Het Britse Zoot Woman draait rond de synthbroertjes Adam en Johnny Blake en Stuart Price (= beter bekend van Les Rythmes Digitales/Jacques Lu Cont) ; ohja, hij stond ook al in als producer van Madonna .
Zoot Woman probeert opnieuw aansluiting te vinden bij de huidige electropopclash , maar blijft ook op deze nieuwe plaat wat treuzelen .
Nummers als “Living in a magazine” en “It’s automatic” vinden we niet direct terug, maar “Don’t tear yourself apart”, “The stars are bright” en “Lifeline” hebben de juiste groove, een pompend beatje en zijn trancegericht . Kortom, er zweeft ook altijd wat discokitsch in de songs als “Rock’n’roll symphony”, voor de rest kabbelt het album rustig voort met sfeervolle tracks; lekker in het gehoor liggende popelektronica dat wat minder koel en afstandelijk klinkt.
Een goed gepolijst plaatje , dat wel , maar blijft minder aan de vingers kleven …

Al van de vorige plaat ‘Skying’ klinkt de Britse Horrors toegankelijker . De lijn wordt hier verder doorgetrokken naar vakkundig onderhouden , elegante dreampop , die de donkere goth/shoewave rock op de achtergrond hebben geduwd . De synths en sequencers nemen een prominente rol in de reeks gezwollen eighties wave en epische shoegazepop.
Op beheerste wijze zweven uitgesponnen soundscapes en (galmende) pedaaleffects over de gelaagde nummers. De spooky sounds en het mistige rookgordijn lijken meer en meer opgetrokken.
Een subtielere klinkende Horrors dus , die nog steeds overtuigen hoor , want check maar eens volgende songs, “So now you know”, “Jealous sun” , “I see you”, “Change your mind” en “Mine & yours”; het zijn  een handvol broeierig, dromerig zalvende juweeltjes .
The Horrors stralen een warme gloed in hun materiaal uit, een afslag die nu definitief lijkt genomen?!

Psychedelicafestival in de Ancienne Belgique, Brussel - Minifestival vol psychedelisch vertier Psychedelicafestival 2014
Ancienne Belgique
Brussel
2014-09-21
Johan Meurisse

- Minifestival vol psychedelisch vertier -
Ook de AB  houdt vinger aan de pols qua psychedelische rock . Na een Roadburn, het Psych Lab, Incubate of verder nog Desertfest en LeGuessWho , konden we op deze autoloze zondag terecht voor een reeks beloftevolle bands in het genre met Goat als absolute headliner. Een aangename ervaring!
Aanbod: Crows – Bo Ningen – White Hills – Madensuyu – Moon Duo - Goat

We sloten aan bij de tweede band deze namiddag , het uit Japan afkomstige  Bo Ningen, al een viertal jaar bezig , die ons letterlijk overspoelden met een wall-of-sound van ‘70s retro, psychedelica en acidsounds. Een snedig, krachtig , explosief geluid - van zwevende, galmende, gitaren , een diep grommende, dreunende bas en bezwerende , opzwepende drums -, intrigeerde door een repetitieve ritmiek, had verrassende wendingen , kon ontsporen en klonk naar het eind noisy, ontregeld, geschift en gek! Adembenemend heerlijk dus.
De nummers werden tot op het bot uitgediept en kregen door de dromerige soms piepende vocals van Taigen Kawabe een toegevoegde waarde .
De zwiepende, zwierende gitaren , de lang wapperende haren, de handbewegingen en de gewaden van twee van de vier, voerden ons in een ruimteschip ver weg van de realiteit.

Het Amerikaanse White Hills zijn live anders en beter. Hun laatst verschenen cd’s worden  in het genre te pas en te onpas gestoord door freaky geluidsuitstapjes, niemandalletjes en tierlantijntjes, die het hectisch geheel van hun hypnotiserende, psychedelische, kosmische trip onderdrukken .
Je wordt letterlijk meegevoerd , meegezogen in hun handvol gespeelde , uitgesponnen nummers als “No game”, “The condition of nothing”, “Underskin” en “In your room”; dit is gruizige, bedwelmende en supersonische spacerock , niet vies van een bulldozergeluid op z’n Cosmic Psychos. Hallucinant.
Fans van Hawkwind, het oude Monster Magnet, Black Mountain, Burning Brides en Warlocks hebben aan dit trio een vette kluif. Ze zijn enorm op elkaar ingespeeld en met de bevallige Ego Sensation , een blonde sensuele dame op z’n Poison Ivy’s, dwaalden we makkelijk af in een erotiserende fantasiewereld .

Madensuyu was hier de enige Belgische vertegenwoordiging. 5 jaar na de vorige cd ‘D is Done’ staat het Gentse duo De Gezelle – Vervondel met ‘Stabat Mater’ meer dan ooit op scherp . Hun unieke noisepop/postrock is door stuiterende, stuwende  elektronica omgeven, heeft een broeierige intensiteit , een ondraaglijk dreigende spanning , kan aanzwellen en wordt overstelpt door geluidsstormen. De stroomstoten , explosies, die worden toegediend en de verbeten, zalvende zanglijnen , de schreeuwzang , de kreten, of ze nu apart of samen zijn, injecteren het geheel.  Huivering!
Indrukwekkend klinkt als het allemaal op z’n plaats terecht komt . Gisteren op Leffingeleuren kregen we kippenvel; werden we op Swans wijze omvergeblazen en sloegen ze ons murw. Onovertroffen!
De verwachting naar vandaag was dan natuurlijk even hoog. Ondanks dat zij steeds naar de keel grijpen, was het ietsje minder beklijvend maar dan nog heb je een uitmuntende Madensuyu.
Eerst moesten ze nog wat op dreef komen , maar na het tweede “On the long run”, hadden we opnieuw die intensiteit ten top met o.m. “Mute song” , “Crucem” en “Give days & a day” .  Ook op oudjes “Oh frail”, “Tread on tread light” en die prachtsingle “Ti:me” ging het duo diep . Hoedanook , Madensuyu stond garant voor een energiek , opwindend, geniaal optreden!

Werden we letterlijk door Madensuyu naar de hel gestampt , dan werden we naar hoge regionen gevoerd en geleid door Moon Duo , het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada  en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips, die we eerder in juni nog in de Magasin 4 zagen .
Een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, monotone ritmes,  psychedelische tunes en aanzwellende , forsere krachtige ‘repeat’ beats. Aangename drums en dwarrelende gitaarloops vulden aan en durfden wel eens gieren, maar uiterst beheerst . Op de achtergrond zagen we psychedelische lijnen, patronen, cirkels , die meteen ook het lichtdecor vormden .
Bezwerende ‘paddo’ muziek in de sfeer van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized en Suicide, die de samenhorigheid, sensualiteit bevordert en rustgevend is door de ritmische onderbouw en de zalvende , ingehouden zang .
Het klonk allemaal lekker ontspannend en het nummer “Circles” blijft er eentje binnen die 60s psychedelica/spacerock om te koesteren.

Absolute headliner was het Zweedse Goat (zie pics), die zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte. Bon soit, in underground kringen worden ze al legendarisch omschreven. Ze zijn weinig live te zien en ondernemen  steeds maar een korte tour.
Na ‘World Music’ verscheen net ‘Commune’, ietsje minder ontvlambaar dan het debuut . Maar Goat is iets unieks en magisch , een mélange van een psychedelische, funky, groovy, kosmische 70s retro worldtrip.
De inkleding maakt de sound nog intenser en meer bezwerend. We geraakten nog sneller in die trance en dat sfeertje . De leden zijn gesluierd op z’n Touraegs of met boerka en de twee zangeressen/danseressen hebben een afromasker op.
Meer dan aannemelijk lijkt het na Moon Duo dat met Goat een feestje kan worden uitgebouwd. Het ensemble creëert een hypnotiserende trance - die ergens de Master Musicians Of Bukkake en Tinariwen doen opborrelen -, door de repetitief , opbouwende , huppelende , hitsende ritmiek, de drums , de bongo’s , het pompende basspel en de galmende , fuzzende ‘wahwah’ gitaren, fris , aanstekelijk  sensueel , betoverend , erotiserend én natuurlijk uitermate dansbaar.
Hel wat dynamiek en opwinding hadden we door de dans (heksen) pasjes van de dames op het podium; moeiteloos zetten ze de AB in beweging. Het publiek ging uit zijn dak op de ‘Goat’songs als “Talk to God” , “Let it bleed” , “Goatlord” , “Diarabi”  en “Goathead” . Wat elektro/discokitsch kon worden toegevoegd en met die afrobeats viel alles wel op zijn plaats . Naar het eind walsten, dansten en feestten we nog meer door de tribals en de jams, wat het geheel wervelend maakte.
Goat is goed geoefend en heeft het goed uitgekiend . Niet voor niks was één van afsluiters het verslavende “Goat- slaves”. Wat een beleven. Fenomenaal sterk!
Een passage die we niet gauw zullen vergeten!

De AB heeft alvast een goede zet gedaan om het genre in z’n totaliteit te introduceren en ze hadden met Goat een exclusiviteit.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Onze Belgische artiesten en bands zijn erg succesvol op de festivals .  Ook op het bijzonder sympathieke festival Leffingeleuren worden zij in de armen gesloten . Maar Leffinge biedt meer dan dat , want de organisatie pakte opnieuw uit met een boeiende affiche over de drie dagen. Ze heeft een neus voor (beloftevolle) bands, die niet vies zijn van wat psychedelica, garagerock’n’roll en gekte, wat we uitermate sterk appreciëren! Een mishmash dus en dat maakt nu net Leffingeleuren een gezellige, leuke, toffe ,wonderschone (ontdekkings) trip om de festivalzomer rond de kerktoren af te sluiten .
13000 bezoekers waren er, goed spelende bands , een dynamisch publiek, veel sfeer en een warme gloed. Dit festival is en blijft iets unieks en magisch …

dag 1 – vrijdag 19 september 2014
Werkomstandigheid belette dat we pas konden aansluiten bij Intergalactic Lovers . De grillig onderhouden indie van Geppetto & The Whales en  de breekbare dreampop van Hydrogen sea, openers van het festival, moesten we aan ons laten voorbijgaan . Niet getreurd , met Intergalactic Lovers hebben we één van de festivalbands  van de voorbije zomer . Ze waren wel op elk plaatsje te zien . Wat opvalt is dat hun charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, steeds op even enthousiaste wijze wordt gespeeld . Een bandje rond de bevallige Lara Chadraoui die er steeds voor gaat. Lara, met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro .  De singles zaten mooi verdeeld. “Northern rd” , “Islands” uit de recente ‘Little heavy burdens’ hoorden we in het eerste deel en naast “She wolf” , zorgden de andere oudjes “Bruises” en “Delay” voor een schitterende finale; ze kregen zelfs een dansbare groove mee .  De songs kregen nog wat meer elan door de beheerste gitaar effects . Het broeierige materiaal werd smaakvol ontvangen . Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die meer verdient en terecht groots mag worden .

Een apart bandje is Amatorski toch wel uit Gent/Lier . Fraaie , kunstzinnige , sfeervolle, breekbare synthpop , die houdt van wat experimentjes en tegendraadse ritmes . Met de nieuwe cd ‘From Clay to figures’ klinkt het trio , onder Inne Eyserans en Sebastiaan Van den Branden, directer, minder ijl, ijzig en huiverend dan vroeger. Dat gevoel ervaarden we duidelijk en we waren nauwer betrokken bij hun materiaal.
Songs als “Uturn”, “Warszawa”, “Hudson”, “Deer the wood” en “She became Ballerina” zijn meer dan zomaar wat fluisterpop, postrock, trippop of Scandinavische soundscapes. Ze banen zich een weg in je hersenen door hun intrigerende opbouw en sfeerschepping. “Come home” of “Soldier” zijn live al lang opgeborgen; het belet niet dat Amatorski een ‘must see’ blijft.

We waren al ferm onder van de  Deen Anders Trentemöller op Rock Werchter. We waren meer dan tevreden dat hij hier als één van de headliners stond geprogrammeerd . Hij is al ruim vijftien jaar bezig en is meer dan zomaar een DJ. Hij heeft een heuse band achter zich met een zangeres er bovenop; in z’n toegankelijke , aanstekelijke muziek mixt hij ‘80’s dance waveklassiekers aan die kenmerkende Scandinavische koele elektronica, ijzige soundscapes en doom. Tja , hier komt natuurlijk The Knife wel wat bovendrijven . 
Een bezwerend groovy optreden hadden we met vele zweverige psychedelica geluidjes , trance, bleeps en pedaal effects. Onmiskenbaar is die ‘80s wave , die een zekere dreiging omvat. Het heeft iets mee van een duistere roadmovie soundtrack, verweven van flarden Cure, New Order en Talking Heads.
De vocale nummers waren sterk ,  “Candy tongue” , “River of life“ en zeer zeker “Moan”, één van de hoogtepunten. Een schitterende finale hadden we met het ontregelde , sch€urende, eigenlijk wel geschifte “Silversurfer, ghostrider go!”. Dit was absoluut top .

Ook fronsten we de wenkbrauwen bij het Brusselse Robbing Millions , die in Vlaanderen nog wat van de grond moet komen . De songs van dit creatieve bandje  hebben iets mee van de  poppsychedelica van het vroegere MGMT en Grandaaddy , maar rockten ook en waren dan directer , ruwer en snedig . En daar zit het ‘em net, ze bieden een ondraaglijk boeiende spanning door de verrassende wendingen , de avontuurlijke geluidjes en experimentjes; toch valt er een catchy geluid op, met een onweerstaanbare groove, wat de dansspieren tintelt . Band met potentieel , die bij ons verdient in de spotlights te staan .

Een glimp zagen we nog van Holy wave in het café van de Zwerver . Op basis van een paar songs kunnen we natuurlijk niet veel zeggen , maar psychedelische rock en garagerock’n’roll zijn nauw met elkaar verbonden en werd uiterst aangenaam ervaren .

Tot slot , vóór het nachtwerk van de Nederlandse hiphop van de Opposites en de Britse knoppenfreak Lapalux , hadden we Magnus in de tent, het dance electroproject van CJ Bolland en Tom Barman, die terug van onder het stof werd gehaald met ‘Where neon goes to die’,  tien jaar na ‘The body gave you everything’. En het was meer dan de moeite waard!
Ze beschikken over een volwaardige  band, o.m. met de gitaarcapriolen van Tim Van Hamel.
De twee singles “Puppy” en “Singing man” (op plaat met Tom Smith!) of een ouder als “Summers’s here” waren uitnodigend, dansbaar rockend , met een knipoog naar Depeche Mode, én een CJ Bolland , die af en toe zich de ruimte toe-eigent om de bezwerende trance kracht bij te zetten .
Verder een rockgroep in een elektrobody,  die een onderhoudende sound speelt, aanstekelijk, smachtend , dampend , kreunend en krakend in een juiste drive, friste en overtuiging .
Met Magnus besloten we een aangename , leuke avond …

Neem gerust een kijkje naar de pics (dag2)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/leffingeleuren-2014/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Black Cassette – apartje band toch wel uit ons Belgenlandje, die aan hun tweede cd toe is en eigenlijk de ‘harde ‘ gitaren wat meer ‘onhold’ plaatste en ruimte liet voor keys. Dit bandje onder do-it-all Sjoerd Bruil, staat samen met Jeroen Stevens (drums) , Pascal Deweze (bas) en Micha Volders - die instond voor de productie -,  garant voor een reeks driftige , grillige, sfeervolle songs .
De songs houden van onverwachtse wendingen , tempowisselingen en experimentjes. De invloed van een Mauro is onmiskenbaar aan hun sound.
Het is een gevarieerde plaat geworden waar je op songs als “Distant  call” , “When I’m busy”, “Down below” en “Don’t want you to go” even op adem moet komen . Ze hebben meer luisterbeurten nodig en doen zich ontdekken . Ze worden goed omgeven door broeierig, sfeervol materiaal als “Under the blossom tree”, “The strangest thing” , “At dawn” en “Nevermind” , waardoor het wat gemoedelijker mag zijn .
We horen een band die veelzijdig klinkt en creatief omgaat met rock’n’roll/eighties synths. Apart bandje binnen onze scene dus!

‘Nikki Nack’ heeft iets speels , onschuldig , onbevangen, jeugdig en kleurrijk om zich, wat ongetwijfeld te horen is in de ritmiek van haar ‘knutsel’ pop .  Hoewel …,  de collage aan stijlen (= zeg maar lofiworld, waarbij ze stoeit met allerlei geluiden, samples en stijlen waarin folk, jazzy grooves, dampende funk, r&b, afro, hiphop en drumloops te vinden zijn ),  is op de derde cd minder prominent aanwezig; we hebben eerder een toegankelijke mix van haar sound , die aanstekelijk, fris , sfeervol klinkt , gekenmerkt van lichte grooves door de  hiphopachtige beats .
Tune- Yards experimenteert minder , de tempowisselingen zijn minder fors , dus doenbaarder en ze leunt nauwer aan de pop dan voorheen. Ze balanceert tussen een dansbare groove door de basstunes , keys en percussie en een intens sfeervol,  broeierige sound .
Het tintelt wel bij nummers als “Find a new way”, de singles “Water fountain”, “Hey life” en de afsluitende reeks “Rocking chair” en “Manchild”; ze worden afgewisseld met “Time of dark” , “Real thing” en “Wait for a minute”.
In het concept slaagt Tune-Yards er nog steeds in te verrassen in haar materiaal dat oprecht heerlijk is ; gedragen door haar bedwelmende krachtige zang.
Op die manier is en blijft ze talentrijke entertainende dame …

Mazes - Opkomend talent uit Manchester die regelrecht put uit de Amerikaanse indiescene, en de klok terugdraait naar bands als Pavement , Sebadoh en Guided By Voices . We horen een reeks gevoelige ,  dromerige , rammelende lofi gitaarsongs , die intrigeren door de repetitieve, opbouwende ritmiek .
Toegegeven , de laatste reeks lijkt wat inwisselbaar door de aanhoudende dezelfde melodie , maar door de beste leuke , relaxte aanpak banen de songs zich wel een weg in je hoofd. “Hayfever wristband” zet de toon na de intro , “Donovan” en “Notes between F& E” boeien door de variatie aan en de drieling “Organ harvest” , “Ephemera en” Sand grown” wuiven deze frisse 90s sound uit …

Het Amerikaanse trio Liars heeft altijd wel iets speciaals en nieuws achter de hand . Duidelijk is dat dit een geschifte, chaotisch ontregelde band is , die zoekend , tastend , prikkelend klinkt. Praktisch geen enkele plaat lijkt op z’n voorganger. Wel komen we als rode draad op een avant-garde band ‘pur sang’ uit , die toegankelijk en dansbaar , donker en bizar en tot slot experimenteel is, niet vies van een filmisch psychedelische soundtracksfeertje .
Van alles vinden we terug op deze nieuwe , die het ingetogen, sfeervol, bezwerende ‘WIXIW’ opvolgt.
De eerste tracks , “Mask maker”, “Vox Tuned D.E.D.”, “I’m no gold” en vooral “Pro anti anti” zijn ware industrial/electro  killers , die door de pompende ritmiek en grooves de dansspieren aanspreekt.
Daarna is het wat gematigder , maar vooral in het tweede deel herkennen we een Liars  met z’n grillige, mysterieuze , geflipte sounds; “Perpetual village” is hier het absolute hoogtepunt . Op deze tracks schuurt, scheurt, wringt en dreunt Liars .
Liars prikkelt en wekt steeds opnieuw onze nieuwsgierigheid op met een unieke plaatje …

Het heeft een tijdje geduurde , maar de Italiaanse Schot , Paolo Nutini, die de vrouwenharten sneller doet slaan , is back, na wel vijf jaar met een derde plaat . Ze klinkt ietsje minder pittig , extravert, gedreven als de vorige , maar kenmerkt nog steeds die unieke dampende , sfeervolle, broeierige soulpop met een gevoelig, melancholisch kantje. Ergens blijft er de link met de  retrorockende funk van Lenny Kravitz. De respons op deze sing/songwriter is groot . Strijkers en blazers vullen aan en zorgen voor dat gepolijst laagje . Sterkst zijn “Scream (funk my life up)”, “Let me down easy” , “Better man” , “Iron sky” en het uitgesponnen “Cherry blossoms”, één van de afsluiters , gedragen door z’n grofkorrelige vocals , die de songs wat stoerder maakt . Janelle Monae komt een handje toesteken op het funkier “Fashion”. De ‘heart of soul’ druipt af in de andere songs , waardoor we niet steeds gegrepen worden van z’n materiaal .
Moedige plaat weliswaar , met een reeks overtuigende songs .

Van de Britse songwriter Fink –aka Fin Greenall , zit z’n DJ verleden wel ergens verborgen in de heerlijk innemende muziek die hij biedt, zoals die dubtunes van “White flag” op de nieuwe cd. Hij trekt ons moeiteloos mee in een bedwelmende  luistertrip.
In de reeks opbouwende folkyrockende gitaarloops hebben we een klanktapijt van soundscape elektronica en talrijke effects. Een onderhuidse spanning creëert hij door de  introspectieve aanpak te laten aanzwellen , die op gepaste, beheerste wijze kan openbarsten.
We krijgen een mooi gevarieerd album in het genre  door het meeslepend karakter, dat opbouwt naar een climax of intiem , gevoelig klinkt . Het is materiaal dat raakt, gedragen door z’n zachte, nasale, donkere en pastelkleurige stem . De sfeervol , broeierige “Green & the blue”, “Pilgrim”, “Shakespeare”, “Looking too closely” en de titelsong hebben iets hypnotiserend en behouden die intense aandacht; ze  staan naast ontroerende “Truth begins” en “Keep falling”. 
Deze  charismatische man overtuigt opnieuw, meer dan ooit met die innemende popsounds.