Dourfestival Dour 2014 – donderdag 17 juli 2014
Dourfestival Dour 2014
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2014-07-17
Johan Meurisse
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ is er eentje om te appreciëren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 200 bands voor te stellen over verschillende podia. Een paar kleine bijkomende podia sieren nog het geheel .
…Een Dour als vanouds . Heerlijk dampende muziek , uitzinnige taferelen, zwetende lijven, de geur van eet – en drankstandjes , de hitte , de regen als aangename verfrissing en nachtelijke DJ taferelen …
We staan (even) stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is. 195000 bezoekers vierden de 26ste Dour. Een bezoekersrecord.
… Op de eerste dag stonden we stil bij veel knoppengefreak , naast de gekende ‘mishmash’ van stijlen … Een overzicht van ons parcours …
dag 1 – donderdag 17 juli
In de muzikale puzzel die de organisatie ons serveert , valt het eerste stukje Son Lux, rond de Amerikaan Ryan Lott. Deze do-it-all/keys/knoppendraaier kwam in de spotlights met de recente cd ‘Laterns’, een geheel van indie, folk en elektronische pop, hoe die nu ook klinkt , organisch of toegankelijk . Hij tovert een fascinerend , hemels toegankelijk geluid op z’n schuin geplaatste keyboard, en experimenteert met schurende , knarsende sounds en bleeps; ze krijgen een extraverte push en dansmove door de gitaar/basstunes en de percussieve ritmes. De drie gaan ervoor, wat de aandacht verscherpt en het materiaal naar een hoger niveau tilt . De muzikale complexiteit en finesse gaan hand in hand en dat werd sterk gewaardeerd op deze broeierige namiddag . Son Lux kreeg na de uitgebreide clubtour nu ook het festivalpubliek mee …
Minder volk dan verwacht in de namiddag om de intens bezielde , theatrale indie/synthwavepop van Future Islands te zien . De prachtsingle “Seasons (waiting on you)” uit de pas verschenen nieuwe vierde cd ‘Singles’ zorgde voor de definitieve doorbraak, maar hier moeten ze nog onze Franstalige vrienden voor zich winnen . De single was zeer zeker een hoogtepunt , de rest intrigeert voldoende door de intense opbouw, de groove, de aanstekelijke, dromerige ritmes en de diepe stuwende basstunes doordrongen van elektronica, die de songs ‘ansich’ sterken. De goed afgetrainde en gespierde Samuel T. Herring zingt op Anthony Hegarty en Billy Idol-achtige wijze de nummers aaneen . Zijn vocals kunnen alle richtingen uit en pushen op bezield emotioneel, indringende wijze songs als “Back in the tall grass”, “Balance” en “Tin man long” vooruit . Hij weet het publiek te betrekken bij de songs en hotst heen en weer op het podium. Kortom , een gevoelige , onheilzwangere , opwindende sound in z’n totaliteit hadden we met de nodige switchs, wat de set uitermate boeiend maakte.
Het ‘back to basics’ geluid van het sympathieke duo Laura-May Carter en Steve Ansell, Blood Red Shoes werd al vroeg goed ontvangen . In die verzengende hitte drammen ze door, wat te waarderen was. We krijgen onversneden rauwe , broeierige en intens gevoelige rock, gekenmerkt van uptempo’s en afwisselende zangpartijen of een samenzang. Als vanouds ging het duo energiek, gedreven te werk , waarbij het materiaal een huppelende , dartelende ritmiek had …
Natuurlijk werd af en toe het gaspedaal eens losgelaten. De recente titelloze vierde cd brengt onstuimigheid, gruizigheid en melodie samen. “The perfect mess” en “An animal” zijn kleppers hier maar het zijn vooral nog de oudjes “I wish I was someone better” en “don’t ask”, die het meest herkenbaar waren.
Door het feit dat we één van James Blake’s invloeden , SOHN gezien hadden in de AB , kozen we voor Chet Faker die kwam overwaaien uit Australië met z’n huiverende triphopsounds en rollende (post) dubstep/basstunes. Net als wij was hij onder de indruk door de volle dance hall; de dampende funkgrooves en de zwaardere , lome beats zorgden voor de uptempo’s, zoals de “No Diggity” cover. De sfeervolle sounds met zalvende beats gaven een zomers zwoel ‘onthaasting’ loungy gevoel . Ook de paar solo gespeelde nummers viel het publiek voor. In het tweede deel kregen we nog meer het aspect van een ‘nightcity’ trip …
Redelijk wat volk werd opgefokt in de set van Soulfly , de band rond Max Cavalera , die in een vorig leven Sepultura bepaalde . Soulfly moet het vooral hebben van “Arise” , “Refuge/resist uit de Sepultura keuken, en “Eye for an eye” , “Jumpdafuckup” om het volk bij de leest te houden . De songs mogen krachtvoer zijn, de vonk sloeg niet echt meer over om jonge metal fans naar zich toe te trekken , ook al graaft Cavalera vocaal diep, zet hij een Rode Duivels muts op en laat hij zijn jonge familieleden optrommelen om een danspasje te wagen .
Veel belangstelling was er om ondergedompeld te worden in het geluidstapijt van het Londense duo Mount Kimbie , die een brug tracht te slaan tussen elektronische sounds , soundscapes en sing/songwriting . De elektronica en de live instrumentatie gaven deels een bezwerende , vettige aanstekelijke groove , en deels behielden ze die trancegerichte sounds. Het klinkt best aangenaam en de sound oversteeg alvast hun princiep van ‘dansmuziek voor in de huiskamer’ , door de percussieve ritmiek die het geheel durfde op te zwepen. Op die manier waren songs als “Carbonated” , “Fallout” en “Fields” een ongelofelijke live ervaring.
Bij onze Franstalige vrienden wordt het nieuwe project Detroit sterk onthaald . Hun optreden in de AB enkele maanden terug was in een mum van tijd uitverkocht . Dit is een samenwerking tussen Bertrand Cantant (leadzanger van Noir Désir, sinds 2012 terug de draad heropgenomen) en Pascal Humbert , die los/vast als bassist deel uitmaakte van 16 Horsepower en Woven Hand . ‘Horizons’ was het resultaat. Voor de doorsnee Vlaming is Detroit relatief onbekend. Live een full band, die een reeks intens meeslepende, broeierige rocksongs bracht in het Engels en in het Frans; op het achterplan zagen we allerhande (zwart-wit) projecties . Voldoende belangstelling was er alvast op de Mainstage en voor ons persoonlijk een aangename kennismaking.
De dance maakt zich gaandeweg meester op Dour en het avondlijk , nachtelijk belangstellenden neemt toe . Op die manier is er een volle tent voor The Subs die een nieuw album ‘Hologram’ uithebben en terug op tournee zijn, alsook voor Darkside feat Nicolas Jaar & Dave Harrington …
Moeilijke keuze als je beiden wil zien , dus namen we een halfuurtje Subs mee , die met “Concorde “een warmer voller geluid laten horen in hun gekende elektroclash . In no time werd de massa opgezweept en de tent nog heter voor een party … Wordt vervolgd …
We namen iets meer mee van Darkside (feat Nicolas Jaar & Dave Harrington), die vorig jaar verbaasden met hun ‘spaced out rock’ in de AB, Brussel . Hun samenwerking geeft vonken en werkt aanstekelijk . Chemie dus! In een sober belicht maar belangvol decor worden hun donkere hypnotische trance sounds laag per laag opgebouwd , hebben rollende beats, stuiptrekkingen , durven exploderen en kunnen ondergedompeld in psychedelische , funky , bluesy jams . Het duo gaat vrij om met het materiaal van ‘Psychic’ , en bereiken met “Golden arrow” een hoogtepunt.
Op het hoofdpodium konden we wat op adem komen door de zalvende, dampende beats en lounge van Bonobo . Het combo onder opperaap Simon Green was onder de indruk van de vele aanwezigen hier en werd enorm geapprecieerd! Hij is bezig aan z’n keys en mengtafel ; zijn elektronische sterkte werd nog aangevuld met een full band van bas, gitaar, drums , flute, sax, klarinet , wat de sound breder , dieper maakte en soulvoller werd door de support van een vocaliste.
Bonobo creëerde een fundament van downbeat , laidbacklounge , jazzy trip hop en postrocksounds wat soms inwerkte op de dansspieren, en uiterst aangenaam en aantrekkelijk was …
En dan konden de jong gegadigden de nacht in tot 5u in de morgen om nog een pak artiesten en DJ’s hun beats’n’sounds over zich te laten rollen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2014/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Het uit Southampton afkomstige Band Of Skulls zijn toe aan hun derde cd. De zompige intens doorleefde, bruisende rock’n’blues die we hadden op het debuut ‘Baby darling doll face honey’ , maakte meer plaats voor gevoelig- en ingetogenheid op de opvolger ‘Sweet sour’.
Op de nieuwe hebben we een evenwichtig geheel van frisse, broeierige, los swingende rocksongs, check “Asleep at the wheel”, “Nightmares” , “You are all that I’m not” , “Toreador” en de titelsong maar eens. In het genre nummers met een intense spanning!
Een reeks sentimentele popsongs als “Cold sweat”, “Heaven’s key” en het afsluitende “Get yourself together” kruisen het pad.
Die twee kanten van de vorige cd zet zich duidelijk door op de derde . Goede plaat daar niet van, maar net als bij een Kings Of Leon , Black Keys of een Queens is het rauw randje van vroeger gepolijster en gladder gekomen …
Niet te verstaan dat deze Amerikanen uit Minneapolis nog niet zijn doorgebroken hier . Ze zijn toe aan hun tweede plaat , ‘World Of Joy’ , die ‘America give up’ opvolgt; net als het debuut hebben we een half uurtje vaardige , opwindende , uptempo rockers , die ergens de Replacements , Ramones , Libertines bundelt aan de nofi van Wavves , Cloud Nothings en Hooded Fang .
We hebben hier een reeks hitsende songs als “Al’s Corral” , “Drip”, “Yacht boys”; af en toe wordt het tempo eens (lichtjes) teruggeschroefd, wat nog steeds een paar lieflijke, broeierige songs oplevert als “Don’t wanna”, “Aphorismic wasteland blues” , “Here’s the itch …” en de titelsong.
De slordig- en onstuimigheid van het debuut lijkt wat op het achterplan te zijn geraakt , maar hun 2 à 3 minuten songs hebben nog een even vurige intensiteit en klinken nog even fris , strak en gedreven. Puik werk van dit jonge kwartet!
Eén van de opkomende talenten is het Britse Temples die baadt in een poel van ‘60s retropsychedelica. Ze vergeten daarbij niet het kenmerkende Britpopgeluid en de zwoele , zomerse, dromerige 60s te benadrukken . Dit zorgt voor een boeiend debuut , waarbij de songs niet ten onder gaan in een web van psychedelicatunes , pedaaleffects en gitaarfeedback. De groep refereert natuurlijk aan een Pink Floyd , The Byrds of een ietwat Beatlesque sound, maar heeft zeker aan Tame Impala of The Allah-las ook iets .
Het zit allemaal wel goed doordacht en beheerst in elkaar; de ene keer wat meer de broeierige retro (o.m. “Shelter song”, “A question isn’t answered” en “Sand dance”) , de andere keer meer het psychedelisch geluid (o.a. “Test of time” en de titelsong) .
De groep zorgt voor venijn en een bezwerende ritmiek , een frisse sound van een levendig bandje …
Cactusfestival 2014 – zaterdag 12 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-12
Johan Meurisse
De bezoekers lieten het wisselende weer de eerste twee dagen niet aan hun hart komen en maakten er al bij al een leuk , muzikaal en familiaal weekend van.
Muzikaal een grand cru wat de organisatie de drie dagen programmeerde . De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijk- en … kindvriendelijkheid.
‘Hear, See, Feel the world’ luidt het credo, wat de versmelting betekent van verschillende culturen en muziek.
Cactus serveert muzikaal alvast een mooi gevarieerde affiche en hier kon je bands en artiesten zien die enkel en alleen hier stonden , wat een mooi aanbod was dus …
Voor de eerste maal ging het festival niet op vrijdag van start , maar de zaterdag , gezien één van hun headliners Massive Attack pas na Les Ardentes naar Brugge kon. Op die manier werd de gekende vrijdag opener een afsluitende maandagavond editie . Kwestie van sleutelen aan je weekend …De organisatie kon hoe dan ook alvast tevreden terugblikken …
Het 33ste Cactusfestival klokte af op 26.000 bezoekers, gespreid over de drie dagen.
dag 1 – zaterdag 12 juli 2014
Champs en Coely gaven het startschot . We sloten aan bij de Duitse indietronica nerds The Notwist .
We kunnen meegeven dat Champs draait rond de broers Michael en David Champion, die zich profileren binnen de sing/songwriting en indiefolkscene. De cd ‘Down like gold’ brengt hen terecht wat meer in de spotlights. Het dromerige materiaal zorgt voor een rustige, gemoedelijke start.
Moedige Coely . Zij is een taaie . Goed hersteld van de appendix operatie kon ze na de cancel op RW er terug tegenaan op Cactus. De 20 jarige Antwerpse met Congolese roots staat garant voor wilde , militante en zalvende hiphop/r&b. “Ain’t chasing pavements” is er eentje die we koesteren …
Enfin , op die manier konden we aansluiten bij de derde act van de dag The Notwist , die al ruim tien jaar rustig de tijd nemen te werken aan nieuw materiaal. De set stond in het teken van de recente ‘Close to the glass’. De elektronicawizzards leven zich uit op die knisperende sounds en de kraak/bleeps experimentjes. De nummers zitten ingenieus in elkaar , verrassen, scheuren en schuren . Er is oog voor detail . “Kong” en “Into another” hebben een aanstekelijke groove , wat zich verderzet in het tweede deel van de set met een herkenbaar “One with the freaks”, “Pilot” en “Pick up the phone “. In openlucht was het geen makkelijke klus hun ‘arte’ pop elektronica optimaal te ervaren , maar toch , veel volk vooraan die de Notwist een warme support bieden.
De Amerikaanse sing/songwriter M. Ward heeft al een pak platen uit . Deze moderne troubadour had een full band achter zich en gaf z’n rootsamericana bepaalde momenten een broeierige , hitsende rockende punch . Ze worden gedragen door z’n lichthese , doorleefde stem . Z’n gitaarspel kreeg voldoende ruimte en hij betrok zo goed mogelijk het publiek bij z’n materiaal. De songs “Me & my shadow” en het intense “Chinese translation” waren spannend en konden dan ook rekenen op een sterke respons. De ideale matinéemuziek op een zaterdagnamiddag om in de Admiraal mood te komen.
.. Indedaad onze Admiraal aka Tom Van Laere (Admiral Freebee) is er terug bij en hij leverde met een blazersectie een stomend rock’n rollfeestje . Een heerlijk boeiende set waarbij de gekende singles “Nothing else to do” en “Breaking away” van de laatste ‘The great scam’ net voor die warme melancholie en levendigheid zorgen . Die elementen kenmerken de sound van de Admiraal , die in z’n rijkelijk gevulde carrière van vijf cd’s kon terugblikken, broeierige retrorootspop/americana, met de gekende grooves en sfeervolle ingetogenheid. We hadden een piek door nummers als “Always on the run” , “Bad year for rock’n’roll”, “Einstein brain” , “Living for the weekend” , “Get out of town”, “ Oh darkness” en “Rags’n’run” , ondergedompeld in die kenmerkende, Neil Young gitaarstijl, – effects en dampende funk . Door de piano, de keys , de toegevoegde blazers en zijn doorleefde , expressieve zang drong nog meer emotie en kleur door in de sound.
Opnieuw geluidskunst kreeg je door Jamie Woon , die nog vóór het vallen van de avond optrad . Het was geen makkelijke klus een nachtelijke sfeer te creëren met die lome , donkere huiskamerpop. Woon kwam in de belangstelling met ‘Mirrorwriting’ en bracht pop, soul, trippop en dubstep dichter bij elkaar , en nestelt zich ergens tussen James Blake en Burial. De oudere, bekende nummers “Night air”, “Lady luck” en “Shoulda” konden rekenen op de meeste respons . Ze vallen op door de diepe basstunes, en werden vanavond in een beperktere swing’n’groove gespeeld. De handclaps tilden ze naar een hoger niveau. In het najaar verschijnt nieuw materiaal en we kregen al een paar sfeervolle songs te horen, onder z’n zachte , zalvende , soepele stem. Opvallend was dat de sing/songwriting van Woon op het voorplan trad. Hij speelde een drietal nummers solo zelfs . Toegegeven, niet steeds even spannend , maar z’n muzikale ‘nightcitytrip’ tussen Notwist en het maandag geprogrammeerde Massive Attack in , was zeker niet mis …
Maar het echte dansfeest kwam van Arsenal , die na RW vorige week , een golvende beweging verwezenlijkten aan het Minnewaterpark . Al zo’n tien jaar staat de tandem Roan – Willemyns , met de sympathieke zangeres Léonie Gysel , garant voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat. En dat werd enorm sterk onthaald . Een goed uur feestte Cactus met pompende beats’n’grooves , danspasjes , lachende gezichten en handjes zwaaien . De temperatuur steeg , en dat was hoogst nodig op deze overtrokken zaterdag. We kregen variatie genoeg en het ook het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats .
Zonder twijfel kleurde Arsenal de avond met hun ‘feelgood’ music. “Temul” (met de Deense schone Lydmor) , “Saudade”, “Longee” , Black Mountain”, en in de closing final “Personne ne bouge” met Baloji als gastvocalist, “Not yet free”, “Melvin” en “Lotuk” , die een Bros‘ “When will I be famous” riffje kenmerkte , zorgden voor dié ultieme extase .
Arsenal hitste het publiek op met langgerekte ‘oohs’ en ‘aahs’ en de oneliner van Roan ‘U was weer heel erg mooi’, ging erin als zoetenkoek . Een volle Cactus hier …
Selah Sue is helemaal terug . De Leuvense zangeres legt momenteel de laatste hand aan haar tweede album , en na Cactus werden dit weekend ook enkele clubconcerten gepresenteerd. Enfin , om maar te zeggen dat de organisatie al een exclusiviteit vast had . Een kleine drie jaar debuteerde ze met haar titelloos album , en ondernam ze een heuse tour van meer dan jaar lang . De klassedame heeft een unieke , indringende doorleefde soulstem en steekt gerespecteerde souldames naar de kroon . Die dampende fusie van pop, soul, r&b, jazz, reggae, ragga en dubstep in vette, ingetogen en gevoelige tracks kregen we natuurlijk in haar ouder werk als “This world” , “Fyah, fyah fyah “, “Black part love”, Ceelo Greens “Please, “Crazy vibes” , “Raggamuffin” en het afsluitende “Crazy sufferin’ style”. Uiterst genietbaar, bezwerend en groovy .
Een gezonde dosis nervositeit ervaarde ze om hier terug te zijn, waarbij ze enkele nummers solo aanpakte . Moedig zelfs om haar set als closing act op die manier te beginnen. Een handvol nieuwe songs zaten mooi verborgen in de herkenbare tracks; ze beloven voor de komende periode, “Always home”, “Time“, “Stand back”, “I won’t go for more” of “Alone” zette ze dus in met haar akoestische gitaar en haar glasheldere stem. De begeleidingsband , die al goed ingespeeld was op deze nummers, volgde.
Benieuwd voor het najaar. Fijne afsluiter en een groot Belgisch talent blijft ze zeer zeker . Maar eigenaardig genoeg bleef er minder volk staan dan bij Arsenal …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Cactusfestival 2014 – zondag 13 juli 2014
Cactusfestival 2014
Minnewaterpark
Brugge
2014-07-13
Johan Meurisse
Op deze tweede dag hadden we een schitterende line-up , van artiesten en bands die eigenlijk enkel en alleen hier te zien waren . Een tweede Cactushoogdag . Uiterst interessant dus …
Cactus werd met de middag geconfronteerd , met een paar fikse regenbuien als de bende Jungle By Night uit Nederland het festival op groovende wijze opende . We pikten zelf in op de ‘desert’ tunes van Bombino. De band van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest. Ze zorgden ervoor dat de zon meer over het pittoreske festival scheen . En maar goed ook , want hun bedwelmende sound neemt je mee op sleeptouw door de repetitieve ritmiek, de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw en het ietwat brutalere gitaarwerk op z’n Hendrickx . Het combo speelde gretig en reageerde erg ontvankelijk, wat het publiek erg positief onthaalde. De eerste heupwieg en danspas werd gezet en dat deed deugd; op het eind kregen blazers van de heren van Jungle By Night wat ruimte om de gemoedelijkheid te bevorderen.
School Is Cool is z’n jeugdige onschuld ontgroeid bij die tweede (moeilijke) plaat ‘Nature fear’ . Live blijft de band in een grotendeels veranderde bezetting energiek, gedreven en dynamisch. Ook al zijn de nieuwe nummers niet steeds zo evident , ze triggerden door de strakke, directe sound, de overstuurde , percussieve ritmes , de keys en de hyperkinetische leden, aangevoerd door zanger/gitarist/dirigent Johannes Genard . Hij viel al op door z’n kapsel en z’n bokkensprongen. En hij is niet vies van een cynische knipoog naar z’n jarige bassist of zet z’n violiste in de bloemen , gezien ze maar drie snaren op haar viool kon spelen. Muzikaal werd de aandacht verscherpt door het a cappella gestarte “Black dog painting” en zijn ritmiek . School is Cool gaf extravertie aan de nieuwe sfeervolle, broeierige songs en tilde hen naar een hoger niveau ; de integere singles “Wide-Eyed & Wild-Eyed” en “Envelop me” kregen heel wat subtiele geluidjes mee en gewaagde kantjes ontbraken niet. Ze zijn meer toegankelijk, expressief en de intense spanning en dreiging werd draaglijker . Sjiek! Gasten die mogen gelinkt worden aan Mauro’s / Evil Superstars muzikale kronkels! Met oudjes “Warpaint”, “Road to Rome” , “The world is gonna end tonight” en “New kids in town” , meesterlijk door hun positive vibe, kregen ze iedereen aan hun kant …
De Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst is in verschillende gedaantes te zien als hij op tournee gaat . De productieve rootsamericana artiest was o.m. al te zien met Bright Eyes , The Mystic Valley Band en Monsters Of Folk. Hij is een man die voor een groter publiek z’n muzikale gedachtenkronkels deelt … Onze bezige melancholicus was deze namiddag met Dawes te zien en puurde uit de Amerikaanse rootstraditie. Sfeervol meeslepende , ingetogen songs, die dromerig , gevoelig zijn en bands als Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel) en Bob Dylan natuurlijk doen opborrelen. We laten de recente perikelen die rond hem geschreven werden links liggen en nemen de uiterst genietbare songs ter harte ; het gitaarspel , de Hammond toetsen en zijn uniek inlevende stem nemen een prominente rol in . De dramatiek van Bright Eyes werd afgewisseld met z’n solowerk; ook Dawes kreeg zelf ruimte om een eigen nummer voor te stellen . Oberst respecteert met wie hij op tournee gaat . We werden in zijn leefwereld ondergedompeld met “Awe are nowhere & its now” , “Old soul song” , “Lover I don’t have to love” en “Another travelin’ song” (hoe hij festivals ervaart en verteert). De instrumenten werden ten volle ontplooid op “I got the reason” en “Lua”, extraverte ‘on the road’ prachtnummers die op overtuigende wijze de emotievolle set besloten.
Intergalactivc Lovers rond de bevallige Lara Chadraoui, hebben nieuw materiaal uit, wat al enorm goed werd onthaald . Er was hier veel volk aanwezig om deze beloftevolle band te zien. Inderdaad de kunst van het songschrijven zit er in. Een goed uur kregen we charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, die een zekere hitpotentie hebben. De band staat er en Lara met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro . De singles zaten mooi verdeeld. “Northern rd” , “Islands” uit de recente ‘Little heavy burdens’ hoorden we in het eerste deel en naast “She wolf” , zorgden de andere oudjes “Bruises” en “Delay” voor een schitterende finale . De songs kregen nog wat meer elan door de beheerste gitaar effects . Het broeierige materiaal werd smaakvol ontvangen . Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die terecht groots mag worden .
Een graag gezien gast in ons landje is Mark Lanegan en Cactus was dan ook meer dan fier hem te kunnen strikken met z’n band . Trouwens met Afghan Whigs als één van de closing acts was het zeker een uitgelezen kans hem mee te programmeren . Toch altijd wel een aparte verschijning, die Lanegan . Zijn getekend bleke gelaat schuwt het zonlicht , hij is steevast in ‘t zwart , met muts of pet op (vanavond met muts!) , en als vanouds is hij gekluisterd aan z’n microstatief. De muziek: donkere romantische ‘verlatings’ bluesrock . We hadden een oerdegelijk optreden, gefocust op tekst en muziek , in ‘een Bruges city never sleeps’; het zijn innemende en snedige in ‘whiskey gedrenkte’ rocksongs , gedragen door z’n rauwe , hese ‘brombeer’ stem die jarenlang geteisterd was door zijn zware drank- en rookgewoontes . Een afwisselende set hoorden we van ingenomen , broeierig slepende, verbeten songs als “Harvest home”, “Riot in my house”, “The Gravedigger’s Song” naar rustpuntjes “One way street” , “Harborview Hospital” tot afsluiters “Tiny grain of truth” , “Hit the city” en “Methamphetamine Blues”, waar zelfs Greg Dulli , vocaal een tandje bijstak, en de muzikale dialoog aanging met Lanegan. Een eerste glimlach verscheen . Een uitgebalanceerde imponerende set . ‘Thank you very much’ prevelde Lanegan tussenin. Avondlijke Pracht!
En de avond valt definitief bij de tunes van Afghan Whigs . Schitterend dat Cactus hen samen met Lanegan kon strikken, wat een dubbel feest werd! Ook deze ‘men in black’ zijn sinds twee jaar aan hun volgende adem toe en er kwam zelfs een nieuwe plaat uit ‘ Do to the beast’. De souluitstapjes zijn tot een minimum herleid. Afghan Whigs van Greg Dulli ging volop voor de rock. Ze zette een messcherpe, strakke, krachtige set neer . De nieuwe “Parked Outside” en “Matamores” meten zich meteen aan de oudjes “Fountain & fairfax” en “Going to town” , die al vroeg in de set een eerste hoogtepunt vormden . Een diep getrokken, pakkende, emotievolle, broeierige sound alsof twintig jaar Afghan Whigs nog eens verdiende los te barsten, te exploderen , en dat zeker met “Debonair” , dat mooi midden in te set zat . Het nieuwe “Algiers”, “The lottery” en “Lost in the woods” toonden dit zeer zeker ook aan door die extatische uithalen . Vioolpartijen vulden aan en cirkelden omheen de nummers .
Een erg gretig spelende band en een Dulli in de spotlight , die de ziel uit z’n lijf schreeuwde. Ook Lanegan kwam erbij, het intense “The stations” werd gespeeld , eentje van de samenwerking tussen beide heren, de Gutter Twins.
Een schitterende finale van de heren kregen we , die met het opbouwende snedige “Faded”, waarin een stukje eerbetoon aan Bobby Womack “Across 110th street” te horen was , voor velen de tweede dag besloten .
Een verdomd sterke line up hadden we toch, die op feestelijke wijze definitief werd besloten door het Canadese Caribou van Dan Snaith , die al een tiental jaar bezig zijn . Het elektronicagezelschap geeft hun materiaal live een leuke , frisse , aanstekelijke, opzwepende en bezwerende punch; hun golvende elektronica wordt opgehitst door een zomers, zwoele percussieve groove, stuwende baslijnen , chillende psychedelische soundscapes , bleeps en dancebeats, die tussenin maar al te graag ontploffen. De nummers werden smaakvol ontvangen en zetten de mensen vooraan en aan de togen in beweging . Een enthousiasmerende band en een even enthousiast publiek, die de ‘time of their life’ beleefden met dit aangenaam geweldig dansbaar klankenspectrum . Caribou zal zeerzeker herinnerd worden …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
De sprankelende , energieke songs van Kaiser Chiefs zijn al van zo’n tien tot vijf jaar terug . Al van de vorige cd , is het scherpe randje er van af , en, de uptempo stampers zijn op het achterplan geraakt en ook hier zal je feestnummers als “Never miss a beat” “Ruby” of “Oh My God moeten missen . Op de koop toe is songschrijver/drummer Nick Hodgson sinds 2012 weg .
De cd titel slaat op een speech die Tony Blair ooit gaf. Het kwintet geeft nog steeds die frisse punch aan z’n materiaal als op “The factory gates”, “Misery company”, “Ruffians on parade” en “One more last song” , die nog steeds intrigerend genoeg zijn en een gezwinde band laten horen . De keys nemen een meer prominente rol in . Geen vinnige stroomstoten meer dus.
Kaiser chiefs biedt broeierige mainstreampop , die (nog) wat extatisch kan uithalen, maar zich niet meer echt kan onderscheiden. En toch is er daar eentje als het intense “Coming home”, die ons probleemloos weet in te palmen .
Net als de vorige cd is de Kaiser Chiefs Missie half geslaagd …
Interessante Zweedse retrostonerrock komt van Truckfighters, die ook al een paar jaar in het circuit zitten . Maar na jaren mee te bengelen in het genre, kregen ze steeds meer support en kan deze ‘Universe’ de definitieve doorbraak betekenen , gezien de ‘desert’ sound opnieuw in de lift zit .
Truckfighters zijn in één adem op te noemen met het oude Queens , Masters of Reality, Kyuss , Fu Manchu , Graveyard en Vista Chino . Al meteen hebben we een paar boeiende tracks, “The Chairman” en “Get Lifted” zijn twee mooi uitgediepte nummers door de korrelige, slepende ritmiek , de broeierige intensiteit , de snedige tempowisselingen en de ruimte aan de gitaarriffs en de gortdroge, logge drums . “Mastodont” is een even zeer sterke afsluiter .
Het zijn uiterst genietbare , heerlijke trips wat het combo presenteert . Niet echt iets nieuws , maar mooi van onder het stof …
‘Tales from the realm of the queen of pentacles’ is het eerste echte nieuwe werk na zeven jaar. Tussenin bracht de NYse sing/songwritster het vierluik ‘Close –up’, waarop ze een reeks duurzaam bevonden liedjes van haar zeven platen nog eens letterlijk overdeed . De getalenteerde dame had haar grootste successen eind jaren 80 tot midden de jaren 90. Ze schreef prachtsongs als “Marlena on the wall”, “Tom’s diner” en “Luka”. Het waren songs, begeleid door haar frêle stem en akoestisch gitaargetokkel. Een wat gesofisticeerde aanpak was er op haar volgende platen als ‘99.9° F’. En tenslotte trok ze kaart van een sfeervolle, dromerige aanpak van intieme, lieflijke rootsfolkynummers, waarbij ze zich ontpopte als een groots observator en precies tekstdichteres .
Dat hoorden we zeer zeker op de vorige plaat ‘Beauty & crime’ , wat hier wordt verdergezet . Het zijn knap gearrangeerde nummers , die licht verteerbaar klinken door hun brede, creatieve aanpak of door hun sobere elegantie. Misschien maar best tav haar geladen teksten . Samen met haar rechterhand Gerry Leonard horen we fijne afwisselend materiaal , gedragen door haar gevoelig , emotievolle stem o.m. van “Crack in the wall” , “Fool’s complaint” en het world uptempo getinte “Don’t uncock what you can’t contain”, naar het intiem sfeervolle “Jacob & the angel” , “Silver bridge” en “Song of the stoic” . Nog steeds een dame van een bijzondere klasse!
Rock Werchter 2014 - dag 1 – donderdag 3 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-03
Johan Meurisse
‘Thank you for being the best part of the band’, op die manier bedankte Eddie Vedder z’n publiek. Beter kon de succesvolle 40ste editie van Rock Werchter niet worden besloten.
2014 – was er zeer zeker eentje om terug van (na) te genieten . RW aast op vertrouwdheid en had oog voor wat er het afgelopen jaar te beleven viel .
RW kon opnieuw het bordje uitverkocht opplakken . 88.000 festivalgangers per dag. Goed voor 149.500 unieke bezoekers.
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer mensen, meer terrein, meer mooie momenten …
De prijs voor de beste bijrol ging naar het WK Voetbal. Een Red Devil tenue of de Oranje shirts waren dan ook in overvloed op zaterdag …
Een opvallende nieuwkomer én blijver op het terrein was de ‘North West Walls’, de installatie van van Arne Quinze. Hij vroeg aan vijf kunstenaars evenveel 'walls' tot leven te brengen. Volgend jaar zijn de North West Walls het canvas voor het werk van andere artiesten.
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Een blijvertje door de jaren …
Ook de campings waren nog meer verzorgd.
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ tot zelfs ‘variété’ ‘hip’ zijn …
Om de vier intense dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter kleurt internationaal , blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mates!
dag 1 – donderdag 3 juli 2014
De eerste dag stond in het teken van de requests van Metallica , maar er was meer … Rocklegende Robert Plant mag dan al de gezegende pensioengerechtigde leeftijd hebben , hij gaf een intens boeiend optreden. Nieuwkomers London Grammar en Warpaint waren fijne ontdekkingen en de Britpop wapperde fier door Miles Kane en Damon Albarn …
Het festival werd meteen sterk geopend met de broers Radke. Een goed half uur lang dolden ze gretig over het podium heen en kreeg hun rockend materiaal stevige push-ups door een snedige, strakke, spannende gitaarsound, een grommende bas en opzwepende drums. Rock Werchter heeft oog voor opkomend talent, Radkey maakt er nu deel van uit. Lekker Onstuimig Goed.
We kennen het uit Liverpool afkomstige Wombats met hun frisse, aanstekelige, springerige opwindende , leuke adhd pop . Er komt nieuw werk , “Animals” en “Your body is a weapon” boden al een voorsmaakje . Het trio mag dan wat rommelig klinken, ze hadden er duidelijk zin in en dat werd door het publiek - in grote getale al aanwezig -, ferm gesmaakt. De vroegere hitsingles “Kill the director”, “Jump into the fog” , “Techno fan”, “Tokyo” en “Let’s dance to Joy Division” – sterk door de gitaarloops, – de riedeltjes, – de hooks en de toetsen die meer op het voorplan durven komen, zorgden ervoor dat de temperatuur steeg in de Barn.
The Dropkick Murphys lieten er geen gras over groeien . De Amerikaanse punkfolkies gunden de Belgen hun overwinning tijdens het WK en speelden als vanouds een hels gedreven , zwierige setje waarin Keltische traditionals (o.m. “The wild rover” wordt praktisch nooit vergeten!) mooi verweven zijn . ‘We take you for dancing’ luidt hun motto , en een eerste moshpit was al het resultaat . Op een klein uur werden een pak nummers losgelaten . Hier gaat het publiek moeiteloos gewillig uit de bol , zingen luidkeels de hymnes en bouwden vroeg in de namiddag een leuk (wild) feestje.
Bombay Bicycle Club heeft de kunst van popsongs schrijven goed onder knie en worden in het eigen UK landje dan ook sterk ontvangen . Bij ons loopt het nog niet zo’n vaart . De band rond spil Jack Steadman is intussen uitgegroeid tot een zestal , en spelen een afwisseling van stevige, broeierige , dromerige poprock , met spannende , tintelende , aanstekelijke melodieën. De backing vocaliste zorgt voor dat ietsje meer . De muziek klinkt zeer zeker inwisselbaar; de lekker in het gehoor liggende singles “Shuffle” en “Evening/morning” vergaten ze niet.
Altijd een plezier en een aangenaam beleven om Miles Kane aan het werk te zien . Muzikale dynamiek, opwinding, pit en levenslust schuilen in de man en in z’n Britpoprock. En hij is er eentje die vanaf nu zeker het hoofdpodium aankan . ‘Rock may rules’, even zomers als hij en zijn band er vandaag uitzagen, wisten ze ons moeiteloos te overtuigen. Iedereen hield van die uiterst genietbare, broeierige , strakke , uptempo spring–in-t-veld nummers. “Inhaler” zette de toon en met songs als “Give up” ( knipoog naar The Stones, die hier vorige week waren) , “Don’t forget who you are”, “Rearrange” en “Come closer” kreeg hij de mainstage volledig mee . Miles Kane werkte gestadig z’n muzikale carrière in ons landje op , en van de talrijke sets stak er nog geen één tegen …
Je geraakte de Barn praktisch niet meer binnen om ons eigen Milow aka Jonathan Vandenbroeck te zien . Op deze zomerse dag kwam z’n feelgood pop goeduit . Met een praktische nieuwe band rond hem , klonk hij top en ontplofte de tent , zoals we wel konden verwachten . We kregen aangenaam luistervoer, eenvoudig en treffend, van dromerige , sfeervolle , romantische , luchtige, onschuldige gitaarsongs , onder z’n zalvende warme stem . “Learning how to disappear” opende , op “You don’t know” , “Ayo technology”, “Little in the middle” en “You & me” dwarrelden de ‘oohs’ en de ‘aahs’ over ons heen . Altijd is er solo ruimte voor de man en zijn akoestische gitaar . Het nieuwe werk van ‘Silver linings’ eiste zijn plaatsje op . Hij scoorde met zijn Fellaini kapsel . Hij ontroerde met zijn ‘aansteker’ muziek, zoals iemand me zei, de perfecte schoonzoon van de vele tienerhartjes …
Ook de Klub C zat afgeladen vol om één van de revelaties van het voorbije jaar te zien , het Londense trio London Grammar, die in de beste XX traditie een minimalistische zweverig hemels geluid groots hielden . Het is snel gegaan voor deze drie rond zangeres Hannah Reid … Van de Bota naar de AB tot Vorst Nationaal op 1 jaar tijd binnen het clubcircuit. De rustige, sfeervolle , mooie sound door de elektronica, sobere drums, bas, jambee en pianoloops, de ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes en de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid maakten er een heerlijke trip van . “Hey now” en “Darling” zijn maar twee van die treurnis pareltjes ; de aanzwellende , forsere extraverte beats van “Wasting my young years” deden door de respons de tent daveren .
De set bleef van een constant hoog niveau: “Flickers” , “Metal & dust “ intrigeerden door de pakkende grooves en met een song als “Strong” , hun doorbraaksingle, kon een plakkerig lichaam niet meer uitblijven …
We waren sterk onder de indruk van de laatste gig van White Lies in de AB, eind november, totnutoe nog steeds hun beste optreden . Op de mainstage moest het gezelschap rond Harry McVeigh het vooral hebben van ‘houdertjes’; dit waren “There goes my love again”, “Farewell to the fairground” en “To lose my life” in het begin . Dan zakte het wat ineen aan de mainstage en we ervaarden een sympathieke coolness. De dramatiek klonk minder scherp en venijnig , maar won aan sterkte naar het eind met “Death” en” Bigger than us” . White Lies blijft ergens bengelen op het festival tussen de tent en de mainstage … Wisselvallig Goed …
Het was oudje Robert Plant, één van die rocklegendes, die met een sterk op elkaar ingespeelde en veelzijdige band The Sensational Space Shifters , ons vanavond van de sokken blies , een unieke mengeling van retroroots, psychedelicatunes, blues, gospel, folky tunes en Oosterse muziek .Een muzikaal beleven dus, waar we ondergedompeld werden in de kosmische wereld van Plant en Led Zeppelin. De songs waren spannend, bouwden op en konden exploderen. Het breed assortiment aan instrumenten, zelfs enkele Afrikaanse snaarinstrumenten, kreeg voldoende ademruimte en werd ondersteund van samples, loops, en percussie … Plant mag dan al al de pensioengerechtigde leeftijd hebben bereikt qua stemniveau , aan enthousiasme en gretigheid heeft hij nog niks ingeboet . De sound werkte aanstekelijk en het materiaal diepten ze tot op het bot uit. Hier werden verschillende generaties rock’n’roll samengebracht . “Black Dog “, “Whole lotta love vs why do you love” waren gewoonweg schitterend. “Going to California” en “What is and what should never” hadden ze net als “Rock and roll” op het eind , opnieuw mooi ingekleed. De kenmerkende Mississippi delta blues en Folky tunes drongen duidelijk door , die net als op het eigen werk, “Rainbow” en “Little Maggie “ , allerhande genres probleemloos samenbalt. Album verschijnt binnenkort!
Onvergetelijk klinken de heren van Placebo niet meer . De laatste platen raakten ons steeds minder en hebben maar een paar overtuigende nummers meer; ook live krabbelt het gezelschap rond Brian Molko maar, en klinken ze meer als een rustig voortkabbelende, matte band . Ze speelden een evenwichtige set, daar niet van, maar we misten nét dat strakke live gevoel , die punches , dat ietsje meer, wat hen momenteel nu zo routineus maakte . Het publiek onderging zelfs “For what it’s worth” en “Every you every me” al vroeg in de set . “Song to say goodbye” kon ook niet echt begeesteren . Net als bij White Lies werd de aandacht maar aangescherpt naar het einde met o.m. “Special K” , “Meds”,” The bitter end “ en “Infra-red” . Ze waren al eens toe aan een time-out , maar op die manier solliciteren ze voor de burn-out …
Een ander hoogtepunt was Damon Albarn . Vorig jaar was hij hier nog voor een ‘Best of’ reeks van Blur . Deze veelzijdige ‘do-it-all’ entertainde z’n publiek opnieuw met werk van Blur naar Gorillaz, The Good , The Bad , The Queen , Rocket Juice & The Moon tot z’n broeierig, innemende soloplaat ‘Everyday robots’.
Vanavond kreeg je van elk project wel wat te horen . Hij verraste meer dan ooit . We hoorden allerhande varianten van sing/songwriting , Britpop, gospel en dubsounds. Een homogeen geheel, wat aanstekelijk werkte op de dansspieren. We hadden nog maar net Robert Plant verteerd, of dit was een even zinderend, wervelend optreden.
Elke song had z’n eigen (muzikaal) verhaal. Hij porde wave/bouncing moves aan op “Clint Eastwood” ( op melodica ingeleid). “Slow country” en “Kids with gun” vulden verder Gorillaz aan. Een soort swingjazz van “Photographs” kreeg je, ‘London calling’ van The Clash echo-ede door op “Kingdom of doom” en er was de verstilde schoonheid van “Hostiles”, “Hollow ponds” en Blur’s “Out of time”, in een bloedstollende pianoversie. De leuke, zwierige deuntjes van “Mr tembo” en “Heavy seas (of love)” maakten het (muzikaal) verhaal compleet.
Enorm veel respect dus voor wat deze charismatische Brit met z’n band The Heavy Seas presteerde.
Metallica by request, een nieuwe reden als formule om een vervolg te breien aan Werchter Boutique van 2012. Toen werd nog integraal ‘The Black Album’ gespeeld. Nu mochten de fans zelf de line up samenstellen. Soms voorspelbaar, soms verassend. Gelukkig was de set minder slordig samengesteld dan dat James en de zijnen eruit zagen. Alles was zoals we het al jaren gewoon zijn bij een optreden van Metallica: het podium, de begintune en vier rasechte metalhelden, die de jaren en elk hun problemen overleefd hebben. Een routine-concert zoals ze het al jaren doen waarbij ze blijven teren op het succes van ‘The Black Album’ en ‘And Justice for All’. Uit recenter werk wordt nauwelijks nog iets live gebracht. Maarja, het was de keuze van de fans. Het beste werd gekozen en het beste werd gebracht zoals iedereen het wou horen. Metallica is van plan nieuw werk uit te brengen, en stelden er zelfs iets van voor. Uitkijken dus in 2015. Graag! Maar dan wel met een beetje echt vuurwerk.
Playlist: Battery- Master of Puppets - Welcome Home - Creaping Dead – Unforgiven - Lord of Summer - Wherever I May Roam - Sad But True - Fade To Black - And Justice for All – One - For Who the Bell Tolls – Blackened - Nothing Else Mather - Enter Sandmen - Whiskey in the Jar - The Day that never come - Seek and Destroy. (dank aan Michaël)
De dames van Warpaint mochten het afleggen tegenover Metallica op de mainstage . Hun sound is dan ook van een andere orde , en spreekt een indiepop/wavend publiek aan . Ze hebben hun tweede cd uit en refereren naar het vroegere Futurama met hun zweverige, etherische sound, die bezwerend , broeierig, dromerig is, bepaald door een goed beheerste dosis pedaaleffects, galm en waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang waait. “Keep it healty” en “Hi” waren er meteen zo twee . “Love is to die” werd zelfs in een commercial toegevoegd . Op “Disco/groove” liet het kwartet zelfs diepere basslines en dampende funk doorklinken. Wat afwisseling was hier goed meegenomen en met een song als “Elephants”, die de set besloot , verrasten ze des te meer door de muzikale weerhaakjes aan het nummer. Warpaint was goed!
Het nieuwe Franse elektronicawonder noemt Gesaffelstein , die meteen ook één van de headliners van I Love Techno is geworden in november . De elektrobreakbeats van Justice en ook wel een beetje van Daft Punk en Cassius zitten duidelijk verweven in ‘80s EBM/wave, drum’n bass , beats en noise. Een sober lichtdecor van donkere en witte spots injecteert het genre nog meer . De Franse DJ balanceert tussen subtiliteit en grilligheid, brengt melodie en avontuur samen en kan zacht zalvend en moordend hard klinken. Interessante ontdekking en elektro op z’n best . Je bent alvast gewaarschuwd voor ILT!
Arsenal rond de tandem Hendrik Willemyns – John Roan en met Léonie Gysel op de achterbank zorgen al zo’n tien jaar voor een warme , zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi–culturele sound, die alle kanten opgaat. Live zorgen zij voor het Brasil feestje dat we dit weekend in Werchter moesten vieren . Brasil heerste alvast door de pompende beats’n’grooves , de danspasjes , de lachende gezichten en het handjes zwaaien . Een paar gastvocalisten passeerden de revue vanavond . ‘Feelgood’ music dus, en dan waren nog kleppers als “Mr Doorman” en “A volta” opgeborgen . De set stond in het teken van de nieuwe cd ‘Furu’ met o.m. “Termul” en “Not yet free” , al vroeg in de set.
De tent ontplofte bijna als “Estupendo” en “Saudade” te horen waren . Ook het gitaarspel drong zich meer op naast de lekker in het gehoor liggende beats . Variatie genoeg in hun zonnige ‘cocktail’music , die je zomer kleurt met een “Longee” , “Personne ne bouge”; de closing final “Melvin” en “Lotuk” zorgden dan net opnieuw voor die ultieme extase …
Na Metallica moesten we nog een tijdje wachten op Skrillex . Hij werd eerder in de namiddag al gespot in Leuven en het leek erop dat hij met de laatste trein in Werchter geraakte . Skrillex aka Sonny John Moore kon meteen meedingen voor een nieuwe Star Wars film met zijn geschifte futuristische electrohouse, posthardcore en dubstep . Een metaalachtig, duivels , scherp , venijnig , schrapend ‘duracell’ geluid dat trekt , knelt , knarst, knort , slaat, pompt, en ga zo maar door; af en toe durfde het wat toegankelijker te klinken . Hij stond aan de draaitafel op een soort spaceship en hitste zijn publiek op met oneliners “Werchter make some noise”, en “let’s get fucking crazy tonight” . Een Metallica t-shirt had hij al aan, en het publiek dompelde hij onder zijn grillig ‘Skrillex’ geluid … Drie uur in de morgen en de oren goed gevibreerd … Het was genoeg geweest . Tot morgen ….
Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Nederlands 
Français 
