Voor een vijftiger die ooit dacht (of althans hoopte) dat de wereld ooit wel de goede richting zou uitgaan zijn het vandaag meer dan harde tijden. Voorbeelden bij de vleet, een frontpagina van de krant meer dan genoeg om te beseffen dat het idealisme van toen (als dat al bestond) niet meer dan restanten vol angst en ellende voorstelt.
Tot spijt van wie het benijdt, hield Stijn Meuris de afgelopen maanden niet zijn mond, niet dat hij dat vroeger deed. Gewoon omdat iemand het moest doen. Daarom schuimde Meuris de Belgische zalen af met zijn uitverkochte ‘Tirades’. Niet omdat hij zich plots als een Geert Hoste zag (neen, gelukkig niet!), wel omdat er in hem nog dat klein stukje hoop zit dat hem toefluistert dat de mens zichzelf nog wil redden van de kapitalistische apocalypse die van zijn medemens niet meer dan een cijfer uit statistieken maakt.
‘Vigilant’, het lievelingswoord van de Antwerpse burgemeester (dixit Meuris) is het muzikale vervolg op zijn tirade. Meuris klonk nooit zo verbitterd, nijdig en melancholisch als voorheen.
‘Vigilant’ is tegelijkertijd ook een muzikale bevrijding voor Stijn Meuris. Eerlijk is het geenszins, maar het Limburgse rockicoon snapt zelf maar al te goed dat hij zijn songs niet meer hoeft te schrijven voor de radiojongens. Mensen vallen toch dood of vervallen in razernij, en dus kun je lekker je eigen gang gaan. Of zoals Stijn het in de AB Club zelf stelde: “het zijn songs waarvan wij vinden dat ze de ideale singlekeuzes zijn”.
José James moest zijn concert in de grote zaal annuleren, en daarom (alweer dixit Meuris) hadden we het kot van de AB voor ons alleen. Een concertzaal waar zeer veel over te vertellen valt (zelfs over de wc’s), al was het maar een plaats waar Meuris bijna jaarlijks heel zijn carrière lang stond/staat. We hebben het over het podium natuurlijk…
Steeds zichzelf bewijzend, hoewel het gisteren meer dan ooit op het betere luister(rock)lied met een sympathieke middelvinger leek. Beter dat dan je sherry drinken en ondanks de wereldbrand pretenderen dat er niets aan de hand is, niet waar mijnheer Meuris?
De vraag was hoe Stijn de zwaarmoedigheid van zijn laatste plaat op een podium zou brengen. Simpel, en effectief! Geruggesteund door bassist Bart Van Lierde (de enige die het oeuvre van Slayer akoestisch kan spelen, alweer dixit Meuris), gitarist (soms pianist) Dave Hubrechts, drummer Antoni Foscez en Kris Delacourt gewoon zichzelf wezen.
Stijn begon op veilig, “Als ik ’s nachts door Veerle rijd”, één van die vele Noordkaap-songs waar een normale mens het koud (of zo je het wil) warm van krijgt. Na Noordkaap, kwam Monza, gewoon omdat deze periode te goed is om te vergeten. “Naar Men Zegt” werd de tweede song uit een set van (!) 22 (LUISTER)liedjes.
Zo wat alles uit ‘Vigilant’ werd gespeeld, behalve het imposante “Maraboet” of de gezellige rocker “Als Lemmingen”. Wel “Truckstop”, al was het maar omdat Limburg niets anders dan lange steenwegen heeft (ondertussen weet je wie het gezegd heeft), “Fonkeling” (omdat het één van de weinig mooie woorden is), “Oud-Links” (al was het maar omdat het, slik, waar is) en “Vigilant”, een song die minstens even nijdig klinkt als “Gigant”…en dat zeggen we niet eens omdat de schrijfwijze van de woorden bijna identiek is.
Stijn zorgde tevens voor de crowdpleasers, de disco expresso van het onweerstaanbare “Bimbo Van Het Jaar” (nooit gedacht dat Stijn van Italo Disco hield), het altijd even mooie “Panamarenko” en “Van God Los” dat uitmondde in een eerbetoon aan zijne purperen hoogheid door er op een ongebruikelijke, grappige en uiteraard op Meuris-achtige wijze de ‘woo-hoo’s’ van “Purple Rain” aan te breien.
Het hoogtepunt was wat ons betreft op “Vigilant” na (we houden nu eenmaal van mannen die hun ziel uitkotsen, gewoon omdat kots je ziel wit wast) samen met een (op de tekst na) onherkenbare, meer aangrijpende versie van “In De Rij Voor Soep”. Zo waar beter dan het origineel.
Meuris balanceerde in Brussel uitstekend tussen ervaren entertainer en (her)boren anarchist, iemand die koos tussen durf (‘Programma 96’ en ‘Omerta’) en toegeving zoals met een megafoon door de zaal rennen met de afsluiter “Ik Hou Van U”. Al was het maar om de mensen er op te wijzen dat je ‘Vigilant’ kan kopen, doen!
Met dank aan Luminousdah.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De psychedelische band Temples kwam hun tweede studioalbum genaamd ‘Volcano’ aan het Belgisch publiek voorstellen. De Britten in hun strakke broek brachten een sterke show met nieuwe en oude nummers, maar een flabbergasted-gevoel bleef wel weg.
Netjes op tijd begon de band aan het concert in het uitverkochte Botanique. Met hun nieuw album ‘Volcano’, dat uitkwam in maart van dit jaar, brachten ze de vertrouwde Temples-sound terug: psychedelisch, dromerig en poppy. De band haalde naar eigen zeggen invloeden van de jonge jaren van Pink Floyd, David Bowie en King Krimson. Ook de sound van The Verve was een belangrijk potje mosterd. Je waande je dan ook ergens in de jaren ’60 tijdens het anderhalf uur durend optreden. Met af en toe een bedankje in het gebrekkig Frans hielden ze contact met het publiek, dat doorheen de show vrij rustig was. Met nieuwe kleppers als “(I want to be your) mirror” en “Mystery of pop” wisten de mannen het publiek wél mee te krijgen. Ook op de melodieën van hun grootste hit “Shelter Song” ging iedereen los, maar voor de rest waren er dus weinig sparks.
De reden daarvoor is dat de nieuwe nummers allemaal wat op elkaar lijken, waardoor je soms moeilijk een onderscheid kon maken (“hebben ze dat net niet gespeeld?”). Daarboven bleef de climax ook weg. Je bleef wachten op iets nieuws, iets beters, maar het bleef gemiddeld. Je hoorde weinig variatie. Dat die jongens muziek kunnen maken, daar moet men niet aan twijfelen. Er bovenuit springen is echter een ander verhaal.
De songs werden wel foutloos gespeeld en de stem van zanger James Bagshaw was live zelfs nog beter dan op de plaat. Genoeg voor een score van 7,5/10. Ook Dour kondigde recent aan dat Temples dit jaar optreedt op het festival.
Hopelijk kunnen de mannen dan wel zorgen voor een wauw-effect. Tweede keer, goede keer?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-18-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/creatures-18-04-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Opnieuw een mooie avond in café De Zwerver, dit keer met Whitney Rose, een Canadese schone (nooit eerder werd er hier zoveel gefotografeerd!) die zich na een reeks omzwervingen in Austin, Texas heeft gesetteld. Meteen kreeg deze frêle jongedame het talrijk opgekomen publiek op de knieën met haar indrukwekkende, loepzuivere stem.
Uiteraard wist ze zich geruggensteund door een uitstekende band : Andrew Pacheco op bas, Kyle Sullivan op drums en uitblinker Will Meadows op een heerlijk twangende gitaar. Samen brachten ze erg traditioneel klinkende country waar af en toe een scheutje pop aan toegevoegd werd. Zelf beweert la Rose te zijn beïnvloed door Dolly Parton, Patsy Cline en Keith Whitley en als dat zo is resulteerde dat in enkele knappe eigen songs waarvan “ The devil borrowed my boots” één van de absolute uitschieters was.
Heel wat covers ook en die waren niet altijd even gelukkig gekozen. Zo kregen we al heel vroeg het van Elvis gekende “Suspicious minds”, niet onaardig maar hier zat ik echt niet op te wachten. Dan liever het door een mij totaal onbekende Brennen Leigh geschreven “Analog”. Rose kwam haar nieuwe EP ‘South Texas suite’ voorstellen maar er was ook plaats voor enkele gloednieuwe songs waarvan vooral “Arizona” ons reikhalzend doet uitzien naar het nieuwe full album, dat eraan zit te komen.
Hoogtepunt van de avond en daar zal iedereen het met me over eens zijn was dan toch nog een cover : een verpulverende versie van “You don’t own me” (Lesley Gore) waarvoor Whitney Rose vocaal werkelijk alles uit de kast haalde. Een onwaarschijnlijke prestatie waarna ze toch even op adem moest komen.
Na een mooie set volgden nog drie bissen. Eerst mocht Will Meadows zijn beheerste gitaarspel etaleren in een erg gesmaakte instrumental waarna Whitney haar tanden zette in “Stand by your man” van Tammy Wynette. Mooi maar een tour de force zoals we die enkele minuten voordien hadden gehoord zat er niet meer in.
Uiteindelijk werd er in schoonheid afgesloten met “Tonight the bottle let me down” van de blijkbaar door vele aanwezigen geliefde Merle Haggard.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Austra – Aanstekelijke, verslavende synthpop
Austra + Pixx
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-04-16
Didier Becu
Artiesten die het wel eens zouden kunnen maken? Wel, reken daar alvast Pixx maar bij. Woorden die eigenlijk vijgen na pasen zijn, want als je 21 bent en getekend wordt door 4AD en ook nog eens deze zomer op Pukkelpop mag spelen, dan heb je in feite al m eer bereikt dan het overgrote deel van de wereld, toch?
Gisteren stond de Britse Hannah Rodgers in het voorprogramma van Austra. Zes weken aan een stuk hebben ze samen getoerd, en hoewel ze elkaar daarvoor niet kenden, zag je duidelijk de vriendschap en het respect dat ontstaan is in deze korte, intense periode.
Hannah weet ook wel van zichzelf dat ze weldra zelf de hoofdact zal worden. Met een plaat als haar debuut ‘The Age Of Anxiety’ is dat niet meer dan normaal. Een act die overigens uitstekend bij Austra past, want net als de Canadese electropopband zorgt ook Pixx voor heerlijke eigentijdse synthpop dat het beste uit de 80s en hedendaagse electro samenvat; Commercieel, maar nooit plat. Kortom, een gedroomde start voor een avondje synthpop en dat op Pasen, zeg nog eens dat de klokken van de AB niet aan jou hebben gedacht!
De meeste bezoekers waren er wat verbaasd over dat Austra niet boven, maar wel in de AB-box stond. Een bewijs dat de Canadese band alsmaar groter wordt, en niet meer dat obscure bandje dat geliefd is bij 80s en minimal wave-fanaten. Austra grijpt nog steeds terug naar de jaren 80, maar zit evengoed op dezelfde golflengten als Lapsley of zelfs, om een Belgische band te citeren, SX.
Dat merkte je ook aan de uitbundigheid van de fans die even goed de klassiekers “Beat and The Pulse” en “Lose It”, als de songs uit hun derde album ‘Future Politics’ gretig meezongen. Net als Hannah van Pixx, had ook zangeres Katie Stelmanis het beste uit haar kleerkast gehaald. Bijna als een godin wandelde de Canadese over de Brusselse bühne, steeds maar bewijzend over wat voor een aangename, indrukwekkende stem ze wel beschikt. Brussel was het eindpunt van de tour, en je zag duidelijk dat de band onder de indruk was van de alsmaar groeiende interesse.
Austra balanceert als geen andere act tussen melancholische new wave pop en kitsch, zowel qua geluid als looks, de kledij van keyboardspeler Ryan Wonsiak en diens balletachtige danspasjes voorop. Austra is overduidelijk niet meer de band die aan beats verslaafde indiehartjes wil veroveren, maar ook dat van de popliefhebber in zijn macht wil. Terecht, want pophits kunnen ze schrijven, en dat werd in de goed gevulde AB meer dan eens bewezen. Een band die veel toegevingen heeft gemaakt, dat is zeker, maar niet aan kwaliteit heeft ingeboet.
OK, Austra is misschien wel de gedroomde band voor wat men hipsters noemt, maar zo lang daar verslavende synthpop uit voortvloeit zul je ons altijd op de voorste rijen zien!
Dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In april 2014 speelde Circa Waves voor het eerst op Belgische bodem in het kleine Café Video Gent. Drie jaar en twee albums later is de band klaar om het grote publiek te veroveren. In eigen land doen ze dat al en met hun show in een volgelopen Rotonde bewezen ze dat het buitenland weldra ook overstag zal gaan. Wat maakt de band dan zo groots? Iedere song klinkt catchy, dansbaar en is vooral makkelijk mee te brullen. Dat gebeurde dus een uur lang en tijdens deze zaterdagavond bereikte de energie een hoogtepunt.
Openen deed de Britse band Inheaven, maar hemels klinken ze allerminst. De groep uit Londen maakt muziek alsof ze recht uit de Britse achterbuurten komen met hun dromerige zang en vuile gitaren. Soms neigt hun sound wat naar shoegaze, maar de band gooit ook stevige riffs in de zaal. De afwisseling tussen mannelijke en vrouwelijke zang zorgt voor diversiteit en een sterke set als voorprogramma. Songs zoals “Treats” en “Baby’s Allright” lieten het publiek al voor een eerste keer volledig losgaan. Inheaven heeft alles in zich om binnenkort zelf als headliner te touren.
Als de toeschouwers in de show al voor het eigenlijke optreden razend enthousiast zijn, dan weet je dat er iets speciaals staat te gebeuren. Wakker worden moest niemand maar toch begon Circa Waves met “Wake Up” en de eerste moshpit van de avond was meteen al een feit. Het ging er van bij het begin stevig aan toe en het publiek gaf zich van bij het begin volledig. Meer dan enkele donkere riffs en een aanstekelijk refrein was er niet nodig om de hele zaal wild te krijgen.
De songs van Circa Waves lenen zich perfect voor een avondje flink dansen. Wat ze hebben vooral een gigantische meezingwaarde. Iedereen in het publiek kon elk nummer van begin tot eind meezingen wat tot een euforisch gevoel leidde. De bandleden zelf zijn ook niet de meest statische waardoor de energie die zij uitstralen zich ook verspreidt onder het publiek. Zie het als een perfecte voorzet in een voetbalmatch, de band hoefde gewoon maar binnen te tikken.
Aan alles voel je dat Circa Waves niet meer de band is van drie jaar geleden. Ze zijn gegroeid, hun songs zijn groter en ook de maturiteit waarmee ze op het podium staan, is gegroeid. De frontman weet hierdoor perfect hoe hij zijn publiek moet bespelen. Hij laat ze meezingen, meeklappen, springen en ga zo nog even door.
Even lijkt het op een festivaloptreden maar de charme en intimiteit van de Rotonde maakt het optreden nog veel sterker. De nieuwe nummers van de band mikken op grote zalen, maar ook in een intieme sfeer komen ze perfect tot hun recht. Dit toont ook weer aan hoe goed de band in elkaar zit. De songs zijn simpel maar de uitvoering is zeer gecompliceerd en fascinerend om naar te kijken.
Zeven liedjes lang blaast Circa Waves energie in het publiek maar het is zeker nodig om een rustpuntje in te bouwen, en ook daar denken de jongens aan. “Out On My Own” doet bij momenten denken aan de grote Arctic Monkeys en dat maakt deze rustige song één van de hoogtepunten van de avond. Circa Waves toont hiermee aan dat ze ook een rustige ballad kunnen brengen zonder te vervelen. Nog maar eens een bewijs dat Circa Waves de Britse band van de toekomst is.
Meer dan één rustpunt is er weliswaar niet en dat hoeft ook niet. Hierna knalt de band weer zes nummers na elkaar en gooit iedereen zijn lichaam in de strijd. “My love” en “Fossils” werden onthaald als wereldhits en “Stuck In My Teeth” werd al meegezongen nog voor de band het nummer inzette.
Tijdens de bisronde zet de band nog een keer een vuurtje in gang met “Fire That Burns” om daarna de T-shirts uit te halen. Bij “T-Shirt Weather” gaat de helft van de zaal even het podium op, dik tegen de zin van de security. Een beetje respect voor de band had hier beter op zijn plaats geweest maar iedereen werd gewoon al een hele avond zo opgefokt door de songs van de band dat ze niet meer te houden waren. Zo eindigde het concert met een anticlimax, al laat niemand het aan zijn hart komen.
Het was een stille zaterdag die allerminst stil klonk met Circa Waves. Ze brengen luide muziek, winden er geen doekjes om en krijgen iedereen aan het dansen. Deze band blijft groeien in hun liveperformance en voorlopig lijkt er geen einde te komen aan hun groeipotentieel.
Circa Waves is de perfecte band voor een avondje zorgeloos genieten maar wie verder kijkt, weet ook dat de muziek erg goed uitgedacht is. Een intelligente band die op een stevige manier energie weet over te brengen; Circa Waves is de stadionband van de toekomst.
Setlist: Wake Up - Get Away - Young Chasers - Lost It – Goobye – Fossils – Stuck - Out On My Own - Stuck In My Teeth - Different Creatures - A Night On The Broken Tiles - My Love
Bis: Fire That Burns - T-Shirt Weather
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Een band die zalen vult en op Werchter staat enkel op basis van veel views op Youtube: Cigarettes after sex doet het: ze hebben enkel twee EP’s uit, eentje uit 2012 en een andere uit 2015. Hun debuutplaat komt pas in juni uit, maar ze doen nu al een Europese tour die hun naar Le Grand Mix bracht.
Cigarettes after sex komen uit Texas, maar werken nu al een tijdje vanuit New York. De muziek van deze band is droompop, verstilde, minimalistische gitaarmuziek . Frontman Greg Gonzalez zingt met een hogere stem dan zijn normale spreekstem. De band begon heel rustig aan zijn optreden, en dit zou eigenlijk heel de set zo blijven. Het was dus een uurtje wegdromen, maar voor ons mochten er eigenlijk net iets meer dynamiek en weerhaakjes zijn. Bands als Daughter, Mazzy Star en Low smokkelen meer feedback en tempowisselingen in hun nummers, wat dit betreft sloot Cigarettes meer aan bij de slowcore van Spain, of de eersteling van The XX. De muziek werd ondersteund met zwart-wit filmbeelden van onder meer Irène Jacob, de actrice die vooral bekend werd in de films van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski. De band onderscheidde zich met aan aantal opvallende covers: “Starry eyes” van Roky Erickson en vooral een kaalgestript “Keep on loving you” van REO Speedwagon.
Uitkijken wordt het dus naar die nieuwe plaat in juni, we zijn benieuwd of deze band overeind gaat blijven in The Barn op Werchter, donderdag 29 juni om 3 uur zullen we het weten.
Setlist K. - Starry Eyes (Roky Erickson cover) -I'm a Firefighter - Sunsetz-Dreaming of You - Flash- Nothing's gonna hurt you baby - Keep on loving you (REO Speedwagon cover)-Apocalypse -Affection
Bis: Please don't cry -Opera house
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
Als laatste halte van zijn Europese tournee passeerde de Britse rijzende ster Rag’n’Bone Man gisterenavond langs de Ancienne Belgique met als voorprogramma de jazz-zangeres Betti, een landgenote van hem. De langverwachte tournee bevatte een tiental uitverkochte optredens maar gelukkig kon één van onze beren er nog bij zijn. Het was vooral hopen dat hij al zijn geweldige nummers, en dan vooral singles “Human” en “Skin”, ook live goed kon overbrengen naar het publiek. Dat deed hij vast en zeker.
Na haar optreden was het voor iedereen duidelijk waarom de vrijwel onbekende Betti in het voorprogramma van Rag’n’Bone Man speelde: haar prachtige stem doet vrijwel onmiddellijk denken aan de hoogdagen van de Jazz in de jaren 30′. De eerste nummers begonnen nogal rustig; brave jazznummers die het publiek wel een beetje wisten te bekoren en Betti zelf die aan haar microfoon gekluisterd stond. Maar dan verraste ze iedereen met meer dansbare, met soul doordrenkte nummers en ging ze ook zelf aan het dansen. Dat miste zijn effect niet op het publiek, dat na enkele van die nummers ook niet meer stil kon blijven staan. Daarna besloot ze een rustmoment in te lassen met een geweldige, vertraagde cover van “Toxic” van Britney Spears. Om af te sluiten liet ze ons al genieten van de vrolijke single “Daydreams”, die deze zomer zal worden gereleased. Met momenten deed ze ons denken aan een reïncarnatie van Amy Winehouse en de reactie van het publiek sprak dan ook boekdelen. Dit is een heuse ster in wording, echt een waardig voorprogramma voor eender welke topartiest.
Nu het publiek volledig opgewarmd was, was het tijd voor de grote ster van de avond, de man waar iedereen op wachtte: Rag’n’Bone Man. Het optreden begon met het op-en-top bluesnummer “St. James” op een podium dat slechts een meter lang was, de rest werd namelijk afgedekt door een groot doek waarop ‘Rag’n’Bone Man’ geprojecteerd werd. Met enkel zijn aangename, rauwe stemgeluid en een gitaar kreeg hij het publiek volledig stil. Daarop volgde een nieuwer nummer, “Wolves”. Tijdens dit nummer zagen we dankzij lichtflitsen schaduwen van de band verschijnen en erna viel het doek naar beneden en werd een prachtig portret van de Britse ster onthuld. Het publiek kon volledig losgaan op “Ego”, ook van zijn debuutalbum ‘Human’, waarin hij bewijst dat hij behalve prachtig zingen ook nog eens kan rappen, iets wat het publiek erg smaakte.
Al vanaf het eerste nummer viel het enorm op hoe hij opging in zijn nummers en ze allemaal stuk voor stuk met veel passie zong en heerste over alles en iedereen. Tussen de nummers door veranderde hij in een verlegen jongeman, waarbij we regelmatig blozende wangen konden opmerken. Hij bracht opvallend veel nummers van zijn eerste en tevens enige album, hoewel hij met vier EP’s ook veel ander materiaal had dat hij kon spelen. Toch koos hij ook voor het vierde nummer een song van ‘Human’, het funky “Your Way”, dat hij samen met Jamie Lidell geschreven heeft en waarop het publiek nogmaals volledig uit de bol kon gaan. Zelf lachte hij er mee dat hij eigenlijk zoveel droevige liedjes heeft en bij elk lied had hij wel een kort woordje uitleg over voor de fans. Hij vervolgde met het droevig liedje “The Fire”, enkel te beluisteren op de Deluxe Edition van ‘Human’.
Het trage, eenvoudige nummer dat erop volgde, “Perfume”, schreef hij over het gelijknamige boek (‘Het Parfum’ van Patrick Süskind), en wederom lachte hij met het feit dat hij zoveel droevige songs heeft. Zijn meest recente single “Skin” werd met zoveel gevoel gebracht dat het publiek niet anders kon dan meer dan een minuut lang juichen en applaudisseren, wat voor de zoveelste keer een blos op de wangen toverde van deze grote vriendelijke reus, overweldigd door de uitbundige reactie van het publiek. Zowel dat nummer als “Grace”, dat erop volgde, zorgde bij vele fans voor tranen in de ogen. Nog een hoogtepunt van het optreden was “Life In Her Yet” dat duchtig meegezongen werd door de fans, die in tegenstelling tot Rag’n’Bone Man de hoge noten niet echt konden halen, iets wat hij schijnbaar zonder moeite deed. In het rijtje van topnummers van zijn debuutalbum staat “Odetta” zeker ook tussen de favorieten. Een nummer dat over de dochter van een vriend ging, wist hij ons te vertellen.
Het vrolijke “As You Are” bracht iedereen aan het dansen en dat bleef het publiek dan ook doen tijdens het funky “Fade to Nothing”, dat voor de gelegenheid een drum’n’bass-achtige outro kreeg.
Ook zijn oudere nummers hebben een hoog hitgehalte, en dat bewees hij nogmaals met “Guilty”, van de EP ‘Wolves’ (2014). Ook hier werd er stevig gedanst, en niet enkel door de aanwezige beer. Op het absolute hoogtepunt van de show moesten we wachten tot het veertiende nummer. De eerste track op zijn debuutalbum, zijn eerste single én de titeltrack van zijn debuut, “Human”, werd meegebruld door zowel fans van het eerste uur als nieuwere fans. Jong en oud lieten zich volledig gaan op het nummer dat zó schitterend gebracht was dat we ons soms afvroegen of deze man wel van deze planeet komt.
Om af te sluiten bracht hij ons zijn a capella nummer “Die Easy”, waarna hij het podium verliet. Na lang geschreeuw van het publiek kwam hij ons toch nog het epische nummer “Bitter End” brengen. Gelukkig was ook dit nog niet het einde van het optreden. Hij vroeg het publiek namelijk nog om een ‘hell yeah’, waarna hij afsloot met het oudere nummer “Hellyeah” (origineel samen gezongen met Vince Staples) dat duchtig meegezongen werd door het publiek.
Setlist: St. James – Wolves – Ego - Your Way - The Fire - Lay My Body Down – Perfume – Skin – Grace - Life In Her Yet – Odetta - As You Are - Fade To Nothing – Guilty – Human – Acapella - Bitter End - Hell Yeah
I.s.m. Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Terror - Hardcore feestje in MOD
Terror
Muziekodroom
Hasselt
2017-04-14
Masja De Rijcke
Afgelopen vrijdag waren we te gast in Muziekodroom voor het zwaardere werk. Deze keer kwamen de hardcore gitaren aan bod. Een volledige avond werd gevuld met snoeiharde bands die zich van hun zwaarste kant lieten zien en toeschouwers die hun beste ‘mosh’ moves bovenhaalden. Gezweet hebben we!
Oorspronkelijk waren we hier te gast voor onze helden van Terror. Een band die ongetwijfeld extreem bekend is in het genre en die we eerder al meerdere keren aan het werk hebben gezien op de Cannibal Stage van Dour en in de Shelter op Pukkelpop. Maar we werden hier van nog 4 andere bands voorzien. Er vonden zich diezelfde dag wel nog enkele wijzigingen in het schema plaats. Zo werd Wolf Down vervangen door 2 andere bands, Easy Money en Guilt Trip.
De band die de aftrap van deze gepeperde avond mocht geven was STAB, een heavy hardcoreband uit Kortrijk. Al om 19u30 mocht de groep z’n gitaarsluizen open zetten. Dit vroege uurtje zorgde voor een minder gevulde zaal maar niet voor een minder enthousiast publiek. Enkele professionele moshers begaven zich in het midden van de zaal en zetten tijdens dit showtje een heuse vertoning neer. Ondertussen was deze West-Vlaamse band potten aan het breken met hun hevige tracks en het beestachtig stemgeluid van vocalist Jeroen Theys.
Het Duitse hardcore collectief Wolf Down werd gecancelled en vervangen door maar liefst twee nieuwe bands. Easy Money en Guilt Trip mochten hun plaats innemen. De bands vergezelden elkaar op het podium en zorgden beiden voor een bomexplosie van jewelste. Beide bands brachten hun debuut uit in 2015/2016 en wisten nu al een mooie plaats in Muziekodroom te versieren.
Higher Power, een hardcore band uit de UK was ook aanwezig op dit heftig partijtje en wist al eveneens de hevigie gitaren stevig in brand te steken.
Na deze eerste 3 bands waren we reeds klaargestoomd voor het hoogtepunt van de avond, TERROR. Deze band heeft al enkele albums op de wereld gezet en veroverde al veel harten met ‘Keepers of the Faith’. Op 24 maart 2017 werd hun nieuwe single “Kill Em Off” gereleased en op 28 mei zetten zij een nieuwe EP op de wereld ‘The Walls Will Fall’. Zanger, of vocalist in ieder geval, Scott Vogel wist het onstuimige zootje weer zodanig op te hitsen en de grote zaal van de MOD volledig om te toveren in een gewelddadige moshpit die de volledige ruimte wist in te nemen. Het stevig gitaar geweld kon je tot kilometers ver horen weerklinken en het massief percussiespel van Nick Jett liet ook niets aan de wensen van het uiterst beweeglijke publiek over.
Op het podium was een stagedive wedstrijd aan de gang waardoor de ene na de andere het podium opklom en meteen daarna terug het publiek in dook.
Kortom, een stevig hardcore feestje !
Org: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
More Music 2017- Marble sounds/ J.Bernardt (Jong) Belgisch Talent
More Music 2017
Concertgebouw
Brugge
2017-04-14
Elien De Cock
Het More Music festival in Brugge dat doorgaat van 12 tot 15 april staat garant voor een prachtige samensmelting van een klassiekere sfeer en hedendaagse muziek. Het festival brengt jong en oud samen om verschillende kunststijlen te ontdekken, met succes! Een mooie versmelting!
Voor ons begon de avond met een voor ons niet onbekende band, Marble Sounds. Ditmaal wel bijgestaan door het Casco Phil ensemble. De combinatie van de twee past perfect binnen het concept van het festival, het klassieke ensemble samen met een indie band op één podium was zeker en vast een meerwaarde. Het concert werd al meteen geopend met een nummer uit hun nieuwste plaat, “Present continuous”. Dit nummer begon heel ingetogen, waarna telkens meer instrumenten/muzikanten het nummer lieten openbloeien. Ook de zangeres, Renée Sys, was met haar engelenstem van de partij. Gedurende het concert kregen we zo goed als de volledige plaat, ‘Tautou”, te horen. De aanwezigheid van het ensemble, zorgde doorheen het concert voor een extra dimensie aan de plaat. De diepgang die het ensemble creëerde in de live uitvoering kwam nog beter over dan op plaat en zorgde geregeld voor kippenvelmomenten. Het contrast tussen de ‘breekbare’ momenten en de eerder ‘explosieve’ uitspattingen was een mooi schouwspel om te aanhoren. Dit alles werd ondersteund door prachtige visuals gebaseerd op het artwork van ‘Tautou’.
Uiteraard kregen we ook een aantal ‘klassiekers’ te horen zoals “Leave a light on”, “A new Breeze” en “Sky High”.
Marble Sounds is duidelijk gegroeid in hun totaalconcept, het volledige plaatje klopt. Voor mijn part mogen ze altijd optreden met een ensemble!
Set list: Present Continuous- These paintings never dry- The first try- Sky High- Slide- No One Ever Gave Us The Right- A New Breeze- Ten Seconds To Count Down- The Ins and Outs- K.V.-Intro+ Leave a Light on- Tout et Partout- How It’s Going To End--- If you Stay- Evenings
We wachten al met veel enthousiasme op de plaat van J. Bernardt (16 juni 2017) (zie pics homepag). Eindelijk, horen we sommige mensen zuchten. Maar na dit optreden kunnen we alvast zeggen dat het wachten beloond zal worden. De muziekstijl van het alter ego van Jinte Deprez ligt (mijlenver) van wat hij doet bij Balthazar. Een unieke, stevige beat gecombineerd met een sexy (dans)groove en zoals we wel gewend zijn van hem, sterke vocale prestaties. Het is even wennen aan de nieuwe muzikale richting, maar ondanks de onbekende nummers was het publiek meteen mee en werd hier en daar zelfs lustig met de heupen geschud. Ondanks dat ze maar met drie op het podium staan hebben we nooit het gevoel dat we iets misten. De live gecreërde loops, het R&B drumgeluid van Klaas De Somer aangevuld met originele Synth sounds van Adriaan Van de Velde resulteerde in een zeer gewaagde maar succesvolle sound. Dit smaakt naar meer!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marble-sounds-14-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernardt-14-04-2017/
Organisatie Cactus Club, Brugge (ikv More Music)
Bij velen zal de naam Niels Delvaux uit Landen allicht (nog) geen belletje doen rinkelen maar spreek over ‘Delvis’ en heel wat muziekliefhebbers zullen ongetwijfeld al weten over wie het gaat. De sympathieke teddybeer met zijn fantastische funky, soulvolle stem bracht afgelopen vrijdag zijn orkest mee naar Sint-Niklaas om er een aangenaam en warm concert te geven. De zanger timmert al enkele jaren onvermoeid en in eigen stijl aan zijn carrière en blijkt daar nu toch stilaan de vruchten van te plukken. Een eerste bescheiden succes uit 2013 met het nummer “Tell me” werd onlangs overtroffen met de hit ”Come my way”, een heel aanstekelijk nummer dat sinds eind vorig jaar al veel terechte radio airplay kreeg en nu stilaan ook wordt opgepikt in onze buurlanden.
Een voorprogramma was er niet en de zaal was ook niet helemaal volgelopen maar dat mocht de sfeer alvast niet bederven. Tot vervelends toe werd Delvis al vergeleken met een zeer beminnelijke teddybeer, een gewone gast van bij ons met hoog knuffelgehalte maar bovenal met een heel aangename en buitengewoon groovy stem. In de Casino was dat niet anders! Delvis liet zich op het podium bijstaan door een 7-koppige (opmerkelijk jonge) band waarvan de backing vocaliste meteen letterlijk in het oog sprong, al waren de 6 andere collega’s ook stuk voor stuk ‘knappe’ muzikanten. Zijn mix van pop, funk, soul en wat lichte jazz invloeden ligt meteen goed in het oor en de setlist is een evenwichtige mengeling van eigen nummers en covers uit het brede genre.
Meest herkenbare songs zijn de Nina Simone cover “Ain’t got no, i got life”, het leuke eigen “Tell me” en het nummer “Mama”, opgedragen aan zijn eigen moeder en de mama van de jarige toetsenist Laurens die blijkbaar in de zaal aanwezig is!
Aan Delvis is geen groot danser verloren gegaan maar daar kraait geen haan naar gezien zijn stemgeluid dat ruimschoots compenseert. Nu eens zacht en warm, dan sexy en boordevol funky vibes en heel af en toe een knappe en forse uithaal : de Vlaamse soulboy tovert met sprekend gemak diverse timbres uit zijn strot en blend al die geluiden tot een heel smaakvolle groovy cocktail. Sporadisch neemt hij ook zelf de gitaar ter hand, maar het is toch vooral met zijn stemgeluid dat hij het publiek weet aan te zetten tot een meewiegende respons. Zeker wanneer naar het einde van het optreden het ijzersterke en dansbare “Come my way” wordt ingezet en het up-tempo nummer de temperatuur in de zaal nog een paar graden doet stijgen. Na 11 nummers wordt het concert afgesloten met een laatste feelgood deuntje waar zelfs wat ‘latin’ invloeden in te horen zijn.
De frontman neemt daarna uitgebreid de tijd om zijn band aan het publiek voor te stellen en besluit daarna om solo een koppel bisnummers te brengen met enkel gitaar en backing vocals als ondersteuning.
Afsluiter “What a wonderfull world” van Sam Cooke maakt een ingetogen einde aan een knap concert. Delvis heeft met zijn unieke stem een bijzondere troef in huis en gaat allicht een mooie carrière tegemoet. Nu nog een eerste CD uitbrengen (wordt dit jaar verwacht!) en op het podium af en toe wat meer ‘ballen’ of punch tonen en het komt allemaal prima in orde met onze Niels!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Voorprogramma Elephant and Castle moest zelf nog wat opwarmen voordat ze ook de zaal een graadje warmer konden maken. De zang klonk in het eerste nummer niet altijd toonvast en zou voor de rest van de avond wat balanceren tussen flauw en sterk. Hun lome cover van BRNS’ “My Head Is Into You” werd overgoten met electrobeats en zo ging de subtiliteit van het origineel wat verloren. De band schuwde de dramatiek niet en koppelde harde beats aan The xx-gitaartjes. Het publiek was alvast enthousiast, al wisten ze onze aandacht toch niet helemaal te trekken.
Clock Opera sloot hun tour af in de Rotonde van de Botanique en het leek aanvankelijk of deze toch in hun kleren was gekropen. Ondanks de stevige opener “Closer” merkten we hier en daar sporen van vermoeidheid op. Frontman Guy Connelly’s stem klonk niet meteen toonvast en ook de bassist leek wat op automatische piloot te spelen. Maar gelukkig hadden hun nummers genoeg energie en won de band gaandeweg aan kracht. Single “Changeling” bouwde mooi op en dankzij hun muziek gooide de band de vermoeidheid van zich af.
De Londense band had ook een nieuw album voor te stellen. ‘Venn’ bleef haast onopgemerkt bij zijn release, ondanks de sterke singles “Changeling” en “Whippoorwill”. Was de band na hun geweldig debuut in de vergetelheid geraakt? Haakten fans af na bijna vijf jaar radiostilte? Het antwoord blijven we u schuldig. Wel kunnen we zeggen dat wie de moeite nam om ‘Venn’ te beluisteren, meer dan genoeg redenen vindt om Clock Opera te blijven volgen. De band startte dan ook meteen met vijf nieuwe nummers aan het begin van hun set en het publiek bleef aandachtig en enthousiast luisteren. Ook op het podium werd je steeds herinnerd aan hun nieuw album dankzij slim gebruik van het artwork als podiumbekleding.
Halverwege de set vroeg frontman Connelly wie er de band drie jaar geleden ook al aan eens het werk zag in de Botanique. Ongeveer de helft van het publiek stak hun hand op. Hij grapte ook dat de band sinds Brexit op zoek is naar een nieuwe thuis en deze misschien wel in Brussel kon vinden. Het publiek antwoorde volmondig ‘Ja!’. Waarna hij “Once And For All” opdroeg aan alle ‘old friends’ in het publiek. Toch zongen ook haast alle ‘new friends’ mee en kregen we een eerste euforische geluksuitbarsting. De band genoot duidelijk zelf van het enthousiasme en kon niet anders dan energiek mee te dansen.
“A Piece of String” kreeg een speelse intro met percussie op potjes en deksels, op “11th Hour” werd de band plots een beetje politiek. Connelly had het over ‘the power of crowds’ en stelde dat het al vijf jaar oude nummer nu actueler dan ooit was. De nummers van hun debuutplaat hadden ook nog niets aan energie en catchyness ingeboet. Het leek zelfs of Clock Opera op hun nieuwe plaat matuurder en volwassener klinkt. Alsof ze in die vijf jaar tussen hun eerste en tweede plaat alle naïeve en kleurrijke nummers ingeruild hebben voor een volwassen geluid. Clock Opera 2.0 klonk ietsje donkerder en serieuzer, maar ook die stijl zat hen als gegoten.
Was het publiek al helemaal mee met Clock Opera’s optreden, dan deed de band er op het einde van hun set nog een schepje boven op. “Move To The Mountains” werd volgens Connelly voor het eerst in drie jaar live gespeeld en het publiek danste dankbaar mee. Het hoopgevende pianosampletje bood tegenwicht aan de iets donkere, nieuwe nummers. Vooral de nummers uit hun briljante ‘Ways To Forget’ kregen de meeste handen op elkaar. “The Lost Buoys” groeide uit tot een ware meezinger en op afsluiter “Belonings” werd traag opgebouwd naar de extase. Als op het einde die vette baslijn, gierende gitaren en achtergrondkoortjes samenvallen, ontplofte het nummer als een euforiebom.
Ook met hun enige toegift “Lesson No. 7”, misschien wel hun beste nummer, bewees Clock Opera in de Rotonde dat ze het lange wachten waard zijn.
Met twee platen onder de arm en een rist aan energieke nummers wisten ze oude en nieuwe fans te plezieren. Hun nieuwe plaat ‘Venn’ mag dan niet het niveau van ‘Ways To Forget’ halen, toch kwamen de nieuwe nummers live veel beter uit de verf. Connelly beloofde dat ze deze keer veel sneller zullen terugkeren naar België en wij kunnen alleen maar hopen dat hij en de band hun woord houden.
Setlist: Closer – Changeling – Dervish - Hear My Prayer - In Memory - Once and For All - A Piece of String - 11th Hour - Cat’s Eye - Ready Or Not - Move To The Mountains – Whippoorwill - The Lost Buoys – Belongings
Bis: Lesson No. 7
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Brutus – Hard & Fenomenaal
Brutus – The Guru Guru
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-04-13
Wim Guillemyn
The Guru Guru – Brutus : Deze avond stonden er twee Belgische bands in de Balzaal die beiden recent een goed onthaald album hebben uitgebracht.
Lees de review van Brutus ook op http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/cdreviews/brutus/burst/.
Daarnaast staan ze ook beiden bekend om hun energieke en begeesterende optredens. Als beginnende muzikant zou je ze eens aan het werk moeten zien om te weten wat er zoal leeft in de Belgische underground scene. En om te weten dat er nog iets anders van kwaliteit in de rock scene gemaakt wordt dan wat je hoort op Studio Brussel. Mocht ik nu 16 jaar zijn, wat helaas al lang niet meer is, dan zou ik na het zien van deze bands waarschijnlijk beslissen om ook een band op te richten.
The Guru Guru opende de avond met hun noise en psycho rock. Energiek en hyperkinetisch. Een afwisseling tussen ouder en nieuw werk. De backlights versterkten de georkestreerde waanzin en de muziek werd ondersteund door een uitstekende basspeler. De zanger was als vanouds lichtjes hypnotiserend. Mocht je een syndroom op zijn gedrag moeten plakken dan zal het wel één of ander psychiatrisch ziektebeeld zijn. The Guru Guru warmde het publiek voldoende op voor de hoofdact.
Brutus is een trio, waarvan de drumster ook zingt en bijgestaan wordt door een gitarist en bassist. Ook Brutus speelt een soort noise rock, straalt energie en waanzin uit maar ze hebben een geheel andere stijl en persoonlijkheid.
De lichten gingen uit en we kregen vijf minuten ambient te horen vooraleer het optreden echt begon. Het was meteen een rollercoaster. Het temperament en de intensiteit van de muziek was immens. Bij momenten denk je dat Stefanie Mannaerts haar drum aan flarden zal slaan en op andere momenten streelt ze hem bijna. Zo ook haar zang of moeten we zeggen geschreeuw? Maar dan geschreeuw van een ongelofelijke schoonheid. Of we nu razernij kregen a la “Bye Julia”, “Bird” en “Child” of de meer ingetogener tracks zoals “Liliane” en “Dancing On The Face Of A Panther” het bleef beklijvend en intens.
De climax kwam eraan met één van de pareltjes uit hun album ‘Burst’: “All Alone”. Moshpit en crowdsurf taferelen alom. We kregen daarna nog een track en één toegift vooraleer we de nacht werden ingestuurd op de tonen van “E Viva Espana”, een nummer geschreven door Leo Caerts (de opa van Stefanie Mannaerts).
Mijn god, wat een adembenemende trip kregen we hier voorgeschoteld!
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
