Zondag 16 januari was een speciale dag voor de Oostendenaars die door het stadsbestuur getrakteerd werden op een schitterende nieuwjaarsreceptie met muzikale omlijsting, gevolgd door een unieke rondleiding doorheen het Kursaal.Tevens konden zij die wilden, voor een prikje genieten van het Kiki Dee concert, dat plaats vond in de prachtige Delvaux-zaal van het complex.
De Engelse zangeres Kiki Dee (echte naam Pauline Matthews) heeft tijdens haar leven al heel wat watertjes doorzwommen. Haar eerste single (“Why don’t I run always from you”) werd duchtig door de toenmalige zeezenders ( Radio London, Radio Caroline, ...) gedraaid. In 1970 tekende zij als eerste blanke Britse zangeres bij Tamla Motown en haalde bij het Rare Earth-sublabel een Amerikaanse hit met “Love makes the world go round”.
Na aan talloze BBC-sessies te hebben meegewerkt, tekende zij bij Elton John’s ‘Rocket’- label, en meteen bekwam zij een hit met de vertaling van “Amoureuse” van Véronique Sanson. Een successenreeks kwam op gang met “How glad I am” en het over heel de wereld gecoverde “I’ve got the music in me”. Haar grootste hit bekwam zij echter in 1976, toen zij met Elton John het duet “Don’t go breaking my heart” opnam, dat zowel in de States als in Europa nagenoeg overal op nummer één kwam te staan. Daarna werd het kalm rond haar. De laatste jaren verdeelt zij haar tijd door deel te nemen aan allerlei BBC-programma’s en te touren met haar geliefde gitarist-begeleider Carmelo Luggeri en haar vriendin Annabel Lamb.
Wie naar dit optreden kwam met de bedoeling een soort “Greatest Hits”-show mee te maken van een nostalgisch pop-ensemble, was er aan voor de moeite. Immers is het trio Lugerri – Dee – Lamb te catalogeren onder ‘unplugged’, of eerder : vocaal-akoestisch met Aziatisch-Oosterse invloeden.
De hele show is immers opgebouwd rond instrumentalist Luggeri, die qua stijl het midden houdt tussen Michael Chapman en Charles Brutus McClay. Hij beschikt over een batterij aan snaarinstrumenten van diverse oorsprong die, perfect getuned, de begeleiding vormen voor de keurig afgelijnde driestemmigheid van het trio. Zangeres Kiki Dee bleef eerder op de achtergrond, en haar vroegere hits die werden ten gehore gebracht, ondergingen sterk gewijzigde arrangementen, welke steeds de kundigheid van de instrumentale begeleider moesten accentueren. Annabel Lamb, die ooit een U.K.-hit had met een cover van het Doors-nummer “Riders on the storm”, moest enkel het geheel met haar stemgeluid komen verfraaien, wat zij uitstekend deed. Ten andere kenden wij Annabel Lamb reeds jaren van haar uitstekende cover van Lou Reed’s “Sweet Jane” op haar album ‘Brides’.
Het optreden begon met de Tom Petty song “Learning to fly”, waarbij meteen de toon van de avond gezet werd. Er weze opgemerkt dat de eerder sjofele outfit van de artiesten (Kiki Dee droeg b.v. gewone jeans) redelijk contrasteerde met de luxueuze aankleding van de zaal en het feestelijk uitgedoste publiek. Met de komst van de hippie-achtige Annabel Lamb, die vanaf het tweede nummer, “Everybody falls”, het podium vervoegde, werd de sfeer enigszins “sixties”. Kaarslicht was er al (in het VIP-gedeelte), en alleen de geur van patchouli en brandende wierookstokjes ontbraken nog om het back-in-time gevoel compleet te maken. De vertraagde, akoestische versie van “Don’t go breaking my heart” verraste het publiek enigszins, en de spichtige Kiki glansde even bij het hartelijk herkenningsapplaus. “Salty water” (uit de CD ‘Where rivers meet’) klonk heel bekend in de oren, om gevolgd te worden door twee nieuwe nummers, nl. “Curve to your heart” en “Soulman”. De Kate Bush song “Running up that hill” werd opgevolgd door het totaal nieuwe “Sweeter rain”.
Met de 1973-hit “Amoureuse”, werd het tweede deel van het optreden stijlvol ingezet, en de gimmick om even een ‘slowtje’ te wagen met één van de VIP’s tijdens de Leonard Cohen-compositie “Dance me to the end of love”, werd met stevig applaus beloond.
Uit de CD ‘Where rivers meet’, hoorden we verder “Amen and goodbye” en het prachtig vertolkte “Under the night sky” . Interessant was hoe Luggeri demonstreerde hoe hij het ‘tempura’-geluid tijdens de songs deed weerklinken. Het bleek eerder op minidisc te zijn opgenomen. “A very good year”, dat we kennen van onder andere Frank Sinatra, werd goed onthaald, om over te gaan in het subtiele “Till we meet again”, dat even deed denken aan de betreurde Nick Drake. “Forward motion”, een bonzend nummer, met schier eindeloze gitaarimprovisaties en een sterk slot, deed de aanwezigen opveren en was de aanzet tot Kiki Dee’s meest gecoverde wapenfeit “I’ve got the Music in me”, het enige nummer waar gitarist Carmelo Luggeri zich in vergaloppeerde (kon moeilijk het versnellend ritme wegens het meeklappend publiek bijhouden). Met “How can you mend a broken heart” (de bekende Bee Gees-ballade) en “Truelove ways” werd het optreden uiteindelijk besloten.
Wij waren gecharmeerd door het aanhoren van Kiki Dee (haar uiterlijk en stem zijn in de loop der jaren nauwelijks veranderd), en aangenaam verrast door het plotse opdagen van Annabel Lamb. Carmelo Luggeri heeft zijn succes te danken aan ‘anker’ Kiki Dee, die er alles aan doet om hem zoveel als mogelijk de voorgrond in te laten nemen.
Zijn stijl is gedateerd, maar zijn bekwaamheid bovenmaats, en het exclusieve kader van de Delvaux-zaal, met haar uitstekende klanktechnische eigenschappen, maakte samen met de professionaliteit van de aanwezige P.A.-lui, dat dit, kwalitatief gesproken, een avond was om niet licht te vergeten.
Setlist :
Deel 1. Learning to fly/First picture – Everybody Falls – Don’t go breaking my heart – Nobody’s child – Salty water – Curve to your heart – Soulman – Running up that hill – Sweeter rain
Deel 2. Amoureuse - Dance me to the end – Amen and goodbye – Under the night sky – Very good year – Meet again – Forward motion – (I’ve got the) Music in me
Encores : How can you mend a broken heart – Truelove ways
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Het minste wat je kan zeggen van het Canadese GYBE is dat het een ongewone en eigenzinnige cultband is. De groep heeft nog maar een drietal platen op hun actief (nevenprojecten even buiten beschouwing gelaten), allemaal instrumentale en weinig hapklare brokken met dikwijls onuitspreekbare album- en songtitels en met nummers die zonder veel moeite de 20 minuten grens overschrijden. Niet gemaakt voor de radio, dus. Maar wel voor de geoefende oren van een schare selectieve muziekfans. Genoeg fans trouwens om het Koninklijk Circus te vullen, en dat is merkwaardig voor een band die nooit in de media komt en die als de dood is voor elke vorm van commercialiteit.
Net voor de set van GYBE wordt in de zaal een eentonige drone door de boxen gewurmd die na een klein half uur door de band langzaamaan wordt omgebouwd tot een soort van introgenaamd “Hope drone”. Op het scherm achter de band wordt voorturend het woord ‘Hope’ geprojecteerd, terwijl in alle tegenstrijdigheid de groep eigenlijk een apocalyptisch geluid voortbrengt die eerder onheil dan hoop voorspelt.
Daarna begint GYBE aan hun laat ons zeggen reguliere set van maar liefst twee en een half uur met amper acht songs. Heerlijk verstilde momenten worden omgezet in soms bijtende noise, van zacht naar hard en weer terug. Het meer dan indrukwekkende geluid wordt gecreëerd door 3 gitaristen, 2 drummers, 2 bassisten en een violiste. Het bij momenten ijzig stille publiek ondergaat de lange trip en geniet van de beklemmende en bloedmooie introverte stukken afgewisseld met splijtende uitbarstingen. De sound is van een ongehoorde pracht en zorgt voor tamelijk wat extatische momenten. Nogal wat adembenemend nieuw werk wordt vanavond gespeeld, wat ons doet hopen dat daar nu toch wel eens een nieuwe plaat moet van komen, want het is toch alweer jaren geleden dat het hemels mooie ‘Yanqui U.XO’ aan de wereld werd toevertrouwd.
Het wordt wel eens post-rock genoemd, een term waarbij we soms niet weten wat we er ons moeten bij voorstellen want ook voor geestesgenoten als Mogwai en Explosions In The Sky lijkt dit vakje ons te beperkt.
Voor ons speelt GYBE gewoon heerlijk tegendraadse, eigenzinnige en vaak onaards mooie muziek ver weg van hitparades en blitse muziekzenders. En dat mag en moet ook zo blijven.
Genieten, dat is het.
En kom nu maar op met die nieuwe plaat.
Binnen enkele weken doen ze dit uitmuntende staaltje nog eens over in de 4AD in Diksmuide, maar u zal de organisatoren moeten omkopen wil u er nog bij zijn, want het concert is al maanden uitverkocht.
Organisatie: Botanique, Brussel
We schrijven januari 2010. Na 13 jaar afwezigheid liet de Belgische metaltrots Channel Zero de AB 6 keer vol lopen voor wat een eenmalig heroptreden zou worden. Daarna deden ze zowat elk zomerfestival op de grondvesten daveren. Nu een jaar later kondigen ze de opname van een nieuw album aan, want Channel Zero is meer dan terug en heeft er zin in. Opwarmen voor de opnames doen ze met een – weliswaar kleinere – reeks concerten in de AB in Brussel.
Deze AB was gezellig volgelopen met rock- en metalvolk van alle leeftijden. Zelf zochten we plaats nabij de p.a., waar we terloops vernamen dat het openingsnummer toonaangevend zou zijn voor het hele optreden. Niet veel later klonk de industrialgetinte intro van “Suck my Energy” door de boxen, gevolgd door het nummer zelf. Een geweldige start van Channel Zero, wat de AB meer dan apprecieerde.
Ze gingen op dat zelfde elan verder met gekende songs als “Unsafe”, “Heroin”, “Lonely” en “Bad To The Bone”. Daarbij viel sterk op dat Mikey Doling het gekapte gitaarwerk, typerend voor zijn ex-band Soulfly, heeft gewisseld voor eerder vloeiende riffs die beter bij de Channel Zero sound passen. Ook de zang van Franky De Smet-Van Damme zat beter dan in 2010, wat sterk opviel op de meezinger “Help”.
Toen vonden ze het tijd dat het publiek kon kennismaken met werk voor op het nieuwe album. Daarbij werd Channel Zero bijgestaan door een extra gitarist die Franky aankondigde als ‘Dirty Jerry’ van Noise Factory (Records?). De nieuwe nummers, waaronder “Hot Summer”, klinken hard en het publiek zag er wel graten in. Daarna ging Channel Zero hard verder met ondermeer “Misery”, “Run with the Torch” en “Fools Parade”, ondertussen bijgestaan door een lichshow (met pastelkleuren wat je niet verwacht op een metalshow) en een spectaculair lichtscherm.
Channel Zero nam dan een kleine pauze, maar liet het publiek niet te lang wachten. Het kreeg zelfs een leuke verrassing, want de band walste de zaal plat met het zalige “Walk” van Pantera, bijgestaan door gitarist Phil Demmel van Machine Head. Zowat de hele zaal ging uit zijn dak, terwijl het lichtscherm foto’s projecteerde als aandenken aan Dimebag Darrell. Het bleef er niet bij, want Franky haalde er ook keyboardspeelster Martha Peterson bij van Bleeding Through. Zij speelde heftig mee op een nieuw nummer “In The City”. Jammer dat de keyboards er nauwelijks hoorbaar in gemixt waren. En dat was misschien wel het enige storende element tijdens dit optreden, de sound was niet zoals we in de AB gewoon zijn. Te vaak verdwenen instrumenten op de achtergrond in een geluidsbrij.
Hierna volgde alweer een korte pauze. Maar het publiek bleef “we want more” schreeuwen en Channel Zero beantwoordde dat met “Black Fuel”, gevolgd door een alles verpletterend “Raining Blood” van Slayer.
Een jaar na hun terugkeer staat Channel Zero er sterker dan ooit en opgeladen om de studio in te trekken. We verwachten dan ook een sterk album en een reeks nieuwe concerten. Gaan we voor 7 keer een uitverkochte AB?
Organisaie: Ancienne Belgique, Brussel
Met het nieuwe jaar zijn we ook weer toe aan een reeks Dyn-O-mite-avonden met dit keer Britse soulgoeroe Jazzman Gerald die de White Cat plaatjesgewijs op stelten kwam zetten. De keuze voor de kelder in de buurt van het Patershol is qua sfeer zeker een geslaagde keuze (eerste keer dat ik de echte Witte Kat ook gezien heb, zo’n parafernalia maken je avond), maar als dansavond bleek het in de loop van de avond toch wat te vol te lopen, tot op zelfs het claustrofobische af. Beetje te veel succes.
Nu goed, best wel een leuke sfeer, maar het overgrote deel van het publiek leek niet echt speciaal voor de muziek te zijn gekomen. Er werd veel gebabbeld en op zijn hoogst wat met heupen of ook wel hoofden mee gedeind. Je zag af en toe al dan niet gewild benen, bekkens bewegen.
Afgaande op de mans website hoort hij zo’n beetje bij de soulboys, en dan vraag ik me altijd af wat die veteranen meegemaakt hebben en hoeveel daarvan dan echt beter was dan wat ze er zich over voorgesteld hebben dat het ooit ergens wel geweest is. De Britten hebben altijd al wel de neiging gehad platen- en stijlfetisjisme ver door te voeren en dat heeft wel degelijk zijn voor- en ook wel eens wat nadelen.
Nadeel dreigt altijd te zijn dat ze in het getto blijven, en dat mag dan wel best wat street credibility opleveren, maar stijlgewijs blijkt het wel eens een doodlopend straatje.
We hoorden de hele avond nogal pure soul, waar je op hoorde te dansen, wat te weinig gebeurde en waar toch jammer genoeg het echte diepe gevoel van noem het dan inderdaad gekwetste ziel ontbrak. Er waren te weinig nummers die er in slaagden uit de groove te ontsnappen.
Ik zit persoonlijk niet echt te wachten op anderhalve minuut Rock Steady of een droge soulversie van Purple Haze die gevaarlijk dicht bij easy listening aan leunde. Ok, er was James Brown, maar niet eens “Funky Drummer” of “There Was a Time”, om maar wat te noemen.
Het was goede dansbare soul, maar waar waren de diva’s en waar was de schrijnende liefde die uitgedreven moet worden? Er werd naar mijn gevoel te weinig buiten de lijntjes gekleurd en dan had je het gevoel dat je op zo’n Northern Soul-night beland was waar je alleen maar platen van vóór 1970 mag draaien. Zo’n concept werkt alleen maar met een publiek van echte soulboys die op hun hoofd dansen en breakdancen tot ze er spierscheuren en zo van oplopen, gasten dus die van hun lievelingsnummers het schuim op de lippen krijgen en de teksten woord voor woord al is het maar inwendig mee zingen. Zo ongeveer zou je je het ongeveer kunnen voorstellen.
Naar mijn gevoel is de scene in België, laat staan Gent daarvoor wat te klein. Eigenlijk was het muzikaal en qua sfeer best wel een geslaagde avond, maar dan hoop je altijd op een moment van magie dat je moet grijpen en dat was er dan weer niet, en dan zou je toch willen weten of dat had gekund en hoe belangrijk dat dan was gebleken. Maar in ieder geval blijft een zeer waardevol initiatief om soul en funk meer onder de aandacht, en muzikaal was het best wel goed, maar als feestje pakte ze saus niet helemaal.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het Britse ILikeTrains uit Leeds maakte het ons wat makkelijker met de schrijfwijze van de groepsnaam. Muzikaal zijn hun spoorstellen gesmeerd met een nieuwe cd ‘He who saw the deep’, de tweede volwaardige cd van het kwartet, aangevuld met een los/vast lid.
Een goede drie jaar terug waren ze ook in de Bota Rotonde te zien; de mistroostige, droevige en donker bezwerende wavepostrock werd ondersteund van zwart-wit projecties van tragedies en rampverhalen.
Vanavond telde de muziek en kwam de klemtoon op de recente cd. Eerder al hadden ze zich voorbereid als ‘tourmate’ van Editors. De songs zijn toegankelijker en directer en leunen eerder aan bij The National, White Lies en hun soulmate Editors; in dit kader kun je natuurlijk niet omheen Nick Cave en Joy Division. De postrock van Godspeed (met een knipoog naar hun optreden vanavond in het KC, Brussel), Explosions in the sky, Oceansize en Sigur Ros klinken minder door.
Fascineren doen ze echter nog steeds met hun opbouwende, meeslepende en zweverig golvende sound, minder gitzwart, maar dromerig en kortstondig vrolijk; verzorgde, uitgewerkte en aanzwellende soms galmende gitaarlijnen – riedels, treffende percussie en sombere toetsen bepalen de toon. De songs worden gedragen door de baritonzang en uptempo klaagzang van David Martin, kenmerkend voor dit geluid.
De locomotief kwam traag op gang, kon log klinken of sloeg wel eens op hol, een beetje als in de film ‘Unstoppable’. De paar oudjes “A rookhouse for Bobby”, “Voice of reason” en “Terra nova” zaten mooi verdeeld in de set en overtuigden door de repetitieve opbouw, de aanzwellende partijen, de explosies en stevenden af naar een krachtige finale.
De voortkabbelende ritmes en het emotievol, somber gitaargetokkel in een gevat en gepast bedwelmend wavepop kleedje zorgden ervoor dat de band in close harmonie was! Opener “Sirens”,” Progress is a snake” en “Victress” werden hier perfect in ondergebracht en waanden ons door het ritme, de melodie en de passende tekstinvulling van “Sailors”, “Ships” en “Oceans”, op een klotsende Noordzee en niet meer bij de Nmbs. De songs prikkelden en woordjes als luchtigheid, opwindend en vrolijkheid waren niet meer verboden binnen de dramatiek van de band.
ILikeTrains werd sterk onthaald en kreeg nog meer lof op de directe, meer levendige songs “We were kings”, “We saw the deep” en “A father’s son” die een hoogtepunt vormde. Het trage “Hope is not enough” sierde door de toegevoegde troms en de puike samenzang. “These feet of Clay” leunde het dichtst aan bij het invloedrijke Joy Division. “Divorce before marriage” was dan te situeren binnen de gekende stijl van de donkere melancholie. De single “Sea of regrets”, die de nieuwe cd vooraf ging, had eerst dezelfde weemoed als klankkleur, bouwde op en klonk gaandeweg steviger en forser. De prachtsong sloot na een goed uur de set af.
Ze hadden nog twee songs ‘for this special occasion’, want in het pittoreske zaaltje komen ze graag, heel erg graag! Ze bedankten uitgebreid hun publiek en speelden het kwetsbare, trieste, ingehouden “Stainless steel” en een broeierig, uitgesponnen versie van “Spencer Perceval”, die krachtig was naar het eind toe en de trein deed ontsporen door gierende en galmende gitaren en pedaaleffects.
‘Dark music for happy people’ mompelden ze al eens, een motto dat we duidelijk kunnen onderstrepen met de huidige songkeuze. Live stond de band er en won alvast vele zieltjes. Een volgepakte Rotonde genoot van de postrockende wave.
Net als bij de vorige tour van ILikeTrains trad het Francophone Cecilia:Eyes op als support. Hun postrock kruidden ze met de doom en drone van Sunn O))), Isis en Earth. De sfeervolle, logge en slepende gitaarlijnen (met 4 heren op één rij!) werden secuur opgebouwd, kabbelden rustig voort en konden exploderen. Cecelia:Eyes klonk filmisch, dromerig, rauw en expressief!
Organisatie: Botanique, Brussel
Natalia staat samen met Anastacia in het Sportpaleis op de derde editie van 'Natalia meets'! Na geslaagde concertreeksen met The Pointer Sisters en En Vogue ft. Shaggy is het nu de beurt aan Anastacia.
De twee straffe madammen brengen er hun eigen hits én vertolken die van elkaar. Maar liefst zes concerten geven de diva’s in het Sportpaleis.
Er was over de show goed nagedacht. Natalia kwam uit de lucht aangezweefd en Anastacia verrees op het podium. Het decor met een videoscherm dat tot het dak reikte en een honderd meter lange catwalk zag er indrukwekkend uit.
Anastacia is klein van gestalte maar wat een stem en wat een uitstraling. Samen met Natalia op het podium zorgde dit voor een spetterend concert en muzikaal vuurwerk. En dat vuurwerk kreeg het publiek tijdens een fantastisch concert waarbij de ene hit na de andere de revue passeerde. "Drop a little", "Feeling", "I Want you back", "Riding by", "I’ve only begun to fight" en "Higher than the sun" waren maar enkele van de hits die Natalia al dan niet samen zong.
Maar ook hits van Anastacia ontbraken niet. "Paid my dues", "I’m outta love", "Sick and tired", "Left outside alone" waren maar enkele van de toppers van de Amerikaanse zangeres die in tegenstelling tot The Pointer Sisters en En Vogue helemaal geen autocue nodig had en zelfs alle teksten van Natalia uit het hoofd had geleerd. Het zegt nog maar eens hoe professioneel deze zangeres is.
Ondertussen stal Natalia de show tijdens dit concert. De Kempische zangeres zorgde ervoor dat de ruim 13.500 mensen in de zaal niet al te veel aan hun stoel gehad hebben. Meer dan eens sprong iedereen recht om mee te zingen en mee te dansen. Amusement ten top. Niet alleen van de zangeres maar ook van de dansers op het podium, aangevuld door een mooie lichtshow.
Bij "Still with me" dacht Natalia aan haar onlangs overleden vader maar tijdens de show repte ze er met geen woord over. Begrijpelijk want ze zou haar tranen niet hebben kunnen bedwingen. Anastacia pinkte op de grote catwalk ook een traantje weg en beide zangeressen deden dat op de persconferentie na het concert nog eens over. Anastacia was ontroerd en dankbaar dat ze de kans kreeg om met Natalia te zingen. De zangeres had enkele jaren geleden borstkanker maar overwon deze. Natalia nam even het woord om haar vader te eren. Ze was ervan overtuigd dat hij er ergens wel bij was tijdens haar eerste concert sinds zijn dood. Haar naaste familieleden waren ook in het Sportpaleis aanwezig om haar te steunen tijdens het concert en daar was ze hen enorm dankbaar voor.
Wij hebben ons enorm geamuseerd. Natalia, Bob en het hele team dat aan deze show gewerkt heeft: een dikke proficiat! We kregen een warme show te zien zoals we zelden te zien kregen. Oprechte muziek gebracht door even oprechte artiesten.
De playlist van vanavond:
1. Drop A Little (Natalia)
2. Feeling (Natalia)
3. Heartbreaker (Natalia)
4. Welcome To My Truth (Anastacia)
5. Paid My Dues (Natalia & Anastacia)
6. I Want You Back (Natalia & Anastacia)
7. Underground Army (Anastacia)
8. Wise Girl (Natalia)
9. Gone To Stay (Natalia)
10. On The Radio (Natalia)
11. All Or Nothing (Natalia)
12. Left Outside Alone (Anastacia)
13. Risin' (Natalia & Anastacia)
14. Not That Kind (Anastacia)
15. Sick And Tired (Natalia & Anastacia)
16. Rid Of You (Natalia & Anastacia)
17. Ridin' By (Natalia)
18. I Belong To You (Natalia & Anastacia)
19. Hallelujah (Natalia & Anastacia)
20. Heavy On My Heart (Anastacia)
21. Fragile / Dance With Somebody (Natalia)
22. I've Only Begun To Fight (Natalia)
23. Higher Than The Sun (Natalia)
24. One Day In Your Life (Natalia & Anastacia)
25. Burning Star (Natalia & Anastacia)
26. Still With Me (Natalia)
27. I'm Outta Love (Natalia & Anastacia)
28. Glamorous (Natalia & Anastacia)
Sedert 1963 rijgt Dionne Warwick de hits aan elkaar. Haar prachtige alt schitterde in de songs van het beroemde componistenduo Bacharach en David. In de sixties was iedere nieuwe song van Dionne een aangename verrassing. Haar repertoire was geen gospel, geen jazz, geen blues, geen soul, maar een aangenaam mengsel van al die stijlen.
Ze werd ouder in stijl: de nu zeventigjarige dame, die in het Kursaal in Oostende op het podium stond, straalde enorm veel ervaring en levenswijsheid uit.
Vijf begeleiders zetten een perfecte set neer: enkel rasmuzikanten en echte vaklui horen thuis op het podium met Dionne Warwick. Een basgitarist, percussionist, drummer en maar liefst 2 keyboardspelers werden strak geleid door een autoritaire tante, die prachtig piano speelde.
De diva kwam het podium op in jeans om een prachtige, mooie, fantastische man aan te kondigen. Iemand die voor altijd haar hart gestolen heeft, vertelde ze: haar zoon David Elliot.
En inderdaad: de bijna volledig in het wit geklede David ziet er uit als de ideale schoonzoon. Hij zong een drietal nummers om de zaal op te warmen. Daarbij was hij niet altijd even toonvast en zijn doorzichtige trucjes om het publiek op zijn hand te krijgen werden probleemloos geslikt door een zeer volgzaam publiek.
Maar toen kwam Dionne, die ondertussen omgekleed was, stijlvol het podium opgestapt.
Wat volgde was een opeenvolging van de bekende hits in een soms iets anders kleedje. Ze zong soms alleen, soms samen met zoon David.
Een greep uit de titels: “Walk on by”, “Anyone who had a heart”, “I’ll never fall in love again”, “Message to Michael”, “This girl’s in love with you”, “I say a little prayer”, “Alfie”. Bij haar recentste hit “Heartbreaker” (uit 1982) liet zij het publiek mee zingen. Het duurde even voor dit goed wou lukken, maar uiteindelijk bezweek zowat iedereen voor het vriendelijke verzoek van de lieve dame en zong ongegeneerd mee.
Toen kwam een Braziliaans uitstapje met o.a. nummers van Antônio Carlos Jobim.
Allemaal zeer relaxed.
Een nieuwe lading hits volgde. “Do you know the way to San Jose?”, “I’ll never love this way again”, “What the world needs now” en “That’s what friends are for” besloten dit gezapig voortkabbelende concert.
Al bij al duurde dit concert niet lang genoeg (zeker als je er rekening mee houdt dat niemand gekomen was voor drie solonummers van David Elliot). Voor mij speelde Warwick hier wat te veel op veilig: overwegend grote hits in een tamme uitvoering, een garantie voor succes. Haar begeleidingsband speelde vlekkeloos, zijzelf zong heel behoorlijk.
Alle ingrediënten dus voor een geslaagd concert. En dat was het ook. Maar toch liet het mij wat onvoldaan achter: het concert raakte mij nooit echt: het was té geprogrammeerd, té voorspelbaar, té vrijblijvend. En ik was niet de enige die er zo over dacht …
Organisatie: Kursaal Oostende
Het is meer dan duidelijk dat de jonge Britten van Wolf People zijn gaan grasduinen in de hippie platen van hun ouders.
Hetgeen zij op een podium brengen refereert schaamteloos naar Cream, Traffic, Jethro Tull, Ten Years After en Hendrix. De betere en soms bluesgetinte sixties en seventies-rock zeg maar, met knappe songs als het bluesy “Castle keep” en “Tiny Circles”. Tevens absorberen zij een soort van Keltische folk-rock in hun sound (“Silbury Sands”), een beetje zoals Midlake ook doet. Dus er zijn ook nog raakpunten met hedendaagse bands, maar dan ook weer die bands die nogal retro klinken zoals Dungen en Tame Impala.
Sterkte van Wolf People zijn de twee gitaristen die mooie en flitsende gitaarduels aangaan en die daarbij de macho poses volledig achterwege laten. Geen hardrockers dus. Zanger/gitarist Jack Sharp heeft een aangenaam zweverige stem en de live sound is lekker retro.
De songs worden naar goeie ouwe seventies tradities al eens opengetrokken maar er wordt nergens overdreven. De Woodstock vibe hangt als het ware in de lucht maar de ellenlange LSD trips zijn gelukkig achtergebleven, waardoor het ganse concert fris en boeiend blijft en we hier kunnen spreken van een uiterst genietbaar en beloftevol nieuw bandje.
De nog jonge band heeft reeds een handvol verduiveld knappe songs in hun valies en kunnen die wat ons betreft ook komende zomer gaan uitpakken op de betere festivals. Chokri zal het wel al weten.
Organisatie, Trix Antwerpen
De winter belooft iets minder barkoud te zijn door de Fete d’Hiver events en de Nachten van CD & Vinylvreters van de Leffingeleuren organisatie. Zij zorgden ervoor dat de jongere als doorwinterde muziekliefhebber zich niet in een winterslaap nestelden. Wij kregen alvast ‘carte blanche’ tussen kerst en nieuwjaar toen Drums are for parades paraat waren in de oubollige Terminus, een ideale locatie voor het Gentse noisecollectief, die sinds het verschijnen van hun debuut ‘Master’ (die de EP ‘Articificial sacrificial darkness in the temple of the damned’ opvolgt (- wat een titel trouwens!)) in het clubcircuit een vaste stek hebben verworven.
Hun rauw, donker, dreigend, snoeihard, apocalyptisch ‘back to basics’ geluid is opgefokt, gejaagd, opwindend en fris, en refereert aan de ‘90s noisepop van o.m. Helmet, Gore en Therapy?. De diverse tempowisselingen bieden een broeierige spanning en intensiteit, vanavond live ondersteund van een blazerssectie in monnikscape.
Zij vatten nu net de set aan en trokken de boel op gang met trage, slepende, monotone sounds. Een rookgordijn werd opgetrokken. Je kon op alle vlak niet omheen de drones van Sunn O))). De indringende blik van de bandleden boezemde angst in. Wat een adembenemende, huiveringwekkende start. Het leek eventjes vijf voor twaalf. Jawel, “Opium den idiot check” kreeg gestalte … En was zo een beetje de barometer voor het ongeveer één uur durend concert, instrumentaal, filmisch of regelmatig ondersteund van screamo’s en een vervaarlijke zang. De venijnige, scherpe, krachtige, strakke gitaren, de bas en de gortdroge, opzwepende drums gaven een energiek, loodzwaar ritme. Ze vermorzelden stoner, noise, crossover en diverse hard- en grindcores. De subtiliteit die we af en toe konden horen, waaide al gauw over in een fors, krachtig, beheerst geluid, o.m. in “The law”, “I’m not who you think you are”, “A salesman pen”, “Princess, you’re the woods” en vooral in “The boy was in the death room”.
We voelden de bibber, de daver en de trillingen over het lichaam en kregen soms kippenvel. En oudjes als “Goatfire queens”, “Thumbsucker” en “Faking” werden sterk onthaald!
Een geslaagd, puik concert van de heren van Drums are for parades, die onderhuids de blazers lieten doorklinken. Intrigerend en spannend.
Fête d’Hiver was tijdens de kerstvakantie een erg tof initiatief van de organisatie! Na het optreden was het buiten nog donkerder dan het al was … Een eerste of laatste kwartier stand van de maan … Tja, muziekmakers van films als ‘The crow’ en ‘De sint’ kunnen een volgende keer zeker eens aankloppen bij onze Drums are for parades …
Organisatie: Leffingeleuren, Leffinge (ikv Fête d’Hiver)
Hoeven we Piet Goddaer en z’n alter ego Ozark Henry nog voor te stellen? De trilogie ‘Birthmarks’ (’01) – ‘The sailor not the sea’ (‘04) en ‘The soft machine’ (’06) leverde o.m. “Sweet instigator”, “Word up”, “Rescue me”, “Indian summer”, “Vespertine”, “These days” en “Grace” op, die in het geheugen gegrift zijn. Het zijn mooie, subtiel uitgewerkte & kwalitatief puike songs, die een sterke melodieuze opbouw hebben en ervoor zorgden dat de band in Vorst Nat en de Lotto Arena geraakte en zelfs enkele festivals kon afsluiten.
Kijk, Ozark Henry biedt sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz en gedragen door Goddaer’s warme, innemende en heldere stem.
En de sing/songwriter is een bezige bij, want als toemaatje kregen we nog de soundtrackbijdrages, tv tunes en tot slot de akoestisch toon gezette songs op ‘Grace’, een overtuigende afsluiter, aangevuld met singles “Remains” en “Godspeed”. 15 jaar muzikale geschiedenis dus …
Na een rondreis in Scandinavië, intussen papa geworden en een labelswitch klinkt Goddaer terug muzikaal fris. ‘Hvelreki’ is de bundeling van de indrukken en ervaringen en staat voor een IJslandse gelukwens van “moge een walvis aanspoelen op jouw strand” . De geluidskunst van soundscapes horen we alvast op de nieuwe plaat in radiovriendelijke, cleane, gelaagde, gevoelige en innemende songs. Loversongs die een prachtig Noorderlicht laten zien.
Tabula rasa live? Piet Goddaer, zelf achter piano en toetsen, beschikte over een jonge band, drie jonge muzikanten van de Brit School Of Performing Arts & Technology, die de songs in een poprockend kleedje stopten, zonder tierlantijntjes of orkestraties. Ze werden ondersteund van landschappen en projecties, het ideale decor om het nieuwe materiaal bij te staan. Binnen het OH concept, waren bindteksten en aankondigingen achterwege gelaten. Enkel een weifelende Merci en een nederige houding.
Muziek nu, ingezet door een heupwiegende “Remains” en een forser klinkende ”Eventide”. De nieuwe songs klonken vaardig, direct, puur en strak. Van meligheid of bombast was er geen sprake meer! Het sfeervolle, ingetogen en donkere “Yours & yours only” was spannend door de slepende opbouw, de tempowisselingen en de rockende soli. “Air & fire” en “It’s in the air tonight”, dromerige, mijmerende songs op piano en synths waanden ons in gebergtes en we voelden letterlijk de sneeuwvlokken op de wangen.
Goddaer bracht met z’n nieuwe begeleidingsband voldoende afwisseling en variatie aan in emotie en tempo, en qua sfeer creëren leunde hij nauw aan wat we al van Jonsi zagen; een poppy “Godspeed”, een intiem pakkende “Hvelreki” en ingehouden versies van “Sundance” en “Miss you when you’re here” gingen over naar het broeierige “A night sea journey”, “No hands” en “Memento” (beiden toegevoegde tracks op de cd). Ze waren verpakt in een steviger rockkleedje.
Eventjes gewoon worden toch, maar het materiaal als de band stonden er en overtuigden! Dat Ozark Henry frisheid uitstraalde, gebeurde evenzeer met de vroegere singles “At sea” en “These days”, sober ingezet en die gaandeweg crescendo rockten. Sprankelende popbubbels zetten ze in de bis verder met de opener van ‘Hvelreki’ “Out of this world” en de single “This one’s for you”, de OH Xmas song bij uitstek! Scherpte en dynamiek tot slot in de laatste reeks “Indian summer”, rauw exotisch en lief ,en een emotievolle “Give yourself a chance with me” door de aanzwellende partijen. Een warm onthaal volgde telkens!
Drie avonden lang was Ozark Henry in de AB te zien. Zonder woorden en Zonder de eigen stijl te verloochenen, hoorden we pittig gevoelige songs van een gretig spelende, gemotiveerde band die nergens vonken deed spatten, maar de M van Muziek op de juiste plaats in het hart droeg. Hartverwarmend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Onder de noemer ‘Bloemen noch kransen’ werden we zaterdag uitgenodigd door de Kreun in Kortrijk voor het afscheidsconcert van locale helden Hitch. Ze hadden namelijk besloten om na 15 jaar voortreffelijke indierock hun instrumenten aan de wilgen te hangen.
Hitch laat ons een discografie na om U tegen te zeggen. 7 full albums, een verzamelalbum ter gelegenheid van hun 10-jarig bestaan en meerdere 7 inches (waaronder een split 7” met Haymarket Riot en één met Amenra). Hun DIY-mentaliteit was de rode draad doorheen hun muzikale carrière of zoals Roger, de doe-het-zelver van WTV-Focus altijd zegt: wat je zelf doet, doe je meestal beter. Slechts éénmaal gaven ze de touwtjes uit handen. De mix van hun laatste ‘Clair.Obscur’ uit 2008 werd in handen gegeven van John Congleton (The Paper Chase). Het resultaat was dat dit album het beste uit de reeks werd. Prachtig geluid!
Hitch tourde in de loop van de jaren driemaal door het Zuid-Westen van Amerika. Daar deden ze onder andere de legendarische clubs Fireside Bowl in Chicago en de 7th Street Entry in Minneapolis aan. Die laatste is de club waar de Purple Rain video is opgenomen. Ook waren ze te gast op het South By Southwest Festival in Texas. Zuid-Afrika deden ze ook aan en dit op het legendarische Opikoppi-festival naar aanleiding van het uitwisselingsproject met Pukkelpop. Daar stonden ze op de mainstage terwijl niemand ze kende en ze werden gedurende de ganse tour bediend alsof ze de koningen waren. Met andere woorden hoogtepunten in hun lange muzikale loopbaan.
Genoeg achtergrond, nu over naar de avond zelf!
De jonge snaken van Rape Blossoms mochten het afscheidsfeest openen en deden dat met verve. Het is een nieuwe groep met leden van Pinguins Know Why en The Germans in de rangen. Het Gentse collectief brengt een soort van bezwerende noisepunk (denk aan Liars, These Arms are Snakes) met een scherp randje. Voorzien van de nodige reverb en galm schreeuwde zanger Dav de microfoon vol, ondertussen hevig huppelend op het podium. Dissonante gitaarriffs werden vlijmscherp gefileerd de zaal ingeslingerd. Een ritmesectie met een blootvoetse drummer, die indrukwekkende dingen uithaalde op zijn drumstel, waren een perfecte ondersteuning. De ideale opwarmer. We zullen er nog veel van horen.
En dan was het zover: het allerlaatste optreden van het uit ‘Oalbeke’ afkomstige Hitch. We waren klaar voor de typische mengeling van indie, noise en posthardcore van dit drietal.
Onder luid applaus betraden de drie locale helden het podium: zanger/gitarist Mich Decruyenaere, bassist Paul Lamont en drummer Olivier Wychuyse. Openingsnummer was het schitterende “Tongues” uit hun ‘Monolith’ album van 2002. Het geluid zat goed en zowel de leden van Hitch als het talrijke publiek hadden er duidelijk zin in.
Daarna werd er vooral geput uit hun meest bejubelde albums ‘Trails Are Ablaze!’ uit 2004 en ‘Clair.Obscur’ uit 2008. Schitterende versies van “Carbon Wheels”, “High Heels”, “Dance Dance Dance” (Shellac op crack), “Art Nouveau” (Fugazi-riffs à volonté) en “Opposites Direct” werden op het publiek losgelaten. De Kreun stond in vuur en vlam.
Na elk nummer werd er razend enthousiast gereageerd. Dit werkte aanstekelijk op het drietal dat alles uit de kast haalde om hun publiek nog eens te tonen hoe goed ze wel zijn/waren. Dat het één voor één rasmuzikanten zijn staat als een paal boven water. Het slot van het 19 (!) songs durende concert werd ingezet met het mantra-esque “Burn This Place” uit het ‘Clair.Obscur’ album, gevolgd door een schitterend gebrachte sleper van formaat: “This is where it ends” uit hetzelfde album.
Een beklijvend “The Paper Beast” was het laatste wapenfeit van deze fantastische groep die – terwijl de song nog nazinderde – terecht in de bloemetjes werd gezet door de trotse moeder van zanger Mich. Ondertussen werd Hitch door het publiek getrakteerd op een oorverdovend applaus.
Hitch slaagde met vlag en wimpel. Een afscheidsconcert zoals we ze graag hebben. Er volgde nog een afterparty en er werd nog tot in de vroege uurtjes gedanst op favoriete plaatjes van de Hitch DJ’s en DJ Logul. Een meer dan geslaagde avond! Hitch is niet meer: we zullen ze missen. Goede wijn behoeft geen krans.
Setlist Hitch: [1] Tongues [2] Simple Mechanics [3] Escape From Squaresville [4] Carbon Wheels [5] Killing The Midnight Choir [6] High Heels [7] Dance Dance Dance [8] Cause and effect [9] Mount Vernon [10] Radiation Winter [11] Choking On Air [12] Code Of 3 [13] Art Nouveau [14] Opposites Direct [15] Nothing To Regret [16] Blinding Light [17] Burn This Place [18] This Is Where It ends [19] The Paper Beast
Organisatie: de Kreun, Kortrijk
‘30 years of rock’n roll’ .. The Scabs, één van de iconen van de Belgenrock, startten hun verhaal opnieuw in september 2007 en gaven enkele ‘Rewind’ concerten in de AB en pikten een festivalletje mee, waaronder Werchter Classic, de Lokerse Feesten en Suikerrock!
Hun herfstoffensief gaven ze glans met een boek dat een lijvig en rijk geïllustreerd levensverhaal beschrijft en een compilatie van 30 singles in 30 jaar … nummer 31 “Why”, een nieuwe song, werd afgelopen zomer uitgebracht. Het was de aanzet om de fans nog eens bij elkaar te krijgen voor een toffe reünie, het publiek nog eens lekker dicht te pakken, te voelen en ervan te genieten. Naast dit feestje in de Lotto Arena, zijn er vooralsnog geen plannen. Dus kan het wel de allerlaatste keer zijn. Ze konden dus voor een volle Lotto Arena gaan.
The Scabs zetten de Belgenpop op kaart tussen ’83 en ‘95, met absolute hoogtepunten tussen ’88 en ’93, waarbij iedere pop- en rockliefhebber zijn favoriete artiest in de plaatselijke parochiezaal, CC of festivaltentje kon zien. Inderdaad, de broeierige, intense en opzwepende rockset liet niemand in die tijd onberoerd.
De reünieconcerten waren dan ook pure nostalgie, die z’n orgelpunt besloot op deze barre winteravond. Op het rock’n’roll event waren een resem gastmuzikanten uitgenodigd, zonder veel poeha. De muziek primeerde dus bij Swinnen en C°, die The Clash en Neil Young & The Crazy Horse hoog in het vaandel houden. Naast vaste hand Willy Willy op gitaar, waren verder Jan Hautekiet op toetsen en Frankie Saenen op drums, die z’n strepen al verdiende bij de Kids, van de partij. De Fons, die de ‘early years’ van The Scabs bepaalde op bas, hadden ze er graag bij gehad; ze gaven hem een hart onder de riem. Twee backing vocalistes vulden aan en verwezenlijkten een knappe samenzang.
Twee uur Classic Rock hoorden we. Vuurwerk, want meteen kregen we een paar straffe strakke, broeierige opbouwende songs te horen als “Come on”, “You don’t need a woman”, “Little lady” en “Let’s have a party”. Op nog geen half uur tijd slaagden ze erin de ganse Lotto Arena in te palmen. Die laatste song was een swingende, bruisende klepper, waarbij het publiek luidkeels het refrein kon meezingen en in de handen klappen.
Swinnen staat ook niet in het middelpunt, wat vroeger al te vaak was, maar liet ruimte voor z’n begeleiding en backing vocalistes. Even overtuigend klonken “Crime wave” en “Don’t you know”, die een stukje vaardiger en sneller werd gespeeld. Tjenne Berghmans, die Willy Willy nog verving, sloot aan voor twee songs, “Seven seas” en “She’s jiving”, en kreeg ruimte voor een intense solopartij. Op “Keep on driving” kon Hautekiet dan eens loos gaan op de toetsen. Ontspannend, los, aangenaam en kleurrijk was het wel allemaal wel, hoor. Na de intens spannende rocksongs was er het sfeervol ingetogen “Can’t call me yours”.
Tweede gast was Wimmeke Punk, boezemvriend van de Swinnen, die “Halfway home” meezong en de zaal een tweede keer in lichterlaaie bracht met z’n Wolf Banes klassieker “As the bottle runs dry”. Schitterend gewoonweg hoe de song in het geheugen was gegrift en werd gedragen door een enthousiast publiek.
Drummer Frankie Saenen sloeg na “Crystal eyes” een good time rock’n’rollende “Four aces” en zong een krachtig CCR nummer “Fortunate sun”. Een andere cover hoorden we met Mauro, “Boys keep swimming” van Bowie, die net als op het gedreven gespeelde “Matchbox car” er een stevige draai aan geeft. Mooi alvast! Na “Medicine man” en de huidige single “Why”n die door het publiek nog wat moet gesmaakt worden, was de weg geplaveid naar een finalereeks, “Hard times”, “I need you”, “Time” en “Nothing on my radio”. Songs die geen verdere uitleg meer hoeven, maar pure ‘90s nostalgie uitstralen. Een uitgesponnen slepende “Robbin, the liquor store”, waarin riffjes en refreinen van “The magnificent 7” zaten verweven, besloot de fijne reeks classics.
Het warme onthaal sterkte de band. In de leuke bis hoorden we een snedige “So called friends”, eerste single ooit dertig jaar terug, en een niet te ontbreken “Rockin’ in the free world”, waarbij alle gastmuzikanten op het podium een paar pittige, heerlijke, dravende gitaarpartijen uitsloofden op z’n Crazy Horse. En net als op “Robbin, the liquor store” kon Willy Willy zich eens laten gaan! Terecht, want hij is één van die bepalende figuren, die de Belgische rock kleur en elan gaf. Het was een eerbetoon aan hun Fons en een waardig slot om alle fans te bedanken door al die jaren.
The Scabs speelden een sterke strakke en strijdvaardige set. Jawel, Puur en Onversneden rock’n’roll zonder al te veel blablabah. Ze konden stevig van leer trekken en hadden enkele rustpunten ingeschakeld. Ze beleefden spelplezier en hielden het uitermate boeiend met hun gevarieerde broeierige gitaarrock. In goede doen dus!Dit was een concert dat nazinderde, die menig rockhartje deed versmelten; een bende retrorockers, die hun (wilde?) haren nog niet kwijt zijn …
Support was Intergalactic Lovers, die de laatste twee jaar al meerdere prijzen in de wacht sleepten als beloftevolle band. Ze speelden bij onze aankomst een overwegend intimistische set, rakende nummers die door het publiek al vroeg op de avond op een berenknuffel werden ontvangen!
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
