The Van Jets en Sir Yes Sir
Naast rockliefhebbers was er heel wat jong volk opgedaagd die de krokusvakantie inzetten met een set van The Van Jets , Humo Rock Rally winnaar 2004, als gevestigde waarde binnen onze Belgische scene , en het opkomend talent Sir Yes Sir. Ze stonden mooi naast elkaar geprogrammeerd in de MaZ in een organisatie van de Cactus Club . Goed gezien dus!
De Oostendse Gentenaars The Van Jets brachten vorig jaar een nieuwe cd , ‘Halo’, en waren nog maar te zien op Pukkelpop , Leffingeleuren en de cd voorstelling in de AB. De clubtour is dit jaar definitief van start gegaan en is de checkup hoe de frisse wind in het nieuwe materiaal wordt verteerd . We hebben intussen al een reeks succesvolle nummers te horen gekregen als “Here comes the light”, “Broken bones” , “Danger zone” , “Bankers”, “Mystify” en “Waited long enough” .
De eerste twee openden de set en scherpten meteen de aandacht . Het bredere, nieuwe geluid door de toevoeging van synths/elektronica van Floris De Decker (Team William), zit mooi verweven en is nu de troef, waarbij de klemtoon op een meer ‘artyfarty’ geluid komt van aanstekelijke broeierige catchy popart, met een opbouwende , stuwende dansgroove. Hun onstuimige , oprechte rock’n’roll verliezen ze niet , want de heren blijven stevig klinken.
Je kunt niet omheen invloeden van T Rex, Bowie en The Darkness maar ook een Das Pop knipoogt. De glam en de kitsch is sing/songwriter Johannes Verschaeve letterlijk op het lijf geschreven, met rode bodypaint op de armen en aan de oogleden. In bloot bovenlijf , de gitaararm in hoogstand, weet hij het publiek te mennen en op te hitsen . Een trio als “Bankers”, “If I was your man” en “Mystify” overtuigen in deze stijl. Af en toe waren we minder geboeid, maar de meer directe , strakke aanpak en de ruimte voor de instrumentatie en de gitaarlicks vingen dit op , wat we vooral hoorden op songs als “Electric soldiers” , “Our heads”, “Down below” , “Teevee”, en in de bisronde “High heels” en “Dawn storm” (van
T Rex – kon niet ontbreken als invloed!) met vrouwelijke backing vocals van Esther Weemaes en Elke Bruyneel ( Delavega zangeres).
Mooi uitgediept op het eind waren “The future” en “What’s going on” , twee Van Jet classics. “What’s going on”, eerst solo ingezet door Johannes , bouwde op , klonk broeierig en durfde te ontploffen. Enkel “Ricochet” ontbrak nog in het rijtje, maar we kregen anderhalf uur een afwisselend oeuvre en werden op onze wenken bediend.
The Van Jets heeft al een pak goede en lekker in het gehoor (rockende) nummers uit , is standvastig en beschikt over een sterke podiumprésence; de electrotunes van de ‘Halo’ plaat zijn een gepaste groove en zitten gebed in het lekker en stevig galmend rockende gitaargeluid. Een kwalitatieve sterkte.
Het Antwerpse Sir Yes Sir is het opkomend talent en heeft net hun debuut ‘We should talk’ uit . Act de présence gaven ze in de AB Club, en ook vanavond starten ze hun clubtour . We hoorden een veelzijdig geluid , een bundeling van al de muzikale ervaringen van het kwintet en spil , zanger/gitarist en frontman Tijs Delbeke , die al in verschillende contexten opdook. Flitsen van Barman – Mauro doken op , en naast overtuigende singles “Save me” en “Longing = good taste” treffen we een mooie afwisseling van sfeervolle , dromerige, broeierige tracks als opbouwende , krachtige , weerbarstige, schurende nummers , waarbij de keys en de tenorsaxpartijen zich niet onbetuigd lieten . Een goed op elkaar ingespeelde, zelfzekere band die een mooie toekomst tegemoet gaat . In het oog te houden.
Een dubbelslag voor Cactus!
Pics The Van Jets set in de AB op 10 november 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/
Pics Sir Yes Sir cd voorstelling in de AB Club op 6 februari 2013
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-06-02-2013/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Wie de Westvlaamse muziekscene een beetje kent en/of zich al graag eens in een gitzwarte vleermuis outfit op een new wave party aldaar laat zien kent ongetwijfeld concertorganisator Bernd Baeckelandt. Terwijl de as van wijlen The Steeple (Waregem) en het Shadowplay Festival (Waregem en Kortijk) nog ergens ligt na te smeulen vindt de man zichzelf opnieuw uit als bezieler van de nieuwe Club Bizarre in Dentergem.
Afgelopen vrijdag stond daar het semi-legendarische new wave combo Spear Of Destiny op de planken. De groep heeft in Vlaanderen maar weinig aanhang verzameld, in tegenstelling tot thuisland England waar het gezelschap tijdens de eerste helft van de 80ies in één adem werd genoemd met Echo & The Bunnymen en The Cult. Ondanks zijn tanende gezondheid wil de charismatische frontman Kirk Brandon zijn oude band op de sporen houden, ook al moeten hij en zijn maats daarvoor half Europa rondtrekken in een veel te klein minibusje.
Voor het exclusieve Belgische optreden wist Spear Of Destiny niet meer dan een 30-tal fans en nieuwsgierigen naar Dentergem te lokken, maar het viertal leek daar ogenschijnlijk niet al te veel erg in te hebben. Met de vette groove van “The Wheel” werd een soort best-of set ingezet die vooral werd opgehangen aan de eerste drie platen ‘Grapes Of Wrath’ (‘83), ‘One Eyed Jacks’ (‘84) en ‘World Service’ (‘85). Voor de sax en klarinet die Spear Of Destiny’s kruisbestuiving tussen donkere postpunk en vlijmscherpe soulpop destijds uniek maakten was klaarblijkelijk geen plaats meer in de minibus. Hierdoor misten sommige nummers wel de subtiliteit van weleer, maar zelfs in een uitgeklede versie bleven klassiekers als “Liberator” en “Rainmaker” na al die decennia toch moeiteloos overeind. Het feit dat Kirk Brandon voor deze zoveelste reïncarnatie van Spear Of Destiny een pak uitstekende muzikanten rond zich heeft verzameld is daar wellicht niet vreemd aan. Op bas herkenden we trouwens Craig Adams, een veteraan uit de gothrock scene die ooit op de loonlijst stond bij o.a. The Sisters Of Mercy, The Mission en The Cult.
We mogen dan al fan zijn van de hartepijn die Brandon als een voleerde drama queen nog steeds van zich afschreeuwt, toch moeten we vaststellen dat niet alle nummers uit de Spear Of Destiny catalogus de tand des tijds heelhuids hebben doorstaan. “Never Take Me Alive” en “Micky” maken anno 2013 geen enkele impact meer en hengelden wel erg overtuigend naar het etiket ‘overbodig’. Net toen we dachten dat de set hierdoor wat de verkeerde richting uitging waagde de groep zich aan Joy Division’s “Transmission”. Een iconisch nummer waar je als groep beter van af blijft, maar als generatiegenoot van Ian Curtis slaagde Kirk Brandon er toch in om deze uber-classic geloofwaardig neer te zetten. Het werd alleen maar beter toen Brandon vervolgens ook in zijn eigen punkverleden als frontman van het kortlevende en politiek incorrecte Theatre Of Hate ging grasduinen. Twee B-kantjes uit de beperkte discografie van die groep, het felle “Legion” en een ongemeen strak “Propaganda”, sloten de set af met een onverwachte adrenaline stoot.
Ondanks het feit dat een deel van het publiek intussen al andere oorden had opgezocht vonden Brandon & co nog de energie en goesting voor een encore. Niets dan respect hiervoor, zeker toen ze besloten om Theatre Of Hate's “Do You Believe In The Westworld” op te disselen.
Wat eerder op de avond begon als een pint zonder kraag eindigde uiteindelijk als een glaasje bruisende cava. Met volgende keer wat meer volk naast en desnoods aan den toog zien we Club Bizarre wel tot een blijvertje uitgroeien. En dat jullie verslaggever ter plaatse voortaan met de fiets naar een optreden kan is op zich natuurlijk mooi meegenomen.
Organisatie: Club Bizarre
Same place, same time, maar dan twee jaar later. Schreven we toen dat Goose een verdoken ode aan de gitaar bracht, met de opstart van hun Europese promotietour voor hun derdeling ‘Control Control Control’ slaan ze weer de echte snaren aan. Al was het bij momenten toch verrassend ‘anders’.
Toentertijd – twee jaar terug dus – verkochten ze ook in februari in no time tweemaal de AB uit. Deze keer driemaal. De lancering van op hun internationale thuisbasis was drievoudig sold-out. Met getrouwe fans én met zij die na de cd’s ook de gerenommeerde live-reputatie wilden ontdekken.
Het gaat steeds sneller met en voor de Kortrijkzanen. Tussen hun eerste twee albums verstreek er vier jaar, nu twee. ‘Bring it on’ was een eye-opener pur sang, maar ‘Synrise’ kreeg her en der wat kritiek en dat was even slikken om mee om te gaan. Te veel synths, klonk het, niet puur genoeg. Ze klauwden wel terug ter verdediging en hadden het over evolueren, maar twee jaar later binden ze in. Of nee, ze laten het bloed stromen waar het niet gaan kan: via hun vingertoppen de snaren in.
Nu poneren dat ‘Control (x3)’ een pure rockplaat is, zou geen domme gans wagen. Goose blijft elektro-dance-rock, al draaien ze hun deur wel (vrij gewaagd) open voor een ballad à la “Rise and Fall”. Gedurfd. En daar begonnen ze dan nog hun bis mee. Faut le faire ! In tegenstelling tot twee jaar geleden weinig Kortrijkzanen trouwens in de AB, vonden wij, om te zien en voelen hoe de vibes geëvolueerd waren, al was kersvers burgemeester Vincent Van Quickenborne wel nog eens naar de hoofdstad afgezakt. ‘Ze worden steeds beter’, luidde zijn commentaar.
Aangenaam verrast was hun burgervader, maar het was ook voor de boys zelve afwachten. Hun light show was voor hen even nieuw als voor het publiek en het moet gezegd: die was indrukwekkend. De opener “Lucifer” baadde in een witte lichtbaken, die als een raster rond de duisternis heen gezet was. Hun nieuwe album kleurt ook vrij zwart en die donkerte – alle vier in het zwart - hielden ze nog even vast op “Bring it on”, maar toen iedereen “I believe” meebrulde gingen de lasers (en het publiek) aan het dansen.
Dan volgde een quintet nieuwe nummers en was het even zoeken. “United” gleed ongemerkt voorbij, bij “Real” toonde Bert Libeert dat een drummer van standing zijn band met strakke hand leidt, terwijl de vier tijdens “Your ways” knap als zwarte schaduwen tegen een kleurachtergrond hun ding deden. Met “Modern Times” brachten zowaar een melodieuze draaiing in de AB die eindigde in een volksmennerij met Michael Karkousse die de micro hoog boven het publiek liet laveren en Dave Martijn die ostentatief midden de bühne aan de gitaarhaal ging.
De eerste echte vonken sprongen er echter pas af bij “Control” - waar de lichten een (dans) tempel op het publiek bliksemden - en zetten zich door bij “Can’t stop me now” dat ze in een dance party lieten uitdeinen met een sublieme overgang naar “Black Gloves”. Dat vuur kwam er dus ontegensprekelijk in het oude gedeelte met nog “British Mode” en “Everybody”, waar het toch weer iets afwaarts trok ondanks de caleidoscoop van wit spervuurlicht. En plots waren ze weg.
De zaal leek verrast, reageerde vrij lauw en dus kwam het viertal maar spontaan zelf terug en zette met ”Rise and Fall” (het zevende nieuwe nummer die avond), een zoetgevooisde ballade in waarmee Karkousse bewees dat hij ook een vaste zanger is. “Synrise” volgde en ze sloten af met “Words” dat halverwege leek op te houden, maar dan plots oorverdovend hernam . Met drie gitaren in hoge aanslag groepeerden ze zich rond hun drummer en eindigden boven de 100 decibel. More than words dus, maar afsluitend met de juiste woorden van een sowieso weinig spraakzame frontman ‘Merci voor te komen (sic), jullie waren de eersten.’ Dat onder die eersten een pak zetelzitters waren die zelfs hun hoofd niet in beweging hadden gekregen, deed ons meewarig zelf het hoofd schudden.
Setlist
1. Lucifer; 2. Bring it on; 3. United; 4. Real; 5. Your ways; 6. Modern Times; 7. Control;
8. Can’t stop me now; 9. Black Gloves; 10. British Mode; 11. Everybody
Bis 12. Rise and Fall;, 13. Synrise; 14. Words
Neem gerust een kijkje naar de pics van de gig 9 februari
http://www.musiczine.net/nl/fotos/goose-09-02-2013/
Support Go Chic
http://www.musiczine.net/nl/fotos/go-chic-09-02-2013/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Fijn dat er nog jonge gitaargroepjes zijn die het (punk) hart op de juiste plaats dragen. Het Canadese Metz is er zo eentje. Wild, onstuimig en uiterst gretig gaan ze tekeer in het achterzaaltje van de Aeronef. Met de spirit van Nirvana, Big Black en Mudhoney in hun jonge dagen spuwt het trio er een rits lellen van songs uit, welgemikte mokerslagen als “Get off”, “Knife in the water”, “Headache” en “Wasted”. Het is punk, opwindende noise en overstuurde grunge die bulkt van de energie en barst van de goesting.
Hun pas op het Sub Pop label (waar anders ?) verschenen debuutplaat is een onversneden brok hemels lawaai die amper een half uurtje duurt. Geen wonder dus dat de live set er al na een kleine drie kwartier op zit, de ganse plaat is er dan al met een ongeremde gedrevenheid doorgejaagd. Maar dat is net wat dergelijke bandjes zo boeiend maakt.
Kort, bondig, to the point en rechtstreeks naar de ballen gemikt. Meer moet dat niet zijn.
Geweldig concertje.
Op 11/03 ook nog te zien in de AB Club. Haast u !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/metz-06-02-2013/
Organisatie: Aéronef, Lille
Sing/songwriters , cabaretiers en troubadours worden al dag en dauw in de muziek gerespecteerd . De laatste jaren worden we sterk verwend door artiesten als The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg en ons eigen Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
In het najaar van 2012 kwam Passenger als support in de spotlights van Ed Sheeran , twee jonge gasten die de Britse sing/songwriterpop elan gaven . Mike Rosenberg is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit en kwam recent in de belangstelling met de emosingle “Let her go”; het nummer omarmt ons al wekenlang in de hitparade . Wie houdt van elegante pop van één man – één gitaar komt duidelijk aan zijn trekken .
De nieuwe plaat ’All the little lights’ zorgt voor de definitieve doorbraak en verdient erkenning . Het is een afwisselende plaat , ingetogen , innemend , warm, gevoelig als extravert, gedreven , hitsend , explosief , en die wat breder kan klinken . De man heeft persoonlijkheid , maturiteit en een warme stem .
Op het podium staat er iemand die muzikaal talent en stand up samenbrengt. Anderhalf uur boeit hij z’n publiek en is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid.
Het concert werd al gauw verplaatst naar de Orangerie en was dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Heel wat jong volk die vanavond hun idool van op radio aan het werk wou zien .
Elke song heeft wel zo z’n eigen verhaal van een ‘lonesome traveller’; er was de fascinatie bij de obscure levensstijl en – wijze van opener “David” en de kogelverzamelaar op “Bullets”; of de interactie bij “Caravan”, een whistling van dronken vogels, de vingertics op “The wrong direction” , en “I hate” , waarbij het publiek het refrein onderbouwde en neuriede.
Het publiek werd muisstil bij (gebroken) ‘love-verlating’ songs: “I see love” , één van de oudere songs, en “Circles” waren sober , spaarzaam en werden deels zonder versterking gespeeld .
En in z’n verhaal kon hij jonge gasten wel eens op het verkeerde been zetten door te zeggen dat er een paar totaal nieuwe songs uit zijn , maar die eigenlijk covers waren , “The sound of silence” en “The eye of the tiger” , die hij een eigen identiteit bezorgde.
Gedegen vakmanschap , elegantie , een bard in sing/songwriting , die moeiteloos z’n publiek wist in te palmen en optimisme , levenslust , samenhorigheid stopt in z’n performance. Zelf was hij sterk onder de indruk van de respons … “honestly amazing”, hoeveel keer hebben we dit niet gehoord vanavond …
Een opwindende “27” besloot . Het publiek kreeg meer, een hartendief met “Heart’s on fire” en Stu Larsen op backing vocals, en tot slot de singles “Let her go” en “Holes” , die het soloconcert compleet maakten , de eerste bracht de nodige smileys en werd (bijna volledig) op gepaste wijze meegezongen; en “Holes” is de volgende hit in spé .
Hij slaagde er in iedereen naar zijn hand te zetten, was podium zeker, en bezorgde ons een ongelofelijk avondje sing/songwriting door z’n open houding , bagage en animo , met de nodige romantiek.
Ed Sheeran wist vorig jaar op Werchter een volle Barn tent te boeien, dit jaar kan het Passenger worden ; hij verdient dit plaatsje om jouw zomer nog leuker en mooier te maken!
De Australiër Stu Larsen was hier voor ‘a short time’ in België , en zit natuurlijk in dezelfde trend als Passenger; ook hij had een reeks ‘catchy’ dromerige luistersongs op gitaar en vulde soms aan op mondharmonica. De songs waren sober, spaarzaam en konden verrassende wendingen ondergaan. “Paper dails” , “Diving” en een cover van Coldplay waren sterk.
Iets later zette hij alles klaar voor Passenger en stemde hij mans akoestische gitaar . Zo zie je maar hoe sing/songwriters het voor elkaar opnemen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/passenger-04-02-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel
Trust - Darkstar
Vanavond trakteerde de AB ons op een double bill met Trust in het voorprogramma. Trust is een electro goth project van Robert Alfons. Trust wordt vaak in één naam genoemd met Crystal Castles en releasen onder Sacred Bones hun debuutalbum ‘TRST’.
Alfons z’n stem lijkt treffend op deze van Ozark Henry door de nasale klank die de ruimte vult. De muziek die Trust brengt is als een Belgische Daan op xtc door de druisende electro beats waar je hart spontaan van gaat mee pompen. Een soort electro discoparty zeg maar.
Trust onderscheid zich van andere electrobands net door hun rijke en room filling beats. De grens tussen een house en electro party lijkt dan ook vaak weg te vallen. Ze starten hun set dan ook op maximum voltage. Trust dompelt je niet enkel onder in een electrojungle ook de lichtshow is een waar kleurenbad wat het geheel dat extraatje meer geeft.
Breekpunt in de set is een traag nummer, waar de focus vooral komt op de zang, wat Trust als electro heersers dan weer een deuk in hun imago geeft. Waar de zaal voordien in beweging stond, werd het vanaf dat moment ook statischer. Ze komen nadien niet meer op hetzelfde niveau en sluiten in een anticlimax af.
Darkstar heeft nog maar net een nieuw album uitgebracht ‘News from nowhere’ onder Warp Records. Waar Trust gedreven werd door een adrenalinerush, lijkt Darkstar het antoniem ervan te zijn. De set komt traag op gang, de stem is er één uit de duizend en het contrast met de heavy beats van Trust is misschien wel té groot om Darkstar als band een eerlijke kans te geven. Ze brengen hun nummers op het randje van oppervlakkig, of misschien was dit net hun opzet? De ritmes kennen geen hoogtes noch laagtes, de ambient soundscapes creëren een loungegevoel, de gezongen stukken hebben een kinderlijke ondertoon. Darkstar laat geen stempel na, maar misschien hebben we door het vroegtijdige vertrek wel een hell van een show gemist?
Organisatie Ancienne Belgique, Brussel
Tamikrest – Tinariwen – Mali . Hier schuilt veel politiek , gezien Mali op dit moment in de schijnwerpers staat vanwege de onrustige en broeierige situatie in het land. Tamikrest is nauw verbonden met die andere Touareg nomaden Tinariwen die vanuit de onderdrukking een soort hypnotiserende retro/world/woestijnblues pop spelen. Ze brengen net als hun kompanen fascinerend materiaal die een sterke melodielijn hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen door de bedwelmende klanken en ritmes. De gitaargrooves, de bluesy licks, de reggae en funk inslag en de worldpop laten je niet los.
Gitarist Ousmane Ag Mossa heeft goed naar Jimi Hendrix geluisterd, en brengt in gebroken Frans aan verder inspiratie te halen bij Mark Knopfler en Bob Marley. Zijn dromerige zang en de vocale uithalen van de zangeres zorgden voor een traditionele Touaereg glans. De percussie, de calabash, de djembé , de diepe basstunes en de typische handclaps stoppen er naast de bluesy gitaarlicks en tokkels in de lome ‘desert trance’ meer ritmiek en doorleefde rootsrock. Niet voor niks deden ze beroep op Chris Eckman van The Walkabouts voor hun doorbraak ‘Toumastin’ .
Anderhalf uur werden we ondergedompeld in die aparte sound ; een afwisselend geheel , een bezwerende sound, met een weemoedige tune en verlatingsgevoel, regelmatig opgevangen door de aanstekelijke, opzwepende , dynamische ritmes en de ruimte voor de instrumenten . Pittig , aantrekkelijk, gedreven klonk het en dan sta je niet stil om welke song het gaat . Het geheel en het concept tellen hier!
En we kunnen spijtig genoeg niet omheen wat leeft rond de band én z’n land … Tamikrest is een belangrijke exponent van de Tamasheq muziek (Tamasheq is de taal van de Touareg, de nomadische volkeren die de Sahara bewonen). De muzikanten zijn afkomstig uit de Saharagebieden van Mali, Niger en Algerije. Een toegankelijke band die het nomadenbestaan vertolkt en hun medereizigers een hart onder de riem steken in de Sahara. Maar er heerst chaos , onderdrukking, er zijn represailles en ze lijden onder de oorlog, de rebellie , de wraakacties en de radicaal islamitische strijders. Ze gaan er sterk gebukt onder, komen op voor hun eigen bestaan als nomadenvolk en zingen voor de vrede in hun eigen land . Al meer dan een jaar voelt Tamikrest zich niet meer welkom in eigen land en wonen nu in Algerije.
Muzikaal werden we meegevoerd naar stoffige woestijnoorden en het vuur van de woestijn sloop in Tamikrest’s optreden . Het was heerlijk luisteren en was een unieke live ervaring. Maar de politieke onrust is een zware last ; de musici staan voor hun land en streven voor een verenigd en vredig Mali! We duimen verder …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tamikrest-03-02-2013/
Organisatie: Trix , Antwerpen
Het wereldkampioenschap veldrijden was naar zaterdag verplaatst wegens overstromingsgevaar, dus kwam er plots een gaatje in onze agenda vrij om op zondag avond naar de kust af te zakken voor een avondje onvervalste hardrock.
The Sha-La-Lee's is een zijproject van de zanger van The Sore Losers en de drummer van Millionaire, volbloed-Limburgers dus die aan ‘het zeitje’ hun mix van garagerock en blues met overtuiging brachten. De sound van deze band had wel iets weg van de vroegeTriggerfinger, maar dan minder sexy. Wanneer de mondharmonica gebruikt werd, had het weer iets van La Muerte of Thelonious Monster.
Na hun tweede album (toch al van 2004) waren we The Datsuns wat uit het oog verloren: in tegenstelling tot die andere neo-hardrock tegenvoeters, Wolfmother, zijn The Datsuns toch wat blijven hangen: zalen zoals de AB of het Koninklijk Circus weten ze niet te vullen, en passages op het hoofdpodium van Werchter zijn er ook niet bij voor dit Nieuwzeelands viertal. Ik was dan ook verbaasd dat The Datsuns ondertussen al meer dan 13 jaar bezig zijn en met ‘Death Rattle Boogie’ hun vijfde album uit hebben. In die 13 jaar zijn deze kiwis nog geen crack veranderd,we zagen nog altijd graatmagere gasten, lange haren en puntschoenen,en de Flying V-gitaar van Phil Somervell, het enige verschil met de vroege jaren 2000 was de foute hangsnor van zanger en bassist Dolf De Borst.
The Datsuns trapten af met het openingsnummer van ‘Death Rattle Boogie’, “Gods are bored” en zouden vanavond vooral de nummers van hun nieuwe album voorstellen. In tegenstelling tot Wolfmother, die eigenlijk gewoon nieuwe Deep Purple nummers neerpennen, proberen The Datsuns op dit nieuwe album harde rock te brengen zonder daarom altijd in hard-rock cliches te vervallen. Soms zijn die pogingen geslaagd, soms waren gewoon blij dat ze eens een oudje zoals “Sittin Pretty” brachten, vol met hard-rock cliches, maar o zo lekker. Als lead gitarist Christian Livingstone zijn vingers op en neer zijn gitaarnek liet dansen, dan was dat misschien niet echt vernieuwend, maar toch was dit waarvoor we vanavond naar Leffinge gekomen waren: klassieke hard-rock, maar zonder de metalcliches.
Zanger Dolf Datsun had het er blijkbaar lastig mee om op zondagavond op te treden, hij zou voortduren beweren dat het eigenlijk woensdagavond was, en hij zou een beetje tevergeefs proberen de vlam in de pan te steken, voor het publiek was het blijkbaar ook zondagavond, en was de taart bij de bomma blijkbaar nog niet volledig verteerd. Tijdens “Helping hands” deed Dolf een verdienstelijke poging, hij kreeg het publiek zover om op de grond te gaan zitten, om dan op commando op te springen, maar spijtig genoeg was dit nog niet goed genoeg om het publiek helemaal los te krijgen, meer dan een goedkeurend hoofdknikken kregen The Datsuns vanavond niet, en dat was toch wel spijtig: we herinneren ons nog hun eerste passage in de AB, toen tweede gitarist Phil Datsun, eerste gitarist Chris Datsun in de nek nam en de gitaarsolos van op tweeenhalve meter hoogte de zaal ingevuurd werden. Dolf Datsun liet zijn bas staan en probeerde nog al microzwierend het tij te keren, maar dat lukte eigenlijk alleen in de bis met hun grootste hit, “Motherfucker from hell”.
Slotsom van een avondje hardrock aan de kust: de band was goed, het publiek iets minder.
Setlist: Gods; Bullseye; Sittin pretty; Girls; Axethrower; Maximum; What would?; Gold Halo; Helpin Hands; Harmonic; Emperors; Stuck; Hole; Bruise; Somebody; Eye; Motherfucker from hell; Death of me
Pics van hun set in Trix, Antwerpen op 11 februari 2013 http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-datsuns-11-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-sha-la-lees-11-02-2013/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Vanavond trakteerde de Beursschouwburg ons op een uitverkochte O.Children met UNI_FORM in het voorprogramma. Brussel was de vierde halte voor O.Children die momenteel een Europese tournee houdt.
UNI_FORM is een band uit Portugal die indie wave rock brengt. Na de release van hun EP’s ‘Uni Form’ in 2008 en ‘Winter Blue’ in 2011 kwam hun debuutalbum ‘Mirrors’ er in 2010. ‘1984’ kwam er vorig jaar en is een reactie op het gebrek aan vrijheid van meningsuiting en een verzet tegen controlemechanismen. Uni_Form hebben reeds het podium gedeeld met onder meer She Wants Revenge en op enkele internationale festivals gespeeld.
De zang is veelal ondermaats en monotoon wat een doodsteek is als band. Hun ritmes creëren contrasterende atmosferen van donker en licht die voor de nodige variatie in hun oeuvre zorgen. Het geheel gaven ze vorm door zwart wit visuals die geen verhaal lijken te vertellen. Beelden van een dansende vrouw afgewisseld met kinderen die net van een schminkpartij terugkeren . Ze konden dan ook niet rekenen op een enthousiast publiek, daar de bar en het dakterras meer volk leken te lokken dan de zaal.
Na een interval van een klein uur kwamen O.Children soelaas brengen. O.Children zijn Tobi O’Kandi, Andi Sleath, Gauthier Ajarrista en Harry James recht uit het hartje Londen. Ze brachten ons deze avond zowel nummers uit hun meest recente album, ‘Apnea’, als oudere nummers. Ze labelen onder Deadly People Recordings die onder meer ook bands als Drop The Lime en Peace promoten.
O.Children wordt vaak vergeleken met Iliketrains, The Horrors, S.C.U.M en Interpol. Hun sound heeft de melancholische en poppy ondertoon van de 80ties, in een gloomy noir jasje van wave verpakt. Je zou hun dan ook kunnen het label newpop geven; daar de sound een mix lijkt van new wave en glitch pop. Wat O.Children vooral tot leven brengt is de zoetwarme baritonstem van Tobi, in een decor van broeierige, vloeiende ritmes die de luisteraar de ene keer tot zweven verleiden, de andere keer tot licht voetenwerk. Echter komt het zelden tot een spring uit je vel gevoel, daarvoor blijft O.Children ritmisch nog te veel aan de oppervlakte. Niettemin waren er toch enthousiastelingen in de zaal te vinden die op hun meest ritmische nummers spontaan een pogodansje waagden.
Zeker is dat O.Children je meeneemt naar hun heilige odeon vol licht en schaduw waar je ziel zich zowel kan opladen aan de warme, zweverige atmosfeer die er heerst als er in alle rust kan vertoeven.
(Pics Homepag - Xavier Marquis)
Organisatie Beursschouwburg, Brussel
De Golden Earring zijn de beste Nederlandse band ever. Dat staat voor mij als een paal boven water. Het is ongelooflijk hoeveel steengoede nummers ze gemaakt hebben in de vijftig jaar dat ze bestaan. Ze konden zeer groot geworden zijn, maar dat is niet vanzelfsprekend voor een Nederlandse band, zeker niet in de seventies, toen ze het een periode schitterend deden in de VS en Engeland, maar door het gebrek aan goede opvolging wegdeemsterden.
Toch vertrok ik met gemengde gevoelens naar Oostende, gezien mijn vorige oorverdovende ervaring in de Lotto Arena (zie mijn recensie op http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/golden-earring/golden-earring-een-oorverdovende-greatest-hits/ ). Maar dit was een unplugged optreden, dus alleen met elektrisch versterkte akoestische instrumenten. En het was een schot in de roos: zeer zuivere klank, perfect volume en een prachtige setlist. De bandleden zijn zeer goede muzikanten, en dit kunnen ze natuurlijk tonen tijdens zo’n show.
Van bij de eerste nummers was ik overtuigd: dit was het! Geen gehoorbedreigende muur van lawaai, maar muziek! De instrumenten klonken heel goed, de balans zat OK en de muzikanten hadden er duidelijk zin in. De stemmen van Barry Hay en George Kooymans klinken zuiver en vullen elkaar aan. Nummers, die in een elektrisch optreden niet aan bod komen (zoals “Just a Little Bit of Peace in My Heart”) werden heel gevoelig gebracht.
Het publiek reageerde eerst wat tam (wat wil je met die zachte pluche zetels?), maar zo’n show is natuurlijk heel doordacht opgebouwd. Na een overdonderende start met enkele grote hits, gevolgd door enkele minder bekende of zachtere nummers, kwam de grappige drumsolo van Cesar Zuiderwijk. Wat een goede drummer is dat toch! Hier geen lange, saaie en uitgesponnen solo, maar een opeenvolging van ongewone geluiden, waarbij hij heel bestudeerd op zijn eigen vingers sloeg en daardoor de lachers op zijn hand kreeg.
Dat was de ideale aanloop naar een lange en indrukwekkende “Radar Love”.
Na de pauze ging de band gewoon op de ingeslagen weg door. Het publiek kon niet meer in de stoelen blijven zitten toen “When The Lady Smiles” en “The Twilight Zone” los gelaten werden.
Dit optreden zal mij lang bijblijven. En toen ik een half uur later in de parking onder het Kursaal stond aan te schuiven om te vertrekken moest ik eventjes stoppen om enkele nette heren met hun trolley door te laten. Zij gingen ook naar hun auto, want na een uitputtende avond werken hadden zij nog een paar uurtjes autorijden voor de boeg. Of hoe popsterren ook maar gewone mensen zijn.
Maar wat een fantastische job heb je toch als je enkele duizenden mensen zo’n prachtige avond kunt bezorgen!
Setlist: Back Home ; Sound of the Screaming Day ; Buddy Joe ; Another 45 Miles ; Just Like Vince Taylor ; Smoking Cigarettes ; Just a Little Bit of Peace in My Heart ; Mad Love's Coming ; Going to the Run ; Paradise in Distress ; Radar Love
Pauze
Weekend Love ; Flowers In The Mud ; What Do I Know About Love ; (Kill Me) Ce Soir
Vanilla Queen ; Johnny Make Believe ; When The Lady Smiles ; The Devil Made Me Do It ; Twilight Zone
Encore:
I Can't Sleep Without You ; Long Blond Animal
Organisatie: Live Nation (ism Kursaal Oostende, Oostende)
De Amerikaanse, uit Germantown, Maryland afkomstige band Clutch heeft iets. Iets wat hen onderscheidt van het gros van de andere hedendaagse stoner bands en aanverwanten. Aan hun afkomst zal het wel niet liggen : Maryland, een staat ten Zuiden van New York is nu niet bepaald een broeinest van vernieuwende en of wereldschokkende rockbands (wie in Europa weet uberhaupt af van het bestaan van de Amerikaanse staat Maryland ?). De kracht en de authenticiteit van Clutch zit hem veeleer in de passie, bevlogenheid, eerlijkheid, ongecompliceerd vakmanschap, hun gecontroleerde power, en vooral het charisma van frontman Neil Fallon.
Een goeie 20 jaar lang al banen Fallon en de zijnen zich traag maar gestaag een weg in het wereldje van de zware rock en groeiden zo steeds verder uit naar bijna een soort cultstatus. In die 20 jaar bouwden zij –ook dankzij hun felle live reputatie- een beperkte maar fanatieke en immer groeiende aanhang op die weet waar Clutch voor staat. Getuige daarvan een goed volgelopen Vk*, vrijdag 1 februari laatstleden, voor hun enige Belgische show van hun ‘Earth Rocker’ toernee, ter promotie van hun nog te verschijnen 10e studio plaat (release maart dit jaar).
Anderhalf uur lang konden we ons te goed doen aan een sublieme selectie nieuw en ouder materiaal. De nieuwe nummers doen ons alvast halsreikend uitkijken naar de release van die nieuwe ‘Earth Rocker’ plaat, maar de set van vanavond focuste zich vooral op het werk van de laatste 10 jaar. Vanaf opener “The Mob Goes Wild”, ondertussen een ware Clutch classic uit meesterwerk ‘Blast Tyrant’ uit 2004, en het daaropvolgende recentere “50.000 Unstoppable Watts” was het meteen raak. Clutch had de Vk* vast in een wurggreep en liet die niet meer los. De band, al meer dan 2 decennia in dezelfde bezetting, stond op scherp en speelde uiterst strak en efficiënt : geen noot te veel en steeds ‘to the point’ ! Alhoewel op het podium de absolute tegenpool van zanger Neil Fallon, is het vooral gitarist Tim Sult die die machtige Clutch sound draagt. De man mag er dan wel uitzien als een doordeweekse loketbediende uit het postkantoor in Lotenhulle (als dat daar nog zou bestaan) en al evenveel bewegen, hij is het die de ene na de andere machtige riff uit zijn Gibson laat gieren. Enkele keren omgordt Fallon zelf de gitaar voor een potje vettige slide, die dan resulteert in smerige uitvoeringen van pareltjes als “Gravel Road” en “The regulator”, hun interpretatie van de Blues.
Maar liefst 6 tracks uit die magistrale ‘Blast Tyrant’ passeren de revue, waaronder “Profits of Doom” en hoogtepunt van de avond “Cypress Grove”, een schoolvoorbeeld van hoe funky een kick-ass rockband uit de hoek kan komen, ditmaal met de nodige credits voor bassist Dan Maines en drummer JP Gaster. Een 2e climax van de show en meteen ook afsluiter, was het duo “Electric Worry / One Eye Dollar” uit de ‘From Beale Street to Oblivion’ plaat (2007) : de keet op zijn kop ! In de bisronde eventjes gas terug –zowaar akoestisch- voor het nieuwe bluesy “Gone Cold” om er dan finaal uit vliegen met een oudje uit hun debuutplaat (1993) “A Shogun Named Marcus”. Magistraal !
Volgende afspraak op Belgische bodem is Graspop. Mis ze daar niet, maar ik heb zo een sterk vermoeden dat hun ideale speelterrein veeleer het club-circuit is waarin ze momenteel vertoeven. Maar het is deze doorbijters –na al die jaren- uiteraard van harte gegund !
En voor de goede orde : Tijdens afsluiter “Shogun” werd de band bijgestaan door Jimbob Isaac van support act Hark. Verder willen we over deze jonge Welshe band niet veel kwijt. Live één (te) dichte geluidsmuur, weinig echte songs ! Wel potentieel, dus binnen enkele jaren nog eens terug te verkennen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clutch-01-02-2013/
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Meer dan lovend zijn we over het optreden van de uit Wales afkomstige The Joy Formidable. Het was meteen raak en we zagen een formidabel concert dat hun naam alle eer aandoet. Ze zijn graag geziene gasten in de Bota, en ook op de festivals charmeert het sympathieke trio. Het nieuwe concertseizoen kon niet beter van start gaan .
De band van de blonde Ritzy Bryan dringt het meest tegen de vroegere Yeah Yeah Yeahs aan, met gevoelige broeierige , meeslepende , explosieve melodieuze indierockende shoewave; gecontroleerde chaos, strak, begeesterend, bezwerend en catchy, waarbij het trio alle registers kan opentrekken, wild tekeer gaan en sommige nummers lekker lang uitspint; ze krijgen kracht en sterkte door haar indringende vocals . Een intensiteit die gedoseerd klinkt , kan uitbarsten , ontploffen, door hypnotiserend, potig , gierend gitaargeweld , diepe ronkende basstunes en hitsende drums , zonder de popmelodie uit het oog te verliezen. Uiterst genietbare muziek, die raakt , overweldigt , en ondersteund wordt door visuals. Bruisend enthousiasme, kwaliteit en talent dus! Bijgevolg indrukwekkend concert !
De nieuwe plaat ‘Wolf’s law’ is net uit en volgt ‘The big roar’ op . Beide platen kwamen vanavond voldoende aan bod . Het trio hield het publiek anderhalf uur lang in hun greep . Ze herinnerden hun vroegere optredens in de Bota nog , het onthaal van een warme publiek , de respons , de voorbijvliegende jonge diver … Leuk. Levenslust, optimisme, vertrouwelijkheid, het schept een nauwe band. Heerlijk dat dit allemaal kan opgenoemd worden .
De eerste single “Austere” zat al vroeg in de set en werd voorafgegaan door het springerige nieuwe “Cholla” , een uppercut van een nummer . Continu zorgden ze voor een evenwicht tussen pop , shoewave en noise , o.m. de pulsaties en de uithalen op “This ladder is ours” , een snedig, scherp “Little blimp” en “Cradle” of als op “The greatest light is like the greatest shade”, sfeervolle, ingetogen tunes, die crescendo gaan, harder, feller klinken en durven te ontsporen en ontploffen .
“Silent treatment” bood een adempauze en plaatste bassist Rhydian Dafydd in de spotlight, die hier voor de gelegenheid op akoestische gitaar speelde. Een pracht van een overtuigende eindrun werd ingezet, “Maw maw song”, “I don’t want to see you like this” en “The everchanging spectrum of a lie”. .De klassieker “Whirring” werd tot op het bot uitgediept, sloeg je helemaal murw en tekende voor een ongelofelijk formidabele live ervaring .
We hebben alle vertrouwen in het trio die een grootse doorbraak verdienen en hun spontaniteit , speelsheid , tonnen enthousiasme en gretigheid niet verliezen . Geweldig concert!
Een drietal songs hoorden we nog van de support We Are Animal , een Brits kwintet die we ook maar beter in het oog houden , de verrassende wendingen en de wisselende ritmiek in de dubbele percussie en synths zorgden voor een boeiend geheel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/we-are-animal-01-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-joy-formidable-01-02-2013/
Organisatie: Botanique , Brussel
Nederlands 
Français 
