Helemaal vanuit Austin, Texas, komt Spoon op bezoek in de Botanique. De mannen zijn enorm gekend in Amerika, maar hier in België raken ze maar niet geïntegreerd. Of misschien toch wel? Vanavond is het hun eerste uitverkochte concert in dit kleine landje. De nieuwe plaat ‘Hot thoughts (2017)’ is volgens mij de schuldige. Alle reviews zijn een lofzang die de topkwaliteit van de band bevestigen. Maar goed, ze zijn al bezig sinds 1994 dus ze hebben al redelijk wat kunnen oefenen met als resultaat dat hun sound mee geëvolueerd is met de tijd. Dit maakt van Spoon een blijver.
Het voorprogramma werd verzorgd door Husky Loops. Een band uit Londen waar je de sound moeilijk van kan thuis te brengen in een genre. Dat is dan ook hun recept om zich te onderscheiden van de rest. Hun onverwachte muzikale wendingen en slimme baslijnen waren voor mij een aas om in te bijten. Deze mannen ga ik in de gaten houden.
Tijd voor de hoofdact. In een overdrukke Orangerie brengt Spoon vanavond zijn show.
Het kader waarin Spoon optreedt , is vrij sober. Op de achtergrond zien we een ouderwetse draperie die naargelang de verlichting verschillende kleuren aanneemt en langs de zijkanten van het podium staan er lampen gericht op het publiek. Het creëert een theatraal gevoel en door de lichteffecten zijn de bandleden vaak te zien zijn als zwarte schimmen met een gekleurde achtergrond. Deze simpliciteit van de verlichting ondersteunt bij vele nummers de extra boodschap die Spoon wilt brengen. Het maakt de scène op een subtiele manier compleet, een décor dat ik nog nooit eerder heb gezien. Ahja, en dan heb je nog de kleine ventilator van voor op het podium die Britt Daniel (zanger) zijn haren continu terug in de plooi blaast. Een klein detail dat voor veel leven zorgt.
Potvol-koffie! Dat kan je wel zeggen! Maar liefst 19 nummers zijn de setlist gepasseerd! Zo is het genieten van het hele repertoire dat Spoon tot nu toe heeft. Ik vermoed dat enkel de fans die voor hun cd’s van de jaren negentig kwamen op hun honger zijn blijven zitten, maar voor de rest heeft Spoon het beste van iedere plaat gespeeld en ook kwalitatief! De sound zit helemaal goed en de band weet gedurende de setlist nummers op originele wijze aan elkaar te weven.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is de vijf minuten durende intro voor het nummer “I Ain’t The One”. De opbouw op de synths voeren je mee in een trance die vervolgens verbroken wordt door de melige piano en sterke boodschap van het nummer. Het is de mix van stoerheid en onverschilligheid die hier voor een kippenvel moment zorgt! Een ander hoogtepunt is het bisnummer “I summon you” dat Britt Daniel solo brengt. De optimale gelegenheid om te genieten van zijn stem in alle puurheid.
Zijn interacties met het publiek waren beperkt, maar tijdens een korte interactie met het publiek kwamen we te weten dat Britt Daniel gisteren een dagje vrij had in Brussel. Tijdens zijn bezoek aan de stad had hij gegeten in een slecht Italiaans restaurant. Om zijn volgende bezoek aan Brussel de volgende keer aangenamer te maken, waren suggesties voor een beter restaurant zeker welkom. Verder bedankte de band het publiek om voor de eerste keer in een uitverkochte zaal in België te kunnen spelen.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik vanavond mijn gehoor fijn heb laten lepelen met de muziek van de vijfkoppige band. Ik vat het samen als een aangenaam concert waarbij rustig genieten afgewisseld werd met een danske op hun funky bassen en synth geluiden. Ken je de band nog niet? Zeker de moeite om hen een kans te geven!
Setlist: Do I Have To Talk You Into It, Inside Out, I Turn My Camera On, Everything Hits at Once, The Beast & Dragon Adored, Don’t You Evah, Do You, Via Kannela, I Ain’t The One, Anything You Want, Can I Sit Next To You, My Mathematical Mind, Don’t Make Me A Target, The Underdog, Got Nuffin, Black Like Me; Biss: I Summon You, Hot Thoughts, Rent I Pay.
Organisatie: Botanique, Brussel
Manchester Orchestra - Een openbaring van kracht en emotie
Manchester Orchestra
VK
Sint-Jans Molenbeek
2017-11-01
Niels Bruwier
Op 1 november 2017 stond Manchester Orchestra voor het eerst in hun carrière in een zaal in België. In de VK kwamen ze hun vijfde plaat ‘A Black Mile To The Surface’ voorstellen. Dat mag je heel letterlijk nemen, want meer dan de helft van hun set bestond uit die nieuwe nummers. Gelukkig voor ons, was dit net de sterkte van het optreden. Samen met enkele klassiekers, zorgde Manchester Orchestra voor een fenomenaal concert dat nu nog steeds nazindert.
Openen mocht drietal van Slothrust. Een zeer speelse band die op een nonchalante manier snedige punk bracht. Het begon met het instrumentale “Surf Goth” waarmee de toon meteen gezet werd. De band vuurde het ene strakke nummer na het andere op ons af met vooral de humoristische teksten die ons opvielen. Frontvrouw Leah Wellbaum kan als geen ander haar gitaar meester en bracht dan ook de ene strakke solo na de andere. “If you give us some weed, we will give you some merch” zei ze op het eind van de set. Het is een mooi voorbeeld van hoe laks en speels de band met hun muziek opgaan, en het lukt hen ook. Fijne opener van de avond.
De VK is ondertussen al goed volgelopen wanneer Manchester Orchestra het podium opkomt. De band begint met de opener van hun nieuwe plaat en meteen kan je een speld horen vallen in de zaal. De breekbare stem van Andy Hull laat ons net niet emotioneel worden en de zachte gitaren geven meteen aan dat Manchester Orchestra hier op het gevoel zal inspelen. ‘It’s amazing” zingt Hull, en dat reeds in het begin van de set, das durven. Toch geloven we hem, en als de band daarna met “The Gold” een versnelling hoger gaat, valt iedereens mond open.
Met meer kracht en energie laten ze het publiek, dat de tekst van deze single duidelijk goed kent, voor een eerste keer meezingen. Met “The Moth” sluit Manchester Orchestra hun eerste drietal van de nieuwe plaat af, en hier horen we de brul van Hull voor het eerst helemaal naar voor komen. Hij staat er ook een beetje als een beer op het podium, goed behaard maar toch erg knuffelbaar, hij zou zo voor onze site kunnen schrijven. Waar er agressie nodig is, klauwt hij en dat maakt alle nummers van Manchester Orchestra zeer sterk.
Bij “Pale Black Eye” horen we hoe goed de mannen met hun instrumenten overweg kunnen. Ze brengen subtiliteit die op plaat nergens te horen is. Een snaar die extra wordt aan geslaan, een noot die eens wat anders klinkt of het geluid die hier en daar wat luider klinkt. Het geeft aan dat de band live nog beter tot zijn recht komt, dan op album. Dit is ook te wijten aan het feit dat ze voortdurend blijven doorgaan. Nergens gunnen ze zichzelf een adempauze, het is de bedoeling om met zoveel mogelijk kracht overweldigend over te komen, en daar slagen ze ook in.
Bij “I’ve Got Friends” zien we het publiek voor de eerste keer helemaal uit de bol gaan. De herkenbaarheidsfactor zal hier zeker een rol bij spelen. Met de nodige power in de vocals en stevige gitaren, krijgen we op het einde echt een soort samenhorigheidsgevoel. De band weet iedereen samen te brengen met de emoties die ze brengen. Het wordt met zoveel overtuiging gebracht, dat je niet anders kan dan helemaal mee te gaan in het verhaal. Als de band vervolgens weer een drietal van hun nieuwe plaat aflevert, valt op hoe goed deze songs bij elkaar passen. “The Alien” loopt vlotjes over in het charmante “The Sunshine” om vervolgens uit te barsten in “The Moth”. Alles is perfect uitgedokterd en laat nergens ruimte voor toeval.
Plots weerklinkt vanuit het publiek “Simple Math”. Hoewel dit nummer initieel niet op de setlist stond, speelt de band het toch. ‘Nu dat we hier toch zijn, kunnen we het evengoed spelen’. Goed dat er zo’n fan in het publiek stond, want dit is niet alleen het sterkste nummer van de band, in deze set zorgt het voor een kantelpunt. De opbouw naar een dreigend slot wordt verder gezet in de volgende nummers. Vanaf dan horen we alleen nog maar bombastische nummers met gitaren die door merg en been gaan, denk maar aan “Cope” (wat een nummer!!!). Ons hoor je alvast niet klagen.
De band komt na hun reguliere set nog eens terug om het publiek verder te beroeren. Dit keer heeft de gitarist zijn gitaar ingeruild voor een piano en dat zorgt er voor dat het eerste nummer in de bis het traagste is van de hele set. Maar dan komt de apotheose in de vorm van “The Silence”, de afsluiter van hun nieuwste plaat en ook van dit optreden. Het begint met synths die zo bij The War On Drugs konden zijn weggeplukt, maar eindigt in gitaarwerk waar Explosions In The Sky nog van kan leren (niet heus, maar je weet wat we bedoelen). Zeven minuten zweven we nog eens mee op de meest breekbare song van de hele avond en voelen hierbij alle emoties die je maar kan bedenken in ons opkomen.
Liefde, hoop, wanhoop, angst, verdriet en ga zo maar door, we voelden het allemaal bij dit concert van Manchester Orchestra. Dat ze geen orkest nodig hebben om te emotioneren, bleek ook live een feit. De band weet alle nummers fijn af te werken tot songs waarin alles zit wat je nodig hebt voor een perfect nummer. Goed gitaarwerk, sterke lyrics en gevoel, de band kan dit allemaal in zijn songs steken en live komt het er alleen maar beter uit.
Dat Manchester Orchestra veel te underrated is, bleek ook vanavond. Ze verdienen zoveel meer hier in België. Wat een band, wat een optreden!
Setlist: The Maze - The Gold - The Moth - Pale Black Eye - I’ve Got Friends - End Of The World - The Alien - The Sunshine - The Grocety - Simple Math – Colly – Cope - The River
Bis: - Hot One - The Silence
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: VK concerts
Zou je denken dat de bevallige Heather Nova de kaap van de 50 heeft bereikt?! Zeerzeker niet. Een bloemetjes fee is haar verschijning en haar stem klinkt uit de duizenden als een nachtegaal.
Ze is in ons landje voor twee optredens in Leuven en Sint-Niklaas . Haar doorbraakalbum ‘Oyster’ (94) wordt integraal voorgesteld . Sfeervolle , dromerige poprock , die live een fellere touch krijgt door een rockende gitaar en emotievoller door de cello. De sound wordt gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De muzikanten van die periode waren er terug bij , en naast het ‘Oyster’ album , kregen we nog een handvol nummers uit haar ruim twintigjarige muzikale carrière. Twee succesrijke songs misten we vanavond , “London rain” en “Heart & shoulder”, maar al het andere materiaal wist ons bijna twee uur lang in te pakken.
Heather Nova is een gelauwerde sing/songschrijfster uit de nineties ‘Oyster’ telt de hoogdagen van Heather en verscheen kort na haar debuut ‘Glow stars’ en de bijhorende live ‘Blow’ . Ze voegde er nog enkele innemende parels aan toe van de sterke opvolger ‘Siren’ en haar andere platen . ‘The way it feels’ was haar laatste worp , twee jaar terug . Het is allemaal lieflijk, mooi , met een poprockend hart op de juiste plaats en met een zeker onthaastingsgevoel.
Haar introvertie heeft ze op het podium met de jaren duidelijk overwonnen . Het heeft plaats gemaakt voor een ontspannende babbel. Haar dagdagelijkse indrukken, impressies en (levens)ervaring horen we. Een boek is ook verschenen , vertelt ze, over haar carrière, de goede doelen , de songkeuze – uitwerking , sessies , foto’s enz …
We hoorden de nummers in chronologie van de plaat. Op “Walk this world” moest de keel nog wat gesmeerd worden, maar daarna werden we letterlijk meegevoerd op de golven van de zee van haar thuishaven Bermuda . “Heal” startte kwetsbaar, broos , bouwde op en klonk gaandeweg extraverter , verbetener . Deze aanpak fungeerde als rode draad , haar gitariste kreeg meer ruimte , de cello kleurde het materiaal en haar stem deed de nummers openbloeien. “Throwing fire at the sun” , “Blue black” , “Truth & bone” , “Light years” en verder in de bis “Winterblue” en oudje “Sugar” waren mooie voorbeelden . De laatste is er eentje om in te lijsten in het genre , die snedig , stevig kon rocken! “Islands”, “Maybe an angel” , “Walking higher” en “Doubled up” zijn zalvend, melig en ontroerden. De rode gloed van de plaat scheen over de artiesten . Op “Verona” werd het refrein van Nirvana’s “Smells like teen spirit” ingepast . De sfeervolle , broeierige “Sea glass” en “Like lovers do” voegde ze er nog aan toe . Mooi .
We ervaarden en genoten van een uiterst aangename set. Op “I wanna be your light” nodigde ze enkele kinderen van de eerste rij uit haar te omringen . De eenheid en samenhorigheid met haar publiek werd hier bevestigd .
Na al die die jaren is ze nog steeds een zangtalent pur sang . De songs worden in al hun eenvoud en schoonheid , intiem en extravert gespeeld. Een emotionele lading als kippenvelmomenten voelden we . ‘Oyster’ was een terechte keuze om in de spotlights geplaatst te worden. Fijn optreden dus!
Sing/songwriter Ed Prosek is mee op tournee en opende een halfuurtje de avond met een rits innemende nummers op akoestische gitaar en zijn stem die hoog kon uithalen . Stemmige muziek en met een innemend charisma knipoogt hij naar Buckley en Sheeran.
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Der Klinke – ‘The Unexpected’ releaseparty
Der Klinke
B52
Eernegem
2017-11-01
Wim Guillemyn
Der Klinke had de B52 afgehuurd om hun nieuwste album ‘The Unexpected’ voor te stellen. Dit op 1 november, de dag waarop we de doden herdenken. Het optreden stond dan ook een beetje in het teken van twee kennissen van de band die onlangs waren heen gegaan. ‘The Unexpected’ is hun vierde album en komt drie jaar na ‘The Gathering of Hopes’.
iets na 21u en iets minder volk dan gedacht (1 november zal er wel voor iets tussen hebben gezeten) begon Der Klinke aan hun optreden. Het optreden was in twee delen. Het eerste deel bestond uit de integrale uitvoering van het nieuwe album. Chesko meldde alvast dat een aantal nummers voor het eerst en ook voor het laatst zouden gespeeld worden. Dit omdat ze guestvocals bevatten of omdat ze technisch moeilijk uitvoerbaar zijn live. Ze openden met “The Grave” en ze brachten in het donker Chesko naar voren in een doodskist. Kwestie van in de sfeer te blijven. Er werd daarna meteen een versnelling hoger gespeeld en we kregen twee snedige songs voorgeschoteld met “Someone Who Smiles” en “Faith Healer”. Voor “The River White” werd Melissa (heeft meegezongen op hun eerste album) naar voren geroepen. Een mooie versie en track. “Liars” en “My Frozen Heart” (reeds gekend als single) konden mij zeker ook live bekoren. “Mr Pumpkin” , met gastzanger Koen De Brabander, klonk chaotisch en minder overtuigend. Afsluiter “Farewell” was een hommage aan de eerder genoemde overleden kennissen. Hoewel er enkel met klank werd gezongen klonk het zeer verbaal.
Na een korte pauze was het tijd voor het bekende werk. Daar kregen we o.a. “The Second Sun”, “The Gathering of hopes”, “She Lost Control” (Joy Division), “Facts of Life”, het onvermijdelijke en nog steeds beresterke “The Doll” en “Las Fabricas” te horen. Er werd afgesloten met “Where it Ends”. Vanaf “She Lost Control” verloor ook het publiek een beetje de controle en werd er duchtig gedanst. Uiteindelijk werd er nog teruggekomen voor twee extra songs.
Der Klinke kon buigen op een geslaagde presentatie en we hoorden enkele sterke livetracks, die waarschijnlijk zullen blijven meegaan, tussen de nieuwe songs. Nu wachten tot ze ergens op een festival staan volgend jaar.
Organisatie Der Klinke + B52, Eernegem
Amenra - Release show ‘MASS VI’ Amenra - Vleeshaken en adelaarspoten
Amenra
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-31
Louis Follebout
- All Shadows and deliverance – Monnik – Amenra -
Wie dinsdagavond rondliep in Brussel zag niet alleen slecht geschminkte zombie en schaars geklede verpleegsters, maar ook een massa aan zwart. Dit had alles te maken met de releaseshow van het zesde studioalbum, ‘MASS VI’, van de Belgische sludgemetalband Amenra in een uitverkocht AB.
Dat Amenra van spektakel en show houdt, is al lang geen geheim meer. Bij een optreden van Amenra, word je volledig ondergedompeld in de donkere, duistere wereld van de klank en beeld en dit was deze keer niet anders. Al vanaf bij het binnenkomen werden we langs de AB Club geleid, waar een expositie te zien was van voormalig bassist Maarten Kinnet.
Eerst tijd voor 2 voorprogramma's, althans dat was de bedoeling. Over de eerste opwarmer, All Shadows And Deliverance, kunnen we kort en bondig zijn. Een soort sferische opbouw van geluiden, die men eerder zou terugvinden wanneer je opgeslokt bent door een walvis samen met je basgitaar, 2 mengpanelen en wat kabels. Er werd heel traag opgebouwd naar een mini(anti)climax waarvan het publiek wat verward achterbleef. Alhoewel het allemaal heel berekend en uitgedacht leek, was het gewoon wat ruisgeluiden met een bas.
Monnik, het tweede voorprogramma moest zich excuseren. Dan maar direct de hoofdschotel serveren: Amenra. Wat sterk opviel was de stilte die zich meester maakte van het publiek van zodra de Kortrijkse band het podium betrad. De enkeling die het lef had om nog maar één woord te roepen, al was het maar een ‘woehoew’, werd door het voltallige publiek op zijn vingers getikt.
Beginnen doen ze met een nieuw nummer, “Children of the eye”, en ze schieten meteen raak. Gedurende de opbouw staat frontman Colin Van Eeckhout als vanouds praktisch de volledige show met zijn rug naar het publiek. Wat dan volgt is Amenra zoals we ze kennen: hard, onversneden en innemend. Het zijn niet alleen harde drums of gitaren, alles gaat hard en dit resulteert in een slag in het gezicht die we maar al te graag hebben. Halverwege het nummer daalt het volume en krijgt het een Franse toets in de zang, wat we terugvinden in meerdere nummers van ‘MASS VI’.
Wanneer de noten van 'Razoreater' worden aangeslagen, worden de fans wakker. Alle hoofden beuken in tegen de geluidsmuur en aan de intense blikken te zien genieten ze er ten volle van. Op het einde van het nummer valt het doek letterlijk over de show. Een halfdoorzichtig doek scheidt het publiek van de band. Op dit doek worden natuurfenomenen allerhande geprojecteerd, die de show met een puur randje omlijst. Ook gebruik van het licht, of het juist niet gebruiken ervan, zorgt voor een intensere ervaring. Er wordt enkel met wit, fel licht gewerkt, wat de show echt ten goede komt. Na het spelen van “Thurifer. Et Clamor Ad Te Veniat”, liet Amenra het tempo even zakken. Colin knielde en bij het tegen elkaar slaan van 2 metalen staven kondigde de volgende sloper “Boden” zich aan. Misschien iets wat we niet gewend waren, maar de Franse zanglijn van het nieuwe “Plus près de toi” werkt enorm goed. Het contrast tussen het zachte Frans en de ijzige screams , in combinatie met een pulserende bas resulteert in een magistrale mix. Tijdens “Am Kreuz” draaide de zanger zich voor het eerst richting de massa en headbangde hij in uniso met gitaristen Mathieu Vandekerckhove , Lennart Bossu en bassist Levy Seynaeve. Er is geen andere manier om dit zicht te beschrijven als mega vet!
Wat hierna volgt was niet voor gevoelige kijkers. Amenra haalde de vleeshaken, die ze in een vorige performance al eens gebruikten om zanger Colin mee op te hangen, weer boven. Twee verloren gelopen circusacts knoopten hem met een tiental vleeshaken, onder begeleiding van trage, lome gitaren. Alsof dit nog niet genoeg was, werden er nog eens zware stenen aan deze haken gehangen. De zaal werd ijzig en kil. Geen woord werd gerept. Er werd met enorm veel bewondering en afgrijs gekeken hoe stoïcijns kalm Colin bleef. Het toepasselijke “Terziele Tottedood” werd ingezet en de frontman krijste de pijn uit zijn lijf. Tijdens “Nowena 9/10” ging Van Eeckhout nog eens rechtstaan en ritmisch bewegen zodat de haken nog meer aan zijn vlees trokken en het bloed over het getatoeëerde Pauluskruis droop op zijn rug. Tijdens dit nummer nam bassist Levy Seynaeve de zanglijnen over die normaal werden ingezongen door Scott Kelly; hij deed dit prima. De combo van zijn diepere growls en het hogere, bijna gekrijs van de zanger leverde een emotionele sloophamer op die niemand onberoerd liet.
Alsof de show nog niet hevig genoeg was, was het ook nog eens de langste Amenrashow ooit. De band lapte de verplichte curfew vrolijk aan zijn laars en zette “A solitary reign” in. Het meesterwerk van de nieuwe plaat. Een ijzersterk nummer waarin eerst gekozen werd voor een rustige zanglijn, later geaccompagneerd van gouden gitaren, zware drums en trillende bas. Nog een laatste keer kwam de sloophamer langs en brak de massa in duizend stukken.
Amenra bewijst met ‘Mass VI’ dat ze heer en meester zijn in hun vak. Opbouwen en daarna onverbiddelijk neerhalen. Dit is was Amenra met je doet. Ze nemen je mee in hun adelaarspoten en je waant je even in de zevende hemel, maar daarna laten ze je los alsof je een stuk speelgoed bent en blijf je verweesd en leeg achter.
Een zeer intense ervaring, die moeilijk uit te leggen valt als je er niet bij was …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amenra-31-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
(Sandy) Alex G - Alex G(enie)
(Sandy) Alex G
Botanique (Witloof Bar)
Brussel
2017-10-30
Kimberley Haesendonck
Heeft u al ooit gehoord over (Sandy) Alex G? Indien het antwoord negatief is, wordt het tijd dat u zich naar uw dichtstbijzijnde audioapparaat begeeft en zijn laatste album ‘Rocket’ opzet. Dit album kwam de Amerikaan maandagavond, samen met heel wat ander werk, voorstellen in een uitverkochte Witloof Bar. Diegene die er niet bij waren hadden ongelijk. Zo veel werd na zijn show duidelijk.
Amper 24 is hij, die (Sandy) Alex G. Nog veel mensen hebben nog nooit van hem gehoord, anders zou hij niet in de Witloof Bar van de Botanique vertoeven; deze jonge gast heeft trouwens al 5 platen uit. 5 platen waar heel wat oudere artiesten niet kunnen aan tippen. Ook live bewees Alex G dat hij meer waard is ...
Zijn vaste set werd een mengeling van zowel oud, maar vooral nieuw werk van zijn laatste album ‘Rocket’. Het publiek was duidelijk mee met de nummers van Alex G, want overal zag je mensen meezingen en genieten. De eerste rijen fans, vielen zelfs een beetje in zwijm. Nummers die werden aangehaald waren “Judge”, “Brick”, “Horse” en het enorm geliefde en wondermooie “Bobby”. De woorden “I’d leave him for you, if you want me to” zinderen nog steeds na.
Ondanks (Sandy) Alex G zeer ingetogen is, weinig bindteksten gebruikt en soms een beetje onzeker overkomt, kreeg hij het publiek met gemak mee. Voor zijn encore gebruikte de Amerikaan geen vaste nummers, maar liet hij het publiek kiezen. Op die manier betrekt hij iedereen beter bij de show dan eender welke artiest en kregen fans het gevoel dat de show van hun was. Nummers als “The Whale”, “Sarah” en “Boy” werden door de fans aangevraagd en waren de perfecte afsluiters van deze ongelofelijk sterke set.
Als we dan toch een puntje van kritiek mogen geven, is dat de Botanique dringend iets mag doen aan het geluid van de Witloof Bar. Voor de rest was er tijdens dit optreden geen vuiltje aan de lucht. (Sandy) Alex G is een genie en bewees weer maar eens dat hij meer waard is dan de respons die hij nog maar krijgt in België!
Organisatie: Botanique, Brussel
Ride – Comeback om U tegen te zeggen!
Ride
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-30
Johan Meurisse
We voelden het al een beetje aankomen . Ride was aan een reünie toe , gaf al een paar optredens intussen en heeft nu een nieuwe plaat uit , ‘Weather diaries’; die ergens hangt tussen hun twee memorabele ‘Nowhere’ en ‘Going blank again’ . Hun latere platen midden de jaren 90 lieten we aan ons voorbijglijden , de dromerige, zweverige, intense spankracht en effects waren zo goed als verdwenen.
Vanavond zagen we een band in vorm , top dus , die hun kenmerkend shoegaze , Britpop en wave rock ideaal kon verweven. Jawel, Ride is back en daar zijn we erg blij om . Een mooie versmelting van vroeger en het huidig werk. De wisselende set op Pukkelpop , twee jaar terug, was doorgespoeld.
Ride wordt in een adem vernoemd met Slowdive , Swervedriver, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & mary chain . Een twee uur durend overtuigend concert hoorden we van het kwartet. Ride heeft dan ook twee talentrijke zanger/gitaristen, Mark Gardener en Andy Bell, die sterk op elkaar ingespeeld zijn en een diepere dimensie aan het materiaal geven . Bell zeker, die kennen we van het Oasis en Beady Eye avontuur . Die muzikale ervaring is te horen en brengt het Ride genre in een nieuw evenwicht.
De composities zijn zorgvuldig opgebouwd , broeierig , vonken kunnen spatten en ze kunnen (lichtjes) exploderen . Af en toe eens uit de bocht , maar niet te erg . We werden in beroering gebracht door een juiste dosis Brit/wave rock , gitaareffects , wahwah , én passend bij de sound kleurrijke spots (geel-oranje-rood-roze) en stroboscoops . Met zichtbaar plezier grasduinden ze door hun oeuvre . Het zit ‘em goed bij Ride nu, met hun rockende zweverigheid, die de pré-Manchester scene doet opborrelen en een belletje doet rinkelen met bands als Psychedelic Furs, The Cure en The Verve.
De set bloeide meteen open met “Lannoy point”, “Charm assault” en de titelsong, sterkhouders van de recente plaat . We werden volledig meegevoerd toen ze de klassieker ‘Seagull” eraan toevoegden. De spanning daalde wat door de mindere songkeuze , maar als die andere classic “Dreams burn down” werd gespeeld , zat Ride op een constant hoog niveau. Ze wisselden oudjes “Twisterella” , “Vapour trail” , “Ox4” af met nieuwkomers “Cali” , “Lateral alice” , “All I want” en "Impermanence", die voor de eerste keer werd gespeeld . Uiterst geslaagd dus!
De band genoot van de aangename sfeer en de warme respons . Het biedt dat ietsje meer … Het materiaal kreeg meer ruimte en zeggingskracht .
Het laatste deel was om van te snoepen . De groep geeft een dromerige, snedige drive op “White sands”, “Like a daydream” , “Chelsea girl” en het lang uitgesponnen “Leave them all behind” . Beheerst , slepend en toch … gitaarpedaaleffects zijn ingedrukt en de percussie, cymbalen doen hun werk. Heerlijk!
Shoegaze en aanverwanten leven (terug) met bands als deze … Hoopgevend. De afwisseling van het huidig met het oude werk zorgde voor een spannende , puike set . Een sterke return, die zich meet aan het optreden en het materiaal van het heropgerichte Slowdive . Kortom, een comeback om U tegen te zeggen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ride-30-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-horse-one-30-10-2017/
Organisatie: Botanique , Brussel
Starsailor - Charme en vakmanschap
Starsailor
2017-10-30
De Casino
Sint-Niklaas
Wim Guillemyn
Starsailor is sinds 2014 terug actief na een hiatus van een vijftal jaar. De vorige tournee werd opgehangen aan hun ‘greatest hits’ album uit 2015. Starsailor heeft nu een echt nieuw album ‘All This Life’ en dat was meteen ook de reden waarom ze ons land aandeden. Het nieuwe album is trouwens heel degelijk maar het valt af te wachten of ze hits zoals “Four to the floor” of “Tell Me Its Not Over” zal voortbrengen.
Wanthanee mocht het publiek komen opwarmen. Haar stem en haar gitaar…meer had ze niet meegebracht vanuit De Panne. Ze had een ferme stem en vertelde via haar songs kleine verhaaltjes over verdriet en liefde uit haar leven. Een meid met potentie.
Starsailor kwam op en dit moest gebeuren via een liedje maar dit gebeuren ging wat de mist in. Geen erg, de band kon erom lachen.
Er werd van start gegaan met hun recentste single “Listen To Your Heart”. Een song die klinkt alsof hij al jaren bestaat. Wat viel ons op na enkele songs? James Walsh is zichtbaar verdikt en verouderd maar zijn stem klinkt nog steeds als een klok. De band speelde strak. Vakmanschap.
James onderhield veel contact met het publiek en gaf o.a. een compliment aan de support act. Mooi gebaar. Halfweg de set, die een afwisseling tussen oud en nieuw werk was, verliet de band de set en zette James (alleen met zijn gitaar) een ode aan Tom Petty in met diens “American Girl”. Toen hij daarna merkte dat de band nog niet terug op het podium was , zette hij prompt “Hallelujah” van Jeff Buckley in. Nogmaals bewees hij hier dat hij nog steeds over een geweldige zangstem beschikt. Daarna was het tijd voor een rij hits en er werd geëindigd met het trio “Tell Me It’s Not Over” (dat een mooie overgang naar “Kids” van MGMT en “The River” (van Bruce Springsteen bevatte, “Four To The Floor” en “Silence Is Easy”.
Er werd om een bisronde geroepen en het publiek kreeg die ook in de vorm van “FIA” en het mooie “Good Souls” uit 2001. Telkens werd het publiek aangemoedigd tot meezingen. Een pluim voor de zelfrelativering van James Walsh gedurende de gig. Het nieuwe werk gedijde goed tussen het oudere werk.
Kortom, Starsailor was zondermeer goed …
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Big Thief - Indie-avond met een sterke vrouwenstem
Big Thief
Kreun (café)
Kortrijk
2017-10-29
Wim Guillemyn
Vanavond stonden twee Amerikaanse bands, beiden afkomstig uit Brooklyn NY, op het programma. Beiden met stevige vrouwenstemmen op de voorgrond. Het café was goed volgelopen op deze regenachtige zondagavond. De formule van caféconcerten zorgt ervoor dat het aantal volk beperkt wordt maar dat er wel een direct contact met de artiesten is. Het geeft ook een intieme sfeer aan de concerten.
Katie Von Schleicher mocht de avond in het café van de Kreun openen. Ze is in Europa op tournee om haar nieuwste album ‘Shitty Hits’ voor te stellen. Dit album kreeg goede kritieken . Op het podium had ze een gitarist mee en zelf speelde ze afwisselend gitaar en synths. Een vrij minimale opstelling maar de uitstekende stem en de korte, catchy songs maakten dit meer dan goed. In de bindteksten werd meermaals verwezen naar Halloween. De interactie met het publiek zat goed. Katie was een aangename openingsact waar ze met songs als “Paranoia”, “Sell It Back” of “Life’s A Lie” het publiek meekreeg. Ze grossiert in songs die qua stijl ergens tussen indie, pop, rock en singer-songwriter rondwaren. Een intens en intiem optreden.
Big Thief is de band die zangeres Adrienne Lenker en gitarist Buck Meek in 2015 opstartten. Met “Capacity” verscheen dit jaar hun tweede album. Een album dat enkele pareltjes bevat en daarnaast intens en diepgaand klinkt. Opvallend detail was toen ze opkwamen dat ze maar met drie waren. Gitarist Buck Meek was niet mee. Hij was een solo album aan het opnemen wist Adrienne ons te vertellen. Adrienne, een artieste met een getroubleerde voorgeschiedenis, was wat onzeker aan het begin van de set. Daarenboven waren er ook wat technische probleempjes te noteren en viel er halfweg het optreden een man flauw. Het optreden werd eventjes stilgelegd en de man werd afgevoerd. Dat alles zorgde een beetje voor een eigenaardige sfeer. Het optreden na de korte pauze leek meer vaart te hebben en er werd terecht om een bis gevraagd na het laatste nummer.
Voor de bisronde kwam Adrienne alleen met haar gitaar terug. Ik had het gevoel dat ze toen vooral open bloeide. De kracht van haar stem kwam dan pas ten volle tot uiting.
Een indie-avond met twee sterke vrouwenstemmen. Een ferme Katie en een optreden van Big Thief dat op zijn zachtst gezegd niet geheel vlekkeloos verliep.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Mura Masa - Massa volk en hippe beats!
Mura Masa
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-27
Jan Vanaken
Mura Masa, voor sommigen klinkt hij bekend in de oren, anderen horen het donderen in Keulen. Of toch? “Ah, is dat nummer “Firefly” van hem?!” Deze Britse artiest, Alex Crossan, is slechts 21 jaar oud, maar weet hoe hij zijn muziek moet verkopen! De samenwerkingen met A$ap Rocky, Jamie Lidell, en Desiigner hebben hem een ‘push’ gegeven in de muziekwereld!
Vrijdagavond, het weekend kon beginnen! Met grote ogen en een big smile ging ik de Ancienne Belgique binnen. Met een fris pintje observeerde ik de toestroom van jonge twintigers, die -als het moest- zouden overnachten om op de eerste rij bij Mura Masa te staan.
De Deense artiest, GOSS, opende de zaal met zijn hippe elektronische, poppie tunes. Ik heb nog nooit van deze artiest gehoord, maar hij warmde het publiek goed op. Er stroomde steeds meer volk binnen en ik had al snel door dat dit een sauna ging worden. Het was dan ook uitverkocht!
En dan kwam eindelijk Mura Masa het podium op. Hij begon zijn set zoals een moviethriller. Een donkere sound met veel bas! De twintigers gierde in het ongewisse totdat ‘the boy himself’ uit de rook tevoorschijn kwam. Hij startte zijn set rustig, om zo het publiek mee te nemen in het verhaal. Echter kwam hierdoor de sfeer wel traag op gang. Verder hoor je duidelijk dat deze jonge producer zijn inspiratie haalt uit drum&bass, reggaeton, trap, house en r&b. Die mix-up van genres zorgt voor een nieuwe vibe met veel variatie in sound.
Zijn speelgoedwinkel op het podium was ook indrukwekkend. Zo maakt hij gebruik van samples, en voegt hij extra snufjes toe met live gitaar, drum, bas en synth. Of hij werkelijk uitblinkt in deze instrumenten als muzikant, durf ik niet te zeggen. Wel wist hij de verschillende tonen goed te componeren, wat toont dat hij veel kennis heeft van muziek. Maar zonder Nao zou het niet zo een feestje zijn geweest. Deze ‘soulpartner on stage’ nam het publiek volledig mee op sleeptouw met haar krachtige stem en uitbundige swag. En wanneer dan toppers als “Love$ick” en “If I go” werden ingezet, barstte het feestje helemaal los met de nodige moves.
Maar net wanneer iedereen uit de bol ging met ”Firefly”, had hij zijn laatste nummer al gespeeld. Het publiek bleef nog even wachten op nog 20 minuten 'volle gaas', maar tevergeefs. Het is hem vergeven, hij is nog niet zo lang bezig en heeft nog geen groot repertoire. En desondanks zijn jonge leeftijd, heeft hij zich uiterst gegeven en bracht hij een mooie prestatie weer.
Ik raad zijn shows zeker en vast aan, al moet je wel fan zijn van muziek met vele verschillende soorten effecten.
Toch, als Mura Masa zo blijft verder producen, zal hij een grote speler worden binnen de muziekindustrie, waarin zijn sounds alsmaar krachtiger, creatiever en slimmer worden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mura-masa-27-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/goss-27-10-2017/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Wolf Alice - De schapenvacht deels thuis gelaten
Wolf Alice
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-28
Niels Bruwier
Het was twee jaar geleden dat Wolf Alice in de Botanique stond. Toen was het in de Rotonde en met slechts één album op zak. Ondertussen staat de band in de Orangerie en hebben ze ook meer werk om uit te putten; gevolg was dat het optreden uitverkocht was. Ik zag dat de band tegenwoordig nog meer inspeelt op het instrumentele karakter van hun muziek. De kracht van een gitaar en een donker klankenspel bracht samen met enkele aanstekelijke nummers een aangename set teweeg.
Openen mochten de vrolijke jongens van The Magic Gang doen. Aan de hand van aanstekelijke melodieën en sterke refreinen, wist de band ons een halfuur lang te boeien. Niet meteen helemaal vernieuwend, maar wel vol overtuiging gebracht. De songs liggen prettig in het gehoor en dankzij een meerstemmig karakter, heeft het zijn charmes. De band wist ons alvast helemaal warm te maken voor Wolf Alice en dat is waar een voorprogramma voor dient, niet waar?
Met het zweverige “Heavenward”, tevens de opener van hun nieuwste plaat ‘Visions Of Life’, start Wolf Alice zijn set. De band is in korte tijd uitgegroeid tot publiekslieveling in eigen land, maar ook bij ons blijkt er sympathie te bestaan voor de groep uit Londen. Dat ze zalen uitverkopen, hebben ze vooral aan zichzelf te danken. Sterke songs met straffe instrumentatie die live nog dieper gaan. Wanneer ze na een dromerige intro boordevol zweverigheid, overgaan naar het stevige “Yuk Foo”, laten ze al meteen zien hoe divers hun oeuvre is. Van de zachtste indie tot harde punk, alles kan en alles mag.
Wolf Alice laat zich in de Botanique vooral kenmerken door focus en inleving. Dit ging zo ver dat er nagenoeg geen interactie was tussen publiek en band. Verder dan een casual praatje van frontvrouw Ellie met het publiek en een bassist die het publiek hier en daar eens opzweepte, ging het niet. Hierdoor voelden we ons minder betrokken bij de set en leek het te veel alsof Wolf Alice een verplicht nummertje opvoerde. Gelukkig was er een extatisch publiek dat bijna alles meezong, stil was waar het moet en rondsprong waar het mocht.
De centrale plaats in de show was weggelegd voor een dreigend geluid. Het viertal laat ieder nummer ademen wat er voor zorgt dat de kleinste details goed zitten. Zo zijn de korte stille stukjes bij “Your Loves Whore” helemaal perfect synchroon wat er op wijst dat ze goed op elkaar ingespeeld zijn. Toch bleek dit in de Botanique net iets te secuur te zijn waardoor het te veel leek alsof de band op veilig speelde. Bij “You’re A Germ” en “Moaning Lisa Smile” bijvoorbeeld mocht het net allemaal iets vuiler. Nu was er te veel het gepolijste aspect. Oké, het was allemaal zeer goed gebracht, maar ruimte voor spontaniteit bleek er niet te zijn.
Dit viel nog meer op bij de nieuwere nummers waar een zachte opbouw telkens voor een zware climax moest zorgen. Hierdoor ging het middenstuk, dat voornamelijk uit die nieuwe nummers bestond, minder boeien. Gelukkig was er dan “Beautifully Unconventional”, het perfecte popnummer van de band. De song zorgde er voor dat er terug energie in de set kroop en iedereen werd precies gelukkig.
Als de band daarna met “Sadboy” en “Visions of Life”, twee van hun meest epische nummers speelt, is iedereen weer mee. Bij dat laatste horen we acht minuten wat de band allemaal kan en het slaat iedereen met verstomming. De snelle gitaren, het zachte begin, de dreigende opbouw en het bombastische einde zorgen er voor dat dit één van de beste songs is uit hun carrière en dat is live niet anders. Het wordt zelfs nog versterkt door de angstaanjagende lichtshow, niet geschikt voor epilepsie patiënten.
Door dit straf nummer op het eind van hun set te plaatsen, creëren ze een euforisch gevoel. De mensen in de zaal weten geen blijf meer met zichzelf en geven vervolgens ook alles wat ze in zich hebben. Dat is nodig want als de band terugkeert voor de bisronde, kan het publiek zich voor een laatste keer smijten op “Blush”, dat nog rustig begint, en “Giant Peach” dat gewoon alles en iedereen omver blaast. Het is door dit straf einde, dat de set uiteindelijk recht krabbelt en de band ons toch weet te overtuigen van hun live reputatie.
Wolf Alice had in de Orangerie moeite om een uur en een kwartier te blijven boeien. Dit lag vooral aan zichzelf, omdat ze het te goed wilden doen. Ze wilden hun muziek te strak brengen en nergens een foutje maken. Hierdoor kwam de set nogal cool over en dit was zeker zo bij de nieuwere nummers.
Gelukkig wist de band op het eind helemaal terug op te staan, hun schapenvacht af te gooien en alles en iedereen te verbrijzelen. Als ze dit een hele set kunnen doen, dan zijn ze klaar voor het grote werk.
Setlist: Heavenward - Yuk Foo - You’re A Germ - Your Love’s Whore - St. Purple And Green - Don’t Delete The Kisses - Formidable Cool – Bros – Lisbon - Planet Hunter - Beautifully Unconventional - Moaning Lisa Smile – Sadboy - Space & Time - Visions Of Life – Fluffy – Blush - Giant Peace
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Jake Bugg - Rock’n'roll in een akoestisch jasje
Jake Bugg
Arenbergschouwburg
Antwerpen
2017-10-28
Kimberley Haesendonck
Jake Bugg is ondertussen een vaste waarde in de indie-rock scene. Op enkele jaren tijd ontplooide hij zich van ingetogen, verlegen ventje tot een iets zelfverzekerde man die zijn muziek met al wat meer zelfvertrouwen brengt. In de Arenbergschouwburg liet hij zijn band achterwege en bewees hij dat hij, ook op zichzelf, kon laten zien wat hij waard is.
1 man, 1 akoestische gitaar en een resem aan hits , was wat we voorgeschoteld kregen in de Arenbergschouwburg. Wie dacht dat dit een saai, eentonig optreden ging worden zonder sfeer had het duidelijk mis. Jake Bugg had er zin in, het publiek had er zin in en dat zorgde er voor dat de Schouwburg een akoestische sfeertempel werd die bestemd was voor jong en oud.
Bugg begon zijn set met “Hearts that Strain”, de titelsong van zijn laatste album. Gevolgd door “Saffron”, een nummer van in zijn beginjaren. Het publiek moest duidelijk even wennen aan de stiltes en de rustige setting, maar al snel werd dit opgelost door single “How Soon The Dawn”. Iedereen begon het concept akoestisch beter te begrijpen en ook meer te appreciëren.
Tijdens zijn set werd er tijd gemaakt voor heel wat nieuw werk, maar uiteraard kon het oude ook niet ontbreken. “Slide”, “Simple as this” en “Trouble Town” waren een resem oude hits die in het eerste deel van zijn set aan bod kwamen.
Iedereen heeft muzikale voorbeelden, ook Jake Bugg. Hij speelde 2 covers, waaronder één van zijn voorbeelden en favoriete nummers van het moment: “Just This One” van Glen Campbell.
Dat het derde album van deze jonge man niet goed onthaald werd, weet zo goed als iedereen. Ook Jake Bugg zelf is hier van op de hoogte. Zo kondigde hij “Nevermind”, een nummer dat op zijn derde plaat had moeten komen aan, met ‘that album nobody liked’, wat de zaal aan het lachen maakte en de fangirls vooraan gezamenlijk een triestige “ooh” liet roepen.
Het laatste deel van zijn set vroeg Bugg of het publiek nog een bepaald nummer wou horen, waarop de meerderheid enthousiast “Two Fingers” beantwoordde. Daarna volgden de nummers “Waiting” en “Lightning Bolt” nog.
Jake Bugg doet het zonder band niet beter dan met. Wat wel opviel is dat deze jonge man solo en akoestisch meer ontplooit en volledig tot zijn recht komt op een podium. Als hij deze twee elementen meeneemt naar zijn show in de Ancienne Belgique op 31 januari, wordt dat ongetwijfeld één van de gitaar-optredens van 2018. Benieuwd!
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
