De post rock liefhebbers vanuit alle hoeken van het land zakten af naar een van de meest pittoreske concertzalen die onze hoofdstad rijk is, de ‘l’Orangerie de la Botanique’. Ze hadden een verdomd goede reden om de oude, majestueuze hallen van de Kruidtuin een bezoek te brengen, want post rock legendes Russian Circles kwamen even hallo zeggen!
Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen: eerst kregen we een aardige show van voorprogramma Cloakroom voorgeschoteld. Al snel bleek dat slechts een minderheid al van deze driekoppige band uit Indiana gehoord had vóór aanvang van het concert. Ter hunner verdediging: Cloakroom begon pas aan hun tocht over de paden van de post rock in 2012, in tegenstelling tot 2004 in het geval van Russian Circles. Met slechts één album op de markt hebben ze nog alle tijd om hartjes te veroveren in post rock land. Cloakroom speelt degelijke post rock met een vleugje stoner en doom hier en daar. Het was een erg sereen concert, voornamelijk met dank aan zanger/gitarist Doyle Martin’s esoterisch stemgeluid. De band bracht ons een mooie show, maar ook niet meer dan dat. Een waarlijk gezellige, rustige opwarmer voor de overweldigende intensiteit die erop volgde.
Want als de act van Russian Circles iets was, dan was het verdomme wel intens! Persoonlijk was ik meer vertrouwd met hun oudere werk en ik had me dus verwacht aan een eerder intieme, mijmerende performance met een beetje groove tussendoor. Het tegendeel bleek waar! De eerste helft van de show was gedrenkt in een rauwe, primitieve maar toch zo gesofisticeerde emotionele energie die we eerder kennen uit post black metal acts zoals Downfall Of Gaia. Het geheel had een heel intense, wanhopige toets over zich. Terwijl golf na golf melancholie het (licht overbevolkte) publiek overspoelde, raakten de toeschouwers steeds meer bedwelmd door de hitte, de energie, de trance, de muziek.
De drukte in het publiek was misschien een beetje oncomfortabel, maar anderzijds schiep het ook een gevoel van eenheid en overgave van de individualiteit aan de alles opslorpende sfeer. In tegenstelling tot Cloakroom is Russian Circles een instrumentale band, maar iedereen kon ergens diep in zich wel een ongesproken schreeuw horen weerkaatsen.
Recente en nieuwe songs overheersten de show, maar het was geweldig om te zien hoe zelfs de kalmere songs uit de eerste albums, zoals “Harper Lewis” en “Youngblood” , op het podium tot leven kwamen en openbarstten. Wat een verschil met de albums! “Vorel”, een nummer uit het laatste album ‘Guidance’, blies iedereen omver terwijl “Afrika” en “Mota” hen voorzichtig weer opraapten. Met het aanbreken van de tweede helft van het concert, maakten de getormenteerde riffs en groovy ritmes van de post metal plaats voor een meer sobere, intieme en gevoelige post rock finale.
Conclusie: Russian Circles is een band met een onverwacht vermogen om je niet alleen in het diepste van je ziel te raken, maar er ook een enorme portie groove tegenaan te knallen. Een band die je simpelweg moet gezien hebben, je zal er geen spijt van krijgen!
Setlist Russian Circles: Asa – Vorel – Deficit – 309 – Afrika - Harper Lewis – 1777 – Mota – Mladek - Youngblood
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/russian-circles-17-03-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Zesde Metaal – Tamino - 2x Ontroering in Muziekodroom
Het Zesde Metaal – Tamino
Muziekodroom
Hasselt
2017-03-17
Masja De Rijcke
Winnaar van Studio Brussel’s Nieuwe Lichting en kersvers nieuw talent Tamino kreeg een eervolle plaats in het voorprogramma van onze West-Vlamingen. Tot voor kort had deze Antwerpse jongen nog geen groot muzikaal repertoire maar hij wist toch een halfuur mooi te vullen met enkele sobere, melancholische en sferische nummers. Van deze nummers is voorlopig nog amper iets de wereld in gestuurd, maar ze klonken naar ons bescheiden mening alvast veelbelovend. Eerste Single “Habibi” die je hoogstwaarschijnlijk wel al meerdere keren op de radio hebt horen passeren werd uiteraard gekroond tot een waardige afsluiter van dit fraaie setje en was klaarblijkelijk ook het hoogtepunt van Tamino’s vertoning.
West-Vlaanderen represent in Limburg. Het Zesde Metaal ging volledig naar ‘de wuppe’ in Hasselt. Wannes Capelle, aka ‘Wantje’ uit het fenomenale Bevergem, kwam een uitverkochte Muziekodroom enkele West-Vlaamse lessen geven. Anderhalf uur fladderde hun dialect doorheen de zaal en tot onze grote verbazing leken deze mannen vrij populair te zijn bij het aanwezige Limburgse volkje. Openen gebeurde met “Paradis” van op hun laatste nieuwe album ‘Calais’. Maar het alom bekende “Naar De Wuppe” wat je ook wel niet onbekend in de oren zal klinken werd hier het warmst van allemaal onthaald. Ook het inmiddels legendarische “Ploegsteert”, de pakkende ode aan de betreurde wielrenner en enfant terrible Frank Vandenbroucke, is hier nog lang niet vergeten. Wat ons opvalt is dat hun sound, die vroeger heel fel naar kleinkunst neigde, in de loop der tijd veranderd is in een toch iets venijnigere variant die we soms wel indie-pop kunnen noemen. Zoals blijkt in de teksten van “Nie voe kinders”. Maar zoals ze zelf zeggen “’T zit godverdomme toch ollemoale goed in mekaar!’.
De prachtsongs in combinatie met Wannes’ ijzersterke teksten zorgden voor een meer dan geslaagde clubshow! En wie deze mannen zelf graag nog eens aan het werk wilt zien kan tickets bestellen voor hun in show in het Antwerpse Rivierenhof op 27 juni.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de sets in Sint-Niklaas begin maart
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/het-zesde-metaal-02-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tamino-02-03-2017/
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
The Black Heart Procession – So(m)bere pracht
The Black Heart Procession + Sam Coomes
Handelsbeurs
Gent
2017-03-16
Simon Van Extergem
Sam Coomes mag ons opwarmen. Voor mij een nobele onbekende. Blijkbaar maakt hij deel uit van het duo Quasi. Maar ook dat doet bij mij geen belletje rinkelen. De man maakt gebruik van een keyboard, drumcomputer en een knoert van een stemvervormer om zijn muziek ten berde te brengen. De muziek heeft iets circusachtig. Maar dan circus muziek op een keyboard uit de jaren 80. Ook termen als Sega of Mario springen mij te binnen. Zijn stem doet mede/ondanks de stemvervormer denken aan Sparklehorse en Daniel Johnston. Dus niet de beste zangers, maar wel een mooi stemkleur.
The Black Heart Procession komt deze avond integraal hun debuutalbum (toepasselijk ‘One’ geheten) spelen. 4 jaar na de split worden de koppen nog eens bij elkaar gestoken om dit pareltje uit de muziekgeschiedenis voor ons te brengen. Waarvoor alvast een grote dank-u-wel. Pall Jenkins en Tobias Nathaniel worden bijgestaan door 2 Serviërs: Tobias op accordeon/Hammond en Boris op drums/viool.
De toon wordt van bij de start gezet, door de donkere tonen van de piano en het onheilspellende gehuil van zaag. Al snel blijkt dat de kracht van hun bijna 20 jaar oude debuut nog steeds zeer sterk is. De muziek klinkt nog altijd modern. Het klinkt onheilspellend, donker, triest, krachtig, prachtig, dreigend, sterk, zwak,…
Het optreden straalt een prachtige soberheid uit: geen spectaculaire lichtshow, het publiek niet aanspreken tussen de nummers, sobere kledij in donkere kleuren. Niet de band staat in de schijnwerpers, maar wel de muziek. Zo hoort het te zijn. De plaat wordt van begin tot einde gespeeld.
En als extraatje krijgen we nog 3 bisnummers. Hier is er wel ruimte om het publiek te danken en uit te leggen waarom ze nu op tour zijn gegaan. Het laatste bis nummer “Borders” is een nieuw nummer. Het kaderen laat ik aan u over. Maar ver moet je het niet zoeken. Een heel goed nummer trouwens. Na 1 uur en 20 minuten zit het er jammer genoeg alweer op.
The Black Heart Processiib maakt muziek waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Toch verlaat ik de magnifieke zaal met een smile op de lippen na het horen van zoveel ‘oor’ verblindende schoonheid.
Pics homepag Caroline De Meyer - Indiestyle.be
Organisatie: Democrazy, Gent
Tom Chaplin, beter bekend als de leadzanger van Keane, is helemaal terug van weggeweest. Hij staat vanavond in een uitverkochte Orangerie met zijn eerste soloalbum ‘The Wave’. Een autobiografisch werk waarin je ‘the sound van Keane’ herkent, maar ook een ontdekking hoort naar ‘een eigen stijl’. Samengevat is het een overwegend pop-rock album met verrassende invloeden vanuit andere genres. In ‘the charts’ scoort het alvast goed!
Het verhaal achter ‘The Wave’ is de rode draad van de show. Tom spreekt hier openlijk over zijn verleden maar met een knipoog, omdat er kinderen in de zaal zijn. Zo fluistert hij het woord drugs net verstaanbaar genoeg door zijn micro met een geniepig glimlachje. Hij heeft genoeg gehad van die periode en is klaar om op een andere manier in het leven staan. Zo zegt hij: “I’ve learned to accept the things instead of changing them.”
Gedurende de show spreekt hij over zijn relatie en hoe zijn vrouw een speciale plaats verdient in zijn leven. Zo creëert Tom warme momenten bij de nummers “Solid Gold” en “Hold On To Our Love”. De teksten krijgen meer kleur dankzij het verhaal dat hij vertelt.
Tom wordt ondersteund door vier muzikanten. Alle vijf brengen ze een brave show waarbij de nummers klinken als de originele nummers op de cd. Kortom, ze geven dus een top sound, maar weinig verrassingen. Staat het publiek te wachten op eindeloze solo’s? Ik denk het niet. Het hoofdingrediënt is de stem van Tom Chaplin en deze lost alle verwachtingen in. Ook zijn sympathieke uitstraling, verhalen en continu contact met het publiek zorgen dat hij de hele show draagt. Hij is een frontman die weet wat hij doet.
De setlist is op en top. Mocht ik op voorhand eentje samengesteld hebben dan was dit hem geweest! Tom zorgt voor een mooie afwisseling tussen het solowerk en Keane nummers. Zijn grootste Keane hits komen aan bod, maar overheersen niet in de show. Het is zijn solowerk dat centraal staat en heeft mij op veel momenten Keane doen vergeten.
Ik geef toe: ik hoopte vanavond Keane te zien. In plaats hiervan zag ik Tom Chaplin en heb Keane geen seconde gemist. Zijn solowerk is super net zoals zijn performance en zijn stem. Het is ook hiervoor dat je gaat kijken en niet voor het talent van de muzikanten op het podium. Deze spelen braaf zijn nummers zonder zelf in de spotlight te staan.
Samengevat: heb je hem nog nooit gezien? Vind je zijn solowerk goed? Tweemaal ‘ja’? Dan is Tom Chaplin live een absolute aanrader!
Setlist: Still Waiting, Hardened Heart, Bend & Break, Solid Gold, I Remember You, Silenced By The Night, Hold On To Our Love, Clear Skies, Worthless Words, Bring The Rain, Bedshaped, The River, Quicksand, Better Way, Sovereign Light Café, The Wave, Crystal Ball; Biss: Cheating Death, The Lovers Are Losing, See It So Clear, Somewhere Only We Know
Organisatie: Botanique, Brussel
Car Seat Headrest – Indierock ten top!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Het was me het avondje wel binnen het genre , gezien Traams als support stond, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Organisatie: Botanique, Brussel
Traams – Onstuimigheid en Speelsheid in elkaar verweven!
Car Seat Headrest en Traams
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-03-15
Johan Meurisse
Het was me het avondje wel binnen het genre , met Traams en Car Seat Headrest …
Traams stond hier als support, … hoewel dat beide bands op gelijkwaardig niveau naast elkaar mogen staan . Het beloftevolle Britse trio graait in dezelfde vergaarbak van die indie/postpunk, maar gooit er nogal wat rollende garagerock’n roll en gitaargeweld op z’n Steve Albini’s tegenaan. In hun melodie hebben we een Shellac referentie met die repetitief aanstekelijke , weerbarstige ritmes van diep , grommende bastunes, een scherpe , strak gespannen gitaar en hitsende drums .Ook het lofi karakter op z’n Pavements was te horen als het wat minder fel klonk .
We genoten van heerlijk ontregelde gitaartrips als “Costner”, “A house on fire” , “Flowers” en “Klaus”. Traams is een kwalitatief sterke band , die onstuimigheid en speelsheid in elkaar verweeft.
Het zat er aan te komen … Car Seat Headrest , het alter ego van Will Toledo uit Virginia, Usa weet definitief door te breken binnen de indierock. Hij lijkt zo’n beetje het prototype van de nerdy students, door de timide uitstraling en de grote brilmontuur. Een link met Glenn Mercier van het ferm ondergewaardeerde Feelies en met Rivers Cuomo van Weezer is hier dan ook snel gemaakt .
Hij was eerst een goed muzikaal bewaard geheim , maar het tweeluik ‘Teens of style’ en ‘Teens of denial’ zijn de ‘Crazy rhythms’/’Weezer’ - werkstukjes in het genre die zorgen dat hij terecht gerespecteerd wordt voor z’n muzikaal talent.
2017 is het jaar om ergens zijn sporen na te laten van de vrij jonge sing/songwriter, die 25 is geworden . Vorig jaar kon je ‘em met z’n band al ontdekken in de Bota en op het Big Next weekend in DOK Gent. We zagen dat we maar best de getalenteerde jonge gast in het oog hielden . We hoorden een rammel ‘Beck’ met knappe ruwe songs in een postpunk jasje, die knappe wendingen maakten , stroomstoten ondergingen , bengelden van melodie in avontuur, en dynamiek, gevoeligheid samenpersten . Zijn lichthese neuzelige, deels ontstemde, deels onverstaanbare vocals zweven over de nummers .
Vanavond trokken ze de kaart van de laatste cd , maar dat betekent niet dat we enkele vroegere pareltjes te horen kregen. Er werden zelfs enkele opgeborgen als een “Cosmic hero”, “Times to die” en “Something soon” . Je moet weten dat hij niet zomaar uit het niets is gekomen , nee , al tien platen gingen vooraf op Bandcamp en daarvan is ‘Teens of style’ een mooie meer gepolijste compilatie van geworden . Toledo weet zijn indiegeluid melodieus te verfijnen of maakt er een rauw, stuiterende sound van , met 70s retro en een lofi profile . Dat maakt nu net zijn materiaal onweerstaanbaar .
Met zijn band gaat hij lekker loos , worden songs uitgediept , uitgesponnen en intrigeren ze door de repetitieve ritmiek , de verrassende wendingen en de elegante melodieuze schoonheid. “Fill in the blank” opende de ruim uur durende set en met het daaropvolgende “Vincent” en “1937 State Park” had je al meteen drie lekkere , stomende songs van het recente album.
Elk groepslid heeft zo zijn plaatsje in de sound . Een blik , een knik , en hop het kwartet is op weg om je onder te dompelen in hun heerlijke sound en muzikale schetsen . Eénmaal goed op dreef hadden we een verdomd goed sterk tweede deel , met onweerstaanbare versies van het sfeervol opgebouwde “Drunk drivers/killer whales” die hectisch, ontregeld , snedig , fel, weerbarstig klonk, alsook “Destroyed by hippie powers” , dat broeierig , scherp , venijnig , extravert klonk . “Famous prophets (minds)” werd tussenin opgehoest en opgepoetst , was een killler trippende song, die alle windhoeken, invloeden liet horen van Feelies , Beck , Mountain Goats , Pavement , Weezer , Parquet courts en Grandaddy .
We bleven geboeid van wat ze muzikaal serveerden . Aan présence werkten ze niet – hoefde ook niet , maar de vier speelden doordacht , geconcentreerd , speels en onstuimig goed . “Maud gone” toonde z’n emotie, ingetogenheid met weerhaken en oudjes “Stood kid” en “Sober to death” waren de kennismaking van wat hij in z’n mars had. Verder nog een leuk , rammelende “Unforgiven girl (she’s not An)” en een ontspoord “Connect the dots (the saga of Frank Sinatra)”, dat als een halve punksong klonk met een “Gloria” refreintje er tegenaan . Hier liet Toledo zelfs even zijn gitaar terzijde en waagde zich aan een danspasje. ‘Listen to Fugazi’ lazen we op een t-shirt van één van de leden . Zo hard , hoekig ging het er nog niet aan toe , maar was geen te versmaden invloed voor het kwartet .
Het publiek droeg z’n indieheld op handen . Het warme onthaal deed deugd en mompelend werd de respons gewaardeerd .
Indie ten top dus , Car Seat Headrest bracht heerlijk materiaal in een ‘ruwe bolster, blanke pit’ - aanpak.
Organisatie: Botanique, Brussel
St. Grandson stelt overtuigend zijn debuut voor
St. Grandson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-03-15
Wim Guillemyn
Twee jaar terug won deze singer-songwriter ‘De Nieuwe Lichting’. Nu is zijn debuut ‘Wildfire’ klaar en komt hij hem hier voorstellen. Met een complete band als ruggensteun. Het concert was uitverkocht en bestond hoofdzakelijk uit jonge twintigers.
Om het publiek op te warmen kregen we Flo als voorprogramma. Een meisje en een gitaar. Het viel op dat ze een goeie stem had. Eigen nummers en een cover (“Crazy” van Gnars Barkley) kregen we te horen. Ook bracht ze een song die ze gisteren had geschreven. Amai, ze heeft een ferme stem. Flo zelf was spontaan en ontwapenend. Een goed voorprogramma.
Daarna was het tijd aan St. Grandson die voor de gelegenheid een vijfkoppige band was. Het podium stond vol: Korg, synths, Nordpiano, cello, gitaren, drums en bas… De zanger en schrijver van het album ‘Wildfire’ maakte zijn alter ego voor een stuk waar… Hij ziet er een beetje uit als een heilige kleinzoon of een ideale schoonzoon. Hij straalt weinig rock ’n’roll uit. Maar het is nog altijd de muziek en de intensiteit die telt. Meteen vanaf het begin viel het gelaagde en volwassen geluid van de muziek mij op. Ze klonken ook als een echte band en niet als een gelegenheidsbandje. De indiepop die gebracht werd bevatte wat verscheidene elementjes: soul, pop, dromerig rock… Vanaf song 3 kwam het concert echt op dreef met het mooie en sfeervolle “I Swear I Want”. Een pareltje. De single “Growin’ Older” volgde en het publiek was nu helemaal mee. Voor één nummer werd er nog een mandolinespeler uit het publiek gehaald. Voor de bisnummers werden nog twee nummers gespeeld: één zonder en één met de band. Hij slaagde erin met zijn muziek om het publiek stil en dan weer uitbundig te krijgen.
St. Grandson stelde overtuigend zijn debuut voor. Een volwassen plaat dat eerder tijdloos lijkt te klinken en dat voor een breed publiek geschikt is.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism Coca Cola sessions)
Hip-Hop is tegenwoordig razend populair, en dat konden we gisteren in de Ancienne Belgqiue nogmaals waarnemen en beamen. Dit keer was het Tory Lanez die kwam zorgen voor de nodige portie ‘swag’ op een dinsdagavond.
Nog een jong veulentje in de Hip-Hop wereld, en toch al een beetje koning. Aan de AB stond al van heel vroeg een rij fans aan te schuiven om zo dicht mogelijk bij hun idool te staan. Het concert was ook volledig uitverkocht en dat merkte je aan de drukte in de zaal en later ook aan het enthousiasme dat tijdens heel het concert aanwezig was.
Tory Lanez kwam zijn eerste plaat ‘I Told You’, die afgelopen zomer verscheen, voorstellen aan het publiek. Onbekend was de plaat niet meer, want zijn fans konden woord voor woord uitbundig meezingen. Van de hitsige rap stukjes, tot de rustigere ballads. Hoogtepunten van de show waren duidelijk nummers als “I Told You/Another One”, “To D.R.E.A.M” en “All The Girls”.
Dat mr. Lanez niet bang is van wat avontuur werd afgelopen avond ook duidelijk. Hij sprong het publiek in, begon in het midden van de zaal te dansen en crowdsurfte van de ene hoek van de zaal naar de andere. Als hoogtepunt kroop hij driemaal op het balkon en gaf zijn fans de tijd van hun leven.
Na zijn publiekelijk avontuur begaf Tory Lanez zich terug naar het podium en zei hij zijn publiek vaarwel. Ruimte voor een bisronde was er niet meer, maar dat stoorde niet. Alle hits werden gespeeld en de show werd op een hoogtepunt afgesloten.
Van Tory Lanez gaan we absoluut nog horen. Dat bewees het publiek van de AB, maar eigenlijk vooral hij zelf. Een heel goede show, ijzersterke nummers en een publiek dat zo uitbundig was dat het onmogelijk was om te blijven stil staan. Ideale Hip-Hop show als je het ons vraagt.
Organisatie: Greenhouse Talent
De Britse zanger/producer Sampha Sissay (28) leende zijn warme stem al uit aan Drake, Solange, Kanye West en Jessie Ware. In februari kwam het Young Turks label-broertje van The XX na lang wachten met een eigen debuutalbum waar hij op wondermooie wijze over engeltjes en hogere sferen zingt. Deels als eerbetoon aan zijn moeder die niet zo lang geleden de strijd tegen kanker verloor. Zondagavond stond het bescheiden zang- en pianotalent op het grote podium van de Ancienne Belgique. In een majestueus decor stelde de “(No One Knows Me) Like The Piano”-zanger zijn debuut ‘Process’ voor, ondersteund door een band en warm onthaald door een uitverkochte zaal fans.
Na een niet al te toonvast maar inventief voorprogramma verzorgd door PAULi, de drummer van Sampha’s liveband, werd het podium opengetrokken voor de hoofdact. Het decor is simpel en toch geniaal. Een gigantisch wit doek waartegen een halve cirkel opgesteld staat. Het zou een ondergaande zon of halve maan kunnen zijn. Wanneer vier donkere figuren het podium opwandelen, herkennen we Sampha’s silhouet meteen dankzij de eigenwijze pluk kroeshaar. Het podium is groot en daarom kiezen de bandleden ervoor om Sampha ruimte te geven. Uiterst rechts een percussionist, links een extra toetsenist. Achteraan de vrolijke PAULi, dit keer gelukkig zonder microfoon, wel met drums en een hoop elektronica. Ook Sampha’s werktuig voor vanavond lijkt op een ruimteschip. Zijn keyboard is geüpgraded met allerlei apparatuur, hij is immers naast zanger en getalenteerd pianist ook een uitstekende DJ.
Buitenaards warme stem
Starten doet de Brit met albumtrack “Plastic 100°C”. Onder een blauwe schijn is zijn gezicht moeilijk te onderscheiden. De warme stem botst met de kilte van het grote podium en de buitenaardse teksten “You touched down in the base of my fears. Houston, can you hear me now?” Na de sferische opener bedankt de nederige Londenaar ons al meteen voor de komst. “We’re really looking forward to playing for you tonight. We’ve got a couple more tunes to play so I’m just going to get on with it.” zo gezegd, zo gedaan. De Brit doet iedereen meewiegen op “Timmy’s Prayer.” Het orgeltje op de achtergrond geeft het soul-lied een verrassende omkadering. Meneer Sissay heeft nog meer verrassingen klaar staan. Bij “Happens” showt de Brit voor het eerst op de avond zijn meesterpianospel. De extra toetsenist voegt hier en daar een bodempje orgel toe en de twee percussionisten amuseren zich door zachtjes op een en dezelfde trommel te slaan. Ook ballads “Too Much”, dat Drake hergebruikte, en “Take Me Inside” ontroeren door het solo pianospel, hier en daar aangevuld door minimale electronica.
De unieke stem van Sampha klinkt niet alleen zo knus en warm als een versgewassen donsdeken, hij kan ook nog eens uitpakken met mooie franjes hier en daar. De extra echo op de microfoon doet zijn stem tot in de kleinste hoekjes van de zaal weerkaatsen. Sampha is overal. Zelfs de vele geluidseffectjes die op debuutalbum ‘Process’ te horen zijn, nam de Brit mee naar de AB: gebroken glas, vogeltjes, regen en onweer. In het midden van de set kleurt de halve cirkel op het podium plots zo geel als een ondergaande zon, de hemel daarboven paars. Sampha is in zijn element achter de piano-commandopost. Er hangt ook een koebel in zijn cockpit waar hij op tekeer gaat tijdens een indrukwekkende jamsessie na “Kora Sings.” Toch neemt de zanger ook de tijd om zijn publiek van dichterbij te bekijken. “Reverse Faults”, een nummer dat perfect op een album van Drake zou kunnen belanden, is de gelegenheid om een uitstapje te maken naar de rand van het podium. Sampha doet zijn eerste rijen bouncen als een echte rapper.
No One Knows The Piano Like Sampha Does
Terug achter zijn piano, onder een rode gloed, maakt Sampha zich klaar om “Blood On Me” te zingen, de single waarmee hij doorbrak bij het grote publiek. Er blijkt iets mis te zijn met drummer PAULi’s apparatuur. “I love you” onderbreekt een fan de stilte. “Oh thank you, I do too. How are you guys feeling? Having a good time?” Na een minuut rumoer besluit PAULi zijn technicus wandelen te sturen. Misschien is het daardoor dat de drums bij de start van het nummer wat mager klinken. Gelukkig is de piano extra aangedikt en haalt de tweede toetsenist wat extra trompet uit zijn keyboard. De Brit boezemt het publiek angst in met zijn jagende teksten. Zelfs voor een uitverkochte AB weet Sampha zo te zingen alsof hij achterna gezeten wordt. Hij doet voor de laatste keer een uitstapje naar het publiek dat gewillig meebrult.
Hoewel Sampha misschien geen perfect lichaam heeft, danst hij iedereen op 1, 2, 3 naar huis. De band perst er nog een grandioos einde uit en vertrekt dan. De zanger, nu helemaal alleen op het podium, vraagt onze waardering voor ‘de band, die ondertussen al verdwenen is’. Hij gaat zijn nieuwste single in zijn eentje brengen. “Het is niet volledig hetzelfde als de albumversie maar ik hoop dat jullie het leuk vinden.” Waarom we plots een andere versie krijgen, geen idee. Wellicht weet het wünderkind zijn creativiteitskraan niet dicht te draaien. De alternatieve versie van “(No One Knows Me) Like The Piano” klinkt iets minder opgetogen dan diegene waarvan Studio Brussel een Hotshot maakte. De piano krijgt minder de hoofdrol en wordt meer in toom gehouden. Toch klinkt deze versie niet minder mooi. Wie enkel voor het origineel kwam, moest het wel doen met een minder kleurrijke maar even ontroerende variant.
Sampha zou Sampha niet zijn, moest hij niet een extraatje voor ons in petto hebben. Na een oorverdovend applaus verlaat de jongeheer het podium en worden vier drums geïnstalleerd. Sampha komt terug het podium op en neemt plaats achter de microfoon tussenin de drums. De band vervoegt hem en elk lid neemt een trommel voor zijn rekening. Het bisnummer “Without” begint met een krachtige drumsessie. Het lied uit Sampha’s debuut-EP kan met deze vrolijke intro nog steeds rekenen op een warm onthaal.
Dankbaar en bescheiden neemt Sampha Sisay uit Londen afscheid van zijn publiek. Hij wist zondagavond de uitverkochte AB in te pakken met zijn unieke stem, innemende persoonlijkheid en meesterlijk pianospel.
Setlist: Plastic 100°C/Timmy’s Prayer/Under/Happens/Reverse Faults/Too Much/Take Me Inside/Incomplete Kisses/Kora Sings/Blood On Me/(No One Knows Me) Like The Piano/Without
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Hoewel het al hun vijfde plaat was, kreeg Grails pas onze volle aandacht in 2008 bij de release van het geweldige ‘Doomsdayer’s Holiday’, een album waarop de band een soort filmische heavy post-rock serveerde die ons fel intrigeerde.
Met ‘Deep Politics’ uit 2011 evolueerde het geluid naar een meer psychedelische en zwevende sound met hier en daar wat dubinvloeden. De zware rock werd wat naar de achtergrond geschoven, maar het unieke geluid van Grails bleef ongeschonden. De nieuwe ‘Chalice Hymnal’ lijkt daar het logische gevolg op, een verdere uitdieping van een prachtige eigen stijl die zich perfect zou kunnen nestelen in een cinema-noir omgeving. De songs worden niet zelden ingekleed met strijkers en spreken tot de verbeelding dankzij sterke arrangementen, oosterse invloeden en gevatte tempowisselingen.
De strijkers waren live niet van de partij, en dat zorgde ervoor dat de instrumentale muziek van Grails op het podium toch wat meer teruggreep naar de geestdriftige, vaak hevig rockende sound van de eerste platen. Het had de intensiteit van de stevigste Mogwai of Russian Circles, de avontuurlijkheid van Goat, de psychedelica van vroege Pink Floyd, de finesse van Explosions In the Sky en de flow van All Them Witches.
Grails was echter niet zomaar de zoveelste post-rock band, want geregeld werden andere oorden opgezocht en bij momenten werden de brokken uit de muur gerockt. Hierin speelde spilfiguur Emil Amos trouwens een cruciale rol. Hij manifesteerde zich als een fenomenale drummer, maar voor een kwart van de set liet hij zijn drumstel over aan een ander en bleek hij ook een uitmuntende leadgitarist te zijn. Het was net op die momenten dat Grails leek te transformeren in een heuse hard-rock band waarbij drie gitaren wild tegen elkaar aan schuurden en zo een ferme gelaagde wall of sound verspreidden. Die hard-rock neigde soms stevig naar een inspirerende doom-metal sound, ook niet zo verwonderlijk als je weet dat Emil Amos een tweede onderdak heeft in het doom-metal collectief Om.
Door die wisselingen van instrumenten en van sfeerschepping zat er heel wat variatie en ademruimte in de set. Het ging van hard naar zacht en van subtiel naar onstuimig. Het klonk filmisch, sfeervol en psychedelisch.
Het ganse concert was een uitermate boeiende trip die zowel band als publiek in hogere sferen bracht. Een sympathiek clubzaaltje als Het Bos leende zich bovendien perfect voor dit donkere sfeertje. Missie geslaagd, zeggen wij dan.
Het drumstel fungeerde vanavond wel in een vooraanstaande rol. Niet alleen Emil Amos had zich met zijn fameus slagwerk in de kijker gewerkt, ook support act Anthony Paterra deed dat onder zijn alter ego Majeure. De man creëert zijn albums in zijn dooie eentje en ook op het podium hoeft hij geen gezelschap. De op keyboards en synths gebouwde groovy krautrock had ie op voorhand in de machine gepompt, live hoefde hij maar op de startknop te drukken en hele boeltje te ondersteunen met, het moet gezegd, een portie indrukwekkend drumwerk. In Het Bos kwam hij gedurende een dikke 20 minuten zijn nieuwste werkje ‘Apex’, een drie songs tellende EP, voorstellen. Hij deed dat met verve en had toch wel een flink stuk van de het publiek in zijn greep met dat bezwerend spacy geluid. Vooral de drummers onder de aanwezigen gingen na zoveel geniaal drumwerk vanavond naar huis met een knoert van een minderwaardigheidscomplex.
Als wij even naar de verdere programmatie kijken van Het Bos, dan zie wij nog veel fraais, onder andere Ex-Cult, True Widow, Part Chimp, Briqueville en het legendarische Psychic TV !
Check toch maar even de website van deze fijne club. http://www.hetbos.be
Organisatie: Het Bos, Antwerpen
Het was van april 2012 geleden dat Peter Doherty nog eens solo in een Belgische zaal stond. Dat was toen in De Vooruit, waar hij een dik halfuur te laat het podium betrad, onherkenbare versies van zijn nummers speelde en een poging waagde om het wereldrecord bisrondes te verbreken. Vooral die met ‘Albion’ na een onstage handtekeningensessie van een goed kwartier en met de lichten in de zaal al aan, is bijgebleven …
Nu, 5 jaar later, was het tijd voor het Koninklijk Circus. Eigenlijk kan je Pete wel een beetje een circusartiest noemen. Het entertainment is bij zijn optredens minstens even belangrijk als zijn nummers. Het is en blijft een genot om naar te kijken. Ook de band die hij rond hem verzameld heeft, The Puta Madres (ja, u leest het goed), heeft iets circusachtig. Een samenraapsel van 5 nationaliteiten: gitarist Jack Jones een Brit, bassist Drew McConnell (Babyshambles!) een Ier, violiste Miki Beavis een Amerikaanse (met Aziatische roots), pianiste Katia De Vidas (de vriendin van Pete) een Française en drummer Rafael een Spanjaard. Het zijn niet allemaal de meest verfijnde muzikanten dan wel verschijningen, wel hebben ze een soort nomadenvibe rond hen, een verschijnsel dat je ook vindt bij rondreizende circussen. The Puta Madres zijn troubadours die overal en nergens thuishoren en samen de wereld afschuimen om hun publiek te entertainen. En of hen dat gelukt is.
Dat een concert van Peter Doherty nooit helemaal is wat je ervan verwacht, werd al snel duidelijk. Rond kwart na 7 wandelt Pete plots het podium op. Hij zet in z’n eentje “She is Far” in, waarna de begeleidingsband hem vervoegt voor “Arcady”, “A Fool There Was” en “Bollywood to Battersea”. In het publiek overheerste vooral verwarring, het was namelijk niet echt duidelijk of hij er nu al aan begonnen was of niet. Dat de helft van het publiek er nog niet was , speelde ook mee. Op aanvraag van de roadies werd de set echter stopgezet, de soundcheck was immers nog niet afgerond. Ergens had je wel het gevoel dat hij gewoon aan een marathonset van 3 uur wou beginnen, maar zo’n vaart liep het jammer genoeg niet. Peter Doherty in het voorprogramma van Peter Doherty dus. Alvorens het podium te verlaten had hij nog een mededeling: hij droeg de avond op aan Hendrik Van Dale, de jonge Libertines fan die eind januari het leven verloor. Pakkend.
Het ‘tweede’ voorprogramma werd verzorgd door Amy-Jo Doherty & The Spangles, de zus van Pete. Ook zij droeg een nummer op aan Hendrik, in een slideshow passeerden er foto’s van de fan, alsook quotes van Oscar Wilde over de vluchtigheid van het leven. De set zelf was behoorlijk chaotisch en bij momenten vooral, door Amy-Jo’s toedoen, vrij kinderachtig.
Het derde voorprogramma was eigenlijk het enigste dat op voorhand aangekondigd was: Jack Jones, Pete’s gitarist. Hij beperkte zich echter tot 1 gedicht, “To Be a Libertine”, dat ook hij opdroeg aan Hendrik. Something truthful, something raw, something worth living for, I know what it means to be a Libertine. Ik kan alleen maar hopen dat Hendrik van ergens bovenaan meekeek en gezien heeft wat voor een onwaarschijnlijk mooie tributes hij kreeg van zijn grote helden. Het siert hen, en verstrekt enkel maar de gedachte dat het oude Libertines-credo waarbij fans deel uitmaakten van de groep, nog steeds van toepassing is.
Solo-optredens van Peter Doherty zijn traditioneel gezien opgebouwd uit een mix van Babyshambles, Libertines en solomateriaal. Dit was in het Koninklijk Circus wel wat anders. Op een handvol nummers na teerde set vooral op zijn nieuwe plaat, ‘Hamburg Demonstrations’, en nog nieuwer werk, alsof Pete wou tonen dat hij vandaag de dag een volwaardig solo-artiest geworden is. Automatisch gevolg van deze setlist is dat het er allemaal wat rustiger aan toe ging. Bij momenten werd het zelf een tikkeltje… saai. Saai voor zijn doen, dan welteverstaan, want een ‘saaie’ Peter Doherty is nog steeds spannender dan eender welke kamerplantband. Opkomen deed hij gedrapeerd in de Belgische driekleur, waarna de begeleidingsband “I Don’t Love Anyone” inzette. Vervolgens passeerden “Kolly Kibber” en “Last Of The English Roses”. Het viel vooral op hoe weinig fouten er gespeeld werden, The Puta Madres waren op afspraak. Van het nieuw werk bleven vooral “The Steam”, onbegrijpelijk dat dit nummer de plaat niet haalde, en “Who’s Been Having You Over” hangen, dat laatste had een intro à la “Children of The Revolution” van T-Rex en veranderde erna in een typische Dohertysong die dan weer veel weghad van Babyshambles’ “8 Dead Boys”.
Uit ‘Hamburg Demonstrations’ noteerde ik vooral de antiterreursong “Hell To Pay At The Gates of Heaven” dat het publiek aan het dansen kreeg en “Oily Boker” waarin Pete nog eens ouderwets in het rond schopte en met zijn microfoon bijna een cymbaal vakkundig in tweeën spleet. Van The Libertines speelde hij het bloedmooie “You’re My Waterloo” en de demo “All at Sea”, van Babyshambles “Albion”, dat nog steeds een beter Engels volkslied is dan “God Save The Queen”, “Rule Britannia” en “Jerusalem” samen.
Beklijvend was het voorlaatste nummer “Travelling Thinker”, nog zo’n nieuw, dat nogmaals opgedragen werd aan Hendrik. Doherty noemde hem one of us en het sneed door merg en been.
Na een lange pauze kwam Pete alweer het podium opgestapt, gewapend met een akoestische gitaar. Hij deelde mee dat zijn vader aanwezig was, iets wat zichtbaar deugd deed. Jarenlang hield Peter Doherty Senior de boot af, zijn zoon was niet meer welkom vanwege diens overmatig druggebruik. Peter zette de eerste single van The Libertines, “What a Waster”, in en tot zijn grote verbazing vervoegde zijn vader hem op het podium. Doherty Senior stal de show en Pete genoot van deze onwaarschijnlijke hereniging. Vervolgens kwam zijn moeder, Jackie Doherty, het podium op met een grote verjaardagstaart. Pete werd zondag 38 (38!) en dat moest gevierd worden. Het Koninklijk Circus was getuige van een heus verjaardagsfeestje. Het leek het signaal voor Doherty om met “Killamangiro” eindelijk eens een tandje hoger te schakelen. De bisronde werd vintage Pete. De Velvet Underground cover “Ride Into The Sun” rammelde langs alle kanten en had flarden van “Don’t Look Back In Anger”, “Fuck Forever” was wederom de gedroomde afsluiter. Het publiek ging eventjes uit z’n dak, de imposane moshpit die gevormd werd toonde aan dat velen een steviger optreden verwacht hadden.
Alles samengevat kregen we meer ‘Pete De Solo-Artiest’ dan ‘Pete De Circusartiest’ te zien. Het werd een ingetogen avond in herdenking van Hendrik, met de focus op het solowerk, toch waren er net voldoende Doherty uitspattingen die bewezen dat hij nog steeds veruit het meest interessante buitenbeentje is in de Britse gitaarrock.
Gelukkige verjaardag, Peter, op naar tram 4!
Organisatie: Live Nation.
Robbing Millions en dirk. – Belgische Tame Impala vs Stevige Indierock
Robbing Millions
Cactus Club
Brugge
2017-03-10
Louis Follebout
Een avond van 2 uitersten zou je het kunnen noemen met dirk. en Robbing Millions op de affiche. Een stevige indierock band met een mix van clean en zeer ruwe vocals staat tegenover de Belgische Tame Impala.
Beginnen doen we met dirk. Het is vanaf de intro duidelijk welk vlees ze in de kuip hebben: stevige en ruige filets doorspekt met meer dan goeie songteksten en melodieën. Wanneer de band het vierde nummer aansnijdt, heerst er een algemene ‘feel good vibe’ in de zaal die wat doet denken aan de poppy songs van ‘the bleachers’. Dit slaat echter halfweg om in een zware en duistere sfeer die inslaat als een bom. De eerste headbangs zijn een feit. Het viertal strooit rijkelijk met energie en power richting de zaal, die op zijn beurt niet erg ontvankelijk is. Het publiek geniet van deze parade van wilde drums, pompende bassen en heerlijke songteksten, maar is moeilijk in beweging te brengen. De band kadert zichzelf in met de gevleugelde woorden ‘dirk. is a band’. Na het zien van hun passage zouden ze gerust een uitbreiding aan hun slogan kunnen toevoegen. dirk. is a band, en wat voor één!
Tijd voor de hoofvogel van de avond. De mannen van Robbing Millions betreden, deels blootvoets, voor het eerst een Brugs podium. De eerste beats worden de zaal ingestuurd terwijl frontman Gaspard met handen in de zakken begint aan een soort moderne danscompositie die duidelijk aanstekelijk werkt. De eerste danspasjes worden zichtbaar in het publiek. Er is duidelijk meer interesse van de toeschouwers. De klassieke ‘boog om de eerste rij’ wordt vervangen door front row groupies die meteen meegaan in de psychedelische melodieën van het Brusselse ensemble. Wat volgt is een resem aan uiterst dansbare nummers met zeer goed klinkende samenzang. Een klein puntje van kritiek is wel op zijn plaats. Voor een leek kunnen de stemmen en melodieën vaak hetzelfde klinken, maar dit maken ze meer dan goed met hun individuele talenten. Hier staan duidelijk 5 getalenteerde muzikanten die zich met volle overgave smijten op het podium.
De band wordt vaak vergeleken met Tame Impala en deze vergelijking gaat op tot op een zeker niveau. Robbing Millions injecteert hun psychedelische en elektronische nummers met scheurende indierock en hier en daar zelf een tikkeltje jazz, wat door het publiek enorm gesmaakt wordt. Toch blijft het publiek zeer braaf. Een mogelijke verklaring is de aanwezigheid van 2 hoge tafels die het publiek een mogelijkheid tot leunen aanbiedt, wat duidelijk een effect heeft op het enthousiasme. Aan de energie van de band zal het vast en zeker niet gelegen hebben.
Een constante in alle nummers blijft wel de enorm dansbare ritmes, ook al is het vooral de band zelf die hiervan gebruik van maakt en dansmoves uit de mouwen schudt waar zelf de jury van ‘So You Think You Can Dance’ de ogen van opengooit.
Tijdens het laatste nummer is er zelf een snuifje postrock toegevoegd aan het recept van Robbing Millions en er zijn vleugjes van 65 days of static te bespeuren. Deze lijn wordt ook doorgetrokken in de bisnummers. Als afsluiter halen ze nog eens alles uit de instrumenten en spelen ze alsof hun leven er van afhangt. De frontman gaat zelf even door de knieën om te bekomen. Een loeiharde afsluiter die in de verste verte niets meer met Tame Impala te maken heeft, in tegendeel, ze doen zelf stukken beter.
Algemene conclusie van de avond: Robbing Millions heeft zijn eerste Brugse optreden meer dan overleefd. Toegegeven niet het beste optreden dat ze al gegeven hebben, maar geef het nog even en de band zal ook hier eeuwige roem en furore genieten!
Setlists
dirk.
1. Gnome 2. Toothpick 3. Hit 4. Lek 5. Waste 6. Hide 7. Sick and tired 8. Milk
Robbing Millions
Robbing Millions
Wiagw 2. 8 is the figure I like te most 3. Dreams 4. Bigfoot 5. Hand in Hand 6. Tenshinhan 7. Warder 8.? 9. I did not realize
10. Dinosaur 11. ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dirk-10-03-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robbing-millions-10-03-2017/
Organisatie: Cactus Club, brugge
Nederlands 
Français 
