Les Nuits Botanique 2026 -  Global scene - Nachtegalen, hartenbrekers én opzwepende feestjes
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-29
Erik Vandamme

Toen de organisatie van Les Nuits Botanique besloot om voortaan 'thema avonden' te organiseren , gespreid over bepaalde locaties in en rond Botanique i.p.v. elke zaal apart iets te organiseren, bleken sommigen er zich toch vragen over te stellen. De opstelling van de mooie Fontain stage, en concerten in de Orangerie en het Museum bleken echter wel degelijk een schot in de roos te zijn.
Ook dit jaar kwam er heel wat publiek op af. Zo was er op vrijdagavond een 'poppier' -avond , gekaderd als ‘Global Scene’, waarbij nachtegalen, hartenbrekers én opzwepende feestjes de rode draad vormden.
Publiekstrekkers van dienst waren Iliona die duidelijk een steile opmars maakt. Verder ook het afsluitende Asfar Shamsi in een afgeladen volle Orangerie voor een ultiem dansfeestje. En toch waren het niet deze twee artiesten die tot ons persoonlijk hoogtepunt behoorden …

Het voordeel van een vroeg startuur is dat het eindigt op een 'deftig uur' voor mensen die met het openbaar vervoer naar Brussel afreizen. Het nadeel is dat bepaalde artiesten voor een handvol geïnteresseerden staan op te treden.
Dat bleek bij de eerste mooie nachtegaal op de Fontain stage het geval. Met een fluisterende mooie stem, tokkelend op haar piano, raakte Gala Dragot (****) alvast diep. Als een soort diva met zonnebril, doet ze de aanwezigen naar adem happen. Speels, ongedwongen gaat ze te werk, en dat siert haar. Naast de piano omgordt ze de gitaar en drijft het opzwepende karakter van de weemoed boven.
Op het einde van haar set gaat ze zelfs gewoon vooraan staan, en laat ze haar wondermooie vocals weerklinken. Huiveringwekkend, wellicht een beetje geholpen door sampling. Liggend op de grond, toonde ze haar kwetsbaarheid en haar kracht.
Een ontdekking waard deze Gala Dragot.

De concerten in het Museum en de Orangerie overlapten elkaar … We verkozen de Orangerie als ons tweede podium. We hebben wellicht knappe concerten gemist, maar we zagen ook enkele pareltjes de revue passeren.
Nachtegaal nummer twee Hohnen Ford (*****), eenzaam aan haar piano, zong als een sprookjesprinses. Ze hypnotiseerde iedereen om haar heen. Ook al klonk haar stem breekbaar en straalde ze een soort melancholie uit, we voelden de positieve energie op ons af. Ze sprak haar publiek gezapig mooi aan. De speelse aanpak deed ons verdwalen in haar mooie wereld. Ook al voelde het allemaal wat eentonig aan, we waren onder de indruk van Hohnen Ford. Leuk, magisch concertje!

Er kwam steeds meer publiek binnen sijpelen … Multi-instrumentalist Maddie Ashman (*****) kon, bijgestaan door een strak spelende drummer, op heel wat bijval rekenen. Ook zij moet het vooral hebben van ingetogenheid en hartenbreken. Ze speelt gitaar, piano als cello en beschikt over een breed stembereik. Het klinkt allemaal emotioneel beladen en dansbaar, tussen intimiteit en extravertie.
De diverse aanpak sierde in de instrumentatie als in de vocals en tekende een sterke performance van weemoed, groove en wegdromen.

Het leven vieren op een bijzondere wijze deed Sheng (****) in de Orangerie. De Frans-Chinese artieste brengt in haar muziek een emotioneel geladen beeldvorming, die het dagelijks leven van een 24-jarige jonge vrouw beschrijft. Ze spreekt hier een erg jong publiek aan. De set balanceert tussen tristesse en happiness, die de dansspieren prikkelt. Sheng weet het nog wat te kruiden, door haar Chinese background. Het intrigeerde en verbreedde de muzikale cultuur.
Helaas liep Orangerie wat leeg naar het einde van haar sprankelende set; het lag zeker niet aan haar sterke prestatie maar eerder aan de hoofd act op de Fontain stage, waarvoor de meeste aanwezigen naar Les Nuits Botanique waren afgezakt.

De Fontain stage stond plots overvol voor het fenomeen Iliona (****1/2), de Brusselse parel die in november vorig jaar nog de AB compleet uitverkochte. Ze bracht op bijzonder springerige wijze, haar songs, die diep wisten te raken.
Ze danst door haar emoties heen, en neemt iedereen mee in haar verhaal. Ze wordt bijgestaan door een gitarist en een drummer, met een gigantische Converse-schoen en een levensgrote groene iPod Nano. Het was wat theatraal allemaal.
Breekbaarheid en een dansbare groove wisselden elkaar af, al borrelde de droevige insteek soms boven, wat de aandacht kon verslappen. Het publiek zong de teksten echter uit volle borst mee, Illiona pikte er op het juiste moment op in, om het tempo wat op te drijven.
Haar grote sterkte was de brug slaan tussen intieme slaapkamerpop en opzwepende pop, die een zeker feestelijke stemming gaf. Ontroerend, overrompelend klonk het dus.

Het publiek had er nog niet genoeg van want ook de Orangerie liep overvol voor een ander fenomeen. Asfar Shamsi (****) is een Franse artieste die rap, urban pop en elektro in een mooi geheel samenbrengt, wat een ruim pop publiek aansprak.
Al van in ‘t begin gingen de gsms de lucht in; een muzikaal emotioneel, gevoelige zwoele golf ontstond. De positieve respons van het publiek deed Asfar Shamsi deugd.
‘Ze mengt op vakkundige wijze rap, pop en electro om verhalen uit het dagelijks leven te vertellen of de complexe dualiteiten van menselijke relaties te verkennen’, lazen we in de bio. Muzikaal meer dan de moeite.

Wij breien er echter nog een vervolg aan met Diego (****) in het Museum. Dit is  een 21-jarige artiest uit Brussel , die een sound creëert uit pop, rap en electro. Hij voegt er nog een Zuiderse tint aan toe vanuit z’n roots. Dit was een perfect sluitstuk van een avondje ‘Nachtegalen, Hartenbrekers én Opzwepende Feestjes’.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)