In 2010 waren wij sterk onder de indruk van de titelloze tweede plaat van dit veelbelovende gitaargroepje uit San Diego. Met de kersverse nieuwe plaat ‘Strapped ‘ was ons enthousiasme echter een beetje geluwd. Niet dat het daarom een slecht album zou zijn, verre van, maar omdat The Soft Pack hierop een beetje te veel naar pop neigde, en dat ten koste van de venijnige gitaarrock.
Ook op het podium wist The Soft Pack ons niet zo bij het nekvel te grijpen als wij stiekem hadden gehoopt. Enerzijds hoorden we wel een fris en aanstekelijk geluid met beduidend knappe songs, anderzijds misten we een beetje de uitspattingen die we bijvoorbeeld bij een verwant groepje als Cloud Nothings wel kregen enkele maanden geleden in De Kreun .
The Soft Pack is het iets breder gaan zoeken met luchtige en hitgevoelige songs als “Tall Boy” en “Bobby Brown”, waarin keyboards en alt sax een knappe rol speelden, maar we genoten vanavond toch nog altijd meer van door wilde en prikkelende gitaren aangestoken songs als “Parasites” en “Come On”, niet toevallig twee tracks uit de vorige plaat. Op hun beste momenten kwam The Soft Pack in de buurt van The Feelies en The Pixies, en dat is iets wat kan tellen. Elders misten ze dan weer een beetje de drive om constant te blijven boeien en leken ze een beetje onwennig, alsof ze bang waren te veel uit de bol te moeten gaan.
The Soft Pack is ook zo een typisch Amerikaans college bandje. Een uitgesproken rock’n’roll imago is hen totaal vreemd (zie ook weer The Feelies), ze menen het echt met hun muziek maar het ontbreekt hen nog een beetje aan het nodige vuur, hoewel ze in de Trix een paar verdomd goeie songs lieten horen.
We hebben er dus het volle vertrouwen in dat het wel goed komt, want die jongens hebben nog zeker niet alles laten zien en horen.
Beloftevol groepje, noemen ze dat dan. Wordt vervolgd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-soft-pack-31-01-2013/
Organisatie: Trix , Antwerpen
“This City Is dead”, weerklinkt het in een nummer van London Bullet, een punkband uit Deinze. Het nummer is dik anderhalf jaar uit en het lijkt alsof het stadsbestuur sindsdien in actie geschoten is. Plots wordt de legendarische concertzaal De Brielpoort (The Clash, Sonic Youth, Ramones, AC/DC, Blur,…) opnieuw gebruikt voor optredens. Na geslaagde passages van Status Quo en Motörhead was het nu de beurt aan de peetvaders van de Celtic punk, de Dropkick Murphys.
Streetpunkers The Agitators mochten de aftrap geven. De voetbalmetafoor staat hier niet toevallig. Ze hadden songs als “4 Minutes” over de overwinning van De Rode Duivels tegen Nederland in ’85, maar ook R Antwerp FC, The Great Old, is een grote inspiratiebron. Bovendien werden de refreinen meegescandeerd met gebalde vuist door de fans op de eerste rijen, alsof ze een voetbalploeg stonden aan te moedigen.
De Britse invloed konden ze moeilijk verbergen. Het zat ‘m niet enkel in de muziek (invloeden: Sham 69, Cockney Rejects, Cock Sparrer,…) maar ook in de klederdracht, allemaal waren ze keurig uitgedost in een Fred Perry polo.
Je merkte wel dat dit niet de band’s natuurlijke habitat was, en als een zaal als De Brielpoort halfleeg is, gaat het geluid als snel tegen zitten. Ondanks alles deden The Agitators het voortreffelijk en betrapten we onszelf tegen het einde toe ook op het meezingen van de refreinen, mét gebalde vuist. “Oi! Oi! Oi!” Antwerp eerste klas.
Frank Turner is big in thuisland Engeland. Vorig jaar verkocht hij nog de Wembley Arena uit (dus niet het stadion, maar de aangrenzende zaal, waar toch ook een dikke dertienduizend man in kan). Begeleid door The Sleeping Souls begon hij met “If I Ever Stray” en het zat meteen goed. Het werkt natuurlijk ook dat Frank Turner zo’n aimabele gast is. Hij straalt iets uit wat ook Brian Fallon (The Gaslight Anthem) heeft en Joe Strummer had: U en ik verschillen in wezen niks van elkaar. Ook al ben ik het die hier staat, het kon even goed uw buur, beste vriend of jijzelf geweest zijn.
De twee sterkste nummers waren “Photosynthesis” (“I won’t sit down, I won’t shut up and most of all I will not grow up) en het “I Still Believe”, dat staat voor alles waarin hij gelooft, naar eigen zeggen: The Beatles, The Stones, Black Flag, The Ramones, gitaren, drums en poëzie.
Voor iedereen die het nog niet wist: ondanks de kilts met tartanmotief, de shamrock in hun logo, de banjo’s en de occasionele doedelzakken, komen Dropkick Murphys niet uit Ierland of Schotland, maar uit Boston, Amerika.
Ieren of niet, sfeer met zich meebrengen doen ze wel. “The Boys are back and they’re looking for trouble” klonk het in hun opener, dat het publiek in opgejaagd wild transformeerde, waarbij liters bier verloren gingen en ongeveer evenveel zweet de poriën verliet (“who needs going to the gym when you can go to The Murphys?!”). We kregen om de haverklap een crowdsurfer over onze hoofden heen. Waarvan sommigen in kilt, voor de gelegenheid mét onderbroek. Oef.
De wet van The Murphys met als formule: een beetje Pogues en een flinke scheut punk, werkt! En dat doet het al 17 jaar en 8 albums lang. De setlist teerde overigens vooral op materiaal uit het achtste album ‘Signed and Sealed in Blood’, dat eerder dit jaar uitkwam. Wat niet wil zeggen dat de fans de teksten nog niet kenden. Integendeel, ieder nummer werd gretig meegezongen, alsof het hun lijfliederen betrof.
Na zo goed als ieder nummer werd er trouwens “Let’s go Murphys” gescandeerd, alweer waanden we ons in een voetbalstadion.
“Johnny, I Hardly Knew Ya”, een herwerking van Clash nummer “English Civil War” en de indrukwekkende karaokeversie van “Shipping Up To Boston” (wat je letterlijk mag nemen, zanger Al Barr zong geen woord!) waren de hoogtepunten van de reguliere set.
De bisronde werd een nog groter spektakel: alle vrouwen werden op het podium gevraagd voor “Kiss Me, I’m Shitfaced”, tot ergernis en jaloezie van vele mannen die ook het podiumbeest wilden uithangen. Het is eens iets anders, dat de vrouw bevoordeeld wordt in deze patriarchale maatschappij. Frank Turner nam de lead voor zijn rekening tijdens de laatste nummers, waaronder een cover van AC/DC klassieker “TNT”, waarbij vooral bleek dat Turner een steengoede zanger is.
“After all, who would’ve thought, something as simple as rock’n roll would save us all?”, klonk het in “I Still Believe” van diezelfde Frank Turner. Beter kunnen wij de avond niet omschrijven, en dat op de vooravond van gedichtendag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-agitators-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/frank-turner-30-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dropkick-murphys-30-01-2013/
Organisatie: Heartbreaktunes
Hij maakt platen om op te treden, liet hij zich onlangs ontvallen. Twee jaar voor zijn pensioengerechtigde leeftijd en nog minder dan twee na zijn laatste ‘Arno Brusseld’ is het weer van dat. Zijn cd ‘Future Vintage’ ligt er, Arno zelf staat er weer. Of het is wennen of het is nostalgie of het is dat zijn laatste schijfje wat doordeweekser is, maar het waren vooral zijn oudjes die het concert droegen.
Oudjes op en veel ‘bijna-oudjes’ voor het podium. Het gevolg was dat de vlam in de Kortrijkse Kreun niet in Bengaals vuurwerk ontstak. Het was nochtans een West-Vlaams thuispubliek (het eerste in zijn tour) voor de uitgeweken Oostendenaar, maar de volledige betovering beet maar toe bij zijn TC Matic-werk en enkele andere oude krakers.
Met de deur in huis viel hij binnen: ‘Content dat iedereen betaald heeft’ waarna hij opende met “We want more” en “Je suis fantastique”. Qua titel inhoudelijk allebei toepasselijk- zo zo achteraf blijken - , maar het was wat lauwtjes opwarmen waarna hij met een strak “Que Pasa” voor het eerst wat goud van oud opdiepte.
Arno is echter nog altijd een podiumaddict en de bühne blijft zijn terrarium. Vocaal belichaamt hij de schrapende passie en de absurdistische vertelsels die hij ertussen duwde kregen heel de zaal stil, wat niet van alle (soms ook intiemere) nummers kon gezegd worden. De tooghangers achteraan hadden soms - jammer genoeg - meer oor naar elkaars verhalen dan naar sterke en bij momenten melancholische ogenblikken à la “Lola” en “Dis pas ça à ma femme”.
Zijn tussenschuivers waren echter hilarisch surrealistisch. Over de tetten van zijn mémé waarmee ze een boer van zijn ‘pèrd’ kon slaan (“Lola”), zijn bijna-schoondochter, de coiffeuses van Abba, de soldenvibrator die fantastisch werkt als mixer voor ‘mousse de chocolat’, knipogende ‘mussels’ (“Comme à Ostende”), Johnny ‘Vacances’ Holiday en de lippen met twee merguezen, …
‘Future Vintage’ – een zalige titel trouwens – kon moeilijk op tegen de woordelijke zever en de muzikale traditie in het lijf van ons (inter)nationale rockembleem. En dat moet ook Hij geweten hebben, want hij mixte zijn set niet met een mousse-de-chocolat-vibrator zomaar ineen. Zijn kapstok hing vol haken uit de tijd, eindigend met “O La la La” en “Putain Putain” en bissend met “Vive ma liberté” en het cimbalencircusnummer “Bathroom Singer”.
Hij had zich helemaal ‘gesmeten’, zijn publiek niet echt, al was het achter alles meer dan genietbaar. ‘Ik ben oud geboren en zal jong sterven’, zei Arno ooit. Wij hopen dat hij muzikaal niet te jong meer wordt. Geef ons maar goud van oud, al is die oude op een podium nog altijd wel puur goud. Samen met de onvermijdelijke Serge Feys natuurlijk.
Setlist: 1. We Want More 2. Fantastique 3. Que Pasa? 4. Elle pense quand elle danse 5. I Don’t Believe 6. Ratata 7. Ca plane pour nous 8. Lola 9. Die Lie 10. Je veux nager 11. The Parrot Brigade 12. Dis pas ça à ma femme 13. Quand les bonbons parlent 14. Black Dog Day 15. Comme à Ostende 16. Hot Head 17. Les yeux de ma mère 18. Show Of Live 19. With You 20. O La la La 21. Putain Putain 22. Vive ma liberté 23. Bathroom Singer
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-30-01-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Wie is Conor Oberst ? Het is een sing/songwriter, een muzikale duizendpoot en multi-instrumentalist. Hij is de leader van Bright Eyes, een groep in wisselende groepsbezetting, in 1998 opgericht, en waarvoor hij 11 albums heeft uitgebracht. Hij werkt niet alleen mee aan verschillende projecten (Desaparecidos, The Mystic Valley Band, Monsters Of Folk, etc.), maar heeft ook een solocarrière. En het is in zijn eentje dat hij opnieuw naar Brussel kwam, een bezoekje brengen aan zijn trouw publiek, dat hij - ondanks zijn relatieve anonimiteit (althans binnen Europa) – wist te veroveren, onder andere dankzij zijn prachtige album ‘I’m Wide Awake, It’s Morning’ , in 2005 uitgebracht. En ondanks zijn relatieve onbekendheid was het concert van het kleine Amerikaanse genie van die indiefolkende stijl al geruime tijd uitverkocht…
De 33-jarige Amerikaan van Omaha City (geboren op 15 februari 1980) stelt ons een rijkelijk, diepgaand repertoire voor. Hij zit meestal neer en een akoestische gitaar vergezelt hem. Hij wordt ondersteund door twee assistenten, Ben Brodin en Simy Stone, die de viool, xylofoon, elektrische gitaar of piano voor hun rekening nemen en op die manier meer kracht geven aan de composities. We krijgen de mooiste parels uit zijn repertoire te horen; in het bijzonder “At the Bottom of Everything”, “Classic Cars” en het zeer ontroerende “First Day of My Life”. Aangezien hij zijn inspiratie haalt uit de traditionele folk, slaagt Conor erin om de kwaliteit van zijn uitzonderlijke stem in de verf te zetten. In aandoenlijke eenvoud keert hij terug naar de wortels van de folk, namelijk die van de grootste Amerikaanse songwriters (Léonard Cohen, Daniel Johnston, Townes Van Zandt, Elliott Smith, etc.).
De set kan oppervlakkig, een beetje monotoon en misschien zelfs stijf lijken, maar de interpretatie van de artiest uit de VS bezit dat beetje meer dat het verschil maakt. En dat is ruim voldoende om gecharmeerd te geraken. Hoe kan je inderdaad weerstaan aan klassiekers zoals “Lua”, dat als bisnummer wordt gebracht, als er zoveel intensiteit in zit. Je zou voor minder over je hele lichaam rillingen krijgen.
Alvorens terug te keren naar zijn vele gemeenschappelijke avonturen, heeft Conor Oberst ons een optreden bezorgd dat zowel mooi als intimistisch was, en dat evengoed in uw living of salon had kunnen plaatsvinden, bij een gezellig plekje aan het haardvuur…
Alexandre Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na een jaar afwezigheid kwam The Script nog eens naar België. Vorst Nationaal zal het geweten hebben achterna, ook al was het niet uitverkocht.
Het voorprogramma werd verzorgd door The Original Rude Boys, uit Dublin, Ierland. Een 5-tal dat een mengeling brengt van Keltische hiphop-rock. De ukelele gaf het Ierse gevoel nog meer door die typische sound. Na een tijdje werd het ietwat monotoon, maar ze waren wel een fijne opwarmer. En ze brachten hun publiek in de sfeer voor The Script: bij hun laatste nummer vroegen ze wie er een gsm bij zich had, en ze konden deze klaar houden voor het 1e nummer van The Script. Een ‘traditionele groepsfoto’ met het publiek werd genomen. Toffe gasten …
The Script, doorgebroken in 2008 met hits als “Break even” en “The man who can’t be moved” staat voor een mix van sterk drumwerk ( Glen Power ), uitwaaiende gitaren ( Mark Sheehan ) & de Keltische soulstem van Danny O’Donohue. Typische radiotunes met een combinatie van soul, hiphop en onvervalste pop. Je waant je in het era van Top of the pops. Het 3e album, ‘#3’, kwam amper aan bod, maar het waren wel de sterkste nummers dat ze eruit selecteerden . Wat de setlist zeer uitgebalanceerd maakte, en eigenlijk een soort ‘best of’ was. De symbiose van een zeer effectief podium, 3 lichtpilaren en een reuzenscherm met sterk camerawerk van de PA, evenals de chemische interactie met het publiek maakte dit een zeer geslaagde live gig.
Het Ierse trio, ook uit Dublin, was vanavond een 5-tal. De boysband werd versterkt door een extra keyboard en gitarist. Zo kreeg gitarist Mark Sheehan wat extra volume en ook meer ruimte om z’n ding te doen. Want Mark neemt toch een deel van de vocals op zich, en kon zich zo meer uitleven. Typisch The Script: waar een andere band z’n extra back-ups ‘wegmoffelt’ of ‘onderbelicht’ , werden deze jongens uitvoerig bij de band betrokken.
De zaal ontplofte meteen toen de band opkwam en Danny al na 30 seconden tussen de gillende massa stond. “Good ol’ days” is een ideale opener. Op een gedreven ritme met uitstekend drumwerk van Glen en de rapteksten heb je het publiek direct mee. En daar waar Danny soms tekortschoot, zingen terwijl je hemd van je lijf gescheurd wordt, lijkt me niet evident, sprong Mark bij. De performer in Danny kwam boven toen enkele fans het refrein van “ We Cry” uit volle borst mochten meezingen. Een eerste hit volgde al met “Break even”. Zeer sterk drum- en gitaarwerk duwden hier de stem van Danny bijna weg, nog een reden om te stoppen met roken Danny.
Voor “Science & Faith” en de hit “ The man who can’t be moved” nam Danny zelf ook het keyboard voor zich. Wat extra coördinatie vergde voor Danny, aangezien hij graag met de armen zwaait om de menigte mee te krijgen. Hij liet ook z’n appreciatie blijken voor het publiek door te verwijzen naar daar waar het voor hen begon, een klein zaaltje in Brussel, voor een paar honderd man, en nu een Vorst Nationaal kan vullen. Mark leidde dan “ If you could see me now” in, een ode aan z’n beide overleden ouders en de overleden vader van Danny. Opvallend was dat het grote videoscherm werd ‘omgetuned’ naar 3 machtige lichtpilaren en zo de song toch iets macaber kreeg. “ Before the worst” doet me wat terugdenken aan de jonge Eminem. Opnieuw een mooie chemie tussen de leadzanger ( aan keyboards ) en de gitarist. Bepaalde arrangementen van “ If you ever come back” doen me sterk denken aan die ander band uit Dublin, U2. Het gitaarwerk op de achtergrond heeft veel weg van “City of blinding lights”. Een voordeel als je een extra gitarist op het podium staan hebt. Het samenspel van de 3 lichtpilaren en het videoscherm gaven je het gevoel in New York te zitten.
De videowall werd ingeschakeld om ook de traditionele ‘groepsfoto’ te maken. Iedereen mocht/moest gek doen, maar de met 2 handen gevormde hartjes vulden het grote scherm.
De extra opgetrommelde keyboard player was jarig en werd ondertussen ook in de bloemetjes gezet en mocht een Corona ad fundum soldaat maken.
“We’ve got a few people who wanna say hello to you”,” we’re gonna sing a song if you don’t mind”. Hilarisch en tegelijk briljant. Dit wordt waarschijnlijk een hit bij de fans die er bij waren. Voor “Nothing” had Danny een gsm gevraagd en een nummer van een ex-vriendje klaar te zetten. Hij zong het volledige lied met die gsm aan. Arme jongen.
4 gitaristen op het podium! Zelfs drummer Glen nam de gitaar erbij voor de prachtige ballade “ I’m yours”. Heerlijk rustpunt. Kleine detailkritiek: bij het inzetten van “6 degrees of separation” vroeg Danny om iets meer gitaarvolume aan de PA, maar de fluittoon liet de start van het lied een beetje de mist ingaan. Ook moesten Danny & Marc alle zeilen bijzetten om boven de joelende menigte uit komen. Afsluiter van dienst was “For the first time”. Een geluk dat dit een meezinger is, want Danny z’n stem was bijna op.
Om de zaal helemaal plat te branden kregen we als extra’s: “You won’t feel a thing” en “Hall of fame”. Dat Mark Sheehan een vakman is, wisten we al. Maar wat een performance bij de opening van “You won’t feel a thing”, begeleid door een prachtige lichtshow. En, hoe krijg je een laaiende menigte helemaal zot? Danny verscheen ineens naast de PA, en wurmde zichzelf dan door de laaiende menigte! Hoe hij dat heelhuids klaargespeeld heeft, is me nog steeds een raadsel. Jammer dat door het trek- en duwwerk tamelijk veel van Danny’s stem verloren ging. En “Hall of fame”, ik vraag me nog steeds af wat de inbreng is van Will.i.am, behalve dan enkele yeah’s? Mark vervangt de ster probleemloos en dit lied is zonder twijfel de volgende hit.
The Script is een live band, en blijft groeien. De volgende plaat gaat er bij de fans in als zoete broodjes. Wie nog twijfelt de volgende keer, koop dat ticket en kom uzelf overtuigen. You won’t regret !!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-1-26-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-script-2-26-01-2013/
Organisatie: Live Nation
Doe Maar deed de Antwerpse Roma aan in oktober 2012 en onze hoofdredacteur zag dat het goed was. Voor onder de kerstboom vroeg hij erna een ticket voor hun gig in de Lotto Arena in januari. En hij kreeg het, maar wij graaiden het weg, want we wilden zelf wel eens weten hoé goed Hollands ‘meest populaire band ooit’ wel nog is. ‘Glad ijs’ is de naam van hun tournee én evenzo was de weg er naartoe bij de laatste vrieskou. Maar de oude knarren schaatsten als in hun beste tijd, dertig (!) jaar geleden.
Een kwartiertje voor Vrienten en maats zich aandienden kwam een schijnbaar sober viertal het podium opgestapt en ze kondigden zichzelf aan als ‘Herman in een bakje geitenkwark’. Te vinden op www.geitenkwark.nl. Wel, moet je even aanklikken ! Het kwartet springt na de zomer in Antwerpen met hun theatertournee nog eens binnen. Misschien houden we het geen anderhalf uur vol, maar het kwartiertje a capella zever was grappig en kwaliteitsvol. Leuk, dachten niet enkel de Hollanders in de zaal.
Want ze waren er ook in Antwerpen, onze noorderburen en niet enkel op het podium. Ook voor hen was het ‘misschien de laatste keer dat je Doe Maar kan zien’, zoals Vrienten het onderstreepte. ‘En we hebben zin in een feestje, we hebben tijd.’
Hadden wij ook. Net als de rest van het kraaiepootjespubliek. Geen rimpelrock, maar de leeftijd was een duidelijk gemeenschappelijke topic, al hadden enkelen het gedurfd hun kids mee te brengen. Niet dat die er veel plezier aan beleefden. Los van het feit dat zij niet weten wie Doris Day is of niet beseffen dat in Koude Oorlogstijd ‘de bom’ een dreiging was, het is allemaal wel voorbij en de teksten zitten vooral in het collectief geheugen van de veertigplussers onder ons die zich herinneren dat Henny Vrienten, Ernst Jansz, Jan Hendriks en Jan Pijnenburg al in 1984 (veel te vroeg) het einde van de band aankondigden.
Ze kwamen nog eens terug ja, in 2000, zelfs met een album (‘Klaar’). Maar dat is ook aan ons voorbijgegaan. Wij kwamen naar Antwerpen om mee te wiegen op die hits van weleer. Ja, wij konden ze zelfs meezingen. Wegens ook al ouder en vooral wegens simpel aanstekelijk en een wiegende ska-reggae-gehalte.
De drie dragers vooraan: gitarist Hendriks geflankeerd door de stemmen van Vrienten en Jansz, de rest er achter op een verhoog. Ze zetten zachtjes in met “Doe maar net alsof” maar het middenplein deinde al meteen bij “Zoek het zelf maar uit”. Vrienten testte daarna de zwaarte van zijn zaal door simpelweg na enkele noten gewoon “Okee” te yellen en het volk de rest te geven. Dat lukte deels.
Pas toen volgde het bedankje met de meegift dat ‘het voelde alsof ze nooit weggeweest waren en dat ze vanavond alle tijd hadden en zin in een feestje.’ Het zou inderdaad een dik twee uur durend concert worden.
Jansz nam over met “Heroïne” waarop “Nachtzuster” volgde met daarna een boodschap voor alle mensen die uit andere landen gekomen waren om hun geluk in Europa te vinden. “Ruma Saja” dus, een ode aan Jansz’ vader. En het klonk allemaal echt Doe Maar, niets verval. Het was genietend herkennen of herkennend genieten, even terug de jeugd in.
En toen riep Vrienten het ‘geheim wapen’ naar voor, zijn ‘tuinkabouter’, alias omnimuzikant Joost Belinfante die op indrukwekkende zijn liefde voor “Nederwiet” oftewel de Cannabis Sativa Hollandia verkondigde. Een moment om in te kaderen want het bracht de Arena in hogere sferen.
Het werd even terugschroeven, al vroeg Vrienten na “Hetzelfde meisje” bij “Hé, hé” om een achtergrondkoortje van 7.000 man. Dat lukte weer maar deels, maar het dak ging daveren bij “Sinds 1 dag of 2 (32 jaar) “, de song waarmee Doe Maar indertijd écht doorbrak.
Knap opgebouwd, zo bleek de set, want na alweer een rustiger ‘tussennummer’ (“De eerste x”) floot hij letterlijk “Is dit alles” op gang waar het tweede hele-zaal-zangmoment een succes was.Net voor “De vrolijke padvinder” kreeg Vrienten een papier onder de neus geschoven. ‘Dit lees ik niet’, lachte hij. ‘Er is een lamp kapot’.
Maar na “Dansen met Alice” stond de karweidienst van de Lotto-Arena er toch op om één van de lampen boven de artiesten eruit te halen. ‘Ik heb al veel meegemaakt, maar dit nog nooit. Je hebt mijn leven gered’, grapte hij nog.
Er volgde een heel sterk gearrangeerde versie van “Radeloos” en na “Alles gaat voorbij” mijmerde hij ‘Wie weet is dit onze laatste keer in België. Daarom rekken we het zo lang mogelijk’, grappig genoeg tegengesproken door “Tijd genoeg”.
Een volgend hoogtepunt was ongetwijfeld “Pa”, een ode aan Vrientens eigen intussen overleden vader. Een voorbode voor nog meer ‘gekende en bekendere’ nummers, te beginnen met “Doris Day” nauw aangesloten door “Belle Hélène” en “Smoorverliefd”, mooi om te eindigen en de massa naar meer te laten hunkeren.
Bisnmmer 1 startte met Pijnenburg alleen op het podium achter de drums, maar stilaan sijpelde iedereen binnen voor “1 nacht alleen”, gevolgd door “De bom” waarna – toen die bom daadwerkelijk geluidsmatig gevallen was – de band in het donker afstapte om nog één keer terug te keren voor “Je loopt je lul achterna” .
Jeugdnostalgie, puur en onversneden. Geen blaadjes, maar alleen de hoesjes van de zaadjes. Vrienten en zijn Jansz-maten hadden alles muzikaal fijn getrieerd. En daar krijg je geen koppijn van, je werd alleen lekker high, als een Vlaamse papegaai, daar die avond op dat glad ijs in Antwerpen. Jep, Doe Maar. Is dit nu echt alles?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bakje-geitenkwark-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/doe-maar-25-01-2013/
Organisatie: Live Nation
De meningen over Paul Banks (aka Julian Plenti, aka frontman van de alom bekende band Interpol) zijn verdeeld. Volgens sommigen zijn z'n soloprojecten beter dan Interpol, volgens anderen kan er nooit ofte nimmer aan de genialiteit van ‘Antics’ of ‘Turn On The Bright Lights’ getipt worden. Over één iets lijkt iedereen het wel eens te zijn: Paul Banks is niet Interpol light, en dat is maar best ook.
Ook tijdens de passage door de AB in Brussel op vrijdag 25 januari werd dit opnieuw duidelijk. Het enige van Interpol die je kon herkennen was de stem van Banks, die er trouwens een fraaie set neerzette. Banks solo klinkt helemaal niet als de post-punk van zijn vroegere band. Er zijn heel wat meer elektronische invloeden en synths te horen, en de muziek is gewoon ook een stuk rustiger. Zweverig, zeggen enkele critici. Atmosferisch lijkt een beter woord. Rustiger, misschien, al klinkt het live sowieso een stuk harder dan op het album.
Bijna het volledige ‘Banks’ album passeerde de revue (met “Another Chance” als enige afwezige), aangevuld met zevental goed gesmaakte songs van ‘Julian Plenti Is… Skyscraper’, het werk van Paul Banks' alter ego. Een klassiek rock concert kon je dit niet noemen: geen schreeuwend publiek, geen 'devil horns' in de lucht. Wat er wel was, was een ingetogen sfeer, een rustige en beheerste zanger die wederom zijn gitaarspel in de schijnwerpers zette en die ervoor koos de muziek voor zichzelf te laten spreken. Als hij zich af en toe al eens durfde verliezen in de muziek en het momentum van de songs even verloren ging, wie neemt het hem kwalijk? Het publiek, dat de AB trouwens bijlange niet vol kreeg, bleef rustig; maar dit kon evengoed door aandacht als door verveling zijn.
Geen greintje Interpol te bespeuren bij Banks dus, maar de consensus spreekt: dit was ook helemaal niet nodig.
Setlist
Skyscaper; Fun That We Have ; I'll Sue You ; Only If You Run ; Arise, Awake; Goodbye Toronto ; Fly As You Might ; No Chance Survival ; Young Again ; Lisbon ; Over My Shoulder ; No Mistakes ; The Base ; Paid For That ; Summertime Is Coming
Encore
On The Esplanade ; Games For Days
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/willow-25-01-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-banks-25-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een begenadigde sing/songwriter is ze , de Amerikaanse Aimee Mann , een veelzijdige artieste, die ideale ‘fauteuil’ luisterpop brengt. Rootspop die een sfeervolle, melancholische ondertoon heeft, en als we het recente ‘Charmer’ op nahouden , horen we luchtige suikerzoete pop, uiterst subtiel en gelaagd , zonder echt ruig uit de hoek te komen . Tekstueel de combinatie emotie, charme versus maatschappijkritiek.
Vergeten we niet een pak jaar terug haar bijdrages van de soundtrack ‘Magnolia’, die de doorbraak naar een breder publiek betekenden en haar een Oscar nominatie opleverde. Ze is ook nog actrice en heeft recent een musical geschreven, maar dat project staat door o.m. budgetproblemen ‘onhold’. Verder is ze een bedreven, actieve artieste op facebook en twitter. Op haar website stond er nog een onbeduidend twittertje dat ze zo blij is hier in België te mogen zijn samen met een die andere Amerikaanse sing/sonwriter Ted Leo, die solo meer weerhaken in z’n pittige sound stopt; Aimee heeft een aantal nummers meegespeeld; die de songs naar een hoger niveau brachten. Mooi.
De intieme setting van de Balzaal was een terechte keuze om het ‘herfstige ‘ materiaal van Mann volledig tot z’n recht te laten komen, en haar fans de optimale kans te bieden te genieten van haar materiaal.
Aimee Mann - Een overtuigende, standvastige dame , een warme persoonlijkheid, die omringd werd door uitstekende muzikanten . Toetsen en synths zorgden voor het klankenpalet, naast het kenmerkende gitaarspel , de drums en bas . En op het podium is ook haar producer te zien, die instaat voor de recente platen en zelfs door het andere icoon Lucinda Williams enorm wordt gerespecteerd .
Natuurlijk kwam het laatste materiaal in de spotlights als “Disappeared”, “Gumby” en de sterke knappe single “Labrador”, die heel wat airplay kreeg op Radio 1, maar eerlijkheidshalve meer verdient . Ted Leo kwam er bij op “ Living a lie” , op plaat met James Mercer van The Shins; het klikte goed . Boeiend , net als de titelsong van ‘Charmer’ .
Ook al brak de snaar van de lead gitarist , het werd goed opgevangen en een paar songs werden soberder gespeeld .
Solo hoorden we een gevoelige “Save me “ en “Wise up” op akoestische gitaar en piano van die soundtrack ‘Magnolia’ , maar ook haar ‘american way of live’ werd in de verf geplaatst; soms een beetje teveel typisch Amerikaans in haar bindteksten. Stijlvol grossierde ze met de goed afgestemde band in haar rijkelijk gevulde oeuvre en kregen we deels meeslepende, intens spannende, snedige , potige rockers als “Slip & roll” , en “It’s not safe”.
De gekende rustige oudje “The 4th of july” en “Deathly” bepaalden net als bij voorgaande gigs de bis.
Al twintig jaar is de voormalige ‘Til Tuesday frontvrouw bezig , met Lucinda Williams en Emmylou Harris als achterban. Een goede performance, goede subtiele, sprankelende nazomerse pop zonder al te veel verrassingen. Soms moet dat niet meer zijn …
Organisatie: Democrazy ism Greenhouse Talent
Liefhebbers van slowcore en americana kennen Mark Eitzel al sinds medio jaren ‘80 als de enigmatische frontman van het onwaarschijnlijk miskende American Music Club, een groep waarvan overigens niemand ons momenteel kan verzekeren of ie nog bestaat of niet. Sinds de eerste split van deze band in '95 heeft de Amerikaanse chroniqueur ook in zijn eentje een niet onaardige cult aanhang verzameld, o.a. dankzij een stuk of tien indringende solo albums.
Wie de getormenteerde wereld van Eitzel binnenstapt houdt best enige dosissen prozac binnen handbereik; bij het doorgronden van ‘s mans van tristesse en weltsmersch doorwrongen liedjes loop je zo tegen een depressie aan, maar toch is Eitzel geen treurwilg van het zuiverste soort. Aan alles wat hij op plaat zet is immers een ferme scheut cynisme en zelfspot toegevoegd, waardoor je de Amerikaan en zijn muziek niet altijd au sérieux moet nemen en op den duur zelfs nog amusant gaat vinden.
Amper een 50-tal liefhebbers van het betere levenslied vonden afgelopen zondagavond een sneeuwvrije route naar de Balzaal van de Gentse Vooruit om Mark Eitzel’s Warm Gentle Rain aan het werk te zien. De bijna 54-jarige Amerikaan liet zijn nieuwe groep bij aanvang nog even sudderen in de coulissen, en trapte in zijn dooie eentje af met “Western Sky”. Eitzel blikte deze parel 25 jaar geleden in met zijn makkers van American Music Club ten tijde van hun eerste opus magnum ‘California’. Achteraf zou trouwens blijken dat meer dan de helft van de avond was gestoffeerd met songs van Eitzel’s vorige groep; met “What Holds The World Together” (‘94), “Apology For An Accident” (‘93), “Firefly” (‘88), “Patriot’s Heart” (‘04) en “Outside This Bar” (‘87) werd een ferme brok Amerikaanse slowcore geschiedenis opgediept die het songschrijverstalent van Eitzel nog maar eens dik in de vitriool zette.
Met zijn slordige baard, versleten zwart fluwelen vest en wollen muts cultiveert Eitzel maar wat graag het imago van de intellectuele loser die de blutsen in de American Dream als onuitputtelijke inspiratiebron aanziet.
Als het over klappen incasseren gaat kan de Amerikaan overigens ook zelf getuigen als ervaringsdeskundige. Een levenslange liefde voor Koning Alcohol en een lange revalidatie na een hartaanval in 2011 lijken op zijn door merg en been snijdende croonerstem echter maar weinig vat te hebben gehad. Zijn drie muzikale makkers op keyboards, standup bas en drums zorgden bovendien voor een soort late night jazz sfeertje waarin Eitzel’s hoogste en laagste noten zich kiplekker voelden. Waarschijnlijk bij wijze van zelftherapie moest de getormenteerde Amerikaan tussen de nummers door altijd wel even iets kwijt. Of het nu ging over zichzelf, zijn ex-lieven of de vriendinnen van zijn ex-lieven, de laconieke Eitzel bleef de cynische one-liners maar onhandig uit zijn mouw schudden.
Met de steun van een vriend die het grote lot had gewonnen nam Eitzel vorig jaar met het indringende ‘Don’t Be A Stranger’ sinds lang nog eens een album op in een professionele studio met een stel gerenomeerde studiomuzikanten én met muzikale vrienden Pete Thomas (Elvis Costello & The Attractions) en American Music Club gitarist Vudi. In de Vooruit plukten Eitzel & co daar een trits nummers uit, te beginnen met het o zo typerende openingsnummer “I Love You But You’re Dead”. Het kon zo mogelijk nog ironischer met het autobiografische “Oh Mercy”, waarin Eitzel het gevecht met de eenzaamheid aangaat door zich ongevraagd op allerlei feestjes uit te nodigen om er vervolgens te eindigen als partycrasher; of ongemeen grappig met “Costume Characters Face Dangers In The Workplace”, wat zou geïnspireerd zijn door de toenemende agressie op kostuumacteurs in Amerikaanse Disney parken.
Aan de vooravond van Blue Monday, volgens de populaire overlevering de meest depri dag van het jaar, was het heerlijk vertoeven in het aanstekelijke gezelschap van een beautiful loser als Mark Eitzel. Toen de volgende morgen mijn weer eens veel te late trein volgepropt zat met ugly winners kon dan ook werkelijk niemand de cynische lach op mijn smoelwerk plaatsen. Je bent bedankt, Mr. Eitzel
Organisatie: Democrazy, Gent
Het belooft een aparte avond te worden. Praga Khan klimt opnieuw naar boven, is toe aan z’n zilveren jubileum en komt in 2013 aandraven met nieuw werk, ‘Soulsplitter’.
Praga Khan - Muzikale ervaringen om u tegen te zeggen: een ‘back to basic’ sound van frisse, bezwerende en krachtige electropop en grensverleggende theatertours van spitsvondige technologie en interactief spektakel onder het ‘everybody is an artist’ - princiep. Maurice Engelen , een man, die zichzelf steeds probeerde uit te vinden.
Engelen en Co - Ze zetten in met “Jeniffer” en de bom barst. Helaas is de explosie van korte duur. Bijna onmiddellijk melden microfoonproblemen zich aan. Het kleinood wordt snel en vakkundig gewisseld maar zorgt toch voor een versie van “Love” met veel minder tekst dan anders. Swat, een technisch euvel wordt makkelijk vergeven. De set gaat verder, helaas met hoogtes en laagtes. Engelen komt maar niet helemaal los en dat weerspiegelt zich op het publiek. Het valt net iets te veel op dat Praga Khan net uit zijn winterslaap is. De drums (of de delen ervan die live gespeeld worden) zijn vaak volledig naast de kwestie en de gitaar is hier en daar té vals om door de vingers te zien.
Bij 3 opeenvolgende nummers uit de nieuwe plaat is er wat verwarring in het publiek, maar laten we dat wijten aan het feit dat de plaat nog gloednieuw is.
Dat Engelen een icoon is, en dat wat hij gedaan heeft voor de muziek onomkeerbaar is, staat buiten kijf. Dat bewijst het laatste deel van hun set, waarin we mogen genieten van een Maurice Engelen die eindelijk zijn draai vindt en hits van weleer speelt zoals “Picture this” , “Lonely”, “Isolation”, “Phantasia” en “Breakfast in Vegas”.
De machine die Praga Khan vroeger was, lijkt tijd nodig te hebben om weer op te starten en voelt voorlopig nog aan als ‘Praga Khan Light’. De obligatoire wulpse danseressen waren er, zij het in een ietwat gecensureerde versie en de gretig gebruikte videobeelden verdienen wel eens een update.
Praga Khan liet weten dat ze ook de zomerfestivals volledig zien zitten. We kijken er naar uit en hopen dat het beest tegen dan volledig ontwaakt is en we de energie van weleer weer keihard in ons gezicht gesmeten krijgen.
De afsluiters van het optreden, “I sit on acid” en “Power of the Flower”, geeft ons een glimp uit het verleden en hopelijk een voorsmaakje van een Praga Khan dat ons weer spontaan doet bewegen van bij de eerste noot.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/praga-khan-17-01-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De legendarische Ierse band Clannad is bekend vanwege zijn prachtige, sferische, Ierse muziek met een loepzuivere, dromerige samenzang. De stem van Moya Brennan (Máire Ní Bhraonain), is één van de mooiste vrouwenstemmen, naast die van Lisa Gerrard van Dead Dance. Haar stem is het hart van Clannad en van hun harmonieën .
Clannad ontstond in 1970, en is samengesteld uit Moya en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. Ze zijn afkomstig uit een dorp ten noorden-oosten van Ierland, Gaoth Dobhair. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime", van 1985 , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’. Merk ook op dat het kleine zusje van Moya, Eithne, beroemd werd onder de naam Enya.
Sinds 2007 treedt Clannad nog slechts sporadisch op. Daarom mag dit concert van het gezelschap in de prachtige Antwerpse Stadsschouwburg bijzonder genoemd worden. Gedurende meer dan 2 1/2 uur, nam Clannad ons mee voor een mystieke rit in de Keltische muziek. Er was een bijna religieuze sfeer, vooral tijdens de prachtige traditionele songs, begeleid door de harp van Moya, de Ierse fluit (tin whistle) van Pol of de elektrische bas van Ciaran.
Tussen elk nummer, nam beurtelings de familie Brennan de kans de nummers te presenteren, niet zonder een typisch vleugje Iers humor. Sommige dateren zelfs van uit de 19e eeuw, zoals het prachtige "Een Coinleach Ghlas Fhómhair" (« Magische Groen Herfst"). De muzikale interpretatie van sommige oude composities was erg moeilijk; het was geen evidentie voor het combo om complexere stukken van de albums ‘Macalla’ en ‘Sirius’ te spelen, zoals "Something To Believe In" en "Closer To Your Heart". Tijdens "In A Lifetime" was het de uitstekende toetsenist, Ged Lynch (Peter Gabriel, Goldfrapp), die de stem van Bono moest op zich nemen, op zich een zeer gevaarlijke taak ...
Eén van de hoogtepunten van de show was ongetwijfeld het prachtige "Newgrange", een compositie met new-age accenten , die de diepte en het mysterie van deze archeologische site, gelegen ten noorden Dublin, perfect weerspiegelt.
Het dansend ritme van "Dulaman" gaf Moya de gelegenheid om op het voorplan te treden en het publiek te betrekken in de song door de handclaps. Een fan stond zelfs op om een Ierse dans te beginnen.
Het concert eindigde met de beroemde "Theme From Harry's Game", gevolgd door een ander zeer dansbaar nummer, "Teidhir Abhaile Riu".
Als encore kregen we twee extra’s, "Down by the Sally Gardens", een traditional gebaseerd op een gedicht van WB Yeats, en tot slot de klassieker "Nil Se'n La", een mooi uitgesponnen « lied voor dronken mannen", omfloerst van indrukwekkende solo's van de muzikanten.
De groep gaf een signeersessie na het concert, eens te meer een bewijs van de vriendelijke houding van deze niet gewone band.
Twintig jaar na een onvergetelijke reis naar Ierland, ben ik nu opnieuw bereid te gaan naar dit magische land.
Kijk hier naar een video van het concert, het nummer "Theme For Harry's Game" : https://www.youtube.com/watch?v=raCgqUelYmU
Setlist: Na Buachaillí Álainn ; Maire Bhruinneal ; Crann Úll ; Coinleach Ghlas An Fhómhair ; Eleanor Plunkett / Fairly Shot of Her ; Tower Hill ; Mhorag's na horo Gheallaidh ; Something to Believe In ; A Mhuirnín Ó ; Buachaill Ón Éirne ; An tÚll ; Two Sisters
(Intermission)
Newgrange ; Éirigh Is Cuir Ort Do Chuid Éadaigh ; dTigeas a Damhsa ; Robin (The Hooded Man) / Herne / Ancient Forest / Lady Marian / Action ; In a Lifetime ; Dúlamán ; I Will Find You ; Closer to Your Heart ; Theme From Harry's Game ; Teidhir Abhaile Riú
(Encore)
Down by the Sally Gardens, Nil Se'n La
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clannad-15-01-2013/
Organisatie : Gracia Live
Een nokvol Ancienne Belgique stond voorbije zaterdagavond vol spanning te wachten op Tha Doggfather beter bekend als Snoop Doggy Dogg aka onlangs bekeerd tot Snoop Lion aka Calvin Broadus Jr, maar voor de vrienden, Snoop. Hij liet een dikke veertig minuten op zich wachten, maar toen de dj de eerste tonen van “O fortuna” als intro gebruikte, was iedereen dat snel vergeten.
Met behulp van zijn drie trouwe danseressen komt Snoop met zijn knalrode fluwelen jas als een echte P.I.M.P het podium op. Eindelijk kan dit West Coast feestje beginnen. We beginnen met een heerlijke “G-Funk” intro die het publiek zijn naam laat scanderen. De eerste popper komt eraan met “Signs”. Een silky smooth dansplaatje geproduceerd door de legendarische Neptunes. Justin Timberlake neemt de hook normaal voor zijn rekening, maar die was gelukkig niet aanwezig. Het publiek begint het meer en meer te voelen, dat ruik je aan de lucht. Iets waar Snoop ook niet voor terug deinst. De eerste beats van “The Next Episode” galmen opeens door de zaal. De typische Dr Dre sound zorgt ervoor dat een zee van armen op en neer gaan op de beat van de muziek. Ok. Hier zijn de meeste voor gekomen. Gewoon lekker viben. We blijven dan ook het eerste deel van het concert in diezelfde vibe. Na “Tha Shiznit” bereiken we een hoogtepunt met de befaamde klassieker “Gin’n Juice”. Ik merkte op dat de meeste mensen in de zaal eigenlijk “Gin’n Juice” niet kennen. Het is nochtans Snoop’s trademark song. Ik concludeer dat de meesten oldschool Snoop niet helemaal top vinden. Enkel de eerste twee rijen zingen “Gin’n Juice” uit volle borst mee.
Het is tijd voor een plaatje voor de ladies. Ik dacht aan het sensuele “Sexual seduction”, maar Snoop kiest voor “I wanna love you”, een joint met Akon. Een geslaagde keuze. Hij laat zijn sexy danseressen een stoel berijden en daarna leuk hemzelf. Ik zie niet in waarom hij dat niet zou doen. Hij is namelijk een P.I.M.P. Snoop heeft de grootste glimlach op zijn gezicht als hij deze song mag rappen. In een vorig leven heeft hij hoogstwaarschijnlijk dat beroep beoefend.
Tot nu toe is iedereen lichthoofdig door de wiet, hasj, whatever dat in de lucht zit en iedereen lijkt het wel te smaken. We hebben al enkele goeie bouncers gehad, maar die echte knallers of bangers houdt Snoop voor het einde. Ondertussen vindt Snoop het hoog tijd voor er een eentje op te steken. Hij zit namelijk al 30-40 minuten zonder zijn geliefde Mary Jane. “Can we make some time for a Chronic Break?”, vraagt hij vriendelijk. Waarop iedereen zijn blunt of joint in de lucht steekt. Snoop haalt een big ass blunt uit zijn zak en paft die op zijn dooie gemak op terwijl hij verder gaat met zijn set.
Het was enorm warm in de AB, en dan past zijn echte tweede banger “Sweat” in het plaatje. David Guetta heeft een leuke aantrekkelijke beat in elkaar gegooid en Snoop zingt geautotuned verschillende keren “Baby, you make me sweat”. Maar die plaat deed het hem wel. Ik kijk terug naar mijn notities op mijn iPhone en zie naast Sweat: ‘Feestje’ staan. Het zette alleszins de eindspurt in naar de apotheose van Snoop in de AB.
Nu komt BANGER na BANGER . Snoop schakelt een versnelling hoger en haalt “Jump Around” boven. Origineel van House of Pain, maar Snoop kan het evengoed. Het volgt perfect op “Sweat”. Iedereen jumpt en springt en zweten doen we nog meer. Voor je het weet is de volgend banger gearriveerd. “Drop it like it’s hot”. Een ferme bas (één van de zwaarste die ik al gehoord heb tijdens een concert) laat je gewoon bewegen, je kan het niet ontsnappen, of je het nu wil of niet. Zo zwaar was ie. Ik zie al de sexy chicks shaking their booty en dat maakt de ervaring dat stukje aangenamer. The boys know what I mean.
En daar is hij dan. Dé klassieker die “Gin’n Juice” overtreft. “What’s my muthafuckin’ name?” De apotheose waarover ik het had is bereikt. We begonnen met ‘G-Funk’ en zo gaan we ook eindigen (dacht ik). Dat was de plaat waarop iedereen eigenlijk zat te wachten. Je voelde de sfeer gewoon opbouwen naar dit. Bow wow wow yippie yow yippie yay, iedereen zegt alles in koor mee. Bedankt Dr Dre voor dit magistrale samenkomen van alle West Coast elementen. (Om nog vlug even een shout-out te doen naar de grootste hiphopproducer aller tijden.) Zoals ik al zei, ik dacht dat het gedaan was. Maar hij probeert iets nieuws zijn laatste paar concerten, en ik heb niet over zijn bekering tot Haile Selassie. ‘Young, wild’n free’ is zijn jongste party anthem voor de jeugd en die wil hij het hele publiek laten meezingen. Een soort van krakkemikkig a-capellakoor ontstaat, want niet iedereen doet even overtuigd mee. Ik vond het goed geprobeerd van Snoop. Het is een song die vaak als afsluiter van feestjes wordt gedraaid. Het kalmerende pianogeluid geeft je een gevoel van voldoening. Hier ging het niet zo goed, maar met een beter publiek moet dat een kippenvelmoment worden.
Snoop Lion komt op het einde toch eens boven. Hij sluit af met een boodschap van vrede en smoke weed everyday EN belooft iedereen dat hij gaat terugkeren. Hij loopt het podium af op de tonen van “Jammin’” van nonkel Bob. Bob Marley dan wel. Terwijl iedereen cliché gewijs ‘BIS BIS BIS’ roept.
Snoop Dogg bewijst dat hij nog altijd een simpele show in elkaar kan steken en veel meer moet er niet bij zijn. Een zaal als de AB is perfect voor deze muziek. De reden waarom hij allicht niet meer in Vorst staat.
Quotering: 7,5 joints op 10 joints - Your hiphopconnaisseur, Sander
Nog een kleine shout-out: het korte voorprogramma van het vrouwelijk Antwerps hiphoptalent Coely was sterk, maar kort. 20 minuten lang maar. Ze werkt nog aan haar EP die in 2013 zal uitkomen. Zoek ze zeker eens op. Ze wordt regelmatig op StuBru en MNM gedraaid. Goeie single, heet “Ain’t chasing pavements”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/coely-29-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/snoop-dogg-29-12-2012/
(dank aan Jente Gielen - http://www.musicinframe.be )
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
