John Cale and guests - Velvet Underground - Alternatief Geïmplodeerd
John Cale
Sound City
Liverpool
2017-05-27
Lode Vanassche
We weten dat John Cale, ondanks zijn gezegende leeftijd van een drie kwart eeuw, er nog ongelofelijk patent uit ziet en nog steeds dé referentie is als het op verfrissend en vernieuwend aankomt. Cale kwam even met een zogenaamde Velvet reünie in het fantastische Liverpool een ode brengen aan het vijftig jarig bestaan van de legendarische banaanplaat. Weet dat ome Lou, die er nu niet even kon bij zijn vanwege enkele tekenen van dood zijn, verantwoordelijk was voor de teksten, maar dat onze Welshman verantwoordelijk was en is voor de nu nog fantastische sound.
Zijne Eeuwige Alternatiefheid wist zich met de beste muzikanten (o.a. The Kills) te omringen en schaarde een aantal gastmuzikanten rond zich. Voorwaar een zeer hoopvol vooruitzicht voor ondergetekende die nogmaals een van zijn grote helden mocht aanschouwen. Maar…….
Het begon zeer belovend met een retestrakke versie van “Waiting For The Man” die weergaloos overliep in een fantastische flard van “White Light White Heat”. Weet dat, zoals vermeld, John Cale de exponent is van het herschrijven en herinterpreteren van zijn songs. Met The Kills achter zijn rug kon het niet meer stuk….. Helaas ging veel de mist in, al was het een kloeke dertig graden, door een ronduit slechte sound. We beseffen nu hoe verwend we zijn bij de Belgische concerten. Alison Mosshart kon zijn gitaartalent niet etaleren zoals het zou moeten. “Run Run Run”, in een vertraagde elektronische versie viel meer dan best te pruimen.
En nu komt de ‘maar’. Na een nummer of drie worden gastmuzikanten en zanger(essen) het podium opgevraagd. Dan valt het oersterke concert als een pudding in elkaar. De slechte sound en het gevoel dat er onvoldoende werd gerepeteerd deed de nodige duiten in het schamel zakje. Velvet en Cale verdienen beter. Super Furry Animals frontman Gruff Rhys poogt een electrische vibe in “European Sun” te proppen, Wild Beasts’ Hayden Thorpe slaagt er net in om van “I’ll Be Your Mirror” iets sensitiefs te maken. Nadine Shah verkracht op heel professionele wijze “Femme Fatale”.
Wat van een zinderende finale wordt verwacht heeft vele Velvet fans diep ontgoocheld. Het anders zo bij de strot grijpende en oersound bezittende “Sister Ray” kreeg een twintig minuten durende kermisversie. We hoorden een soort doosorgeltje en dachten even dat we op de Zuidfoor op een paardenmolen zaten.
John Cale was dus de enige op de reünie van The Velvet Underground.
Amenra – In Heaven - Zuiverende Intimiteit
Amenra
Kerk Sint-Denijs Zwevegem
Zwevegem
2017-05-26
Tijl Van de Casteele
De samenwerking tussen concertreeksen In Heaven en Wilde Westen schonk ons gisteren een semi-akoestisch concert van Amenra in de kerk van Sint-Denijs, in het kader van hun recentste album ‘Alive’. Met Graspop en Dour in het vooruitzicht, lijkt dit voorlopig hun enige akoestische set voor de rest van dit jaar. Op deze hete dag trokken we dus naar het verre Sint-Denijs om ons voor de laatste keer van 2017 te laten omarmen door de intieme obscuriteit van Amenra.
Bij het toekomen kwamen we al meteen in contact met een heel zomerse sfeer. De witte festivaltentjes waren uitgezet voor de merchandise en de bar op het gazon van de kerk. Al meteen voelde deze sfeer iets té harmonieus aan voor een show van Amenra, alsof we ons op een geforceerde barbecue van onze schoonouders bevonden. Gelukkig gingen de deuren van de kerk vrij snel open, en kon het bescheiden publiek de kerk binnentreden. Omringd door de wierook en typische kalkgeur, begon het Amenra-plaatje steeds meer te kloppen. Het avondlicht scheen wondermooi door de gekleurde kerkramen wanneer het beperkt aantal toeschouwers plaatsneemt.
Net zoals een echte misviering, werkte het repertoire van Amenra zuiverend. Hun muziek rakelt de emoties van je meest interne zelve op, en doet je dieper in jezelf kijken dan welke andere band ook, waardoor je achteraf als een ander mens weer naar buiten komt. Bij hun akoestische shows komt er natuurlijk veel minder brute kracht aan te pas, maar we vinden die diepgang terug in de teksten die voor de gelegenheid niet uitgeschreeuwd worden, maar op confronterende wijze plots heel verstaanbaar worden. Ook opvallend was de combinatie tussen Nederlands, Frans en Engels in de lyrics. De moedertaal, zoals in hun versie van “Het Dorp” van Zjef Vanuytsel, had een nog directere impact dan de traditionele Engelstalige nummers. Als we het goed hebben, was er ook één nummer in het Frans, dat door z’n aparte tongval en ritme een eigen gevoelswaarde op je netvlies schildert. De meertaligheid brengt uiteindelijk een vibe van oprechtheid met zich mee, wat de band met het publiek enorm versterkt.
De instrumentatie hield het sober maar bleef duister, met een violiste die soms die duisterheid versterkte, maar soms ook een onvermijdelijke insteek van folk toevoegde aan de nummers. Ondanks de intieme sferen, creëerde de natuurlijke reverb van de kerk ook een bepaalde grootsheid die niet viel te ontwijken. Het bleek dus allerminst dat, omdat Amenra hier akoestisch ging, ze je daarom niet bij je nek kon grijpen en je kippenvel over heel je ruggengraat kon bezorgen. Soms kolossaal, soms minimalistisch, maar steeds inspelend op je diepste gemoedstoestanden; en dat alles in het melodramatische ondergaande gebroken licht van de avondzon.
Als luisteraar had je ook het gevoel dat je een echte evolutie doormaakte; het begon met wanhoop en verwarring, groeide uit tot angst en verdriet, maar keerde daarna om in vertrouwen, liefde en moed. Deze pelgrimstocht van emoties werd met een uiterst droevig instrumentaal stuk beëindigd, waarbij elk bandlid één voor één het podium verliet, alsof ze daarmee ook hun eigen struggles achterlieten. En hoewel er toen een geweldig (en terecht) applaus volgde, leek dit toch niet helemaal op zijn plaats te zijn. Het enthousiasme contrasteerde enorm met de enorme gevoelswaarde die Amenra bij deze achterliet.
De ontmoeting met je meest innerlijke gevoelens is niet bepaald iets dat toegejuicht kan worden. Het werkt daarentegen wel helend, en je leert jezelf beter kennen.
Amenra mag dan wel magistraal goed zijn in elektrische vorm, in hun (semi-)akoestische gedaante zijn ze even aangrijpend!
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: In Heaven ism Wilde Westen, Kortrijk
Stormzy, ook bekend als Big Mike en Wicked Skengman, is dé Grime artiest van het jaar. Zelf ziet hij zichzelf als 'a child of grime' maar sommigen vinden dat hij zijn mede-Grime artiesten (waaronder Skepta en Wiley) van hun troon heeft geblazen. Zijn hit “Shut Up” heeft de hele UK kunnen bekoren en na zijn debuut album 'Gang Sings & Prayers' was ook Europa, Noord-Amerika en Oceanië aan de beurt.
Na een hele uitverkochte Europese tour, met maar liefst 11 stops was het eindelijk tijd om in de Ancienne Belgique in Brussel op te treden. Ook hier was het uitverkocht en het Belgische publiek had er duidelijk zin in.
Niet 1 maar 2 support acts die het publiek opwarmden voor de show van Stormzy. Cherrie is een Zweedse zangeres die in het begin van haar set redelijk ingetogen was. Naarmate de set vorderde, werd ze minder verlegen en kwam haar show volledig tot zijn plooi. Al haar liedjes werden in het Zweeds gezongen waardoor het soms moeilijk was voor het publiek om zich in te leven. Afsluiten deed deze Zweedse met de eerste moshpit van de avond.
Lethal Bizzle heeft, in tegenstelling tot Cherrie, het publiek wel helemaal ingepalmd vanaf de eerste minuut. Iedereen ging helemaal los wanneer hij zijn liedjes “POW”, “Rari WorkOut” en “I Win”, zijn feature met Skepta “I win” performde. Het publiek heeft Bizzl zo hard overtuigd dat hij de AB vertelde dat hij zijn manager ging opbellen voor een Belgische datum tijdens zijn opkomende Europese tour.
Stormzy's DJ speelde eerst een paar grime-klassiekers waaronder JME, Skepta en Wiley als introductie tot Big Mike. Na een paar liedjes kwam Stormzy eindelijk tevoorschijn op de beat van “First Things First”. Zijn 'moshpit crew' en 'energy crew' gingen helemaal los en zette de show vanaf de eerste noot goed in.
Rustmomentjes laste de grime koning in met “Cold” en “WickedSkengMan4” waardoor het publiek even kon rusten. Dit ook met “Velvet” en “Cigarettes & Cush”, dat Stormzy volledig opdroeg aan ‘the ladies’ in het publiek. Tijdens dat laatste nummer vroeg hij ook aan het publiek om met lampjes te schijnen omdat hij beeldmateriaal wou voor zijn volgende videoclip. Het publiek ging hier uiteraard met enthousiasme op in.
Na de portie rust tijdens de show was het eindelijk tijd voor weer wat up-tempo nummers zoals “Return of the Rucksack”, “Bad Boys” en “Scary”. Het publiek brulde elke strofe mee en ging volledig uit de bol. Laat ons zeggen dat de AB aan het einde van de show van Stormzy geen dak meer had.
Ook “Shape Of You”, zijn samenwerking met Ed Sheeran kwam aan bod tijdens de show. De reacties waren verdeeld. Sommigen vonden het oké, anderen zongen mee en sommigen bleven stil staan en vonden het maar niks. Stormzy had dit blijkbaar ook vrij snel door en besloot hierdoor het nummer in te korten. Het publiek was uiteindelijk niet naar de AB gekomen om Ed Sheeran te horen want dat konden ze vorige maand ook in het Sportpaleis doen.
Aan het einde van zijn set speelde Stormzy één van de hits waar hij doorbrak in Europa, namelijk “Big For Your Boots” en hierbij vroeg hij om de grootste moshpit ooit te maken. Het publiek van de AB slaagde hier met glans in. Stormzy eindigde zijn show met “Shut Up” waar iedereen nogmaals van A tot Z mee brulde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Föllakzoid - Een broeierig avondje!
Föllakzoid – The Blind Shake
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Wim Guillemyn
Föllakzoid – The Blind Shake: Een broeierig avondje!
Aan het volk dat was binnengekomen was al te merken dat het een wat tegendraadse avond zou worden. Een biotoop waar ik mij wel goed in voel …
The Blind Shake mocht de broeierige avond (o.a. vanwege het weer) openen. Deze punkrock band rond de broertjes Blaha is een trio dat toch al enige jaren het mooie weer maakt. En het was duidelijk dat een deel van het publiek speciaal voor hen waren afgezakt. Het drumstel van Dave Roper stond centraal met errond Mike op zijn bariton gitaar (waarmee hij voornamelijk de baslijnen speelde) en zanger/gitarist Jim. The Blind Shake speelt punkrock zoals het hoort: ongepolijst en rechtdoor. De drummer sloeg hard op zijn vellen. Niet verwonderlijk dat hij nu en dan een nieuwe drumstok nodig had. Ze maken het soort muziek waarvan je denkt bij jezelf: met wat oefening kan ik dat ook. Het was dus niet altijd even verfijnd maar het was wel één brok energie en het was naast punk ook wel soms catchy. We kregen een diverse set te horen die werd gesmaakt. In elk geval kregen we tussen het publiek wat springers en dansers te zien. Zo werd het ook binnen broeierig.
Föllakzoid was daarna aan de beurt. Deze Chileense band werd aangekondigd als een krautrock band. Maar de term ‘cosmic trance music’ lijkt mij beter te passen voor hen. Ook een trio waar een deel van het volk speciaal voor naar de AB Club was afgezakt. En ook wel een heel andere aanpak dan de vorige band van de avond.
De belichting was heel statisch met blauw en witte stilstaande spots. Ze openden met een heel lange intro. De songs duurden tot wel vijftien minuten en klonken als één langgerekte groove waarop er nu en dan met de gitaar wat versieringen werden aangebracht. Dit zorgde voor een sfeer van trance. Het deed mij bij momenten een beetje denken aan de lange intro’s van The Stone Roses of Primal Scream. Voor de rest weinig vergelijkingspunten met andere bands.
Het showelement was voornamelijk de gitarist, met roze fluo gitaarkabel, die nu en dan het publiek wat ophitste. Gekleed in een nauwe pull met kraag en lange mouwen, korte retro sportbroek en zonnebril. De bassist/zanger stond eerder op de achtergrond. E
en mooie set en dito muziek waarvan ik het na een uurtje weliswaar een beetje had gehad wegens teveel van hetzelfde (muziek en pose).
Een broeierige avond met een uitstekende The Blind Shake en een fijne Föllakzoid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Preoccupations is het vroegere Viet Cong die z’n politieke geladenheid in de groepsnaam liet vallen en muzikaal manifesteert in donker dreigende postpunk/indiewave rock . Een goed uur lang worden de twee platen samengeperst door het kwartet van de Canadese bassist/zanger Matt Flegel . Wat een intensiteit! Niet voor niks waren zij curator al van het Wilde Westen georganiseerde Sonic City !
Op Preoccupations komen een pak bands tesamen als Wire, Girls Against Boys, Interpol , Shellac en Savages. Preoccupations rammelt , garagerockt , postpunt; songstructuur , donkerte en sfeer zijn er in een aanhoudend intens broeierige spanning, door rauwe, hoekige, strakke, metaal klinkende en galmende echoënde gitaardwarrels , de overheersende, dreunende , repetitieve , grauwe basstunes , de stuwende , opzwepende drums en de zalvende elektronicariedels, die 60s psychedelica over enkele nummers doet waaien. De diepe stem van Flegel beklemtoont dat gitzwart opgetrokken universum .
De eerste twee “Anxiety”, “Memory” , van de nieuwe titelloze plaat , voeren , slepen ons stap per stap mee , durven te ontsporen en baden in een waas van noise en galm . Weinig ademruimte ervaren we tussen de handvol nummers , die een unieke sfeer creëren, opbouwen, van zich afbijten en zich nestelen tussen onze oren .
Furieus gedreven klinkt Preoccupations dus. Het oudje “Select your drone” , van de EP ‘Cassette’ uit 2014 , is een aanstekelijke smaakmaker die het combi live niet vergeet . Preoccupations is messcherp , bruist, sprankelt en zorgt voor afkoeling tijdens deze warme dagen. Ze klinken tegendraads, complex als toegankelijk , poppy , zonder dat de donkere dreiging vervaagt . “Bunker buster” en favorieten “March of progress” , “Death” worden tot op het bot uitgediept, heerlijk vertier is het door de slepende , driftige, gierende ritmes en de effects , die een A place to bury strangers onder druk zet .
Verdwaasd worden we achtergelaten . Preoccupations zorgt voor allerlei stemmingen, die een duistere ondertoon hebben. We vertoefden een uur lang in die verzwelgende sound. Sterk staaltje dus!
Twee bands waren meegereisd Lab Coast en Cindy Lee , die ook uit het gerespecteerde Canada afkomstig zijn .
Lab Coast spelen warme , aangename , frisse, broeierige , sfeervolle poprock. De zweverige zangpartijen zorgen voor emotionaliteit en intensiteit . Ze waren alvast de meest poppy band vanavond.
Iets later kregen we Cindy Lee , een duo van een transgender lookalike en een multi-instrumentaliste , die een David Lynch sfeertje creëren. Een sensueel prikkelende sound , die cinematografie en cabaret op z’n Residents linkt, sfeervol geschift is , en dromerig als apocalyptisch klinkt door de toegankelijke, ontspoorde ritmes en de ijzige, hoog uithalende vocals en vocoderpartijen . Ongrijpbaar gek!
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Kraftwerk – One of these shows – The Mix
Kraftwerk
Koingin Elisabethzaal
Antwerpen
2017-05-23
Didier Becu
‘The robots are coming to Antwerp’, en dat zullen we geweten hebben! Het was wel te verwachten, maar door de acht aangekondigde shows in de Koningin Elisabethzaal (die al even kil als de band lijkt) werd op de sociale media iedereen wel een beetje een robot. Ook zij die er niet waren, want iedereen had wel zijn zegje over hoe relevant Kraftwerk wel is. Laat ons daar eerlijk en wel over wezen: meer relevant dan wie ook. De vraag was alleen of de Duitse elektropioniers de hoge verwachtingen in muzikale daden konden omzetten.
Laten we eerst maar met de minpuntjes starten, kwestie van de azijnpissers ook hun jolijt te gunnen. In Antwerpen stond niet Kraftwerk op het podium, wel Ralf Hütter, de enige van de huidige vier die de iconische songs meeschreef. Alle anderen hebben ondertussen hun robotpak opgeborgen, of toeren de wereld rond zodat de fans niet vergeten dat ook zij tot het baanbrekende West-Duitse collectief behoorden (Wolfgang Flür of Karl Bartos). Tweede minpuntje, nou ja, ten minste voor zij die acht tickets op zak hadden: de acht shows verschilden niet zo veel van elkaar.
Wij kozen voor ‘The Mix’. Een veredelde compilatie-album uit 1991 die vooral opviel door zijn grondig herwerkte versie van ‘Radioactivity’, en gewoon omdat het één van de weinige shows was waar je na een minuut nog een ticket voor kon bemachtigen. Om in computertaaltaal te blijven: niet meer dan een random-keuze…
Een show in 3D dus. Bij aanvang kreeg iedereen een kartonnen brilletje in de handen gestopt. Ideaal om het ding uit te testen voor de nodige selfie. Niet dat daar veel tijd was, want met een Duitse Pünktlichkeit betraden de vier de scène. Moest ook, want drie uur later moesten ze alweer klaar staan voor een tweede show, of hoe routineus het leven van een robot wel kan zijn…
Eventjes dachten we dat we de elf songs op ‘The Mix’ in volgorde zouden horen, maar de intro van “Numbers” besliste daar snel anders over. Het was eventjes wennen aan het soms te doffe geluid. Blijkbaar zat de mix niet altijd even goed bij ‘The Mix’, kwestie van grappig te blijven. Maar ook dat was niet meer dan een minpuntje. Meteen werd je meegezongen door de ijskoude elektronische klanken die voor iedereen wel iets betekende. Kraftwerk mag dan wel een commerciële fabriek geworden zijn, het zijn en blijven de uitvinders van de elektronische klanken. Vraag het desnoods eens aan Soulwax…
Op naar “Computer World”. Een vriend maakte me achteraf de opmerking wat voor een visionairs Kraftwerk wel waren. Was er iemand in 1981 die het album ‘Computer World’ kocht die ooit gedacht zou hebben dat we decennia later zouden worden overgenomen door de computers? Neen dus, en die Commodore (of welk merk het ook was) die met behulp van een 3D-brilletje op je netvlies werd afgevuurd, leek plots een kleine vijand.
“It’s More Fun To Compute”, “Home Computer” en “Computer Love” waren de volgende. Hadden we ons niet van dag vergist? Zaten we wel bij ‘The Mix’, en waren we per abuis niet bij de show van ‘Computer World’? Juist, geen azijngepis, want de versies waren onverwoestbaar en ‘subliem’, het enig te gebruiken adjectief. En, it’s more fun to compute, zeker met Kraftwerk!
Kraftwerk had altijd een Vorsprung durch Technik, en het in 1975 uitgebrachte ‘Radio-Activity’-album was de gedroomde mix van Krautrock en elektronica. De titeltrack, voorafgegaan door “Geigerzähler”, werd in de versie van ‘The Mix’ gebracht. Het enige verschil met de versie uit 1991 is dat men Fukushima aan het lijstje van Tsjernobyl en Sellafield heeft moeten toevoegen. De soundtrack van een planeet die zichzelf opblaast. Waarom denken we aan het orkest dat bleef spelen op die bekende boot die in aanvaring kwam met een ijsberg en drie uur later naar de bodem zonk? Zo lang we maar blijven fahren auf der Autobahn! Een versie van meer dan vijftien minuten. We begrepen de kerel naast ons die met zijn handen een denkbeeldig stuur in handen had. Kraftwerk sleurt je inderdaad mee de autobaan op, en de autootjes die je ook op de hoes zag, en je ook op het 3D-scherm kruisten, maakten deze trip een melancholische belevenis waar niemand onberoerd van kan blijven. Hebben we het woord ‘subliem’ al gebruikt in deze recensie?
Het volgende hoogtepunt (voor ondergetekende hét hoogtepunt): “Spacelab”. De visuals toonden je vanuit de ruimte de aarde. Eventjes leek je of je in Kubricks 2001 zat: de satellieten vlogen zo op je af. De technopopsoundtrack ervan kon niet grandiozer…
“Das Modell”, dan. Onze pocket calculator berekent dat de song net geen veertig jaar oud is, maar de track is nog geen sikkepit verouderd. Het geheim? Het kunnen schrijven van de perfecte pophit, meer niet!
Wie er vijftien jaar geleden reeds bij was in de Vooruit (waar is de tijd?), wist al jarenlang dat “The Man Machine” steeds gepaard gaat met indrukwekkende visuals die de song extra leven inblazen. Zelfs haters van het kartonnen brilletje moesten nadien toegeven dat die 3D wel degelijk voor meerwaarde zorgt. Ja, laten we het gewoon maar over de visuals hebben, wie moet er nog van overtuigd worden dat ‘The Man Machine’ één van de meest imponerende electrotracks aller tijden is?
Net bekomen van het ‘halber-Mensch, halber-Machine’-verhaal, word je nadien een kwartier lang ondergedompeld in de wereld van “Tour De France”. Was dat niet Eddy Merckx of Fausto Coppi die op weg was naar Alpe d’Huez? Heroïsche beelden die perfect passen bij de Kling Klang-klanken van het kwartet. Van de fiets naar de trein, met de “Trans-Europe Express” van de Champs Elysées naar een koffiebar in Wenen. Neen, geen verrassingen, maar niemand die dat ook verwacht. Het is en blijft Kraftwerk, of als je het toch absoluut juist geschreven wil zien…drie techneuten onder leiding van maestro Ralf Hütter.
We worden naar huis gestuurd bij “Metal On Metal”. Of toch niet, hoe kun je richting huis vertrekken zonder de dummies tijdens “The Robots” aan het werk te zien? Met muziek heeft dit nog weinig te maken. Alles is voorgeprogrammeerd, dat weet je, desalniettemin als totaalspektakel of gewoon als staalkaart van technisch kunnen eenzaam aan de top.
En dan is het nog niet voorbij, Kraftwerk wil nog eens tonen dat ze op het einde van de jaren 80 ook nog iets in de pap te brokken hadden. Ze hadden het toen wel een pak moeilijker, gewoonweg omdat toen zowat alle elektro-acts hun geluid hadden gekopieerd. Songs als “Musique Non Stop”, “Techno Pop” of “Boing Boom Tschak “ raken niet aan de knie van de klassiekers uit de jaren 70, maar het blijven topsongs.
Het doek valt, de security is al volop in de weer om de uitverkochte zaal naar de kelders van de Koningin Elisabethzaal te loodsen. Aan de ingang staat immers een andere meute te wachten voor de volgende show. Poenpakkerij? Geen mens die daar aan twijfelt. Genialiteit? Vooral dat…
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
Show Me The Body – Epileptisch Gewelddadig!
Show Me The Body + SHHT.
Bonnefooi
Brussel
2017-05-22
Masja De Rijcke
Wat waren we weer blij toen enkele dagen voor de aanvang van deze show te horen kregen dat SHHT. het voorprogramma zou verzorgen. We kunnen al niet meer op ons ene hand tellen hoeveel keer we deze mannen aan het werk zagen maar toch blijft deze band steeds verbazen.
Deze show met Show Me The Body zou normaal plaatsvinden in de AB Club maar is wegens een magere ticket verkoop verhuist naar het fantastisch gezellig café langs de AB, de Bonnefooi.
Een tot boven gevulde Bonnefooi voor onze vrienden van SHHT. Een band met potentieel, veel potentieel! Ze releasten nog niet zo lang geleden hun eerste 7inch vinyl in het Krawietelke in Gent en zijn nu al Gent’s meest absurde nieuwe band. Frontman Michiel Randsome en co kruipen compleet relaxed het miniscule podiumpje op en startten met hun half uur durend setje. Een mengelmoes van genres word bovengehaald en de Bonnefooi veranderd meteen in een mini zwetende danstempel. “Life” , “I don’t Care” en “Masterpiece” waren de kleppers van deze ongeremde en dolgedraaide set , maar ook nieuw lawaai werd hier enthousiast aan ons voorgesteld. Om nog even een mooie stempel te zetten klom frontman Michiel via de toog naar boven om al zwevend over het balkon z’n ge auto-tunede kreten verder uit te schreeuwen. Absurd en geniaal! Maar vooral geniaal! Voor de liefhebbers dan toch! Wij zitten althans vol ongeduld te wachten op meer muziek!
Er was blijkbaar weinig interesse in de NYC jongens van Show Me The Body. Tot onze grote verbazing, want vorig jaar brachten zij hun schitterend debuutplaatje ‘Body War’ uit. Een woest plaatje dat enkele knipogen uitdeelt naar Death Grips en H09909.Dit jaar kwam ook hun 2de kindje ‘Corpus I’ uit met in samenwerking met verschillende andere artiesten.
De Punkattitude droop er hier met liters van af en Hipster frontman Julian Cashwan Pratt wist zeer goed weg met z’n banjo. Ja een banjo! Want een gitaar was er nergens te bekennen. Hun sluizen werden opengezet en al meteen begon het volkje beneden hyper heen en weer te springen. De diepe en gewelddadige basdrum voelen we vandaag nog steeds door ons lichaam gaan en de uitgedeelde oerkreten zijn ook nog steeds aan het nazinderen op onze trommelvliezen.
Enkele epileptische aanvallen van onze frontman later werd de set na amper 30min stopgezet. Jammer maar helaas! Ondanks dat we drijfnat waren, met moeite aan adem konden geraken en bijna vertrappeld werden door het over enthousiaste publiek, hadden we zin in nog meer! Dit is Show me The Body, niet meer , niet minder!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Derek & The Dirt - The Dirt is back!
Derek & The Dirt
CC Ghybe
Poperinge
21-05-2017
Filip Van Der Linden
The Dirt is back. Na bijna 25 jaar hebben Dirk Dhaenens en Pim de Wolf, de creatieve tandem achter Derek & The Dirt, elkaar teruggevonden. De eerste reünieshow in het Manuscript in Oostende was misschien nog een uit de hand gelopen vriendendienst, in Poperinge was het menens. Het was luid en smerig. Rock is nog lang niet dood.
Dhaenens en de Wolf willen niet gewoon hun oude hits opwarmen en kiezen ervoor om vooral veel nieuw werk in hun set te steken. Geen eenvoudige taak met een publiek dat in de eerste plaats komt voor het oudere werk. Het nieuwe materiaal moet dan minstens de vergelijking met het oude kunnen doorstaan.
De versie 2.0 van Derek & The Dirt, met behalve toetsenist Yves Meersschaert nog de nieuwe drummer Frederik Van den Berge en bassist Philippe De Vuyst, slaagt daarin met vlag en wimpel. Nieuwe songs als “Stop The News” (over onze verslaving aan nieuwsberichten) en “We Still Feel” gaan verder op het elan van het oude werk: luide gitaren, vette riffs en met een songtekst die ertoe doet. We mogen hopen dat ze met dat nieuwe materiaal de studio in trekken. Maar ook bij Derek & The Dirt moet het niet altijd serieus zijn. Soms gaat een song, volgens Derek, ook gewoon over tieten. Zo’n kwajongensstreken zijn nog steeds het handelsmerk van Dhaenens en co.
Van het oude werk onthouden we vooral furieuze versies van “Run”, “Simenon Girl”, “Love’s Exaltation” en “Stealin’ From Rock ’n Roll”. Bij het publiek gaan spontaan de armen in de lucht, net als begin de jaren ‘90.
Ook “Oh By The Way” en “Rosie” doen de harten van het publiek in Poperinge wat harder slaan. Al struikelt Derek over de eerste strofes van Rosie, de tekst staat duidelijk nog met diepe halen diep gegrift in het geheugen van het publiek, dat hem onmiddellijk te hulp schiet.
In het bluesy “Mirror” en ook in “All Today’s Words” horen we dat de stem van Derek met het verstrijken van 25 jaar nog wat dieper snijdt: voller, ronder, rijper, donkerder. Ergens tussen Tom Waits en Arno in. Maar er werd in Poperinge in de eerste plaats gerockt, o.m. op “Old Fear” en het springerige “Sugar”. Op “G-Cup”, dat dan weer niet over tieten zou gaan, toont Derek & the Dirt dat de band in deze nieuwe samenstelling geen schrik heeft om wat te experimenteren. En ze komen er mee weg.
“The Letter” van The Box Tops hebben die van The Dirt bewaard voor de bisnummers. Op “Butterfly”, het andere bisnummer, toont Pim de Wolf nog eens dat hij niet alleen vanwege zijn kapsel en de immer aanwezige zonnebril de Slash van de Lage Landen wordt genoemd. De vette riffs rollen nog steeds met een verbazend gemak uit zijn versterker.
Waar je in Poperinge niet naast kon kijken was het plezier waarmee Dirk Dhaenens en Pim de Wolf op het podium stonden. Ze stonden te stralen en dat sloeg over op het publiek. Waarom hebben ze zo lang gewacht voor een reünie?
Organisatie : Taste It, Poperinge
Op een warme zaterdagavond zakten wij af naar Brussel. Niet voor de gay pride, maar wel voor het concert van Warhola, van Oliver Symons van Bazart. We kregen de transformatie van een bescheiden muzikant naar een magistrale artiest te zien, in een zo goed als uitverkochte grote zaal.
Voor we het in geuren en kleuren hebben over de verbluffende show van Warhola, willen we toch eerst even welverdiende credits geven aan Ulysse als support. Wat een opwarmer! Zelden zagen we zo’n enthousiasme in het publiek. De gemotiveerde band kreeg er ook een korte gastpassage van Glints die voor de gelegenheid de lijnen van Roméo Elvis kwam inzingen op “Acid”, wat het publiek duidelijk bekoorde . Normaal spotten we op dit vroege uur enkele timide danspasjes. Nu was de zaal in topvorm.
Warhola - Een halfuurtje krijgen we om even op adem te komen vóór de lichten opnieuw gedoofd worden en een donkere, mysterieuze sfeer de zaal overmeestert. Harde elektronische beats (onze borstkas trilde) geven de zaal een voorsmaakje van wat er aan komt. Na de nodige spanningsopbouw, komt Oliver tevoorschijn in een Oscar and the Wolf doende outfit (zonder de glitter) en uitstraling.
Heel snel wordt duidelijk dat deze show de vorige met grote stappen gaat overtreffen. Niet alleen laat Oliver ditmaal zijn microfoondraad achterwege, hij bespeelt minder zelf zijn keyboard wat hem plots veel meer bewegingsruimte geeft. Ook de visuals en persoonlijke uitstraling zijn van een nog hoger niveau dan wat we tijdens de vorige show in de AB Box te zien kregen. Een led paneel overdekt de achterkant van het podium en we krijgen een kleurrijke lichtshow te zien.
Symons staat met een overtuigende , zelfzekere allure op het podium en krijgt de zaal vanaf het begin mee. Hij heeft er duidelijk zin in en maakt het podium tot zijn danszaal, het publiek volgt al snel zijn voorbeeld en gaat bescheiden meebewegen in de pit. Na de stevige start, komt de zaal even tot rust tijdens een nieuw nummer dat begint als een ballad. Al is niets minder waar, de song ontploft al snel in een multi-divers kleurenpalet aan beats dat ons even helemaal omver blaast. De enige gedachte die in ons opkomt, is “wat een fucking goe nummer was da”.
Tijdens de avond krijgen we nieuwe nummers voorgeschoteld die stuk voor stuk verrassend goed worden onthaald door het publiek. Er is geen sprake van awkward stilstaand kijken, er wordt bewogen, gefloten en geklapt. Tussen al het dansen door worden gelukkig ook de nodige pauzemomentjes ingelast. Zoals het fantastische gitaar-intermezzo van Wouter Souvereyns die een betoverende, warme gloed over de zaal laat neerdalen. Hij maakt het er even muisstil.
De oudere nummers “Unravel”, “Reshape”, “Aura” en “Lady” kunnen natuurlijk ook niet ontbreken. Stuk voor stuk nummers die de zaal duidelijk kent en hen enthousiast laat mee bewegen.
Ook Oliver is een brok energie op het podium. We krijgen een spraakzamere, beweeglijkere Warhola te zien dan in zijn vorige shows. Wanneer de nieuwe single “Promise” wordt ingezet, komen de Jamaica vibes boven en wordt de zaal spontaan zo’n 20 graden warmer. “Red” wordt aangekondigd als de laatste van de avond en een golf van teleurstelling gaat door de zaal. Het publiek heeft duidelijk nog geen zin om naar huis te gaan. Warhola blaast de set uit met een fenomenale outro met satanisch-klinkende beats en een exorcistische getinte lichtshow en bijhorende duistere moves.
Tot grote vreugde bij het publiek komt Oliver nog even terug voor twee bisnummers. Hij neemt definitief afscheid met de recentste hit “Jewels” waarop hijzelf met het publiek nog een laatste keer de schoonste dansmoves toont en de laatste restjes energie achterlaat.
Vorig jaar zagen we in AB Box al een heel andere kant van de anders vaak timide, bescheiden Oliver. Nu kregen we een ware transformatie. We zagen een grootse veelbelovende artiest die blijft groeien. De onwennigheid en onzekerheid in zijn podium présence, was nu helemaal verdwenen. Na wat we vandaag ervoeren, kijken wij met nog meer verlangen uit naar wat de toekomst voor Warhola brengt. De nieuwe nummers die we vandaag proefden, laat ons alvast met honger wachten op dat aankomende album.
Ism Dansende Beren – www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Er was weinig volk dat kon terugdenken aan hoe New York in 1981 was, of 1976, en waar hip-hop uit voortkwam. En toch is dat waar de sound van de Sugarhill Gang in 1979 voortkwam toen ze met “Rapper’s Delight” een monument voortbrachten waarvan men op dat moment waarschijnlijk nog niet besefte wat voor een monument het was. Een New York waar de straten vol naalden lagen en de schizofrenen in de goot. Een New York dat niemand nu nog zou herkennen en dat intussen een mythe geworden.
Intussen zijn we haast 40 jaar verder en dan komt er een concert waarbij de aanwezigen misschien niet helemaal weten wat er gebeurt, of toch wel als hun ouders het hen ooit vertelden. De organisatoren moeten dat uiteraard wel geweten hebben en het zegt toch wel wat over de kracht van muziek dat hierbij een paar generaties aaneen gesmeed worden. Het was ook voor mij de eerste keer in een LUX, een nieuwe intieme zaal in een deel van Gent dat niet zo echt tot het centrum hoort waar men in de toekomst best nog wel wat feestjes wil gaan organiseren.
Hip hop en de hele cultuur waar Sugarhill Gang uit voortkwam bestaan op zich niet meer, of zijn intussen tot iets helemaal anders gemuteerd, maar dat is net wat hiphop ook al was, een mutatie van diverse invloeden en subculturen die stalen als de raven en hun grootste hit baseerden op andermans werk.
Het was uiteindelijk niet zo moeilijk om dit soort bedenkingen achter je te laten als je de energie zag waarmee nog een aantal oude leden, Michael ‘Wonder Mike’ Wright and Guy ‘Master Gee’ O'Brien als de bio correct is, aangevuld met jonger geweld, te keer gingen en er een echt feestje van maken.
Uiteraard de hits zoals “The Message” en “8th Wonder”, maar net zo goed flarden Run DMC of House of Pain of zowaar Madonna die ze aan een razend tempo aaneen rapten, met nog een hoop zo snel als ze waren amper te volgen intermezzo’s uit een rap back catalogue van vier decennia.
Het niet zo talrijke publiek lustte er wel pap van, en het hoogtepunt van de avond kon niet anders dan “Rappers Delight” zijn, waar nog wel een paar volgende generaties hun groove thing op zullen shaken.
Een veel energierijker concert dan ik ooit gedacht had, en haast te professioneel in al zijn vloeiende enthousiasme. Hiphop leefde deze avond in ieder geval meer dan ooit. Er moest nog een feestje aangebreid worden, met DJ’s die schat ik nog niet geboren waren toen hiphop het levenslicht zagen, maar dat zal wel weer een bewijs zijn dat op goede muziek geen leeftijd staat.
We zagen dat het goed was en verlieten wijselijk het pand.
Organisatie: City Queens & Club69
WWWater geeft het beste van zichzelf
A/T/O/S en WWWater
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-05-18
Wim Guillemyn
A/T/O/S en WWWater - Twee beloftevolle bands gaven vanavond het beste van zichzelf
Vanavond stonden er twee jonge Belgische bands op het programma waar ik al veel van gehoord en gelezen had maar nog niet aan het werk had gezien. Ik was dus benieuwd wat de avond zou brengen. De zaal was gekleurd met rode lampen en het projectiescherm toonde een psychedelische montage. De toon was gezet.
A/T/O/S of ook wel uitgesproken als A Taste Of Struggle mocht de avond openen. Dit duo werd op het podium door nog twee dj’s bijgestaan. Hun blend van electro, trip hop en dj-music heeft wel iets. Samen met de frisse verschijning van zangeres Amos en haar sensuele en aangename stem zorgden voor een goede trip doorheen hun muzikaal landschap. Hier en daar waren er wat bewegingen en aarzelende danspasjes te bespeuren. We onthouden o.a. “Roses” en “Vortex” (uit hun recentste album ‘Outboxed’).
WWWater is een trio dat, kort door de bocht gezegd, minimalistische electro maakt. Het podium werd opgevrolijkt met spiegels en ander reflecterend materiaal. Een creatie van Atelier Brenda. Verder waren er de synths (met Moog etc) bespeeld door Boris Zeebroek (zoon van Kamagurka en ook gekend van bands zoals The Germans en Hong Kong Dong) en de percussie door Steve Slingeneyer (met drum en drumcomputer). De zangeres Charlotte Adigéry bespeelde sporadisch ook nog de basgitaar. Ze begon met een liedje dat praktisch alleen uit zang bestond. De set werd dan geleidelijk opgebouwd en kwam met elke song opzwepender. Halverwege kwam alles helemaal onder stoom met “WWWater”, “My Hands” en “Screen”(dat een beetje als een song van The Ting Tings kon doorgaan). Een heel sterke performance en wat een krachtige stem heeft zij toch. Dit in combinatie met haar charisma maakte dat het een subliem optreden was.
Het optreden was vrij kort (ik vermoed dat ze nog geen uitgebreid repertoire hebben) en er kwam geen bis meer ondanks de vraag van het publiek.
WWWater is een band om zeker en vast in het oog te houden.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tamino – Imponeren op magistrale wijze
Tamino
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-05-15
Thibault Vander Donckt
Een jaar geleden was hij nog volledig onbekend, maar verdiende hij toch een plaatsje in onze lijst voor beste Belgische nummers van het jaar 2016. Nu, een overwinning van de Nieuwe Lichting later, speelt Tamino z’n eerste volwaardige show in een uitverkochte AB Club. Er waren heel wat hoge verwachtingen, maar Tamino loste die zonder enige moeite in. We waren namelijk getuige van een fenomenaal optreden.
De zaal zit bomvol wanneer de lichten doven en de 20-jarige Tamino het podium opkomt. Met de spots die hem enkel van langs achter verlichten, lijkt het alsof Tamino niets meer dan een zwart gedaante is, maar dan wel eentje die enorm goed met z’n gitaar overweg kan en z’n stem in alle bochten kan wringen. We zijn nog maar enkele seconden ver en het publiek wordt nu al overmeestert door de magie die Tamino uitstraalt.
Na twee songs alleen te hebben gespeeld, komt de gitarist van Het Zesde Metaal de jonge knaap vergezellen en neemt hij de piano voor z’n rekening. Dan gebeurt er iets wat Tamino niet snel zal vergeten. Ze willen het volgende nummer starten, maar opeens beseft Tamino dat hij geen plectrums op zak heeft. Gelukkig is het publiek vanavond heel vrijgevig en trakteren ze hem op enkele plectrums. Stress doet toch wat met een mens.
Alsof één extra muzikant niet genoeg is, komt Michiel Balcaen de drummer van Balthazar, het duo in gezelschap houden. Tamino speelt doorgaans heel rustig en gecontroleerd, maar toch zijn er momenten waarop de muzikanten zich even kunnen laten gaan, waardoor het op een ingetogen manier toch nog kan losbarsten. Wat we momenteel te zien krijgen, is in België echt wel uniek, zoiets hebben we zelden gezien.
Het eerste hoogtepunt van de avond is “Indigo Night”, een nummer dat terug te vinden is op de nagelnieuwe EP ‘Tamino’. Het nummer klinkt live heel erg breekbaar en de stem van Tamino bezorgt ons kippenvel van de eerste tot de laatste minuut. De zaal is muisstil en heel wat mensen sluiten hun ogen om het lied echt tot zich te laten komen, terecht. Tamino wordt getrakteerd op een langdurend applaus, maar daar heeft hij eigenlijk niet echt veel op te zeggen. Gelukkig hoeft dat ook niet, want z’n lach toont aan dat Tamino zich helemaal in z’n nopjes voelt op het podium.
Het ongelooflijke aan het optreden van deze avond, is dat we hier te maken hebben met een artiest die eigenlijk nog maar net bezig is. Hij heeft in feite heel weinig ervaring, maar toch heerst hij over de AB alsof het een dagelijkse activiteit lijk te zijn. De songs die hier vanavond de revue passeren, zijn ook stuk voor stuk perfect uitgewerkte nummers die iets teweeg brengen. Als je dit op twintig jarige leeftijd al kan brengen, dan ben je verdomd goed bezig.
Afsluiten doet hij met “Habibi”, het nummer waarmee alles is begonnen. Het fijne aan deze show, is dat er hier niet wordt meegezongen, waardoor de band ongestoord hun ding kan doen. Na z’n laatste hogen tonen, verdwijnt Tamino van het podium. Het publiek bombardeert de band met applaus en het duurt dus niet lang vooral iedereen weer op de bühne te zien is. Met zijn cover van “I Bet That You Look Good On The Dancefloor” van Arctic Monkeys en “Smile”, eindigt Tamino zijn formidabele set.
Het is zeker niet onze intentie om Tamino tot superster te bekronen, maar als het goed is, dan mag dat zeker en vast gezegd worden. We zagen gisterenavond een optreden waar we eigenlijk niets op aan te merken hebben en dit gebeurt zelden. Vanavond speelt Tamino z’n tweede show in een alweer uitverkochte AB Club, benieuwd wat dat zal geven.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
