Het was echt niet de bedoeling om jullie nog eens om de oren te slaan met King Mud maar hun optreden en La Malterie was van zo’n alles verpulverende intensiteit dat hierover zwijgen zonde zou zijn. Vond ik ze na hun set zes dagen eerder in De Zwerver één van de meest opwindendste bands van het moment, dan bleken ze in La Malterie van een totaal andere dimensie te zijn. Dit was gewoon pure magie waarin zelfs de mindere nummers van de plaat (en die staan er heus wel op moet ik eerlijk toegeven) hier tot instant klassiekers werden omgebouwd.
Vanwaar die transformatie? Het betrof hier om grotendeels dezelfde nummers zij het dan in een andere volgorde. Als ze al wat bleekjes voor de dag kwamen in Leffinge, wat eigenlijk helemaal niet het geval was, waren er wel verzachtende omstandigheden. Drummer Van Campbell had daags voordien iemand uit zijn heel nabije familie in een schrijnend ongeval verloren en diende eigenlijk onderweg naar huis te zijn. Maar met een luizige job als muzikant onderweg , bleek dat vooral financieel niet haalbaar. Gelukkig voor ons wist Van zich hier doorheen te bijten en misschien liet die pijnlijke situatie wel onvermoede krachten opborrelen waardoor King Mud zichzelf kon ontstijgen.
De set begon met het ferm rockende “Smoked all my bud” en meteen wist je al dat het goed zat. De gretige wisselwerking tussen Freddy J IV en Van Campbell zorgde voortdurend voor vonken. King Mud gaf de blues haar glans van vroeger terug door er een geweldige lap eigengereide trashy rock-‘n-roll aan toe te voegen. De vettige swampy riffs van Freddy J IV leken recht uit zijn hart te komen, wat een bezieling! Maar minstens even belangrijk waren die immer genadeloos roffelende drums terwijl de bas van Jaxon Lee Swain voor de nodige smeerolie zorgde. Die laatste was enigszins in zijn bewegingen beperkt en bleef noodgedwongen met beide voeten op de grond vanwege het nogal lage plafond in deze kelder. Ook hier, net als in Leffinge, geen “I can only give you everything” maar dat werd ruimschoots gecompenseerd met enkele nooit eerder gebrachte songs. Zo zong Van Campbell “Crazy bout you” van oude bekende, Jimbo Mathus. Een keuze waar een verhaal bleek aan vast te hangen, vernam ik achteraf. Toen Jimbo Mathus in 2004 in zijn studio in Clarksdale, Mississippi zijn plaat, “Knockdown south”, aan het opnemen was kampeerden de Black Diamond Heavies (voormalige groep van Campbell en toen nog met derde man Mark ‘Porkchop’ Holder) daar ook. Ze namen er zelfs een volledig album op dat evenwel nooit is uitgebracht. Maar ze zijn wel te horen op die plaat van Mathus waarop ze enkele backing vocals voor hun rekening namen.
Voor de tweede ‘nieuwe’ was het wachten tot de bissen waarin we eerst nog maar eens die fenomenale interpretatie van Junior Kimbrough voor de voeten werden geworpen. Bij mijn weten weet niemand de ziel van Junior Kimbrough zo dicht te benaderen als Freddy J IV! Om de euforie compleet te maken werd nog een Left Lane Cruiser stomper opgeduikeld : “Heavy honey”. Achteraf was het voor diegenen die gebleven waren even naar adem happen en de ingewanden wat herschikken maar al snel kwam iedereen tot het besef dat we hier net iets unieks hadden meegemaakt, iets waar we binnen tien of twintig jaar nog met gemak over zullen kunnen vertellen.
En ja, velen hadden het pand voortijdig verlaten maar zelfs de allergrootsten worden wel eens verkeerd begrepen. Zo zag ik de Oblivians, in 1997 op het toppunt van hun kunnen, toen ze het concert van hun leven speelden net hetzelfde overkomen in l’Aéronef, ook al in Lille. Kort daarna volgde de split en ik kan enkel hopen dat de geschiedenis zich hier niet herhaalt.
Vooraf zag ik nog de immer sympathieke one-man-band Wild Raccoon. Ook hij had het hier niet onder de markt en slaagde er niet in om het stugge publiek wat dichter rond hem te laten komen en dat in zijn thuisstad! Zijn set die zowat een uur duurde begon erg rommelig maar gaandeweg kreeg hij wat meer structuur in zijn nummers. Ty Segall blijft duidelijk een grote inspiratiebron maar in het laatste kwartier verbreedde hij zijn horizon en werden allerhande invloeden verwerkt tot iets heel moois waarmee hij bewees niet de zoveelste opportunist te zijn die handig op het treintje van de hedendaagse psychrockers was gesprongen.
Organisatie: La Malterie, Lille
Two Door Cinema Club hield op de eerste dag van hun Europese tour halt in de AB in Brussel. De mannen brachten vorig jaar hun derde plaat ‘Gameshow’ uit en het was hoog tijd om deze aan het talrijk opgekomen publiek te tonen. Met twee voorprogramma’s moesten de toeschouwers voldoende opgewarmd zijn om zich volledig te geven bij de Noord-Ieren. Dat bleek ook zo te zijn, want de zaal liet zich van bij het begin volledig gaan tot ze op het eind van vermoeidheid neervielen. Two Door Cinema Club hoefde enkel binnen te koppen, en dat deden ze op een simpele maar effectieve manier.
Opener Parcels bracht de eerste funky beats van de avond in de zaal. Denk aan bands zoals Jungle en Chic en je weet dat funk nooit ver weg zal zijn. Het begon met een zwoele bas die voor zo’n vijftien minuten onophoudelijk de beat in de show hield. Na pakweg vijf minuten kwam de eerste stem er in en viel meteen op dat het vijftal met vier stemmen werkte. Het verzorgde een catchy sfeer die het beperkte publiek meteen aan het dansen kreeg. Misschien lag dat ook aan het enthousiasme waarmee de band op het podium stond. Ze sprongen in het rond, lieten geen kans onbenut om zich volledig te smijten en brachten de muziek op een vrolijke manier. Het gitaarspel zat helemaal snor en de jonge band liet zich geen enkele fout ontvallen. Alles verliep vlekkeloos en nummers zoals “Hideout” en “Older” kwamen live nog extra energiek over, sterk gespeeld. Na deze opener wisten we alvast één ding zeker, er moet veel gebeuren om ons nog meer te overtuigen deze avond.
Nog meer overtuigen? Dat kon Blaenavon zeker. Hoewel de band nog aarzelend begon, zorgde hun muzikale stijl (die ligt tussen bands als Bloc Party, Maximo Park en The Maccabees) voor een aandacht die niet snel verloren ging. Maar goed ook, want wanneer de band begon met “My Bark Is Your Bite” wist je dat deze groep het nog ver kan schoppen. Een dreigende sfeer, een catchy refrein en een drietal dat boordevol zelfvertrouwen staat te spelen. Toch bliezen ze ons past echt omver met “I Will Be The World”. Dat nummer begon zeer rustig maar ontpopte zich al snel tot een pletwals die de AB kapot knalde. De gitaren die in deze song naar voor kwamen, horen we soms terug bij post-rockers maar ook in dit indiegenre, bleek het geslaagd. Een fantastische outro zorgde, aan het applaus te horen, niet alleen bij ons voor een wauw-gevoel. Blaenavon gaat het binnenkort maken en voor dat gebeurt moet je ze nu ontdekken, gewoon omdat je ze dan kent voor ze populair waren.
Alsof we nog niet genoeg voldaan waren dankzij de twee voorprogramma’s, volgde nog een hoofdact. De enthousiaste energie die de twee jonge bands voor hen nog hadden, verdween al snel en we zagen een professionele band verschijnen. Two Door Cinema Club is dan ook al een vaste waarde in het circuit, dus het mag al eens wat meer zijn. Ze brachten zeven reusachtige blokken mee die dienden als lichtspektakel. Omringd door de blokken, stond Two Door Cinema Club verspreid op het podium. Op de tonen van “Kernkraft 400” van Zombie Nation komt de band als echte voetbalsterren het podium op. Niet veel later zetten ze “Cigarettes In The Theatre” in, van een genrewissel gesproken.
De band begint met oud succes en met “What You Know”, “Do You Want It All” en “This Is The Life” speelt het vijftal zowat vier nummers van de debuutplaat. De groep teert op oude successen maar het blijkt te werken, want het publiek is meteen klaar voor een dik feestje. Vooraan ontstaat eerst een kleine bende springers, maar al snel verspreidt het zich tot de volledige zaal die vol vreugde op de jolige deuntjes van de band beweegt. Nadien laat zanger Alex Trimble zijn gitaar voor wat het is en ontpopt hij zich tot een echte frontman met zwoele moves en opzwepende bewegingen. Hij vrijt als het ware met zijn microfoon en brengt zo “Changing Of The Seasons” naar een hoger niveau.
Toch zijn het vooral de zeven gigantische lichtblokken die alle aandacht opeisen. Best ook, want anders zou er weinig te zien zijn op het podium. De band oogt vaak nogal statisch, al durven ze bij een gitaarsolo wel eens van bij hun statief weg gaan. Een glimlach is precies wel iets te veel gevraagd, dus moeten we het doen met een opbeurend lichtspektakel. Dat zorgt voor een grootse sfeer, alsof Coldplay even in de AB staat.
Het is ook zoiets dat Two Door Cinema Club probeert te bereiken met hun muziek. De nieuwe songs zijn vooral gericht op een stadionpubliek en dat valt meteen op wanneer ze bijvoorbeeld een “Bad Decisions”, “Are We Ready? (Wreck)” of “Ordinary” spelen. Die laatste klinkt ook maar gewoontjes, niet echt een meerwaarde in de set. De songs halen vooral de schwung uit de show en klinken ook volledig minder aanstekelijk dan vroeger.
De band moet het dus hebben van ouder werk, en dat valt ook op aan de setlist. Ze spelen maar liefst negen nummers uit debuut ‘Tourist History’. Die blijken ook nog steeds het meest in de smaak te vallen bij het publiek dat bij iedere song precies wilder wordt.
“I Can Talk” is de grootste sfeermaker uit de set want we spotten zelfs een moshpit tijdens dat nummer. Het publiek is duidelijk enthousiaster dan de band zelf, dus moeten we maar een beetje naar hen kijken om een smile op ons gezicht te krijgen. Met confetti en de nodige danspasjes verzorgen ze een zeer uitgelaten sfeer. Eindigen doet de band met “Sun” waarna ze met de nodige bombast het podium verlaten.
Uiteindelijk komen ze dankbaar terug en smijten ze nog “Someday” en “What You Know” in de strijd. Vooral die laatste blijkt een publiekslieveling, iedereen zingt het uit volle borst mee. De moves worden nog een laatste keer bovengehaald om daarna voldaan naar huis te gaan. Ondanks het tanende enthousiasme bij het publiek, was het concert van Two Door Cinema Club toch te smaken. Het publiek was opgefokt mede door de uitermate straffe voorprogramma’s.
De songs van Two Door Cinema Club klinken aanstekelijk en dat maakt het dan ook de perfecte band om eens goed wild op te gaan. Dansbare rock die iedereen wel kan appreciëren, al mogen ze dat zelf ook wel doen. Het was ten slotte ook maar de eerste show van hun tour, het komt misschien nog!
Setlist: 1. Cigarettes In The Theatre 2. Undercover Martyn 3. Do You Want It All? 4. This Is The Life 5. Changing Of The Seasons 6. Bad Decisions 7. Lavender 8. Next Year 9. Come Back Home 10. Ordinary 11. Something Good Can Work 12. Are We Ready (Wreck) 13. Gameshow 14. Sleep Alone 15. I Can Talk 16. Eat That Up, It's Good for You 17. Sun
Bis: 18. Someday 19. What You Know
Organisatie: Live Nation
Een goed uur lang kregen we een heerlijk nostalgische 90iestrip van Magnapop , de band rond de immer sympathieke dames Linda Hopper – Ruthie Morris uit Georgia, Atlanta . Een uur lang werden de nummers in een strak tempo op ons afgevuurd, onstuimig, gedreven, speels , fris met tonnen enthousiasme, hartelijkheid en spontaniteit .
Magnapop trok met deze ingesteldheid de kaart van een caféconcert, waar een noot nog eens mag verkeerd klinken, de zang wat vals ontstemd of sympathiek ernaast is en een vuist of een pint de lucht ingaan . Tja , het had wel iets van hun memorabel concert in de Vooruit, Gent 25 jaar terug . Enkel de stagedives ontbraken . We zijn intussen , net als de band ook evenveel jaar ouder … Zucht … Die 90ies zijn in het geheugen gegrift en na de set kregen we een heerlijke party revival. Zelfvoldaan , tevreden trokken we huiswaarts.
Magnapop had in die jaren een belangrijk vrouwenaandeel in de muziek, samen met een L7, Babes In Toyland, The Breeders en Hole gaven ze de gitaargrunge een stevige knoert. Ze zijn toe aan een tweede reünie en trekken regelmatig op tournee sinds 2011 . In de huidige tour wordt twee superkleine en één concertclub aangedaan en kregen we het materiaal te horen van de eerste twee platen ‘Magnapop (‘92) en ‘Hot Boxing’ (‘94) . De spotlights hadden dezelfde kleuren van de hoes van de tweede plaat met die rode, blauwe tinten. Een band zagen we in de originele bezetting in hun meest succesvolle periode met David McNair en Shannon Mulvaney erbij.
Een prettig weerzien werd het met lachende aangezichten en de uitnodigende houding van de bandleden , die meteen een rauwe , aanstekelijk melodieuze sound op ons loslieten met stevige kleppers van hun titelloos debuut . “Guess” , “Complicated”, “Garden“ en “Favourite writer” brachten een gepeperd Dinosaur Jr en zinderden na . De Big Star cover “13” , ook van het invloedrijke debuut , was meer geraffineerd , opbouwend, en klonk wat uit de bocht door de ontstemde vocals van Linda Hopper . Trouwens , het was pas naar het eind toe dat haar stem voldoende opgewarmd en goed was om de intense sterkte van de plaat te hebben .
“Here it comes” van ‘Hot Boxing’ klonk scherp , gedreven en het korte “Get it right” was fel en punky . Het kwartet beet muzikaal van zich af door de snijdende gitaarlijnen, de diepe bas en de gortdroge uptempo drumpartijen.
“Slowly, slowly” en “Texas” volgden , hadden een broeierige intensiteit , opbouw, en toonden de emotievolle, gevoelige , melodieuze kant. De spanning zakte, “Piece of cake” , “Ride” zijn nu niet de sterkste ; “Lay it dawn”, “Emergency” krikten het niveau en tempo terug op; de hectisch, ontregelde sound viel op z’n plooi met oudjes “Skin burns” en de instant klassieker “Merry”. Het refrein werd luidkeels meegezongen en de song wuifde ons letterlijk uit .
In de bis werden we aangenaam verrast met de “song 1” cover van Fugazi , die strak gebald was. Toonvastere werd Linda op de laatste twee “Open the door” en “Best friend” .
Als je de slotsom maakt , kwamen de eerste twee ruim aan bod , kreeg je een glimp van die derde “Rubbing doesn’t help” (’96) in de bis, en werden de comebacks van ‘Mouthfeel’ (‘05) en ‘Chase park’ (‘09) volledig links gelaten .
De nostalgische trip raakte zondermeer en het ‘sympathiek ernaast’ namen we er in alle graagte bij . Cheers !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnapop-17-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dvkes-17-02-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Tout Va Bien en The Lighthouse - Mannen die er zin in hadden
Tout Va Bien
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-16
Stien Verdick
De Nieuwe Lichting 2013 krijgt support van De Nieuwe Lichting 2017, dat was het verhaal gisteren in Ancienne Belgique. Tout Va Bien kwam zijn nieuwe EP ‘A Curious Encounter’ voorstellen, vier jaar nadat hij één van de winnaars werd van de muziekwedstrijd van Studio Brussel. Nieuwe winnaars The Lighthouse waren het voorprogramma en beiden maakten ze er een hele mooie avond van.
“Bedankt om zo vroeg te komen”, geen probleem hoor mannen! Het enthousiasme werkte aanstekelijk, ze leken vastberaden om er een succes van te maken. The Lighthouse bleef zich het hele concert door heruitvinden. In het ene nummer kregen de elektronische geluiden de nadruk, in het volgende dan weer de drum. Maar ook in de songs zelf zat er veel beweging met het tempo dat veranderde, emotionele stukjes die wijzigden in dansnummers en zang met één, twee of drie. Zo wordt een concert natuurlijk nooit saai.
Eerlijk toegegeven, aan de stem van zanger Bram Knockaert moesten we even wennen. Hoog en wat nasaal, zeker niet alledaags. Dit raakten we gelukkig sneller gewoon dan gedacht en het geeft de groep een unieke sound. Geef ons een hoop stemmen en we zijn zeker dat we deze eruit halen. Het frontmangehalte zit helemaal goed met veel inleving en gevoel. De hele band voelt zich thuis op het podium.
“Down They Go” is een heerlijke meezinger, “Never Alone” goed dansbaar en hit “Hollywood” mocht afsluiten. Studio Brussel maakte de terechte keuze deze groep als één van de winnaars te kiezen in De Nieuwe Lichting en wij amuseerden ons goed bij hun concert.
Tout Va Bien startte met “B.E.E”, één van de nummers van zijn nieuwe EP ‘A Curious Encounter’ dat het publiek nog niet eerder kon horen. Op de plaat klinkt het kwetsbaar en intiem, live bracht hij het met overtuiging in de ogen waardoor het meteen veel sterker aanvoelde. Frontman Jan Wouter Van Gestel beloofde in het begin dat hij voor de AB de nummers van dansversies had voorzien en dat viel van bij het begin op. De zwoele robotachtige moves van zanger Jan Wouter kwamen al voor het eerst tevoorschijn.
Ook “Queen Of Sheeba” werd dansbaar gemaakt. “Full Stop” begon heel intiem en bouwde zo met zware tonen op naar een apocalyps van gedans. Hij was duidelijk content dat de nieuwe nummers het al meteen goed deden, na het luide applaus volgde telkens een welgemeende “merci”. Ook het nieuwe “Lucy” werd meteen goed ontvangen en was onze onverwachte favoriet van het hele concert. Gevolgd door het welbekende “Goodbye” waarmee hij afsloot.
Wat we niet verwachtten, was dat hij zijn Justin Bieber cover van “Let Me Love You” ging spelen, wat hij al eerder live bracht bij Studio Brussel. Dit was het enige lied dat niet dansbaar klonk. Jan Wouter speelde zelf piano en bracht het nummer vol gevoel. Een andere song dat we niet voelden aankomen, was “JW4”, een nummer dat niet op de nieuwe EP staat en dat we dus (voorlopig) niet meer opnieuw kunnen beluisteren. “Love, you know what you need to do, teach like the waves”, het begon rustig waarna er een sterke bas volgde. Voor ons part ligt de nieuwe single al klaar!
Aan Tout Va Bien kan je zien dat hij al heel wat ervaring heeft. Hij staat er vol zelfvertrouwen op het podium zonder arrogant over te komen. Hij is de man van het podium maar zwaait ook gezellig terug naar mensen die hij kent.
Tout Va Bien was een mix van kwetsbaar en dansbaar en zo hebben we hem het liefst. Alles gaat duidelijk goed met Tout Va Bien, zo veel is zeker!
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Notwist - Die Verdammte Spielerei
The Notwist
Vooruit
Gent
2017-02-16
Geert Huys
Ten tijde van het doorbraakalbum ‘Neon Golden’ (‘02) werd The Notwist net niet doodgeknuffeld door pers en publiek, maar de jongste tien jaar opereert de Duitse band toch vooral vanuit de luwte. Zowel de creatieve spil als het klankenpalet van het gezelschap is in al die jaren zo goed als onveranderd gebleven. Het introverte broederpaar Markus en Micha Acher bedient zich in de studio zowel van popmelodieuze indie als van kale elektronica, dus was het enkel een kwestie van tijd vooraleer The Notwist tot één van de belangrijkste exponenten van de zogenaamde ‘indietronica’ scene werd gerekend.
Minder bekend is dat de Achers & co, ondanks hun low-profile imago, ook op het podium lichtjes sensationeel mogen worden genoemd. Onze Duitse vrienden blijken dat eindelijk ook zelf te beseffen, want eind vorig jaar verscheen hun eerste reguliere live plaat ‘Superheroes, Ghostvillains + Stuff’ waarmee ze momenteel de Europese podia afdweilen.
In de behoorlijk gevulde concertzaal van de Gentse Vooruit was The Notwist voor de gelegenheid uitgebreid tot een zestal. Samen vormden ze een soort soundlab naar het model van LCD Soundsystem v2.0 dat vorig jaar een niets minder dan verbluffende rentree maakte op de Pukkelpop weide. Zowat de helft van de songs zoals iedereen ze kent vanop plaat onderging een duchtige makeover, waarmee de groep lijkt te willen aangeven dat hun oeuvre als een work in progress dient te worden gezien. Aanvankelijk leek de experimenteerdrift van het zestal nog niet bijzonder veel ruimte te krijgen. Het door een motorik beat voortgestuwde “Kong” had moeten tekenen voor een eerste hoogtepunt van de avond, maar werd jammerlijk gesaboteerd door een belabberde geluidsmix. Dit kleinood was verholpen tegen dat een knisperend “Pick Up The Phone” en het intieme kampvuurmomentje “The Devil, You + Me” aan de beurt waren, maar ook hier betrof het een eerder waarheidsgetrouwe reproducties.
Tijdens “This Room”, “Neon Golden” en “Run Run Run” leek het zestal zich eerder binnen de muren van haar sound atelier dan op een podium te bevinden. De Duitsers bedienden er zich van allerhande spielerei gaande van een DJ scratch unit tot een glockenspiel om elk van die songs volledig te reconstrueren tot een frisse remake van het origineel kwam bovendrijven. Diezelfde aanpak leidde tot hét hoogtepunt van de avond toen “Pilot” vakkundig werd vertimmerd tot een 10 minuten durende indiepoptechnodub trip. Je grootste ‘hit’ bijna onherkenbaar remixen: zoiets kan tellen als artistiek statement.
De back catalogue van The Notwist beslaat intussen drie decennia, dus is het onvermijdelijk dat de Duitsers tijdens een set van één uur en drie kwartier keuzes moesten maken. Zo ontbrak elk spoor van het bijna 20 jaar oude jazzy indie-electro meesterwerk ‘Shrink’, maar daar tegenover stond wel een brutale kennismaking met het venijnige oudje “Puzzle” (’95) uit de tijd dat de Achers Dinosaur Jr. on constant rotation hadden staan in hun repetitiehok.
Met maar liefst zeven songs op de setlist was ‘Neon Golden’ (’02) vanavond overigens het best vertegenwoordigd. “Trashing Days” en “Consequence” uit die plaat vormden samen een mistroostig coda van een avond waarop The Notwist zich in heel wat verschillende gedaantes liet bewonderen. Ideaal voer om festivalgangers met een eclectische smaak deze zomer naar één of andere intieme tent te lokken denken we dan.
Organisatie: Democrazy, Gent
Magnapop, in de jaren 90 waren ze efkes een belangrijk bandje. Met singles zoals o.a. “Slowly Slowly”, “Lay it Down” en “Open The Door” waren ze vaste klanten in De Afrekening van StuBru. De bijhorende albums deden het ook goed. Rond de eeuwwissel kwam er een hiatus maar in 2005 was er terug een album (‘Mouthfeel’) en in 2009 kwam ‘Chase Park’ uit. Het succes van ervoor kwam niet meer maar de liefde voor de muziek is blijkbaar groot genoeg om verder te doen. Gelukkig maar.
Het zaaltje in Den Trap was uitverkocht voor Magnapop. Er waren vooral mensen aanwezig die tiener waren in de periode dat Magnapop mainstream succes had. Maar dat mocht het enthousiasme niet drukken. Ook de band had er zin in en begon meteen met “Guess”, een song uit hun debuut. Er zou vooral uit hun eerste twee albums gespeeld worden wist Linda Hopper ons te vertellen. En het was niet gelogen. Enkel nog aangevuld met wat nummers uit het derde album. Linda Hopper wist te boeien met haar bindteksten. Ruthie Morris speelde met volle overgave op haar gitaar. Het publiek kwam langzaam los en vanaf “Slowly Slowly “ en “Texas” was iedereen op temperatuur. De setlist bevatte alle gekende songs en het klonk dan ook min of meer als een ‘best of’ optreden. Ruthie en Linda zijn intussen meer dan twintig jaar ouder (dan in hun gloriejaren) maar aan het enthousiasme en de inzet was het niet te merken. Ze speelden met overgave en plezier. Het was niet allemaal perfect maar wel pretentieloos.
Magnapop anno 2017 leeft nog en met de originele set-up; bassist Mulvaney en drummer Mc Nair erbij vormen ze een echte band.
Een aangenaam optreden.
Pics Magnapop @De Casino, Sint-Niklaas
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnapop-17-02-2016/
Organisatie: Den Trap, Kortrijk
A Day To Remember - Een avondje pop punk op het scherpst van de snee
Moose Blood, Neck Deep en A Day To Remember
Ancienne Belgique
Brussel
2017-02-14
Niels Bruwier
Op Valentijnsdag had de AB een verassing in petto voor iedereen die de dag van de liefde liever op een stevige manier viert. Drie punk bands die hun strepen verdienen door er een poppy draai aan te geven. Moose Blood opende, Neck Deep warmde op en A Day To Remember werkte af. Het werd een avond waarin één moshpit niet genoeg was.
De mannen van Moose Blood hadden de zware taak om een nog niet half gevulde AB wakker te maken. Het lukte wat minder, maar het lag alvast niet aan hun muziek. “Honey” en “Glow” waren de redelijk aanstekelijke openers die de set meteen wat vuur inbliezen. De band had maar een halfuur en deed er dan ook redelijk aan door. Toch hadden ze een rustig momentje in het midden van de set, waardoor er geroezemoes in de zaal opsteeg. Gelukkig verbraken ze dit op het eind door te knallen met “Bukowski” en “Knuckles”. De eerste sprongen in de zaal waren een feit en het publiek kreeg het al een klein beetje warm.
Even later komt Neck Deep het podium onveilig maken. De band pakte het meteen al iets grootser aan door middel van een gigantische doek op de achtergrond met hun naam op. Ook de opkomst op de tonen van ‘Survive’ (soundtrack van ‘Stranger Things’) versterkten het effect. De dubbele basdrum zorgde tegelijk voor een zwaardere sfeer en dat viel ook meteen op in het publiek. Dat ging van bij de eerste noot als een gek te keer. Met “Gold Steps” en “Lime St.” heeft de band dan ook krachtige openers. De frontman springt als een gek van de ene kant van het podium naar de andere en hitst het publiek op alsof hij nooit iets anders deed. Even lijkt het zelfs alsof dit de hoofdact is. Met “December” smijt de groep nog een catchy nummer in de set om even later na een korte maar intense set het podium te verlaten.
Toen verschenen ze daar: reusachtige versterkers die een muur achteraan het podium bedekten. A Day To Remember zou zwaar gaan worden. Erg zwaar. Wanneer de lichten in de zaal uitgaan en de spots op de drums worden gericht, zie je dat het publiek klaar is voor de strijd. De eerste dubbele drum wordt ingezet en wanneer de rest van de band op het podium verschijnt, ontploft de AB. De zanger maant de toeschouwers aan om een circle pit te starten en al snel verandert de volledige zaal in één grote circle pit. “Mr. Highway’s Thinking About The End” schreeuwt de set op gang.
Voor de mensen die in paniek geraken tijdens de eerste nummers waarin zanger Jeremy McKinnon zijn stem nogal tekeer laat gaan, is er hoop. Vanaf “Right Back At It Again” ligt het zwaartepunt van de set achter ons. Hoewel de bassen nog steeds de zaal doen trillen en de crowdsurfers als paddenstoelen uit de grond komen, klinkt de stem nu iets aanstekelijker. Het gaat wel hard en de band houdt er duidelijk van om het publiek op te jutten. McKinnon laat het publiek springen, laat ze zingen en wuift nu en dan eens naar een toeschouwer. Achter de band staat een gigantisch scherm die zo nu en dan eens toont hoe de zaal er uit ziet vanop het podium. Een grote chaotische boel die zichzelf volop laat gaan, en dat maakt de show alleen sterker.
Naast eigen interactie doet de band ook veel moeite om wat special effects te veroorzaken. Zo schieten ze T-shirts in de zaal, laten ze ballonnen en opgeblazen dolfijnen los op het publiek en verzorgen ze de nodige humor bij het vervangen van hun instrumenten (op het scherm achter hun verschijnt “please wait while the band changes their instruments”). Het is allemaal part of the show en dat lijkt het publiek zeker te kunnen appreciëren. Bij iedere song worden het publiek wilder en naarmate het einde nadert, komt de adrenaline meer naar boven. “Have Faith In Me” geeft de vrouwelijke toeschouwers aandacht omdat de band vraagt aan de dames om op iemands schouder te kruipen.
Bij “Naivety” gaat A Day To Remember zelfs zo ver dat ze het crowdsurfen erg letterlijk willen nemen. Een persoon moet op een crowdsurfer gaan staan om zo als het ware echt te surfen. Wat volgt is anarchie, verschillende mensen proberen en sommigen zullen met pijnlijke ledematen naar huis keren. Uiteindelijk slagen er nog veel in om dit tot een goed einde te brengen, wat tot uitgelaten geroep leidt in de zaal. De set knalt als een sneltrein door en plots komt ze op zijn einde.
De band komt als vanzelfsprekend nog terug voor bisnummers en doet dit eerst met het akoestische “If It Means a Lot to You”. De zaal zingt uit volle borst mee, zelfs deze kalme muziek weten ze te appreciëren. De band geeft vervolgens weer enkele meppen in het gezicht met “All Signs Point to Lauderdale”, waarin ze Valentijn wat meer in de aandacht zetten. Ze delen rozen uit en het publiek begint te blozen omwille van de overdosis aan liefde. Nog een laatste circle pit breekt de AB doormidden en ook het gezamenlijk springen op de stevige gitaren kan nog een laatste keer alles doorheen schudden. Daarna is het onherroepelijk afgelopen.
Het einde van een avond vol gitaren waarin vooral A Day To Remember een blijvende indruk achterliet maar dan vooral door het spektakel op het podium. Het was een show waarin interactie tussen band en toeschouwers essentieel was en de vonk van bij het begin oversloeg. De muziek was meer dan krachtig en kwam aan bij het publiek dat zich enthousiast inleefde. Het bleef branden tot de brandweer op het einde kwam blussen. Voor de fans een avond om nooit te vergeten.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-day-to-remember-14-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neck-deep-14-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mooseblood-14-02-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amongster – Wanthanee - Over jonge wolven en een kwetsbare hinde
Amongster
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-02-14
Annemie Dedeyne
Amongster – Wanthanee - Vergis u niet, zij die naar de naam Wanthanee luistert, ziet er kwetsbaar uit , gezien ze alleen op het podium staat met enkel haar gitaar. De kracht die ze vocaal uit haar keel weet te persen doet je meteen beseffen dat er niet meer dan haarzelf en een gitaar nodig is op het podium.
En toch...staat ze daar in alle eenvoud weerloos te wezen, brengt een liedje voor haar geliefde die blijkt achter de geluidsknoppen te staan. En dit op Valentijn, je zou voor minder je lief wat dichter pakken.
Haar teksten zijn gevoelsmatig en ze kan gelukkig met zichzelf lachen als haar vingers een verkeerde snaar raken. En ach het wordt haar ruim vergeven omdat haar vocale talenten deze schoonheidsfoutjes teniet doen. Na een half uurtje neemt ze dankbaar afscheid , deze meermin uit de Panne, ze mag dan ook een groots applaus meenemen richting zee.
En dan is het tijd aan jonge wolven, Amongster, ze hadden honger en gooiden zich meteen zonder schroom op hun prooi met “Teacher”. ‘Eat this’ zullen ze gedacht hebben, want zonder veel adempauze brachten ze al het volgende nummer! Het moest dus vooruit, letterlijk en figuurlijk! Luid en duidelijk, nou ja duidelijk, bij momenten ging de stem van zanger Thomas Oosterlinck een beetje verloren in de knopjes van de geluidsman. Jammer, ach ja plaats die gasten in een grotere zaal en dan klinkt het misschien wel in balans. Van de eventuele disbalans trokken de fans zich al niet teveel aan … Er werd niet teveel blabla verkocht, er werd gewoon stevig doorgespeeld, met “Trust Yourself To The Water” en “Butchers Boy” werden niet alleen de muzikale talenten maar ook de moves van de zanger uitgebreid getoond; de danspasjes toonden de beweeglijkheid van de zanger en van de set .
Deze jonge muzikanten weten wat ze willen , 2 jaar na hun overwinning in 'de Nieuwe Lichting op StuBru' en dat komt hen duidelijk alleen maar ten goede. Als ze met het nummer “Leo” zowat de laatste muzikale restjes in het publiek gooien, eet het publiek het enthousiasme uit hun hand. We krijgen nog vlug 2 bisnummers en het zat er al op. Het ging dus echt Vooruit.
Wat opviel was het gevarieerde publiek. Niet enkel wilde jonge spring-in-t-velds maar ook een ouder gematigd publiek. Misschien zat Valentijn er voor iets tussen...valenwie?
Pics homepag @Dansende Beren
Organisatie: Democrazy, Gent
King Mud - Eén van de opwindendste bands van het moment
King Mud
café De Zwerver
Leffinge
2017-02-13
Ollie Nollet
Amper iets meer dan zes maanden na hun splijtende passage in Hoogstade waren onze helden uit Louisville, Kentucky opnieuw in het land en zo lijkt het erop dat dit toch iets meer wordt dan zomaar een gelegenheidsproject.
Veel is er uiteraard niet veranderd. De drie grossieren nog steeds in harde, rauwe garageblues. Freddy J IV perste de ene moddervette riff na de andere uit zijn gitaar terwijl Van Campbell zijn drumstel zowat aan flarden roffelde en Jaxon Lee Swain zijn bas liet swingen als de neten. Een setlist is nog steeds niet aan hen besteed en zo kon het gebeuren dat het beste nummer van de plaat, “I can only give you everything”, tussen de mazen van het net viel. Het zij hen vergeven want er viel genoeg lekkers te rapen zoals “Going down” (Don Nix) en een onweerstaanbaar bezwerende mix van enkele Junior Kimbrough songs. Wat onbegrijpelijk dat die twee parels de plaat niet haalden.
Freddy had ons enkele nieuwe nummers beloofd en die zaten er inderdaad tussen. Twee covers met name waarin hij nogmaals bewees een meester te zijn in het naar zijn hand zetten van andermans nummers. Zo liet de King Mud versie van “Are you ready” van Grand Funk Railroad het origineel danig verbleken terwijl “Can you hear me knocking” van de Rolling Stones in hun handen tot de essentie werd herleid en heel wat nijdiger klonk.
Ook in Leffinge bewees King Mud één van de opwindendste bands van het moment te zijn.
Na deze tour vervoegt Jaxon Swain zich onmiddellijk bij de liveband van Wanda Jackson terwijl hij ook nog een eerste soloplaat te promoten heeft. Van Campbell zal dan weer te horen zijn op de nieuwe Bonnie ‘Prince’ Billy (een plaat vol Merle Haggard covers) en kan Freddy J IV zich onledig houden met Left Lane Cruiser. Hopelijk staan al die activiteiten een toekomst voor King Mud niet in de weg.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Cymbals Eat Guitars is een band die bekend staat om hun guitige shoegazerock in een emojasje. De albums die de band releaset staan ook altijd garant voor goeie reviews. De laatste, ‘Pretty Years’, kwam midden september 2016 uit en het werd tijd om hem eens aan het Europese publiek voor te stellen. Op de vierde halte van hun Europese tour kwamen ze naar Brugge en ze hadden een stevige set klaarstaan.
Openen deed de lokale garageband Budget Trash. Een groep jonkies die no-nonsense garage brengt met de nodige reverb. Het resultaat is een mix tussen Ty Segall en Fidlar, mooie muziek dus. Live is het soms wel chaotisch maar de mannen zijn nog jong en het potentieel is er want de songs zijn ijzersterk. Ze komen aan en gaan door merg en been, vette riffs en de nodige springerigheid later blijkt het publiek helemaal opgewarmd.
Het viertal van Cymbals Eat Guitars uit New York ziet er op het eerste zicht nogal nerdy uit. Toch kan uiterlijk misleiden en ook bij deze band is dat het geval. De groep betreedt het podium en knalt meteen “Finally” door de speakers. Wat direct opvalt is hoe de schuchtere frontman transformeert in een echt podiumbeest en zijn beste ruwe stem bovenhaalt. Met zijn emotionele stemkleur brengt hij een gevoelige sfeer in de set, al zorgt zijn schreeuwen toch voor wat meer kracht.
Al snel volgt “Warning” waarmee de groep nog wat meer energiestoten uitdeelt. Het heeft zelfs een aanstekelijk refrein dat het publiek bescheiden probeert mee te zingen. Na dit scherp begin met enkele energiestoten neemt de band wat gas terug en komt er wat meer atmosferische muziek opsteken. De band speelt vooral in op de instrumentale stukken met solo’s die ze vol inleving spelen. Vooral de frontman die zijn gitaar als een wilde in het rond zwaait, zowel voor als achter zijn lichaam. Het zorgt voor een uitgelaten sfeer bij het publiek dat vol verwondering kijkt naar de manier waarop hij zijn instrument beheerst.
“Wish” en “Have A Heart” zijn twee songs van de nieuwe plaat die duidelijk tonen dat Cymbals Eat Guitars tegenwoordig ook echt aanstekelijke nummers kan maken. Het klinkt catchy en heeft zelfs een popkantje, en dat voor een shoegazeband. Al snel maakt dit nummer plaats voor iets meer lugubere nummers. Zo gaat “4th of July ( Sandy)” over de bijna-doodervaring van de frontman. Het gevolg is iets donkerdere muziek die een angstaanjagende sfeer creëert. Toch ontploft ieder nummer telkens opnieuw in een samenspel van gitaar en synths wat tot goedkeuring bij iedereen in het publiek leidt.
Afsluiten doet Cymbals Eat Guitars met een episch nummer van meer dan acht minuten. “Laramie” begint nog subtiel met de falsetstem van frontman Joseph D’Agostino die een soort van korte ballad inzet maar al snel ontploft het geheel. De gitaren gieren en de bandleden gaan wild tekeer op het podium. De drums penetreren het lichaam en de gitaren knallen als nooit te voren. Voor zo’n acht minuten lang knalt de band een einde aan de set en met de nodige feedback op het einde maken ze iedereen potdoof.
Daarna komt D’Agostino nog terug om helemaal alleen één liedje te spelen, een rustige afsluiter van een set vol gitaren.
Cymbals Eat Guitars bewijst dat ze ook live een stevig pootje kunnen rocken al mag er net iets meer variatie in de set kruipen om het echt boeiend te houden. De gitaarlijnen zitten goed en ook de uitbundige solo’s zijn een meerwaarde. Door de inleving van de frontman word je helemaal in de muziek betrokken, hypnotiserend maar tegelijk fascinerend. Een tip voor liefhebbers van beter donkere rock.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie Eyespy records + Cactus Club, Brugge
Biffy Clyro bracht vorig jaar hun laatste plaat ‘Ellipsis’ uit, afgezien van een show op Pukkelpop werd deze nog niet uitgebreid aan het Belgische publiek voorgesteld. Een uitverkocht AB wist dus wat ze kon verwachten, een avond met nieuwigheden en even sterk oud materiaal. De Schotten wisten de verwachtingen in te lossen en stonden bijna twee uur energiek op het podium, waar voor je geld zouden we zeggen.
Nog vóór de band het podium betrad kon je de spanning voelen. Eén vlammetje was genoeg om de meute te doen ontploffen. Die vlam kwam er in de vorm van een operastem die het publiek opwarmde. Met de nodige panache betrad de band het podium, maar we hebben wel gemerkt dat er aan de Schotten geen grote dansers verloren zijn gegaan. Eens de operastem haar werk deed, knalden de eerste riffs door de speakers en begon het volk te dansen. "Wolves Of Winter" was de eerste single van de nieuwe plaat en bleek een perfecte opener om hun energie op het publiek los te laten. De gigantische witte lichten op de achtergrond laten zien dat hier een stadionband aan het werk is.
Van bij het begin wordt er meegezongen en gaat het publiek in de moshpits. De kracht en de sprankels die Biffy Clyro loslaat, is dan ook besmettelijk. De halfnaakte mannen spreken tot de verbeelding en laten er geen gras over groeien, ze zijn hier om alles kapot te spelen. Na enkele uitzinnige momenten (onder meer bij "Biblical"), is het tijd om al deze energie op te bergen. "Victory Over The Sun" bevat een kalme intro die ontploft in een samenspel van bombastische riffs en gigantische drums.
Veel spektakel heeft Biffy Clyro niet nodig, enkel snedige songs en felle lichten om te begeleiden. De passie en ontlading die bij de bandleden te zien valt, zorgt voor het meeste spektakel. Bij "Opposite" passeert de eerste ballad. De haren staan rechtop bij iedereen en op de meest emotionele manier zingen de toeschouwers mee met de groep. Lang duurt dit melig momentje niet. Simon Neil neemt een andere gitaar in de hand, centreert zich op het podium en zet "Bubbles" in. Wat volgt is een gespring tijdens het refrein en een uitzinnig publiek dat geen blijf weet met zichzelf. Zelfs een bejaarde dame in het publiek kent de lyrics en laat zich subtiel gaan, Biffy Clyro is duidelijk voor alle leeftijden.
De volgende energiestoot komt er bij "The Captain" waarin de frontman het schip net niet laat kapseizen. De kunst waarmee de mannen van Biffy Clyro hun instrumenten beheersen, geeft een fascinerend schouwspel weer. Het is soms erg straf om te zien hoe de mannen zoveel energie kunnen geven en tegelijkertijd zo strak kunnen spelen. De zaal staat dan ook vol verbazing te kijken en leeft zich volledig uit als er weer een zoveelste luide riff hun lichaam penetreert.
Met "Re-Arrange" kruipt er een derde nieuwe song in de set en die is duidelijk al even gekend als hun ouder werk. Het geeft een nodige pauze en iedereen bekomt even van de wall of sound die de band al voortdurend liet knallen. Met "Medicine" krijgen we zelfs een akoestische song geserveerd, als dat niet lief is van hen. Hierna volgt een kort intermezzo waarin industriële klanken de zaal opfokken en felle witte lichten een apocalyptische sfeer doen ontstaan. Eens de band terug op het podium komt, gaan de lichten feller te keer en verblinden ze het publiek als de riffs er aankomen.
Soms lijkt het alsof we op een metalshow zitten met de gigantische riffs en de bombast maar uiteindelijk is het wel toegankelijk en erg meezingbaar. Zo ook bij "Mountains", de hit wordt meegekeeld door iedere persoon in de AB en dat zorgt voor een euforisch gevoel. Biffy Clyro komt en Biffy Clyro overwint. Met af en toe een schreeuw laat Simon Neil ook zien dat hij het erg naar zijn zin heeft. Naar het einde van de set merk je dat de band wat moe wordt en neemt de energie wat plaats voor statische nummers. Een nodige rust ook voor het publiek.
Uiteindelijk keert die kracht terug met "That Golden Rule" en toont de band nog eens waarom ze in eigen land zo populair zijn. De frontman springt in het rond en eindigt het nummer op de versterker waar hij zijn lichaam in allerlei bochten wringt. Het einde is nabij en met "Many Of Horror" krijgt de zaal ook de gewenste afsluiter. Een meezinger van formaat die het beste van de band bovenhaalt. Als ze uiteindelijk terugkeren voor de bis ronde, is het eerst Simon Neil akoestisch. Iedereen laat de traantjes nog eens de volle loop om zich zo op te maken voor het definitieve einde. Met "Animal style" krijgen we een voorproefje, maar met "Stingin' Bell" volgt het lekker dessert dat in het gezicht vliegt.
Biffy Clyro bewees in de AB waarom het de status van stadionband meer dan waard is. Ze brengen energie, geven nooit op en blijven vooral gaan. Geen bullshit, gewoon rocken. Zo'n bands zijn er tegenwoordig niet meer en dat zorgde er voor dat iedere persoon in de zaal met een opgewekt gevoel naar huis ging. De gitaren kliefden zich door het lichaam en zullen nog enkele dagen nazinderen.
Setlist: 1. Wolves Of Winter 2. Living Is A Problem Because Everything Dies 3. Sounds Like Balloons 4. Biblical 5. Victory Over The Sun 6. On A Bang 7. Opposite 8. Bubbles 9. 57 10. Friends And Enemies 11. The Captain 12. The Joke's On Us 13. Black Chandelier 14. Re-Arrange 15. Medicine 16. Glitter And Trauma 17. Mountains 18. In The Name Of The Wee Man 19. Flammable 20. That Golden Rule 21. Many of horror -- 22. Machines 23. Animal Style 24. Stingin' Belle
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/aviv-geffen-10-02-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/biffy-clyro-10-02-2017/
Organisatie: Live Nation
Niet gokken maar rocken dat was waar het op 9 februari om draaide in de aangename zaal van de plaatselijke ‘Casino’. En het zou een fijne avond worden met alleen maar winnaars! Rien ne va plus!
Om 20u30 stipt mocht supportband Local H de spits afbijten. Het luidruchtig duo uit Chicago was me totaal onbekend maar verraste danig aangenaam met een heerlijke mix van vooral rauwe, explosieve (garage)rock, een vleug grunge en een subtiel snuifje stoner.
Enig opzoekingswerk leerde me alvast dat Local H een band is met meer dan 25 jaar relevante ervaring, in de loop der jaren tal van CD’s uitbracht, naast een eigen sterk repertoire niet schuw is van het betere coverwerk en in dat opzicht ook soms als Nirvana tribute band optreedt…
Frontman Scott Lucas had een lekker doorleefde stem met passende ‘korrel’ en deed inderdaad soms aan Kurt Cobain denken. Drummer Ryan Harding mepte zijn drumstel zowat naar de pleuris zo intens ging hij bij wijlen te keer. Vooral nummers van de meest recente CD ‘Hey Killer’ werden op het publiek losgelaten en dat bleken stuk voor stuk potige rocksongs met veel potentieel. Luister maar eens naar straffe composities als “City Of Knives”, “Freshly Fucked” of “The Last Picture Show if Zion”. Toen het duo midden de set tijdelijk versterking kreeg van de muzikanten van Helmet was het hek helemaal van de dam! Helaas moest de band al na goed 30 minuten plaats ruimen voor de heren van Helmet.
Niet dat we niet uitkeken naar deze legendarische band uit 1989 onder leiding van Page Hamilton natuurlijk, maar het optreden van Local H had gerust wat langer mogen duren. Aangenaam verrast met deze eerste kennismaking, maar dat had u al door, niet?
Tijd voor een portie pure rocknostalgie! Iets na half 10 betrad Page Hamilton (het enige originele bandlid van weleer) samen met 3 ‘jongeren’ de bühne : Helmet on stage ladies and gentlemen!
Wie kent niet hun legendarische CD ‘Meantime’ uit 1992 en de succesvolle opvolgers ‘Betty’ en in iets mindere mate ‘Aftertaste’? Allemaal boordevol rauwe, scherpe, bijtende rocksongs waarvan “Unsung” en “In the meantime” de gekendste voorbeelden zijn. Postmetal / Nu-metal avant la lettre … Tot plots in 1998 helaas het doek viel over de band wegens interne strubbelingen.
In 2004 pikte mister Hamilton de draad weer op en begon Helmet aan een tweede leven, misschien met minder succes als de hoogdagen van weleer maar minstens met evenveel lef en gedrevenheid.
Anno 2017 is Helmet nog steeds on the road en wordt tijdens de uitgebreide tour in Europa drie plaatsen in ons landje aangedaan , Depot, Leuven, Kreun Kortrijk en De Casino. De tour kwam er naar aanleiding van het verschijnen van hun laatste CD ‘Dead to the world’ eind vorig jaar. Een schijf die gemengd werd onthaald aangezien de sound duidelijk iets toegankelijker en gepolijster is geworden dan vroeger.
Het mag dan op CD al iets minder ranzig en strak klinken, live was daar alvast weinig of niets van te merken. Hamilton & Co lieten van bij het begin duidelijk merken waarvoor ze gekomen waren : een pot onversneden , compromisloos, hard verbeten rock’n’roll geluid.
Opener “Swallowing” liet daar geen twijfel over bestaan. De band had er duidelijk zin in en vervolgde met het snedige “You borrowed”. Het publiek (90% mannen tussen 35 en 45 jaar, zaal niet uitverkocht maar wel goed gevuld) kon deze felle start wel smaken maar kwam pas echt helemaal los toen al vrij vroeg “Unsung” werd ingezet. De massa vooraan kwam hierdoor definitief in beweging en genoot net als de band met volle teugen.
De set werd mooi opgebouwd met afwisselend ouder en nieuwer werk. Ook de songs van de recentste, minder goed onthaalde CD bleven moeiteloos overeind en met het melodieuze “Bad News” en het kwade “I love my guru” kwamen mijn persoonlijke favorieten gelukkig aan bod.
Page Hamilton had met de jaren merkbaar een deel van zijn haren verloren maar zijn gitaarkunsten beheerste hij nog immer heel sterk. De bende jonge muzikanten rond hem (met zwarte baseball caps) gaven hem duidelijk de nodige spelvreugde en een aanstekelijk enthousiasme . Ook vocaal bleef hij na al die jaren vrij goed overeind al had hij hier en daar wat ingeboet aan kracht.
Een loeiharde versie van “Red Scarve” en een dreigend “Repetition” luidde het 3de deel van de set in. “Crisis King” kende veel bijval van de oude fans die nog eens totaal loos gingen en “Life or Death” was dan weer een hoogtepunt van de ‘nieuwere’ sound. Net als bij Local H mocht het optreden best wat langer hebben geduurd want na een goede 50 minuten werd afgesloten met het krachtige “Milquetoast”.
In de bis kwam de vraagronde . Natuurlijk konden kleppers als “Wilma’s rainbow” en “In the meantime” niet ontbreken . 25 jaar mag je ondertussen rekenen , en deze songs klinken nog steeds eigentijds, fris en aanstekelijk. Hier ging iedereen nog eens uit zijn dak , kwamen de luchtgitaren naar boven en werden de refreinen meegezongen .
Puik werk van Hamilton en C°, die tekenden voor een intens , rechttoe rechtaan optreden. Niet meer, niet minder. En zo hoort het! Van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/local-h-09-02-2017-2/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/helmet-09-02-2017-2/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
