Heartbeats”, ook al zo’n instant classic cover …
Less is more, José & zijn gitaren, meer hoeft dat niet te zijn.
Setlist : With the ink of a ghost / Lovestain / Hints / Suggestions / Crosses / What will / The nest / Abram / Forest / Stories / Killing for love / Leaf off - the cave / Cycling trivialities / Every Age / Teardrop/
Extra : Open book / Line of Fire / Down the line / Heartbeats
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jose-gonzales-24-07-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/illuminine-24-07-2017/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - J. Bernardt + Gabriël Rios - Broeierig en intiem
Boomtown 2017
Handelsbeurs + Opera
Gent
2017-07-19
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Op Boomtown staan altijd heel wat sterke namen op het programma. Wij pikten er onmiddellijk twee in één mee, en daar hadden we achteraf zeker geen spijt van!
Beginnen deden we met J. Bernardt. De nieuwe band van Jinte Deprez schoot stevig uit de startblokken dit jaar. Een nieuw album en aanwezig op zo goed als elk festival deze zomer. Terecht zo blijkt, want ook in de Handelsbeurs speelden ze een set van formaat. We kregen het allereerst “On Fire”, en ondanks de intieme intro van het nummer was het de voorbode van een hete set (vergeef ons het woordgrapje). Met een zalige grijns in de aanslag begroette hij daarna het publiek. Als een man die weet hoe hij zijn toehoorders moet bespelen, maar ook als een man die weet dat hij weer iets prachtigs in elkaar heeft geflanst.
De sound doet, hoe kan het ook anders, natuurlijk denken aan Balthazar. Maar Deprez maakte er wel zijn eigen ding van. Met “Calm Down” heeft hij natuurlijk een hit van formaat te pakken, die nog eens perfect werd gebracht. Onmiddellijk daarna ging J. Bernardt op z’n berbers in een leuk intermezzo met het steeds versnellende “The Question”. We kregen er “Running Days” achter geplakt, het nummer waarin de vergelijkingen met Chet Faker nog het meest opgaan. Een zwaar dreunende bas, traag je kop binnendringend en met genoeg leegte in de begeleiding om die fantastische stem te laten uitkomen. De subtiele gitaarstrelingen voor de hoge noten maken dit één van de hoogvliegers van de set. Maar geen tijd om er bij stil te staan, want we gingen al verder met een schitterende muzikale interlude, “Motel”. Een volwaardige aanvulling en rustmoment in de set, gelijkaardig aan de interludes die Alt-J brengt in hun optredens.
Dat er onmiddellijk daarna al in zwijm wordt gevallen bij de eerste tonen van “Wicked Streets”, bewijst de kracht van het soloproject van Jinte Deprez. De slenterende Jinte Deprez ontvlamde, wierp zijn armen in de lucht en deed de zaal genieten. Jammer genoeg zat het er toen al bijna op. Maar niet voor meneer Deprez nog eens zijn toer tussen het publiek ging gaan doen tijdens “The Other Man”. Het ritme kreeg ondertussen zelfs de meest hardnekkige stilstaander te pakken. En na bisnummer “My Own Game” moest J. Bernardt ons al verlaten. Logisch, meer songs staan er niet meer op het album. Maar stuk voor stuk hebben ze ons kunnen bekoren. Telkens schoot Jinte Deprez raak. Zweterig maar voldaan konden we de Handelsbeurs buiten stappen.
Van de Handelsbeurs naar de Opera. Van J. Bernardt naar Gabriël Rios. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de muziekrecensent. De broeierige sfeer maakte plaats voor een intieme in de prachtige operazaal. Toen we binnenkwamen had Gabriël net de intro achter de rug, maar gelukkig waren we op tijd om “Straight Song” te horen. Blij dat we er waren, want we zagen onmiddellijk dat dit een ‘Rios Special’ ging worden. Niet alleen, niet met een echte band, wel met een contrabassist en celliste in de begeleiding. In “Straight Song” was het echt een spel tussen de bas en de gitaar van Gabriël Rios, en werden we in snelheid gepakt. Daarna kregen we zeer toepasselijk “Skip the Intro”, een heel ‘happy’ nummer, bijna weggelopen uit een Disney prinsessenfilm. Dat sprookjesachtige gaat trouwens nooit helemaal uit de intieme set van Rios. Hij vermijdt de totale stilte niet, zoals in “Madstone”, tot op het moment dat mensen zelfs al schuchter gaan klappen voor het nummer gedaan is. En dat maakt het net zo mooi om naar te luisteren: het klinkt heel eenvoudig, maar is het uiteraard niet. Breekbaar, heel gelijkaardig aan vele van de songs van Jack Johnson. Al moet gezegd, tussen de nummers door is Gabriël Rios een echte babbelkont. Voor sommigen komt het waarschijnlijk arrogant over, voor anderen gewoon ludiek en grappig.
Maar gelukkig blijft de muziek - uiteraard - centraal staan. We kregen een ‘uptempo’ “Broad Daylight”, tot op het punt dat het heel jazzy overkwam en hielden van de leuke deuntjes in “Song N°7”, begeleid door perfect fluitspel van de contrabassist. Met “Gold” en “Police Sounds” zaten er trouwens nog enkele oudere, maar steengoede songs in de set. Ook één nieuw nummer: “Hopelijk vinden jullie het goed, want ik heb er nog maar één gemaakt. Anders stop ik er beter mee”, vertelde Rios bij aanvang. Gelukkig is dat niet nodig, want met “Let the Gods Grow Jealous” heeft hij een topnummer vast. Het hoekige gitaarspel zorgde vreemd genoeg ook voor een zalig kabbelend liedje. Op het einde van de set kregen we nog een leuke extra met 3(!) bisnummers, waaronder twee in het Spaans. Eentje van Puerto Rico, “El Raton”, en eentje van Cuba, “El Carretero”. Perfect in de stijl van Rios. We waanden ons onmiddellijk in een rokerige bar daar, met een dikke sigaar en een glas rum in onze hand. We verlieten de zaal dus met een fantastisch gevoel, en een schitterend avondje Boomtown achter de rug.
Set J. Bernardt: On Fire - Lapse of Reason - The Direction - Calm Down - The Question - Running Days - Motel - Wicked Streets - The Other Man - My Own Game
Set Gabriël Rios: Intro - Straight Song - Skip the Intro - City Song - Madstone - Burning Son - Broad Daylight - Song N°7 - Let the Gods Grow Jealous - Gold - Work Song - Swing Low - Police Sounds - Young Gods - El Raton - El Carretero
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-3/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernard-2/
Organisatie: Boomtown, Gent
Nederlands 
Français 
