Intergalactic Lovers , rond de bevallige Lara Chadraoui (Libanese roots ) , debuteerden sterk met ‘Greetings & Salutations’ in 2011. Eerder wonnen ze nog het O-Vlaams rockconcours. We hebben charmante dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje dat dus hun debuut sierde en we hoorden een handvol songs, die een hitpotentie hadden als “She wolf”, “Delay”, “Bruises”  en “Fade away”.
Ook de opvolger staat op dezelfde hoogte . Intens sfeervol, broeierig materiaal , dat af en toe gekenmerkt wordt van een rauw rockend randje , gedragen door de sierlijke zanglijnen van Lara . We komen opnieuw uit op overtuigende songs als “Northers rd” en “Islands”, maar onderken de sterke impact niet van de broeierige “War” en “No regrets” . De gevoeligheid dringt meer door op “Distance”, “The fall” en “Lost message”.
We hebben hier opnieuw een mooie afwisseling in hun spannend intrigerend materiaal . Een geslaagde tweede plaat , waarbij zij in een paar songs vocaal de hulp kregen van Bjorn Awouters van Drive Like Maria . Tja , ook Lara hielp mee bij hun plaat. Zo zie je maar …

Les Nuits Botanique 2014 – BRNS op kruissnelheid …
Les Nuits Botanique 2014

BRNS (Brains om het u makkelijker te maken!)  is een klasseband uit het Brusselse . Het kwartet is en klinkt veelbelovend . De EP ‘Wounded’ dateert van 2013 en met de zomer zal de full cd ‘Patine’ verschijnen . De groep wenst tegen dan op kruissnelheid te staan. Een ideale aanzet gebeurde tijdens Les Nuits Bota in een lang op voorhand uitverkochte Rotonde.

De sympathicos zitten ergens tussen Clap Your Hands Say Yeah en Tortoise in met hun gespierde , opbouwende , frisse, broeierige, opwindende sound , waarbij ze fel van leer kunnen trekken en oog hebben voor subtiliteit en finesse. En strakke ritmesectie , pompende basslines, beheerste, avontuurlijke gitaarlijnen en een opzwepende drums zorgt voor een aantrekkelijke, catchy , deels mysterieuze songs die een dansbare groove hebben , de spanning doen toenemen en explosieve momenten kennen.
De multi –instrumentalisten hebben hét en deden de temperatuur in de Rotonde nog wat stijgen . En potentieel hebben ze hoor , naast de vroegere doorbraaksingle “Mexico” en “Here dead he lies” hadden we “Void , voorbode van de debuutCD binnen een paar maand.
De nieuwe nummers leggen nog wat meer de klemtoon op een sterk harmonieuze samenzang en in de stuwende baslijnen voelen we zelfs een dampend, funkend Prince ritme .
Tja , deze gretig spelende gasten hebben goed uitgewerkt materiaal , lieten ons kennismaken met het nieuwe werk en sloten af met het prachtige “Our lights” .

Ze zorgden voor een boeiend dynamisch setje . Dit jonge kwartet speelde eerder supports voor Suuns, Yeasayer , Django Django en Cloud Nothings , heeft live ervaring zat in het clubcircuit, staat op scherp nu en heeft een eigen muzikale identiteit van stevige, dansbare indierock van catchy hooks en tropische beats, gepresenteerd met een zekere spontaniteit en coolness .
Eenvoudigweg een ‘must-see’ band met héél wat sterke troeven . Hun zomer kan niet meer stuk!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)  

De samenwerking met David Byrne op ‘Love this giant’ heeft duidelijk z’n stempel gedrukt op het nieuwe werk van St.Vincent van  singer/songwriter Annie Clark uit NYC.
De nieuwe titelloze plaat heeft een sterkere ritmiek , groovet wat meer en het avontuur  is beduidend minder dan vroeger . Met songs als “Rattlsnake”, “Birth in reverse” en “Digital witness” klinkt het allemaal wat meer arty. Die toegankelijkheid dringt ook door in “Huey Newton” en “Every tear disapper” die een intens broeierige aanpak hebben ; nummers “Prince Johnny”, “I prefer your love” zijn ingetogener en zijn omgeven van aangename synths en toetsen .
Goudeerlijk materiaal dus , maar natuurlijk verliest St. Vincent zijn vroegere identiteit niet hoor, de eigenzinnigheid , de experimentjes en de verrassende wendingen van ‘hinkstapspringende’, verbeten melodieën noteren we zeer zeker bij een “Bring me your loves”. Op die manier hebben we een heel gevarieerd album , die ergens een link maakt naar Talking Heads, Goldfrapp, Tune-Yards en Marianne Faithfull , gezien verschillende elementen zijn samengebracht tot een homogeen geheel !

Het Amerikaanse Pontiak van de bebaarde broers Carney zijn niet aan hun proefstuk toe en hebben al een debuut en wat EP materiaal uit , maar komen nu terecht meer in de picture met hun potige seventies retro’stoner’rock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
We krijgen afwisselend werk te horen, wat betekent  broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk , waarbij  pedaaleffects konden worden toegevoegd ; de eerste songs “Lack lustre rush”, “Ghosts” en de titelsong hebben meteen onze aandacht . Iets verderop overtuigen ze met “Surrounded by diamonds” en “Beings of the rarest” . Of we hebben een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , “It’s the greatest” en “Darkness is coming” , soms aangevuld met keys . Ook kan het tempo worden opgeschroefd, zoals op “Noble heads”, “Shining” en “We’ve got it wrong”.
Een reeks boeiende songs dus , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane oproepen,  puntig en gretig gespeeld, kortom deze band verdient onze aandacht !

Eriksson – Delcroix – Partners en een Muzikaal duo , die nu hun eerste echte soloplaat uithebben , te situeren binnen de noemer van de rootscountryfolk . Niet direct vreemd eigenlijk , gezien Bjorn Eriksson een muzikale veelvraat is , een begenadigd gitarist die al een mishmash haalde uit z’n gitaar bij o.m. Zita Swoon en Admiral Freebee . Hij heeft ook nog z’n eigen band Maxon Blewitt , die al cirkelt in  dit genre. En onze hyperkineet bracht al met Nathalie Delcroix , die we natuurlijk kennen als één van de dames van Laïs , in 2007 een countryplaat uit onder The Partchesz .
In het verlengde van zijn verdienste bij en van The Broken Circle Breakdown , waarvan de film en de soundtrack vol bluegrass lovend werd onthaald , kristalliseerde hij met z’n partner verder het materiaal in een reeks pure, eerlijke, broeierige , innemende sfeervolle songs .
Een southern geluid , dat elan krijgt door het gitaargetokkel ,  de slides , de banjo en hun stemmen, die elkaar afwisselen of ondersteunen . Een beetje Howe Gelb meets Emmylou Harris.
Een boeiend album dat ingetogen pracht kenmerkt als “Home is where the angels roam” , “The sound of you” of “At the car graveyard”; verder hebben we uitgewerkte, vollere nummers  als “The last thing on my mind”, “The valley”, “Black jack david” en “Nashville Tennessee”,  die zich onderscheiden door  een huppelende ritmiek ; of er ademt een soundtrack gevoel door de twee instrumentals “Snakes” en “Riding on a snake with a bottle of tequila in my hand”, dat zelfs ruim zeven minuten duurt .
We houden van de samenwerking van deze partners in crime , die het countrystof nog wat meer doen opwaaien .

Dringend verzocht: Muziek draaien op de radio van het Britse Revere van Stephen Ellis . Op ongedwongen , speels spontane wijze gaat het septet te werk en krijgen we een portie indiepostrock met heerlijke tempowisselingen en verrassende onverwachtse wendingen, die spannend broeierig zijn en gaan van zacht naar hard. De songs worden mooi ingevuld met bredere arrangementen van viool, cello en piano/keys , die een folky bombastische, barokke  ondertoon kunnen hebben , maar dan net weer niet door het poppy, filmische karakter . De band speelt met melodieën en maakt er een reeks prachtige songs van , die live een extraverte push krijgen .

Revere ging enthousiast en begeesterend te werk en werd dan ook warm onthaald. Ze cirkelen ergens rond de sound van Ed Sharpe , Fanfarlo en in de begindagen van Arcade Fire  . Twee albums noteren we totnutoe van hen , ‘Hey! Selim’ en ‘My mirror/ Your target’ , die onbegrijpelijk geweerd blijven op de radio!
Een goed uur hielden zij ons bij de leest en genoten we ten volle van hun materiaal die kippenvel bezorgde . Na een lange intro op z’n Ennio Morricone’s trok “Code” , die een aanzwellende opbouw had , de set op gang. “I won’t blame you” en “Keep this channel open”, niet vies van wat wave , gaf aan waar het om draaide , met name een opwindend, dynamisch concert .
Revere trapte goed door op songs als “Throwing stones”,  “Don’t look up Hannah” en “Fold up your flag”. Enorm Sterk .. .én eigenlijk ook wel Gek! Elk instrument kreeg voldoende ruimte wat de song ‘an sich’ intenser en grootser maakte .
Af en toe was er een rustiger moment, “A road from the flood”, dat broeierig klonk en net niet explodeerde . Maar voor de rest niks dan vonken op het podium . De zanger Ellis was dan ook in het publiek te vinden  wat de set voeding gaf.
We kregen een schitterende finale met “We won’t be here tomorrow”, “These halcyon days” en “Maybe we should step outside” . Ze zijn niet vies van een cover; vanavond kregen we een orginele overtuigende versie van Depeche Mode’s “Enjoy the silence”. En ook de samenzang sierde, die indringend , helder en emotievol kon zijn .
Revere kan nauw gelinkt worden aan Stornoway , Fleet Foxes, Mumford & Sons, Megafaun , Belle & Sebastian  en natuurlijk Arcade Fire .  En op z’n beurt refereren ze aan die ‘60s Britfolk van Steeleye Span en Fairport Convention . “What am I if I’m not even dust” en afsluiter “I bet you want blood” pasten mooi mee in dit plaatje en waren sterke troeven om een definitief streep te trekken onder de set.

Revere is een ontdekking en verdient aandacht en respons! Meer zelfs , deze gasten kunnen een groot podium aan . Hier waren we onder de indruk van. Beluister hun muziek en check hen ergens in het clubcircuit of bij een zomerfestival!

Ook het Nederlandse MOSS , al toe aan hun vierde plaat btw , speelde bijna een uur lang en hier kregen we een reeks afwisselende sfeervolle , broeierige rocksongs , met een americana inslag waarrond een melancholische mist hing . De Nederlandse bands Johan, The Serenes , Bettie Serveert uit de 90s en het gitaargetokkel van Pinback dwarrelde in hun sound . Een  goed in elkaar geknutselde set , die net als Revere overtuigend was!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

De sing/songwriter Joost Zweegers , Novastar, neemt steeds  rustig de tijd om z’n songs uit te werken en op plaat te zetten . Zijn songs moeten rijpen en hebben iets spiritueels om zich. Deze keer  deed de inmiddels 43 jarige sympathieke artiest er wel bijna zes jaar over . Zijn albums klinken telkens een beetje anders, en hij kiest praktisch altijd een ander instrument om vanuit te werken: na de gitaar , de bas en de piano is hij weer bij de akoestische slaggitaar beland . Van deze Humo’s Rock Rally winnaar uit 96 volgt de vierde ‘Inside Outside’ ‘Almost banger’ op.

En in de eerste reeks nummers creëert hij een uniek sfeertje  rond dat schelle gitaarspel en z’n emotievolle vocals , die over de nummers zweven . Een beetje op z’n Luka Blooms doet hij me denken, waartegen de bas en de percussie het afleggen.
We hoorden eerst gloednieuwe songs. Zweegers is nog steeds een podiumbeest, houdt z’n gitaar in alle standen , fokt zichzelf op  en is hyperkinetisch bezig. Ze hebben een weemoedige inslag en klinken nu met een licht americana/country inslag door dit basisinstrumentarium; tekstueel is er naast ‘het gouden hart – gevoel’ de sluimerende vertwijfeling in de liefde.
We noteren drie popparels van die plaat, “In love with another” , die de set opende , “Light up my life” , waar hij de gitaar ruilde voor de gekende pianopopstijl en de 60s getinte “Closer to you” op Spaanse gitaar , die ergens teruggrijpt naar de oude Eagles/Crosby, Stills & Nash/Fleetwood Mac periodes. Tussenin hadden we afwisselend broeierig en ingetogen, indringend werk , o.m. met “Tumulus”; “So softly” en verder “Fall down”, “Kabul” en “Silvery rain”. Een pakkende “Faith in you” boeide en de titelsong intrigeerde door het Spaanse gitaargetokkel .
Kortom , die nieuwe songs  mogen er best wezen hoor , ze zijn gelaagd , maar niet meteen instapklaar als vroeger, gezien de songs meer tijd nodig hebben . Hij zorgt er steeds voor dat we rustig meegevoerd worden in die dromerige sing/songwriterpop en raar , hij is een artiest die op het podium zelf niet kan stilstaan .
Het tweede deel is zo’n beetje de herkenbare Novastar ,waarbij het pianospel en stem meer op het voorplan treden , of het materiaal  nu ingetogen , gevoelig of iets opbouwender,  extraverter is .
Ondanks het warme onthaal, krijgt hij natuurlijk hier de meeste respons, “Mars needs woman”, “Because”, “When the lights go down on the broken hearted” en “Lost & blown away” zijn in het geheugen gegrift . Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven .
Zijn songschrijverstalent en stem worden  in de bis uitgediept met prachtsongs “Never back down” , “Wrong” , “The best is yet to come” en “Caramia” , nummers met een sterk refrein, mooi uitgesponnen met een extraverte outtro, die op die manier het publiek extra betrekken en hen laat mee neuriën.

Een heerlijk genietbare trip serveerde Zweegers met z’n band . De songs hadden een broeierige spanning of waren kwetsbaarder , die de set nog gevoeliger maakten en hier zette hij de dames moeiteloos naar zijn hand. Het gekende oude materiaal overtuigt nog het meest, maar het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje te nestelen in onze gevoelswereld …

Ganashake is al zo’n vijf jaar bezig en trok de kaart van broeierige , meeslepende gitaarrock. Hier kregen de instrumenten meer voorrang , een rockend concept, wat voldoende ademruimte bood aan rock’n’rollende patronen, dampende funk en bluesslides .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ganashake-27-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/novastar-27-04-2014/

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

The Sore Losers zijn een gretig spelend jong kwartet , die vier  jaar terug tweede eindigden in de Humo’s Rock Rally . Deze vier jonge, gewone gasten houden van een ruig , rauw, vettig randje in hun rock’n’roll en komen ideaal tot hun recht in een zweterig, bloedheet klein zaaltje.
Deze mannen verwerken maar al te graag de retro van Led Zeppelin , The Who , Rolling Stones en maken de link naar  een Black Keys , QOSA , Datsuns , Sheila Divine (Dear Leader), en Jack White .
Ze hebben nu hun tweede plaat uit , waarbij het kwartet de knepen van het vak erg goed kent, ze op elkaar sterk zijn ingespeeld en daarmee een knappe , overtuigende plaat afleveren . Inderdaad , opnieuw hebben we een reeks afwisselende potige , vurige, dampende , smachtende , verschroeiende nummers en dan komen we o.m. uit op “Tripper”, “Working overtime”, “Girl’s gonna break it” , “Blue shoes”, “All my friends” en het rustig innemende “Reasons”. Leadgitarist Cedric Maes soleert sterk, steekt af en toe een tandje bij en kan een nummer hierbij opzwepen; Jan Straetemans op z’n beurt zweeft sober en elegant  over de nummers heen. Verder zijn er die diepe basstunes en de strakke , hitsende drums die het materiaal uitermate boeiend en spannend houden . Af en toe wordt het gaspedaal wat afgeremd hoor, maar op die plaat vinden we in z’n ‘generalité’ straf spul. Onderga het maar!

Arsenal - Ze zijn al zo’n goede tien jaar bezig , de tandem rond Hendrik Willemyns – John Roan , die steevast beroep doen op de zachte indringende vocals van Léonie Gysel en een resem gastvocalisten .
‘Furu’ is het vijfde album dat opnieuw een prachtige verwevenheid biedt van dance en rock. Arsenal zorgt voor een warme zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi –culturele sound, die alle kanten opgaat van dansbaar, groovy, scherp , venijnig , dwingend , onheilspellend , gevoelig en innemend . ‘Furu’ is een op Japan geïnspireerde plaat , waarbij verder nog een fictiefilm + de voorstelling ‘Dance dance dance’ , waar muziek en film versmelten,  op het appèl staan . En de gastvocalisten kennen we deels al, Johnny Whitney en Shawn Smith zijn hier terug van de partij , maar met Lydmor, een op aka Karin Dreijer Andersson (The Knife) geleeste zangeres en Donesome, indie/rapper  uit de VS, heeft Arsenal twee sterke troeven. Songs als “Temul (lie) down” en “Not yet free” (waar btw ook Gavin Friday een handje toesteekt) klinken al meteen veelbelovend en overtuigen sterk . We hebben hier altijd wel een andere muzikale invalshoek en toch altijd een beetje dezelfde formule.
En why not? Het werkt nog steeds aanstekelijk goed en er is sprake van een broeierige popgroove , die ergens ook Faithless en Gorillaz doet opborrelen .
Arsenal scoort verder erg goed met “The rider” (met Shawn Smith hier) en “Black mountain (Beautiful love)”, verderop de plaat. Tussenin een reeks loungy sfeervolle en broeierige opbouwende popdance  als “Lovesongs (propaganda)” , “Sharp teeth” (met Tim Bruzon - Wave Machines) , “Woe-Is-Me” en “Evaporate” .
We noteren dus voldoende afwisseling in hun gekende stijl ,  waarbij de groep onderhuids die exotische, dromerige, dansbare pop, en de mengelmoes van zwoele, opzwepende beats naar een hoger niveau tilt . “This is your home” sluit op stijlvolle wijze de plaat .
Live voldoende opwinding met zonnige cocktails, die de zomer kleuren!

True Widow – Mistige, subtiele schoonheid
True Widow en Pontiak
Trix
Antwerpen

Meer dan een uur lang hield het Texaanse trio True Widow het publiek bij de leest en sleepte het  mee in hun wondere muzikale wereld ; we hadden een filmische sound die golfde over de zee bij avondlijke kilte en het invallen van de duisternis. Een adembenemende trip ,een intense schoonheid in het genre waarover een zweverige, zalvende gevoelige (samen) zang waaide.
True Widow behoort wel ergens in de postrock , maar is niet meteen volledig in dit hokje onder te brengen; je kan gerust aankloppen bij de reeks Pelican, Earth en (het voor mij pas ontdekte) Sleepmakeswaves , die ook graag met stijlen en emoties stoeit.
Hun sound mag dan door de jaren wat toegankelijker zijn geworden , het recente ‘Circumambulation’, is er eentje te koesteren . We houden van die logge, slepende ritmiek, de aanstekelijke, dreunende, galmende , diepe , scherpe riffs en de repetitieve, droge, opbouwende , ophitsende drums .
Een geluidslandschap creëren ze, deels gruizig ; waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld . Een donkere sound van slowcore, stoner, psychedelica, postmetal , sludge, doom , shoegaze en pop , die een dromerige, melancholische  - of verlatingsinhoud hebben.
Drie aparte karakters op het podium , die elkaar vinden in mooi muzikale stukken , gefocust op hun instrument en de pedaaleffects. Vooral als de bassiste Nicole Estill , naast gitarist Dan Philips , vocaal het voortouw neemt, prikkelt het (nog meer).
Heerlijk genietbaar materiaal kregen we, dat intrigeert, je aantrekt , je meezuigt , lichtjes wiegend, met de ogen toe, welke song nu ook gespeeld wordt . Naast de nieuwe ‘Circumambulation’ kwamen een “Fourth teeth” en “HW:R” hier ook voorbij gefladderd!
De sound kronkelt als een mistbank om je heen en werkt hypnotiserend door het uitgesponnen karakter. De traag slepende opbouw en melodie, die dus in een diepe duisternis kan baden, hebben een lichtpunt door de erupties en explosies.  De drums en het cimbaalwerk van Timothy Starks bouwt , dweept en ‘triggert’ de song nog meer op.
Kortom, subtiele grootsheid noteerden we van deze Texaanse treurwilgen …

Ook de Amerikaanse support act Pontiak , van de broers Carney, overtuigden! De broers moeten misschien dringend hun baard eens bijknippen , ze zorgen voor potige seventies retrorock, die een americana en een spacey, psychedelische inslag hebben.
Ze zijn toe aan hun tweede plaat nu,  het songmateriaal varieert duidelijk en in zang wisselen ze elkaar af of vullen elkaar aan . We hoorden broeierig opbouwend materiaal met vettige riffs en opzwepend , hitsend drumwerk en pedaaleffects konden worden toegevoegd ; of we hadden een ietwat sfeervollere, dromerige , innemende aanpak , waarbij het tempo kon worden opgeschroefd.
Ook ruim een uur lang hadden zij ook ons in hun greep met een reeks boeiende songs , die wel ergens een Death Above 1979 en Unsane opriepen en puntig gespeeld werden . Enthousiast gingen ze te werk, en even enthousiast onthaalde het publiek hen. Mooi!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/true-widow-26-04-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pontiak-26-04-2014/
Organisatie: Trix Antwerpen /SPV records