The Leisure Society uit Brighton refereert aan sixties pop, americana en freefolk. Hun melodieuze indiepop biedt iets van Elbow, Port O’Brien, Fleet Foxes en door het brede instrumentarium komt Arcade Fire en Beirut gluren. Het zijn herfstige, zalvende droomsongs, die door de orkestraties, belletjes en melodica zeemzoeterig kunnen klinken. Mijmerend materiaal bepaald door het akoestisch gitaargetokkel en samenzang. Ze stralen in de donkere dagen een kerstsfeertje uit. “A fighting chance”, “ Ashort weekend begins with longing”, “ A matter of time” en de titelsong zitten subtiel en verfijnd in elkaar. Ingehouden klinken nummers als “The last of the melting snow”, “We were wasted”, “Are we happy?”, “Come to your senses” en het afsluitende “Love’s enormous wings”. Iets breder binnen die sfeervolle context is het overtuigende “Save it for someone who cares”. Het gezelschap rond Nick Hemming kan soms uitgroeien tot een 13 koppig gezelschap, wat het sierlijke, gracieuze materiaal optimaal ondersteunt.

Een niet alledaagse groepsnaam is weggelegd voor het duo Anna Vercammen (zang/xylofoon/trompet) en Joeri Cnapelinckx (zang/piano/sampling). De Anale Fase, tja als peuter en kleuter doorspartelen we verschillende fasen om autonomie te ontwikkelen, brengt bijzondere liedjes, gedichten en teksten, die sober gehouden worden ; ze klinken speels, luguber en melancholisch. ze zijn sfeervol en dromerig, sierlijk en sprookjesachtig. De Anale Fase beheerst op ongelofelijke wijze het Nederlandstalige lied. “Madam op de pier” en “Mama onder de grond” trekken al meteen de aandacht. “Waar zijn alle meisjes heen” heeft een intrigerende opbouw en “Afvoerkut” en “Kapotlied” zijn trippende uptempo nummers. Moderne kamermuziek dus, ergens tussen de kinderlijke onschuld van Cocorosie en de niet alledaagse observaties van de Nederlandse Roosbeef …

De worldpop uit Mali met bands als Ali Farke Touré, Toumani Diabaté, Tinariwen en het zeskoppige gezelschap onder het blinde echtpaar Amadou Bagayoko (zang/gitaar) & Mariam Doumbia (zang) scoort goed en heeft Europa veroverd. Amadou & Mariam braken door in 2005 met de cd ‘Dimanche à Bamako’, die in een productie was van Manu Chao. Meteen viel de hartverwarmende, swingende en groovy dansbare sound op door de dubbele percussie, spacey, trancy synths, de dwingende intrigerende gitaarloops en de aanstekelijke samenzang. De nieuwe cd is in de eerste helft erg fleurig van aard. Een verrassend stuwend geluid horen we in “Ce n’est pas bon”, “Magossa”, “Djama” en de prachtsingle “Sabeli”. Zonder hun authenticiteit te verliezen, klinken de Europese popinvloeden door. Naast die puike start klinkt in het vervolg de ritmiek van de afroworldpop goed door, maar op een song als “Masiteladi” durven ze wel eens stevig te rocken. En op die manier hebben we te maken met een opwindende plaat die alleen maar zieltjes kan winnen.

De jonge Dylanesque singer/songschrijver Conor Oberst stond met z’n muzikaal project Bright Eyes en de plaat ‘Casadaga’ in 2007 op het punt definitief door te breken. Maar het muzikaal talent liet het voor wat het was en trok op tournee met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band in 2008 en bracht een eerste plaat met hen uit in 2009. We waren er toen bij om een tip van de sluier te horen van hun broeierige en bezwerende americana.
Inderdaad, we hebben te maken met ‘70’s retrorock en americana/countrypop in de beste traditie van Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic) en Bob Dylan natuurlijk.
Het zijn sfeervolle, dromerige, emotievolle ‘on the road’/kampvuursongs, waarin het gitaarspel en de Hammond toetsen een prominente rol krijgen, fris, zwierig, meeslepend, ingetogen en sober! Het zijn retro juweeltjes die er een uiterst genietbare plaat van maken en het is een leuke boel door de variërende aanpak.
Ze beleefden een gezellige tijd samen op de plaat die ruim zeventig minuten duurt. Zestien songs verdeeld over de bandleden en Oberst zelf, die de dirigent van de band is. 

Eerst even een korte historiek tot de nieuwe plaat  …Vaya Con Dios werd opgericht in 1986. Dani Klein kwam in de belangstelling als guestvocaliste van Arbeid Adelt en samen met Dirk Schoufs en Willy Willy(Willy Lambregt) richtte ze Vaya Con Dios op. Ze maakten aanstekelijke popgroove van jazz, pop en zigeunermuziek, waarin heel wat Spaanse invloeden zaten. Ze braken door met de cd’s ‘Vaya Con Dios’ en ‘Night Owls’ en scoorden grootse hits als “Just a friend of mine”, “Puerto Rico”, “Nah Neh Nah”, “What’s a woman”, “Time flies” en “Sally”. Willy Willy vertrok en met het overlijden van Schoufs (tgv aids) klonk bij Vaya Con Dios vanaf ’92 de tristesse meer door. Ze liet zich omringen door een totaal nieuwe band en gaf de soul en de Latijns-Amerikaanse sounds meer ruimte. ‘Time flies’ kon nog rekenen op een sterke respons en “Heading for a fall” en de titelsong waren in de hitparade te vinden. De groep was erg populair in Duitsland, Frankrijk, Scandinavië en Z-Amerika.
In ’96 was Dani burnt-out van de muziekbusiness en liet het even voor wat het was. In 2004 werd de band opnieuw opgericht, verscheen eerder een onbeduidende plaat en werd aan de comeback een ‘Ultimate collection’ verbonden.
De meertalige Dani Klein, 55 intussen, liet zich voor de nieuwe plaat inspireren door het Franse chanson. Ze koppelt een Piaf, Brel en Gainsbourg aan Arno’s muzikale leefwereld en haalt pop, soul en jazz aan in de uiterst sfeervolle songs op ‘Comme on est venu …’. Ze kon rekenen op professionele muzikanten uit de jazzwereld en haar zoon Simon Schoovaerts producete de cd. De songs hebben een ‘du vin - du pain’ uitstraling en de klemtoon komt op de piano, akoestische gitaar, contrabas en mondharmonica en is breder door strijkers, toetsen en strijkers. De single “Les voiliers sauvages de nos vies” vormt het uitgangsbord van de sfeervolle plaat. “Matelots”, “Le compte à rebours” en de titelsong volgden. Intiemer klinken “Vingt ans” en “La vie ce n’est pas du gateau”, samen met Philip Catherine. Op “Il restera toujours” speelde Toots mondharmonica en “A en mourir pas”, “Il suffisait d’y croire” en “Pauvre diable” zijn krachtiger door de groove. Flamenco horen we op “La piropgue de l’exode”.
Het maakt van de Franse cd een uiterst gevarieerde plaat binnen zijn stijl. Dani Klein is op die manier in één adem op te noemen met die andere meertalige en ‘La douce France’ chansonniere Jo Lemaire , wat maakt dat het twee perfecte ambassadrices zijn …

De 19 jarige Oostenrijkse Anja Plasch brengt intimistisch materiaal, bepaald door haar intens, bedreven en emotievolle klassieke pianospel, wat elektronica, beperkte drums en een band met strijkers en gedragen door haar indringende, soms hoog uithalende stem. Het zijn sfeervolle, sombere, donkere en onheilspellende songs, doordrenkt van melancholie en tristesse. Ze grijpen bij het nekvel en doen soms filmisch aan. Songs als “Sleep”, “Cynthia, “Spiracle” zijn ingetogen en sober door piano en stem. Filmmakers mogen bij haar eens aankloppen om “Turbine woomb” en “Mr Gaunt pt 1000” in de soundtracklist te plaatsen. De andere songs zijn wat breder van opzet en ondersteunen haar songschrijvertalent. Kortom, het zijn heerlijke parels van songs op ‘Lovetune for Vacuum’.

Ze refereert nauw aan oudgedienden Nico (VU), Kate Bush, Alison Shaw (The Cranes) en Hope Sandoval (ex Mazzy Star) en wordt in één adem opgenoemd met de huidige generatie Joan Wasser, Cat Power en Bat For Lashes. Maar even belangvol is dat ze teruggrijpt naar de oude 4ad stal van This Motal Coil, Elisabeth Frazer en Dead Can Dance. Ook horen we de weemoedigheid van 3 Mile Pilot en Black Heart Procession.

De EP ‘Marche Funèbre’ met twee bewerkingen van het nummer op haar debuut en een reprise van “Thanatos” klinkt eerder als een experimenteel project van haar. Op de eerste song druipt de kwelling er van af en de bewerkingen zijn een bevreemdende filmische trip die Soap & Skin’s grenzen verleggen door de (duistere) elektronica. Duivels, bezwerend, onheilspellend en verwarrend, dankzij de supports van Yrasor en DJ Kone. Het onderstreept haar veelzijdigheid als artieste binnen dat muzikaal landschap.

Na ‘I am the golden gate bridge’ vuurt Creature with the atom brain een twee retrorockende plaat op ons af. CWTAB begon als de one-man band van Aldo Struyf van Millionaire, maar werd gauw een vaste band met een tweede Millionaire lid Dave Schroyen; Jan Wygers van Mauro & The Grooms en drummer Michiel van Cleuvenbergen vulden aan. Het kwartet trok naar de VS, konden beroep doen op Chris Goss van de Masters, die instond voor de productie, kregen het gezelschap van Mark Lanegan en trokken Pascal Deweze van Sukilove aan om alles zo goed mogelijk te op te nemen.
We hebben tien afgewerkte songs, waarvan het overgrote deel per beluistering intrigeert. Ze klinken eigentijds met snedige, bezwerende en donkere retro- en stonertrips op de eerste songs van de cd, “I rise the moon”, “The color of sundown”, “Smth is wrong” en de titelsong. Het tij keert op “Darker than a dungeon” en de ietwat vervelende afsluitende tracks als de ‘60’s ‘70’s psychedelica dito zweverigheid de overhand heeft. Maar verder overtuigen “Sound of confusion” en “Spinning the black hole”, wat ervoor zorgt dat de balans al bij al positief overhelt.

De zusjes Rachel & Becky Unthank hebben al een paar platen uit , maar kunnen met ‘The bairns’ meer respons verkrijgen. De uit Newcastle afkomstige zusjes zijn te situeren binnen de Britse folksfeer van de folkie songwriters Maddy Prior, June Tabor en Eliza Carthy. ‘The Bairns’ is een lange zit. Het eerste deel van de cd zit complexer in elkaar en vergt diverse luisterbeurten. Het tweede deel geeft de kans wat meer uit te kunnen blazen en bevat sober, ingehouden, toegankelijke folkpop met enkele kippenvelmomenten. De zusjes met hun sprookjesachtige vocals worden aangevuld met Belinda O’Hooley en Niopha Keegan. De songs spreken tot de verbeelding en stellen piano, toetsen en viool centraal. Dromerig materiaal, die het verdient een breder publiek te bereiken. Intussen doen de zusjes nu verder onder The Unthanks …

Na meer dan 15 jaar hebben The Bollock Brothers, de band rond Jock McDonald een nieuwe plaat uit. Ze maakten voral furore in de jaren ’80 met talrijke EP’s, o.a. “The bunker” en “Horror movies” en een paar opzienbarende platen, ‘The last supper”, “Live performances”, “4 Horses of the Apocalyps” en een aparte versie van de Sex Pistols’ ‘Never mind the bollocks’. Ze waren de vaandeldragers van de Britse wavepunk en hadden zo eigen wave tune ontwikkeld. The Bollocks tellen momenteel ook twee Belgische groepsleden, nl. Jode Husentruyt en Patrick Pattyn (van het vroegere Nacht und Nebel). De sound op deze plaat heeft iets mee van Vive la Fete. Niet verwonderlijk, want ook Danny Mommens werkte mee aan een song, “Queen & Country”. Op de nieuwe plaat horen we enkele geremixte songs als “Harley david son of a bitch” en “The bunker” en worden enkele classics door de mallemolen gehaald, waaronder “Passion” en “My generation”. Leuk allemaal om het nog eens te horen, maar niet meer dan dat …

Het Londense neofolky ensemble Mumford & Sons is in eigen land al onthaald als één van de ontdekkingen. Het kwartet haalt de mosterd bij de songwriting van The Byrds, Fairport Convention, Leonard Cohen en Crosby, Stills, Nash, laat de retro van Kings Of Leon en de country/americanarock van Green On Red, Arcade Fire en Seasick Steve indringen.
De songs zijn te situeren binnen de indie, country/americana, folkpop en blue grass. We horen twaalf aanstekelijke, speelse songs die een boeiende, broeierige opbouw hebben en voldoende afwisseling bieden in de songstructuur.
De band wordt gedragen door Marcus Mumford, de singer/gitarist/drummer. Hij wordt bijgestaan door Winston Marshall, banjo/dobro/zang, Ben Lovett, vocals/keys, en Ted Dwane, vocals/bassist. Samen met Laura Marling en Noah and the Whale bepalen zij deze Londense stijl.
Naast het gitaargetokkel komt de indringende, gepassioneerde, overtuigende stem van Mumford sterk naar voor. Hij heeft een doorrookte stem van een vijftiger die het beeld van kampvuur, paard en huifkar oproept. Opener en titelsong van hun debuut trekt meteen de aandacht, die zachtjes start en naar een hoogtepunt gaat. De puike spanningsopbouw horen we verder op “The cave”, “White blank page” en “Away my soul”. Maar dat is nog niet alles, naast de frisse dynamiek van de single “Little lion man” (met de fantastische zinsnede “But it was not your fault but mine, and it was your heart on the line, I really fucked it up this time, didn’t I my dear”), “I gave you al” en “Roll away your stone”, die een Pogues sfeertje uitstralen, hebben we enkele broeierige, bezwerende uitgesponnen songs, de zwierige “Thistle & weed” en “Dustbowl dance”, die live nagenoeg een sterke indruk moeten nalaten. Termen als gevoel, schoonheid, emotionele diepgang en kracht zijn hier op hun plaats. Op songs als “Timshel” en het afsluitende “After the storm” klinken ze innemend, ingetogen en broos.
Op die manier kunnen we besluiten dat we hier te maken hebben met een enorm gevarieerd debuut, die een grootse band inluidt. En btw Marcus Dravis stond in voor de productie … was dat niet dezelfde man die Arcade Fire lanceerde met ‘Neon bible’ …