Na het onovertroffen ‘Funeral’ uit 2004 en de fraaie opvolger ‘Neon Bible’ werd dit voorjaar door pers en publiek opnieuw halsreikend uitgekeken naar de live doortocht van het zevenkoppige pastorale popgezelschap Arcade Fire. Tot ontgoocheling van menigeen moest een groot deel van de Europese tournee, inclusief het geplande concert in de Hallen van Schaarbeek, echter worden afgelast vanwege problemen met de weerspannige sinussen van frontman Win Butler. De groep zou vervolgens op het afgelopen Pukkelpop festival haar gemiste rentree voor het Belgische publiek goedmaken, maar daar stak de krakkemikkige geluidsweergave op het hoofdpodium vakkundig een stokje voor. Na twee gemiste kansen was het dus erop of eronder voor de Canadezen in een goed gevuld doch niet uitverkocht Vorst Nationaal.
Het publiek werd alvast opgewarmd door een zwarte TV predikante die vanop het projectiescherm alle geboden uit de ‘Neon Bible’ de zaal in schreeuwde en pas de mond werd gesnoerd toen het 10 man sterke Arcade Fire orkest het rode tapijt betrad. Zichtbaar gebrand op een revanche, liet de groep niets aan het toeval over door meteen twee up-tempo radiohits de zaal in te vuren: “Keep The Car Running” en een lang uitgesponnen versie van de recente single “No Cars Go”. Beiden zijn perfecte orkestrale popnummers waarbij Butler’s stem dit keer wel tot vol ornaat kwam en live extra werden ingekleurd door toevoeging van twee strijkers en twee blazers. Na het furieuze “Neighborhood #2 (Laïka)” uit het memorabele debuut ‘Funeral’ dreigde de delicate geluidsbalans de groep toch eventjes in de steek te laten; het gitzwarte “Black Mirror” werd ontsierd door heen-en-weer gevloek van Win Butler met de geluidsman, terwijl tijdens het tweeledige opus “Black Wave/Bad Vibrations” de vocals van Régine Chassagne nagenoeg verloren gingen in de geluidsbrij. De groep herpakte zich daarna wonderwel tijdens een aantal intimistische nummers waarvan wij vooral “Ocean of Noise” onthouden. De leden van Arcade Fire staan tijdens hun optredens niet bepaald bekend als vlotte praters, maar Butler moest tussendoor toch even zijn sociaal engagement kwijt. De frontman bedankte het publiek voor hun ‘vrijwillige’ donatie van €1 per ticket aan Partners in Health, een ideale inleider trouwens voor het anti-Amerikaans getinte ‘Antichrist Television Blues’.
Het eerste deel van de set werd afgesloten met een stomende versie van het inmiddels klassieke en luidkeels meegezongen “Rebellion (Lies)”, waarna de groep voor één bisronde uit de coulissen terug keerde. Uiteraard mocht “Intervention” hier niet ontbreken, en alsof het klaarwakkere publiek daar nog een boodschap aan had, werd het oudere “Wake up” als laatste encore de zaal ingevuurd.
Slotsom: derde keer, goede keer voor Arcade Fire, een band die is uitgegroeid van een speelse spontane bende ten tijde van hun optreden in het Koninklijk Circus ruim twee jaar terug tot een meer introverte wereldgroep met bijhorende wereldsongs anno 2007.
Organisatie: Live Nation
Een avondje soulpop werd ingeleid door Something Sally, een kwartet van fijngevoelige poprock en soul. De groep heeft momenteel een EP uit en liet een duidelijk signaal na, dat we nog van hen zullen horen…
Het Britse soulwonder en mooi ogende jongedame Joss Stone speelde, een klein anderhalf uur lang, warme, sfeervolle, broeierige en freakende soulpop, onder haar helder overtuigende en hemels, zalvende pakkende stem; het is op zich een wonder, om op zo’n jonge leeftijd zo’n doorleefde stem te hebben.
Joss Stone, in witte avondjurk én op blote voeten, werd vergezeld door een mooi uitgedoste band, waaronder een blazersectie, toetsen, piano, en backing vocalisten, die haar aangename en frisse sound elan gaven, met een vleugje gospel, jazz en hiphop. Joss was een vriendelijke, goedlachse jonge dame, die gretig inging op de reacties van het publiek en onder de indruk was van de respons van haar heupwiegende fans. Haar decor van ‘Love & Music’ was soms één sterrenhemel of hartendiefjes. Leuk, ontspannend en romantisch. Black music door een jonge blanke dame met een gouden stem, die niet als een Amy Winehouse bezig was: koele en afstandelijk haar set afgaspelen, om dan nog maar niet te spreken over haar drank- en drugprobleem…
De klemtoon kwam op de recente derde cd ‘Introducing Joss Stone ‘. Bepaalde nummers van de cd werden uitgesponnen of kregen wat meer groove: opener “Girls”, they won’t believe it”, “Baby, baby, baby” en afsluiter “Tell me ‘bout it”. In de sfeervolle songs als “Music” en “Tell me what we’re gonna do now” bewees ze andermaal over welke gouden stem ze beschikte! Ouder werk was er met de subtiel uitgewerkte “Super duper love”, “Fell in love with a boy”, en een dansbare “You had me”, die swingend de set besloot ; De ‘OohOoh’ werden zachtjes door het publiek meegezongen.
In de bis speelde ze eerst een nieuwe song, dan gooide ze bloemetjes in het publiek en ze sloot definitief af met “Right to be wrong” en een reprise van “Tell me what…do now”, gekoppeld aan Bob Marleys “No Woman No Cry”. Schitterend!
Joss Stone: ‘she made our night beautiful’ en …dit was recht evenredig
Lieftallige groeten,
Organisatie: Live Nation
Het zag er aan te komen dat het Britse kwartet uit Birmingham, Editors, in het najaar definitief zouden doorbreken. Een signaal en een prik kreeg het publiek al op Pukkelpop: een korte stevige set, vol overgave, die hun tweede cd ‘An end has a start’ ondersteunde.
Editors kwam , zag en … overwon; ze speelden een verbluffende, overweldigende set. Ze tekenden voor een definitieve doorbraak na Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en The Killers. We zagen hen vorig jaar steeds groter worden, zonder dat ze inboeten aan dynamiek en speelplezier. De muzikale ervaring van het eindeloos touren heeft z’n vruchten afgeleverd in een uitverkochte Hallen. Als een Kim Gevaert wonnen ze de 100m sprint!
Het enthousiaste publiek zag meteen een sterk op elkaar ingespeelde en geoliede band op “Lights”, “Bones”, “Bullets”, “An end has a start” en “Blood”, frisse Britwaverocksongs, met een sprankelend, snedig gitaarspel, een strakke, opzwepende drums en een diepe bas, onder de helder, overtuigende zang van Tom Smith. Hij ontpopte zich als een podiumbeest, liet z’n gitaar afzien, kon bekkentrekken, sprong op z’n piano en zorgde voor een feestje, door aanhoudend het publiek te betrekken bij de songs.
Alles lukte, de sound, de set, de respons … Dit was koekenbak in de Hallen! Wijlen Ian Curtis keek toe en zag dat het goed was. Editors kreeg z’n zegen. De broeierige “Escape the nest”, “All sparks” en “Banging heads” (nieuwe song) volgden. Na dit helse tempo, waren er enkele sfeervolle songs: “Let your good heart” (tweede nieuw nummer) en “When anger shows” kregen kleur door het pianospel van Smith en mans krachtige stem.. Ze bouwden de set terug op en gingen naar een climax met bedreven versies van “Spiders” en “Munich”. Op “The racing rats” sprong Smith op z’n piano, speelde een paar snedige gitaarakkoorden, overzag z’n fans en kreeg een uitgelaten menigte te horen.
Editors stond garant voor een krachtige, stevige en intense set van een uur, waarbij ze ons trakteerden op een drietal songs in de bis: twee oudjes “You are fading” en “Fingers in the factories” (steevast te horen) en niet te vergeten “Smokers outside the hospital doors”; de groep werd letterlijk op handen gedragen.
Het optreden van deze beloftevolle band stond qua sound en uitstraling in het geheugen gegrift.
Support acts: de indiepop van The Boxer Rebellion, die bands als Radiohead en The Verve verwerkte. Spannende gitaarpoprock met een dreigende opbouw en een zweverige zang. Het Amerikaanse kwartet onderscheidde zich.
Het Deense The Kissaway Trail volgde. Dit vijftal bracht in het voorjaar al een verrassende overtuigende titelloze plaat uit: mooi uitgebouwde dynamische, frisse en bezwerende gitaarpoprock., ergens het onvolprezen The Music, ‘90’s Britse bands The Pale Saints en The Wedding Present door de spanningsopbouw en het vleugje distortion en fuzz, de postrock van Mogwai, en de psychedelica van Mercury Rev. Te onthouden!
Organisatie: Live Nation
Na de grensverleggende theatertournees ‘Code Red’ en ‘The next dimension’ heeft Praga Khan, onder Maurice Engelen en Olivier Adams, een jaar in stilte gewerkt aan deze ‘Frame by Frame, where art meets technology’. Ze maken er een vaste gewoonte van, wat hen op die manier een nieuw publiek bezorgt.
Het electropopduo stelde in deze derde vernieuwende show een combinatie van muziek, dans, choreografie en hoogtechnologische snufjes voor. De Praga Khan songs werden in een nieuw jasje gestopt en klonken sfeervoller door een instrumentarium van harp, viool, ambient soundscapes en trancegerichte beats die af en toe krachtiger klonken: van “Visions & Imagination”, “Keep the dream alive”, “Dreamcatcher”, naar “Right or Wrong”, “Lonely”, “Breakfast in Vegas” (in een aparte versie door drum’n bass en elektronicablokjes), “Tausend sterne” en de traditionele handwuivende afsluiter “Power of the flower”.
’Frame by Frame’ is in een regie van Bart Walter en is de realisatie van een futuristisch liefdesverhaal. Het is de combinatie van kunst en technologie, inventiviteit en creativiteit, die hand in hand gaan in een interactief spektakel van muziek en beeld: performers en dansers gaan een duel aan met elkaars projectiebeeld, een drijvende violiste, een playstation game gevecht, de Praga walk, een ballet van twee in fluor gedrenkte lichamen, een dans act met een nieuw soort lichtgevende draden, steltlopers gekleed in een voorhistorisch vispak, 3D- projecties, visuals en een show rond zanger Praga als virtueel personage, die per voorstelling zal worden uitgebreid.
Vóór de aanvang zag je op het plafond naast een paar zwevende bloemen een paar interessante teksten geprojecteerd als: art – technology – design – flexibility – evolution – communication. In de pauze waren teksten als “Imagination is what our furture will be”, “Connecting talents, worlds, media en people” en “Freedom of choice, knowledge & creation” te zien.
’Frame by Frame, where art meet technology’ verweefde de Praga Kahn sound met de nieuwste technologieën, in een verhaallijn en een show, die concert, choreografie en film samenbrengen. Een stap als nieuwe trend in de showbusiness…
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen
Arno is in ons landje een enorm gerespecteerd man, hij is al tot Ridder geslagen en slaagde erin, na reeds twee uitverkochte concerten in de AB, enkele try outs en een intense festivalzomer, Vorst Nationaal uit te verkopen. Samen met z’n band beschikte hij over de juiste hoeveelheid ‘jus (de box)’ om aanstekelijke, frisse en ingetogen funkende rock te spelen en om de kaart van ambiance en meezinggehalte te trekken. Hij is nog maar weinig wilde grijze haren kwijt en speelt met de Franse en Engelse taal.
Als een volwassen of pensioengerechtigd T.C. Matic trok het vijftal fel van leer met pittige, strakke en venijnige songs: “Enleve ta langue” en “From zero to hero” (van de nieuwe cd), “Tomber du ciel”, “Lonesome zorro” en “Mourir à plusieurs”. “Comme à Ostend” liet een kermiscarroussel horen, en na de nachtkamermuziek “Lola”, bepaald door piano en gitaargetokkel, klonk het gezelschap dynamisch en doorleefd op “No Job”, “Meet the freaks” en “I’m not into hop” en “Ratata”. Het was zelfs zo dat Arno na de ingetogen, pakkende songs “Reviens Marie” en “Les yeux de ma mère” - die kippenvelmomenten opleverden -, enkele oudjes van T.C. Matic speelde als “l’Union fait la force”, “Que passa”, en “With you”, ruim twintig jaar na datum nog steeds overeind.
Dat was de aanzet naar een grootse finale met een ‘best of’ als “Mon sissoyen”, “Bathroom singer”, “Ooh lala” en uitgesponnen versies van “Putain Putain” en “Les filles du bord de la mer” in de bis…als we nu niet ons volkslied kennen!
”Je veux nager” en een verplichte kus, op z’n Johannes Paulus de II, van Arno besloot definitief de overtuigende set.
Het Gentse duo Madensuyu opende de avond: een muzikaal spanningsveld, diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen van twee instrumenten, oerkreten, schreeuwzang en een melodieuze zang: van rustig, sfeervol, tot stevig, scherp en repetitief opbouwend. Ergens tussen Mogwai, The Pixies, Sonic Youth en Vandal X. “Suck on more to come”, ”Papa bear”, “Sugar on”, “No why no wow”, “Share a lot” en “Fxx fxx”! Hun avontuurlijk spannende en energieke sound verkreeg voldoende respons.
Organisatie : Live Nation
Les Rita Mitsouko is het Franse duo Cathérine Ringer en Frédéric Chichin. Ze onderscheiden zich als een Dresden Dolls avant la lettre. Hun composities zijn een bonte mengeling van poprock, wave en dance, waarin een vleugje jazz en hiphop is verwerkt, en een punky attitude en cabaresque sfeer uitademen. Songs als “Marcia Baila” en “Andy” zijn uitermate gekend en kwamen live aan bod in de bis.
Het gezelschap moest het doen zonder medecomponist Chichin, die ziek te bed lag. Doch Cathérine vond in de jonge leadgitarist een goede kompaan. Ze was niet uit haar lood te slaan: ze animeerde het publiek als een ‘routinier’ mimespeelster en cabaretier, sprak ze aan in gebroken Vlaams en bedankte hen hoffelijk.
De set vatte aan met “l’Ami ennemi”, één van de sterkste songs van de huidige plaat ‘Variéty’, die vijf jaar op zich liet wachten. De klemtoon kwam in het eerste deel op de huidige plaat. Cathérine stapte vocaal moeiteloos over van Frans naar Engels, als op “ Communic heart (“Communiqueur d’amour”)” en “Rendez vous avec moi-même” , die kleur kregen door venijnige gitaarlicks en mondharmonica. “Live In Las Vegas” was theatrale kost en “C’est comme ça” een eerste terugblik naar de ‘80’s.
Het vijftal speelde een afwisselende set: een intieme “Terminal beauty” verwees naar Edith Piaf, een swingende “Ding ding dong (ringing at your bell)” (wat een hitpotentie!), een broeierige “Berceuse”, een sfeervolle “Même si” en de pianoballad “Chanson d’A”.
“My love is bad” was de aanzet van een ‘best of’’ met o.a. het rockende “Red sails” en de freakende “Under my thumb” van The Rolling Stones en “Histoire d’A”.
Ze werden sterk ontvangen en trakteerden ons na anderhalf uur in de bis op “Paris” en de dansbaar funkende “Andy” en “Marcia Baila”, waarmee het Franse gezelschap bewees nog springlevend te werk te gaan met hun cabaresque pop! Wat een fijne reünie!
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Het Nieuw-Zeelandse Crowded House maakt deel uit van de gezegende reünies in 2007. De band, onder de tandem Neil Finn (zang/gitaar/songwriter)en Nick Seymour (bas), slaagt er nog steeds in om subtiel uitgewerkte, dromerige popsongs te schrijven; het resultaat is te horen op ‘Time on earth’, die veertien jaar na ‘Together alone’ verscheen. Crowded House heeft verder pianist/toetsenist Mark Hart en nieuwe drummer Matt Sherrod, een zalvend geschenk na de tragische zelfmoord van hun vroegere drummer Paul Hester, in 2005, wat alvast de reünie bevorderde.
Twee en een half uur lang lieten ze het publiek genieten van hun sfeervolle en fris sprankelende (Beatlesque) pop, die af en toe krachtiger en avontuurlijker klonk. Er werd gretig geput uit de laatste twee platen, zonder de handvol klassiekers te vergeten. Een enthousiaste band, die het publiek trakteerde op een tof, fijn en romantisch avondje.
Ze openden met “Private Universe”, die de toon zette van de avond: een broeierige, dromerige sound, soms forser en feller, met enkele gitaarslides, kleurrijke toetsen en een opzwepende percussie, gedragen door de helder, emotievolle zang van Neil. Vervolgens was er ruimte voor een heuse zangstonde en handgeklap op “Four seasons in one day”, die herhaald werd op hun grootste hits “Fall at your feet”, “Don’t dream it’s over”, een lang uitgesponnen “Weather with you” in de bis en “Better be home soon”, die de set besloot. Het waren songs die ten dele hun kampvuurstijl onderstreepten.
Tegenover deze songs stonden ingetogen en intieme songs van het recente ‘Time on earth’: “Don’t stop now”, “Transit lounge”, “Pour le monde” en “Heaven, that I’m making”, bepaald door gevoelige gitaartokkels en piano/toetsen. “Locked out” was de stevige rocker, en een broeierige spanning was te horen op “Silent house”, het oude “Hole in the river” en “Distant sun” die een eerste maal, na een kleine twee uur, de set beëindigde.
“World, where you live” werd eerst akoestisch toongezet en klonk dan als de ideale gospel op een ochtendzondagsmis! Crowded House trakteerde ons (naast “Weather with you” en “Better be home soon”) op “Fingers of live”, “Pineapple head”, “Into temptation” - het verzoeknummer van de kok van de avond (de ‘controverse’ openingsdans van z’n trouw) - en een gedreven gespeelde “Born of the bayou” op toetsen, voor de gelegenheid gezongen door Hart.
Crowded House heeft het tweede luik van hun carrière ingeluid en behield hun jeugdig enthousiasme, positivisme en gehalte entertainment. Dit concert was het overtuigende bewijs dat ze nog niks ingeboet hebben aan subtiliteit en dynamiek.
Als support trad het Britse Cherry Ghost op, een band rond songschrijver Simon Aldred. De groep nestelde zich ergens tussen Wilco, Grant Lee Buffalo, en Coldplay. Melodieus boeiende, vaardige en sfeervolle popsongs en een vleugje americana door steelpedal. Af en toe klonken ze krachtiger. Ze konden alvast rekenen op een sterke respons.
Organisatie : Live Nation
Vier jonge gasten uit Magdeburg braken in geen mum van tijd door te Europa en slaagden erin vier TMF Awards binnen te halen: beste nieuwe artiest, beste album ‘Scream' (de Engelstalige versie van ‘Schrei’ uit’05), beste videoclip (“Monsoon”) en beste pop. De tweeling Bill en Tom Kaulitz (zanger en gitarist), Gustav Schäfer (drums) en bassist Georg Listing zijn het ideale muzikale product geworden voor elke ‘rockmindende’ tiener.
Het Duitse viertal is eigenlijk al zo’n zes jaar bezig en werd in een al lang uitverkocht Vorst stormachtig en oorverdovend toegejuicht door duizenden meisjes; het was soms beangstigend om hen te horen gillen, roepen en schreeuwen, alsof de zaal op instorten stond. Dranghekkens beneden verhinderden dat de jongeren zich zouden verpletteren als de vier jongens vooraan op het podium kwamen. En dit was geleden van een paar ‘90’s Boys bands als Take That.
Tokio Hotel zijn de nieuwe ‘hipcultuur’: een jonge blonde drummer met kort haar, een ruigere bassist, een gitarist met dreadlocks en een zanger als knuffelbeertje. En hun Tokio Hotel trad deze avond op, droom werd werkelijkheid: Bill, een jonge ‘Boy George’, met geschminkte oogleden en wapperende ‘ge-gel-de’ haren zien zingen en dansen, en hopen op een mate van oogcontact.
Ze brachten ruim anderhalf uur een afwisselende, uiterst verzorgde en volledig afgewerkte (lees afgelikte) set, waarin alles, wat je maar kon bedenken, aan bod kwam: muzikaal stevig, gebald tot ballad, in de bis een akoestische set die hun ‘Ubersende der welt’ moet promoten, er was de wervelende show, act en dans, en er waren op schermen clips te zien.
Tokio Hotel was een volwassen megaband en speelde overtuigend een pak songs van 'Zimmer 483' en 'Scream' in het Duits, met af en toe een mondje Engels: "Uebers Ende der Welt", “Scream”, “Don’t jump”, “Sacred”, “Ready, set, go” en “Monsoon”. Bill had het qua stem soms moeilijk de sound te kunnen overtreffen, maar was een podiumbeest die z’n fans opzweepte en af en toe een woordje Frans en Nederlands sprak. Elke song werd woord per woord meegezongen; Het Duits bleek plots de tweede taal voor de duizenden jongeren.
Tokio Hotel is ‘hip‘en ‘hot’, een Mega Mindy spel; we ondergingen dat zij de band van het jaar zijn geworden. Een ‘traum’ voor het jonge viertal als voor de tienduizend jonge fans…!
Organisatie: Live Nation
The Young Gods besloten het Riffs’n’Bips (mix van electro en rock) festival te Mons.
Het Zwitsere trio The Young Gods, onder zanger Franz Treichler, zijn al ruim twintig jaar bezig. Samen met The Swans en Einstürzende Neubauten gaven ze de elektronica een bepalende push onder de stijl van ‘industrial’.
Hun combinatie van elektronica sounds, en –dwarrels en de dosis voorgeprogrammeerde gitaarexperimenten (en –noise), opgezweept door een begeesterende percussie, en ondersteund door de Frans/Engelse galmende, declamerende schreeuw/zegzang van Treichler, blijft een uniek gegeven. Af en toe integreerden ze ambient en technotrance. Trouwens, The Young Gods gaven twee jaar terug een fijn overzicht van hun muzikale carrière en bewezen dat ze totaal nog niet waren uitgeblust.
Met hun donkere dreigende, broeierige sound, slaagden ze er nog steeds in zich te kunnen meten tegenover de huidige sliert industrial/waverock/gothic bands. Witte spotlights (inclusief een spot op het microstatief!) en stroboscoop gaven kleur; Onlangs verscheen de nieuwe cd ‘Super ready/Fragmente’, waaruit live gretig werd geplukt: op “El magnifico” kwamen de drums op het voorplan, “C’est quoi c’est ça” leidde de middernachtmis in, “Un point, c’est tout” leek de soundtrack voor een nieuwe ‘The excorcist’ en met ‘Every where’ en ‘I’m the drug’ toonden ze aan hoe inventief en scherp ze kunnen klinken. “Kissing the sun” en “Envoyé” waren alvast twee niet te missen klassiekers, die op een sterke respons konden rekenen. Spijtig genoeg waren ze gelimiteerd qua tijd, wat hen beperkte nog meer muzikaal afwisselend materiaal voor te stellen.
Organisatie: Riffs’n’Bips festival, Mons (in het kader van het Riffs'n'Bips festival)
De Scandinavische band, uit Zweden I’m From Barcelona, besloot het Radar festival te Tourcoing; door hun feestmuziek deden ze de naam van het festival alle eer aan. Ze zorgden voor een Flaming Lips sfeertje door de talrijke ballonnen, confetti en snippers; “We’re From Barcelona” werd een instant (one hit?) klassieker, wat een heuse succesvolle tournee op de been bracht. Net als bij The Polyphonic Spree was er sprake van een band van 14 man op het podium, die speelden, dansten en zongen, de ene wat meer geflipt dan de andere…Een zondagsmis kon niet beter worden geanimeerd. Na de Pavarotti/Freddie Mercury’s bombastische “Barcelona” opener, vatte het feestgedruis aan: de groepsleden sprongen als gekken in het rond en er was meteen een dansende massa op “Treehouse”. De zanger dook meteen het publiek in. Het was ons duidelijk: het geflipt allegaartje I’m From Barcelona trakteerde ons op een klein uurtje party time. De nummers logen er niet om: “Rec & Play”, een praktisch onherkenbare “Like a prayer” van Madonna, “Chicken pox” en “We’re From Barcelona”. Een hoogstaand tempo van feestvieren die snel voorbij was. “Jenny” en “Barcelona loves you” wakkerde in de bis een polonaise aan, waarbij iedereen op het podium werd uitgenodigd om te jumpen op een hard/breakcore remix van hun hit.
I’m From Barcelona is een prettig gestoord collectief die het publiek in goede stemming bracht en een fijn weekendje inzette…en ze waren geslaagd in hun opdracht!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing (in het kader van het Radar Festival)
De AB was voor de gelegenheid voorzien van extra zitplaatsen voor de liefhebbers van de sfeervolle tonen van dit zeskoppige Brits gezelschap. The Cinematic Orchestra creëert met name een breed muzikaal landschap waarin het mooi wegdromen is. Hun sound is een aangename smeltkroes van een beetje lounge, een flinke scheut jazz en een vleugje avant garde. Wij hoorden flarden Massive Attack, Zappa (in de periode van The Grand Wazoo), Gotan Project (zonder tango), Explosions in the sky (atmosferische gitaarklanken), David Sylvian, Craig Armstrong en Lamb. Dit maar om enig idee te vormen waar we het warme geluid van deze knappe muzikanten dienen te situeren.
The Cinematic Orchestra wist meermaals avontuurlijke uitstapjes in de muziek te verwerken via freejazz-achtige experimenten van de saxofonist en de freewheelende drumpartijen die de drummer schijnbaar vrij makkelijk uit zijn losse pols roffelde, en dit met een nochtans vrij bescheiden drumstelletje. De songs uit de overigens sublieme laatste cd ‘Ma Fleur’ kwamen iets minder aan bod, maar dat heeft dan ook veel te maken met de vele gastmuzikanten en vocalisten die erop meespelen en uiteraard die avond er niet bij waren. Geen nood, hier stond immers genoeg talent op het podium om voor een uiterst sfeervol en hoogstaand concert te zorgen. De ganse set was een mooie afwisseling van virtuoze instrumentale klanktapijten en ingetogen zweverige songs voorzien van de prachtige zangpartijen van een goed uit de kluiten gewassen negerin. Zo kregen we ondermeer een hemelsmooi gezongen “Familiar ground”. De totaalsound ademde een filmisch en atmosferisch karakter en dreef de set langzaam naar een climax toe. Naar het einde toe kwam steeds meer de groove erin met een trio schitterende songs uit hun ‘Everyday’ album.
Na een prachtig “Man with the movie camera” kwam de band terug voor sublieme vertolkingen van “All that you give” en een stomend en steeds heter wordend “Evolution”. Omdat het publiek toen al laaiend enthousiast was, moesten en zouden ze nog eens terugkomen, ook al waren de lichten in de zaal al aangefloept. Daarop volgde nog een gedreven instrumentaal “Flite” maar toen was het gedaan.
Met deze set zorgde The Cinematic Orchestra uiteindelijk toch nog voor een zwoele zomer, en ook al duurde die maar anderhalf uurtje, we hebben er volop van genoten.
Info: www.audijazz.be
Organisatie: Jazztronaut ism AB
Het Britse drietal The Police ontstond in de hoogdagen van de punk, maakte de kinderjaren mee van de new wave en gaf een verfrissende rockwind door een rauw gepolijste, uitgebalanceerde sound, die aanstekelijke refreintjes en reggaedeuntjes kende. Gordon Sumner (Sting) (zang/bas), Andy Summers (gitaar) en Stewart Copeland (drums) lieten ons al maanden halsreikend uitkijken naar dit concert toen ze hun reünietour aankondigden na ruim twintig jaar stilte.
Hooggespannen verwachtingen dus op het podium - dat voor deze gelegenheid omgebouwd werd tot een half amfitheater - die live door de drie heren onvoldoende kon worden ingelost; ze ontpopten zich als een sterke singleband, het handvol andere nummers verdwenen in de immense zaal van het Sportpaleis, er was Stings beperkte stemkwaliteit die avond (het tweede concert de dag nadien werd om die reden uitgesteld!), er was het routineuze spel, vonken bleven uit, en op de koop toe was het na anderhalf uur close/ finito!
…En toch beleefde ik een fijne avond en was ik blij deze ‘80’s band, die je grijs draaide in je jeugdjaren, aan het werk te hebben gezien: ‘Must have seen once in your lifetime’, hoe het ook klonk!
Maw The Police speelde een concert met gemengde gevoelens, na die ellenlange stilte. Het was ietwat zoeken naar de magie, de ziel en het spelplezier. Het ontbrak aan pit en dynamiek. Het was vooral Stewart Copeland die de show stal en zich onderscheidde op z’n drums en bijkomende percussie.
In het eerste deel van het concert werd een grootse song afgewisseld met een mindere. “Message in a bottle”, “Walking on the moon” en “Don’t stand so close to me” tegenover “Voices inside my head”, “Hole in my life” en “Truth hits everybody”. Enkele solipartijen gaven kleur.
In het tweede deel van de set kwamen instant klassiekers aan bod: “Every little thing she does is magic”, “De do do do, De da da da” , “Invisible sun” en “Can’t stand losing you”, maar het waren vooral de songs van de afsluitende plaat ‘Synchronicity’ (’83) (“Synchronicity II”, “Wrapped around your finger”, “Walking in your footsteps”, “King of pain” en “Every breathe you take”), die intrigeerden door hun sfeervolle benadering, de donker dreigende, broeierige spanning (diepe bas, fijn gitaarspel) en het staaltje percussie van Copeland.
We misten in het ganse pakket liefdessongs “Roxanne” aan wie in de jaren ’80 misschien wel zoveel nummers waren gericht, en net die song werd veilig opgeborgen. Het neuriën verzachte de pijn naar de thuishaven van de goede doch onderkoelde set.
Support act was Fiction Plane, van zanger/bassist Joe Sumner (nota bene zoon van …) die net als de heren van The Police met drie waren. Qua stem was er in de sfeervolle songs een treffende gelijkenis. Melodieuze poprock met een handvol goede nummers, een paar interessante intieme songs en de frisse single “Two sisters”.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
