La Chiva Gantiva heeft Colombiaanse roots  en heeft Brussel als thuisbasis . Het uitgebreide combo is toe aan hun tweede cd en brengt je meteen in feeststemming door het allegaartje aan stijlen van world – funk –soul – salse - latin ritmes en raps . We hebben hier een reeks fris aanstekelijke dansbare songs . Af en toe komt de popsound wat op het voorplan , is er een ietwat gematigde aanpak, maar al gauw geeft  het gezelschap er een leuke wending aan .
Met het Zuiders instrumentarium brengen zij de zon in huis . Referenties naar de Zuid-Amerikaanse/Cubaanse ritmiek en naar bands als Mau Mau en Mano Negra borrelt een optimistische , ontspannende stemming op . Te koesteren!

De Engelse broers Lawrence aka Disclosure zijn ‘hot’. Op een goed jaar tijd hebben zij na de UK zeer zeker ons landje ook veroverd . Vorig jaar deze tijd stonden nog ze in de AB Club, waar ze het publiek al triggerden met hun radiovriendelijke clubdance. De Londense electrotechneuten deden dan op Rock Werchter de Marquee tent ontploffen en nu , voor deze derde keer was de AB snel uitverkocht en viel Brussel voor de twee!

Het duo speelde een verschroeiende set die het overwegend jonge maar ook het oudere publiek (waaronder mezelf hmhm) opnieuw kon bekoren . Disclosure doet ons terug tuimelen naar de ‘80s discotheek, die ergens de  single “My quale idea” van Pino d’Angio doet opborrelen en zelfs me doet mijmeren naar de favoriete discotheek van toen , De Carioca, waar we heel wat beats, bleeps en dampende soulfunky toestanden hoorden . Net die invloeden weet het jonge, klassevolle duo  te verwerken met een poppy insteek en aanstekelijke, loungy sfeervolle beats ; een soort Studio Ibiza van zalvende retrohouse, soul, dance, disco en dubstep , dat aangenaam , relaxt , fris , sprankelend  , pompend , oppeppend en natuurlijk dansbaar is. Het is net die juiste touch om de jongeren voor zich te winnen .
Disclosure stond  garant voor anderhalf uur ontspanning en zorgde voor een feeststemming op een ‘after party’ de maandag. Het publiek liet het niet aan z’n hart komen en was in opperbeste ‘zaterdagavond’ stemming, danste zich soms in het zweet en kon  uitzinnig zijn . Er was inderdaad een fantastische sfeer! De AB werd al omgetoverd tot een Club en een DJ zorgde voor de nodige setups en opwarming .
Op het achterplan werden heel wat ruitprojecties getoond , met nogal vurige kleuren en zwart-wit vrouwengezichten , die eigenlijk die vocale nummers van Disclosure ondersteunden als “F for you” (ft Mary J Blige) , die de set opende, “You & me” ( ft Eliza Doolittle) , “Confess to me” (ft Jessie Ware) en topper “White noise” (ft AlunaGeorge), gezien zij niet met de heren op tour zijn. Hun gemis werd door dit entertainment sterk opgevangen .
Hun elektronica , opgezweept door percussie en stuwende bassen zat goed snor . Ook op de paar eigen gezongen songs al of niet met vocoder, waaronder “When a fire starts to burn”, “Running”, “Voices” en de instrumentals als “Grab her!”, “Stimulation” kon je je volledig laten gaan . Toegegeven , in de nummers werd wel af en toe gas teruggenomen en kwam de lounge, de soundscapes , de trance op z’n Orbitals en The Orb bovendrijven ( o.m. “Boiling”, “Tenderly”, “Flow”) , maar telkens vingen de twee dit op met hun keys en percussie , uiterst aangenaam , aanstekelijk en dansbaar door die opbouw  en forsere beats .
Deze twee hebben een schot in de roos en brachten de clubdance iets dichter bij de popscene . De afwisseling in de twee afsluitende songs “Help me lose my mind” (met de zangeres van London Grammar Hannah Reid) en de oude single “Latch” (ft Sam Smith) waren daar de voorbeelden van!

Overtuigend, dampend dansbaar setje kregen we , die duidelijk  inwerkte op de dansspieren en zorgde voor ‘positive feelings’ . Brussels felt Disclosure!

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Er was eens …. de bloeiende Amerikaanse hardcorepunkscene, begin jaren 80 , waarbij bands als Dead Kennedys en Black Flag bepalend waren. Ze waren een inspiratiebron voor de stoner/ crossoversound . Greg Ginn, de oprichter/gitarist en songwriter is eigenlijk de enige vaste waarde na al die jaren . Vroeger hadden we hier ook Henry Rollins en Keith Morris van Black Flag uit de 80s , maar die legden zich na een tijdje toe op hun eigen werk . De periode ’80 – 85 waren de actiefste en succesvolste periode.
In deze reünie lazen we het hobbelige parcours dat de band aflegde , wat op den duur zelfs op een soap leek , dat we je wensen te besparen .
‘What the …’ is de  nieuwe plaat van 22 nummers, die snedig, uptempo en gedreven klinkt . Een jaren ’90 punkgevoel met het herkenbare gitaarspel van Ginn. Een stekelige ritmiek , die aangenaam en interessant is om terug te horen,  maar de spanning en de aantrekkingskracht is met de jaren ten dele fors verdwenen .

Yevgueni zorgde alvast voor een heropleving van het Vlaamse lied en de kleinkunst . Nu dat de groep een sabbatjaar heeft ingeplant , zit zanger en spil Klaas Delrue niet stil en heeft deze Vlaamse artiest zich in het Frans gewaagd . Verwonderlijk is het niet, gezien de man uit de grensstreek Moeskroen – Rekkem perfect de Franse taal beheerst en de Frantstalige wortels hem niet vreemd zijn. Door de liefde aan het Franse chanson komt hij in de voetsporen van Brel , Arno, Daan , Axelle Red en komen ook verder Zita Swoon tot dEUS in de buurt. Leden van z’n band hielpen mee en verder kon hij rekenen op reeks oude getrouwen .
‘Risquons tout’ is een uiterst sfeervolle, broeierige plaat met een reeks subtiel uitgewerkte nummers, of die ook  soberder van aard zijn; dit gaat  van de uptempo’s “Creme solaire” , “Echolalie”, naar de dromerige “à la gare” en “Pacman” tot de ingenomenheid van de titelsong en “Seul”. Delrue pent alledaagse zaken neer , ervaringsgericht en maatschappijkritisch. “Pas que je voulais pas” raakt enorm en is dan ook meteen de sterkste song.
Zijn liefde voor Gainsbourg, Dutronc, Aznavour , Noir désir en vooral Renaud en Georges Brassens schemeren duidelijk door in het Franse materiaal .
Het Franse lied wordt zeer zeker opgewaardeerd met een album als deze . Puike prestatie dus!

M.I.A. is het alterego van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. Ze werd muzikaal gedoopt als M.I.A., ‘Missing In Action’.
Haar familie is in haar gebreiteld . De eerste plaat ‘Arular’ werd vernoemd naar haar vader en in de andere platen verwerkt ze wel op één of andere wijze haar familie en zichzelf .
De vierde vernoemde ze ook naar zichzelf ‘Maya – Mathangi’ , toevallig ook de naam van de Hindoe- godin .
M.I.A. brengt een amalgaan aan stijlen, een mishmash , knip - en plakwerk van hiphop, r&b, electro, dance en strakke , donkere breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden, dat avontuurlijk, gedreven, toegankelijk , maar evenzeer hitsend hyperkinetisch gek kan zijn!
Ook hier noteren we die opzwepende hyperkinetische ritmiek , waarin tribal , Arabische melodieën en Indiase elementen verweven zijn en naast de zang , opgekrikt worden met strijdkreten .
Straffe , niet makkelijke kost dus bij heel wat songs , vooral de eerste nummers “Karmageddon”, “Matangi” , “Only 1 u” en “Warriors” vergen al meteen een forse, ferme inspanning . Maar het tij keert en we krijgen meer ademruimte door een sfeervollere reeks, minder heftig , zwaar, donker en gedreven . “Attention”, “Exodus”, “Bad girls” en de afsluitende “Know it ain’t right” en “Sexodus” klinken beduidend gematigder . Verder ook evenwichtig toegankelijk materiaal als “Come walk with me” , “Boom skit” en “Y.A.L.A.”.
Er staat meer ‘rem’ op die electroclash, pompende beats  en stortvloed aan geluiden. Een  gestroomlijnder album en een meer zalvende aanpak dus  om de plaat goed door te komen . M.I.A. vergt nog steeds een luisteroefening , maar we krijgen de kans af en toe eens wat makkelijker weg te dromen .

Deze 21 jarige IJslandse sing/songwriter is een fenomeen in eigen land en doet zelfs Björk en Sigur ros een verbaasd gezicht trekken . Zijn debuut (we sparen U de titel in het IJslands!) bevat wonderschone , sfeervolle pop , gedragen door z’n zachte stem en de toegevoegde koortjes . De meeslepende , ingenomen , dromerige songs bieden een fijn muzikaal avontuur , en gidsen ons door het IJslandse landschap door de  smaakvolle arrangementen, die elektronicariedels van piano en keys als rode draad hebben . Nummers als “Higher”, “In the silence”, “King and cross”, “Head in the snow” en zeker “Torrent” weten direct te raken . Soms borrelt ergens een Bon Iver en James Blake op .
Zijn debuut werd in het IJslands opgenomen , maar door het succes was het voor de jonge gast tijd om met het album naar Europa te trekken . Hij nam John Grant onder de arm, die de teksten naar het Engels vertaalde . Ook hier slaat de muziek erg aan en hebben we een sterk debuterend artiest erbij!

Het Britse Toy grossiert in de ‘90s shoegaze van een band als Ride en koppelt het aan de psychedelische gitaarpop van een Tame Impala . Het levert een reeks afwisselende songs op van lange psychedelische trips en kortere popnummers .
“Conductor”, “Fall out of love”, “Endlessly” en de titelsong houden je vast en hebben een bezwerend ritmiek. Heerlijk genietbare nostalgische trips.
De kortere tracks zijn dromerig en sfeervoller. Ze zitten goed in elkaar , zijn minder omgeven van effects en hebben hierdoor een mindere ‘fond’ . We hebben het meer voor die muzikale trips, die ze ons voorschotelen! . Een goed album dus, maar ook niet dan dat!

Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar . Muzikaal werd vorig jaar een sfeer van geheimzinnigheid gecreëerd rond de band, gezien er buiten een paar nummers (“Hey now”, “Shyer” en “Strong” )  weinig of niks geweten was van het trio. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept.
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de  ingehouden gitaardeuntjes/-riedeltjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Een etherische toegankelijke inhoud  die ingehouden of iets breder klinkt dus. Op “Metal & Dust”, “Flickers”, “Wasting my young years” en de single  “Strong” kan het iets extraverter en borrelen de beats op.
Een geslaagde zet met een reeks nummers , die verder ook met de cover “Nightcall” van Kavinsky als de song met Disclosure “Help me lose my mind” overtuigen. Muzikaal zit het goed bij hen. Mooi debuut!

Een man en zijn akoestische gitaar … Een man die Cohen en Dylan als zijn favoriete sing/songwriters koestert . De 31 jarige NY-er Matthew Siskin brengt twaalf sober gehouden, kale, doorleefde, intieme songs . Ze worden gedragen door z’n indringend melancholiek, echoënde zang. Ze geven je een brok in de keel en ze treffen je recht in het hart . Geen vrolijke plaat dus,  check naast de muziek maar eens de  tekstvellen van deze bohémien dichter. Brrr! Hij schreef het materiaal in z’n vrije tijd, gezien hij web developer is van Beyoncé en hij de online campagnes bedenkt en vorm geeft .
Siskin heeft z’n gevoel en indrukken enorm sterk weergegeven in een uitermate breekbare klinkende plaat!

AB-Bota 2014 @Bota – dag twee - Interessante rock uit Vlaanderen …
AB-Bota 2014

AB–Bota is al een pak jaren bezig en de formule is nog steeds even aantrekkelijk en boeiend. De krachten van beide organisaties worden gebundeld : de ene dag (vrijdag 28 februari) krijgen een reeks bands van over de taalgrens een kans, Robbing Millions, Vismets, The Feather, King Dalton en Yuko in de AB; op de tweede dag ( zaterdag 1 maart 2014) schijnen de spots over een handvol interessante bands uit Vlaanderen . Vanavond checkten we Hitsville drunks, Nicolas Michaux, Mintzkov en The Sore Losers …

De indietronica van de eerste band Billions of comrades moesten we aan ons laten voorbijgaan, gezien zij om 19h al aan de slag waren.

Iets later , ook nog erg vroeg hadden we één van Mauro’s nieuwe projecten Hitsville drunks. Artistieke duizendpoot Mauro heeft hier één van z’n meest lichtvoetige en toegankelijke projecten van z’n Mauroworld uit , wat het nauwst leunt aan Evil superstars en Mauro & The Grooms, en hem toont van z’n meest melodieuze kant. Naast het dEUS werk botviert hij maar al te graag z’n creativiteit in obscure , donkere  en experimentele acties.
Dit voorjaar komen we uit bij Gruppo di Pawlowski , waarbij hij beroep deed op Steve Albini, en de heerlijke retropop van Hitsville drunks . De plaat ‘Sincerely Avarage’ is net uit  en hij is hier samen met gitarist Sjoerd Bruil (Sukilove, Dez Mona), bassist Jan Wygers (Creature With The Atom Brain) en drummer Herman Houbrechts (o.m. vroegere Dead Man Ray).
We kregen een 45 minuten lang catchy spannende , broeierige , meeslepende poprock, indringend, intens doorleefd,  en gedragen door z’n lichthese , gruizige stem , die nergens boven de schreef ging . Jawel , de kunst van z’n popschrijven kwam hier volledig tot z’n recht, waarbij de instrumenten wat ademruimte kregen . Op ongedwongen, speelse , ontspannende wijze speelden ze boeiend materiaal , die aan de vingers bleef kleven, als “Don’t tell her”, “Clean adult fun”, “Calm love”, “Sandy coast” en “I was never there” . Ook covers van o.m. Nick Lowe’s “Cracking up” werden  ergens in de set gezwierd . Hij trakteerde ons op een overtuigend puike finale van “Distant life” en “Elsewhere” als we er de list op nahouden . Deze Hitsville drunks klinkt beduidend goed en leuk. Mauro is een muzikale Ti-Ta tovenaar die ons steeds opnieuw weet te beklijven . Sterk!

Tussen de drie bands zagen we één van de Franstalige vrienden Nicolas Michaux. Frans/Engelstalig materiaal dat meeslepend , intens gevoelig klonk en niet vies is van een electrobeat. Een muzikale veelvraat is hij wel , een ‘découverte’ voor de Franstalige aanwezigheid en die graag onze Vlaamse vrienden omarmde.

Het Antwerpse Mintzkov koesteren we door de jaren . De ex Humo Rock Rally winnaars brachten vorig jaar al hun vierde cd uit ‘Sky hits ground’. Terecht krijgen ze heel wat lof toebedeeld, maar een serieuze doorbraak bleef totnutoe uit : Ze spelen een reeks melodieus weerbarstige songs die rauw, subtiel uitgewerkt zijn , en strak, sfeervol, opwindend als gevoelig klinken. We houden van die aanpak die voldoende afwisseling biedt van springerige, slepende als innemende broeierige ritmes en kleurrijke groovende keys , samen met de overtuigend fraaie vocale harmonieën van gitarist Philip Bosschaerts en bassiste Lies Lorquet. Die dromerige pop met weerhaken palmt ons gaandeweg de set in , die een naar een schitterende climax ging , van het sfeervolle “Mimosa” naar de broeierige stekelige dynamiek van “The state we’re in” , “Returns & smile” en de uiterst originele versie van Stromae’s “Wonderful/ Formidable” , waarbij het Frans en het Engels elkaar gedegen kruisten. Oudjes als “Opening fire” en “Ruby red” hebben nog steeds die opbouwende diepe , zalvende basstunes en stuwende drums.
Tussenin toonden ze nog maar eens aan met “Author of the play”, “Word of mouth”, “Slow motion , full ahead” en “Old words“ dat ze een eigen identiteit hebben ontwikkeld, die definitief dat dEUS lint doorknipte .
Opnieuw hadden we hier een sterk gretig , gemotiveerde band die degelijk doordacht en  emotievol hun materiaal brengt!

Even sterk waren we onder de indruk van The Sore Losers , ook al een gretig spelend jong kwartet , die vier  jaar terug tweede eindigden in de Humo’s Rock Rally . Deze vier jonge, gewone gasten houden van een ruig , rauw, vettig randje in hun rock’n’roll en komen ideaal tot hun recht in een zweterige, bloedhete  Rotonde , waar ze eigenlijk liefst van al spelen . Deze mannen verwerken maar al te graag de retro van Led Zeppelin , The Who , Rolling Stones en maken de link naar  een Black Keys , QOSA , Sheila Divine (Dear Leader), en Jack White .
Een potige, vurige, dampende ; smachtende, verschroeiende set noteerden we , waarbij maar af en toe eens het gaspedaal wordt afgeremd , als op “Blue shoes” en “Gold in them hills”. Straf spul leverden ze al meteen af met “Don’t know nothing” , “Working overtime” en “Your smile” .
De vier zijn een geoliede machine , waarbij leadgitarist Cedric Maes sterk soleert, af en toe een tandje bijsteekt en het publiek hierbij opzweept; Jan Straetemans zweeft sober en elegant  over de nummers . Verdere zijn er die diepe basstunes en de strakke , hitsende drums die het materiaal uitermate boeiend en spannend houden . Muzikale kopstoten dienen ze toe! Ze worden telkens sterk onthaald en de temperatuur stijgt zelfs nog beetje in de nokvolle Rotonde met een “Girl’s gonna break it” , “Silver seas”, “Juvenile heart attack” en “Beyond repair” , niet voor niks de reeks overtuigende singles.
The Sore Losers zijn een straf bandje mensen , hun tweede plaat ‘Roslyn’ is net uit; twijfel niet: aankopen die plaat!
 
Onze eigen kweekvijver mogen we gerust koesteren. Vanavond hadden  we straffe bands  en een geslaagd AB-Bota ! Cheers!

Organisatie: Botanique – Ancienne Belgique, Brussel