Het is even wennen, van White Hills zijn we lange psychedelische Hawkwind-achtige toestanden gewoon, en nu hebben ze hun space-rock in een soort post-punk bad gedompeld. De freaky uitspattingen zijn nog steeds van de partij, maar de teneur is er grilliger op geworden. Het acht minuten durende “Lead The Way” is daar het levende voorbeeld van, het is een gretig denderende scheursong met jankende gitaren en een angstig sfeertje.
Verder zijn er uitstapjes naar krautrock en eighties wave (het sterke “Wanderlust” en “Automated City”), maar die zijn niet altijd even geslaagd, zo moddert de titelsong maar wat aan (maar liefst zes minuten) zonder dat er eigenlijk iets gebeurt. Dat is net wat er schort aan ‘Walks For Motorists’, White Hills wil een andere richting uit maar ze zijn er nog niet goed uit dewelke, en dat vertaalt zich in twijfelende songs als “Life’s Upon You” die een beetje doelloos rondzweven zonder echt te kunnen boeien.
Met die halve koerswijziging zorgt White Hills misschien wel dat de klad er niet in komt, maar dit is verre van hun beste werk. Wij zien ze toch veel liever in hun voormalige space-universum ronddolen onder een gloed van mistige rookgordijnen.

Met opener “High School Lawyer” vragen we ons luidop af of The Hickey Underworld niet een beetje braafjes is geworden, maar met “DWAMGOZ” worden we al meteen gerustgesteld en krijgen we opnieuw een staaltje van die nerveuze gekte die we van hen gewoon zijn. Toch is het allemaal wat bedaarder dan voorheen, maar de tegendraadsheid is  gebleven en The Hickey Underworld stuift hier alweer verschillende richtingen uit zonder daarbij zichzelf te verliezen. Met manusje van alles Tim Vanhaemel nu ook in de rangen is het niet verwonderlijk dat er uit diverse vaatjes wordt getapt. Opmerkelijke prachtsong is “Colosall” die op een aangenaam verslavend gitaarriedeltje gedragen wordt en dan een paar stappen verder compleet uit zijn voegen barst, The Hickey op zijn best is dat. Niet alle kogels zijn echter van hetzelfde kaliber, het weinigzeggende “Conquistador” legt de boel iets voorbij halfweg wat ongewild stil en “Chill Their Souls” lummelt ook maar een beetje verveeld rond, maar spitante knallers als het bijzonder hitsige “Floor Opened Up” (lekker brokken maken als in die goeie ouwe tijd) en het gespierde “Weedgreed” steken op tijd de lont weer aan.
Kortom, alweer een sterk plaatje van deze ex Rock Rally winnaars.

De twee jonge broertjes Loveless van Drenge hadden in 2013 al een te duchten visitekaartje afgegeven met hun sterke titelloze debuutplaat die zowel naar Nirvana als naar vroege Black Keys rook.
Ze blijven op ‘Undertow’ verder graaien in een wereld van grunge, punk en garagerock en hebben er weer een monter en consistent album uit gesmeed. Voor enkele songs hebben ze zowaar een bassist ingehuurd en de sound is er wat breder op geworden. Met “The Woods” komt Drenge zelfs  in de buurt van de perfecte popsong en “We Can Do What We Want” kan door het leven gaan als een fel rock’n’roll anthem.
Bij “The Snake” komt dat überhippe duo Royal Blood wel eens om de hoek kijken, maar wij durven gerust stellen dat Drenge een stuk breder en gevarieerder klinkt dan Royal Blood, bij de broertjes Loveless wordt immers niet alles op basis van dezelfde formule gefabriceerd.
En het klinkt misschien raar, maar een paar keren moesten wij zelfs aan Kaiser Chefs denken, maar dan niet voordat die met een driedubbele portie adrenaline werden geïnjecteerd en plots terug goeie songs zijn beginnen schrijven.
Feit is dat Drenge met een set rake punters als “Running Wild”, “Never Awake”, en “Favourite Son” er een ferme lap op geeft, het zijn songs van een energiek kaliber die we bijvoorbeeld op de laatste plaat van Arctic Monkeys niet meer zijn tegengekomen.

Een plaat om een tijdje in rond te wandelen en lekker in te verdwalen, absoluut geen voer voor de radio en gericht op geoefende oren die hiervoor de tijd willen nemen. Je kan ‘Are Animals Different” één lange song noemen, wij zouden het eerder willen hebben over een boeiend werkstuk in twee bedrijven.
We hebben hier lang gezocht in onze fichebak met genres, maar we vinden de gepaste typering niet, en dat spreekt alleen maar in het voordeel van deze veelzijdige Oost-Vlaamse band (uit de miljoenenstad Dikkelvenne, nota bene). Als we iets niet echt kunnen thuisbrengen, maar het blijft ons wel mateloos boeien, dan hebben we iets uniek in onze handen. Waar we onze ijkpunten dan wel zoeken ? Swans die ‘Meddle’ van Pink Floyd coveren, Einsturzende Neubauten die met Neu! aan het jammen slaan, Battles die de eighties heruitvinden,…
Dit is een album waar we niet direct klaar mee zijn, deze band is een spannend buitenbeentje in de Vlaamse rockwereld. Eén ding staat vast, The Germans are different.

Welkom op de garage/psych rollercoaster. U bent helemaal weg van Ty segall, Fuzz, Meatbodies, Thee Oh Sees, Mikal Cronin en Zig Zags, dan is dit uw ding. Al die bandjes vormen trouwens één grote familie, met als godfather Ty Segall (nou ja, godfather, de kerel is er nog maar 28). Hij heeft overal wel een voet in, als producer, gitarist, drummer, zanger of als baas van zijn eigen platenlabel, en alles wat hij aanraakt verandert in goud, maar steeds met een ruw en vunzig randje.
Wat Wand betreft, de groep werd vorig jaar door Ty Segall gelanceerd met het ook al flink doordenderende  debuut ‘Ganglion Reef’ en zie, amper een jaartje later is daar al de volgende wervelwind ‘Golem’.
En deze keer gaat het nog harder en uitzinniger, de folky inslagen zijn met uitzondering van het rustpuntje “Melted Rope” quasi helemaal verdwenen en vervangen door nog een pak meer heavy gitaren en seventies weirdness. Het gaat er heftig aan toe in “Self Hypnosis in 3 Days”, “Floating Head” en het weergaloze “Cave In”, allemaal speedy songs met flippende gitaren en moordende riffs, Black Sabbath in de roetsjbaan. Op “Planet Golem” gaat de band helemaal loos, de song zet in met een gore metal riff en begint dan halverwege Sonic Youth-gewijs volledig uit zijn voegen te barsten. Kijk, daar worden wij nu eens wild van, zie.
Wand zal van jetje komen geven op Les Nuits Botanique in De Rotonde op 13/05. We zijn al vertrokken.

Qua claustrofobische postpunk en no wave kon die vorige plaat ‘Zeros’ van Luis Vasquez aka The Soft Moon wel tellen, enkel in het werk van Dirty Beaches ontdekten wij diezelfde donkere en onheilspellende golven. Dirty Beaches is ondertussen met ‘Stateless’ naar de ambient afgrond afgegleden maar The Soft Moon wandelt op ‘Deeper’ verder door de duistere krochten van de eighties wave en industrial.
De songs worden nog meer dan op de vorige plaat gedragen door onrustbarende eighties synths en onderkoelde bassen. De gitaren mogen ook nog wel meedoen, maar ze komen vaak rechtstreeks uit een ondergronds buizenstelsel en worden daarna nog eens door de echomolen gedraaid. Op “Black” en “Wrong” zit the Soft Moon in de wereld van Skinny Puppy en Nine Inch Nails en op “Far” wordt The Cure in een met zwavelzuur gevuld synthesizerbad gedompeld. Bij “Try” moeten we aan Chromatics denken maar dan met wat meer venijn en minder melodie. Op de verslavende tonen en de ritmische synths van “Feel” mag u van ons zelfs geen dansen, maar trek dan wel iets zwarts aan, en terwijl u uw indianendansje uitvoert mag u hier zowaar ook even richting New Order wegdromen, maar nu ook weer niet  te lang.
De plaat eindigt met de indringende waanzin van “Being”, bij wijze van statement splitst The Soft Moon hier op het eind een minutenlange knarsende ruis in onze oren, kwestie van ons nog eens duidelijk te maken dat dit geen alledaags plaatje is. We love it.
The Soft Moon staat op 17/05 op Les Nuits Botanique

Westvlaamse garage pop met een surfrandje, denk aan The Growlers, Black Lips en The Allah Las. De lazy en zonnige gitaarrock van deze debuutplaat mag er best zijn, maar nergens kan Alpha Whale boven de hier voormelde groepjes uitstijgen, zeker Allah Las lijken nog een stapje te hoog. Een tintelend retro sfeertje dwarrelt gans de tijd door dit plaatje en op “Hidash” komt zich met succes een sitar mengen, maar toch zou het Alpha Whale goed doen mocht er wat meer Thee Oh Sees gekte of Ty Segall waanzin aan toegevoegd worden. En ook die Dick Dale gitaartjes mogen van ons een paar versnellingen hoger.

Het laatste album ‘Transfixiation’ werd een beetje lauw onthaald in de pers, de vernieuwing zou er af zijn heet dat dan. Lulkoek, toen Eddy Merckx, Miguel Indurain of Bernard Hinault hun vijfde touroverwinning binnenrijfden was dat ook al lang niet meer verrassend, maar het was wel het zoveelste staaltje van pure klasse. Waarmee we maar willen zeggen, ‘Transfixiation’ is wat ons betreft wederom een gloeiend heet album die al het beste en meest splijtende van A Place To Bury Strangers in zich draagt, én de reden waarom wij vol goesting en met de nodige oorpluggen naar de Kreun trokken.

De Kreun mag dan al dikke betonnen muren hebben, APTBS raasde er los doorheen. We hadden ook niets anders verwacht, hun set was alweer een verschroeiende en decibelvretende aanval op de trommelvliezen, een verpletterende dosis shoegaze die geregeld ontspoorde en ontplofte.
Onder de verzengende noise en de dikke lagen feedback zaten toch maar weer een stel knappe songs verscholen. Dat is nu net de sterkte van APTBS, hoe luid, verbrijzelend en vernietigend hun acte de présence ook mag zijn, altijd blijven de songs overeind, ook al zwemmen die soms in een zee van distortion.
Natuurlijk ging het verscheurende trio wel eens over de schreef, vooral naar het einde van de set toe. Na de vermorzelende kracht van het diep dreunende “Deeper”, één van de sterkhouders van de nieuwe plaat, trok APTBS alle mogelijke registers met veel geweld open in de inmiddels tot klassieker verheven “I Live My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart” die wederom uitmondde in een striemende noise eruptie. Als definitieve einde van die terreuraanval kreeg de song nog een extra staartje in de vorm van een minutenlange elektronische kakafonie van zware beats, dwangbuisbassen en vervormde stemmen. De band had zich daarvoor ook nog eens midden in het publiek geposteerd. Best wel interessant, maar dat finale intermezzo duurde ons toch wat te lang, wij hadden liever nog wat extra gitaarherrie gekregen. Moge dit elektronische uitstapje hen hopelijk niet tot gedachten brengen voor de volgende plaat, we zouden zulke exploten liever overlaten aan bandjes als Fuck Buttons die geboren zijn voor dit soort herrie.

Desalniettemin een overweldigend optreden. Wij kunnen ons geen andere shoegaze band voor de geest halen die zo fel en hectisch tekeer gaat als APTBS.

Tevens een goed woordje voor zZz, het Amsterdamse duo die met hun aan Suicide gelinkte sound het publiek op temperatuur had gebracht. Er zaten meermaals dravende eighties tinten en verslavende beats in hun songs, en dat bracht ons perfect in de stemming voor de orkaan die hierop zou volgen …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-23-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-23-04-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk

Het kan alleen maar een goede zaak zijn dat SOAD volhardt in de boosheid en blijft ijveren voor de erkenning van de grootschalige genocide van de Turken op het Armeense volk zo’n 100 jaar geleden. Voor deze zaak hebben de leden (met Armeense roots) van SOAD immers na een lange periode van non-activiteit van maar liefst 10 jaar terug de koppen bij elkaar gestoken voor een korte tournee gevuld met onsterfelijke alt-metal songs die hun gelijke niet kennen.
Voorlopig geen nieuw materiaal, en het is maar zeer de vraag of dat er ooit nog gaat van komen want het schijnt niet altijd even goed te boteren tussen de groepsleden.
SOAD is altijd al een buitenbeentje geweest in metal-kringen, een wereld  waar je sowieso al niet veel politieke getinte bands tegenkomt. In hun bruisende metal-cocktail worden bijzonder snedige riffs afgewisseld met Oosterse geluiden en bruuske tempowisselingen, SOAD heeft hiermee een eigen sound gecreëerd en heeft die tussen 1998 en 2005 op vijf onsterfelijke platen voor de eeuwigheid vastgelegd. Die sound is uniek en werd tot op heden door geen enkele metal-band geëvenaard.

In een kolkend Vorst Nationaal bleek dat de band met een broek vol goesting stond te spelen, hard, strak, wild, bijzonder gedreven en uiterst energiek. Als er al een paar problemen zouden zijn tussen de heren, dan konden ze dat verdomd goed wegsteken, want hier stond een hechte en solide bende op het podium. Een vlammend enthousiast, woelig en extatisch publiek kregen ze als dank, want ook bij de fans was de honger onnoemelijk groot na een veel te lange pauze van 10 jaar. Zelden hebben wij Vorst Nationaal zo over kop zien gaan als hier, en dat was volkomen terecht.

SOAD had hun politieke boodschap netjes in een paar originele video’s ingepakt, zo kwam die perfect aan zonder de rotvaart uit hun splijtende set te halen. Geen prekerige toestanden dus, hier stond geen Bono op het podium, wel een bende uitgelaten speedrockers die er zich ten volle van bewust waren dat hun fans gekomen waren voor een portie splijtende metal met vlijmscherpe weerhaken.
De hyperkinetische metalsongs volgden mekaar in ijltempo op, de menigte werd steeds uitzinniger. Had u al op voorhand een verhoopt verlanglijstje in gedachten, dan werd u op uw wenken bediend want quasi alle songs die u had durven hopen kreeg je hier op een ultra-hete schotel geserveerd, en alles bijzonder pittig gekruid.
Maar liefst 33 bommetjes werden afgevuurd, we gaan ze hier niet allemaal opnoemen, maar Vorst kookte meermaals over bij knallers als “Aerials”, “Prison Song”, “B.Y.O.B”, “I-E-A-I-A-I-O”, “Radio/Video”, “Needles”, “ Bounce”, “Chop Suey”,… .
Ook als het even wat kalmer aan mocht bleef de magie in de lucht hangen, vooral in deel twee konden de gemoederen een beetje bedaren met een stel fraaie en rustige (nou ja) momenten, het was genieten van de tedere pracht van “Lonely Day” ,“Lost In Hollywood” en het geweldige “Spiders” .
Alsof Vorst nog niet ver genoeg boven het kookpunt was uitgestegen, ontplofte het hele zootje in het derde deel nog een ultieme keer met een salvo verschroeiende hardcore splinterbommen “Science”, “Chic’n’Stu”, “War”, “Toxicity” en “Sugar”, de één zowaar nog heftiger dan de ander. Wij konden amper nog één woord over onze lippen krijgen : “WOW !”

Vorst Nationaal werd vanavond compleet ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd. Wat een show! Wat een setlist! Wat een energie! Wat een agressie! Wat een band!
Deze jongens hebben we veel te lang moeten missen.

Organisatie: Live Nation

Male Gaze uit San Francisco begeeft zich op hetzelfde terrein als de gruizige post-punk revival bands Eagulls, Holograms, Beastmilk en Total control. De band recycleert de eighties op de meest energieke wijze en voegt daar als extra een hevige sneer Thee Oh Sees gekte aan toe.
Het resultaat is een kort en zinderend debuutalbum met 7 turbulente songs die er geheid het tempo in houden en af en toe in een psych garage bad duiken. De vocals neigen soms naar Ian Curtis, maar de songs zijn heftiger, gejaagder en minder claustrofobisch dan Joy Division. Kortom, dit is meer opwindend dan depri.
Een stormachtig plaatje waarmee u zich geen seconde zal vervelen.