Filmisch, weidse landschappen, gitaarstructuren en pianolijnen. Zes fragiele tot imposante lappen muziek met melodie en soms potige percussie; dat is wat je van Astodan kan verwachten op hun debuutplaat ‘Ameretat’. Zes tracks goed voor een 50 tal minuten muziek. Astodan is een zeskoppig gezelschap (uit Antwerpen, Brussel en Leuven) dat ontstond in 2016 en vorig jaar een eerste EP uitbracht.
Hier hebben we terug een Belgische post-rock band die mij diep weet te raken met hun muziek die zich ergens tussen Explosions in the Sky en Caspian lijkt te bevinden. Emotioneel en melancholisch door de pianotoetsen en met een portie rock vanwege hun gitaarpatronen die heavy maar ook warm klinken. Instrumentaal maar toch erg verhalend.
Een track als “Sagdid” is mooi opgebouwd en bevat rustige passage waar ruimte voor emotie is en uitbarstingen die de muziek opentrekken, maar die toch warm en melancholisch blijven. Uiteindelijk lijkt alles terug kalm te worden op het einde van de track. Dit concept geldt voor een aantal van hun songs en dat lijkt voorspelbaar maar hun arrangementen en songstructuren maken dat het niet voorspelbaar blijft. De titels zijn moeilijk ontcijferbaar en na wat zoekwerk leken het woorden met Bosnische, Oezbeekse etc roots te zijn.
Dit debuut is er een eentje om u tegen te zeggen. Een volwassen album met een mooi gelaagd geluid. Ik ben alvast fan van Astodan. Verkrijgbaar op mooie grijze vinyl.

Sinds 2007 heeft het Berlijnse collectief 7 albums gemaakt en 1 split up EP met het Japanse Mono. Hun aanzien nam met elk album toe die telkens vernuftig in elkaar steken. Concepten zijn dikwijls het thema van een plaat. Ze kenden vele wissels in hun bezetting en inviteren ook dikwijls andere artiesten om een plaat te helpen ontstaan. Eigenlijk is gitarist/songschrijver Robin Staps de enige constante in het bestaan van de band.
Het duurde vijf jaar na ‘Pelagial’ om met nieuw werk af te komen. Dit nieuwe achtste album bestaat uit twee delen. Deel 1 word nu uitgebracht en deel twee in 2020. Van een strategisch plan gesproken. Ook ditmaal bevat het album een concept dat je kan afleiden uit de titel: namelijk de Phanerozoïsche eon, een periode op aarde van 500 miljoen jaar dat duurt tot het heden. Een periode waarin er evolutie en diversificatie van het dieren-en plantenleven en de gedeeltelijke vernietiging ervan tijdens de vijf massa extinctie-evenementen. Een hele uitleg om het geheel wat te verklaren. Muzikaal en conceptueel zit dit album ergens tussen “Precambrian” en “Heliocentric”.
Oerlid en songschrijver Robin Staps schreef zoals steeds de nieuwe nummers alleen in afzondering in een huis aan de oceaan. Het resultaat van dit eerste deel is een vrij donker album met een samengaan van zware gitaren en analoge synths (door Peter Voightman). Dit geeft een diepe en herkenbare klankkleur aan de tracks. De afwisseling tussen cleane en grunths van Loic Rosseti zijn weer heerlijk om naar te luisteren. Naast het muzikale is natuurlijk weer veel aandacht in de teksten besteed aan het conceptuele thema. Hierin ligt deze keer een nadruk aan de centrale gedachte van de ‘eeuwige terugkeerbaarheid’. Een concept van Nietzsches’ theorie hierrond. Deze theorie past hij toe op de evolutie van de aarde. O.m. op “Permian: The Great Dying” waarin Staps een parallel trekt tussen het massale uitsterven van de dinosauriërs en de hedendaagse global warming waarbij de mensheid ook in gevaar dreigt te komen. Er valt dus veel te ontdekken maar dat laat ik het over aan de opzoeklust van jullie …
In elk geval is muzikaal en conceptueel “Phanerozoic I: Palaeozoic” een schitterend werk geworden. De cover is een prachtig werk van de Noorse kunstenaar Martin Kvamme die ook voor Mike Patton werken maakt. Een heel mooie release.

Uriah Heep –gesprek met Mick Box nav nieuwe plaat ‘Living the dream’

1. Hallo, gefeliciteerd met je 25e album. Ik moet zeggen dat ‘Living The Dream’ geïnspireerd en fris klinkt. Wat is het geheim daarvoor?
We hebben nog steeds een passie voor onze muziek, die we altijd hebben gehad. We namen het album allemaal op in de studio en speelden samen als een band en dat alleen al geeft het een fris en geïnspireerd gevoel, en onze producer Jay Ruston heeft dit perfect vastgelegd.

2. Waar kreeg je de inspiratie voor "Living the dream"?
Phil Lanzon, onze klavierspeler, begon met het schrijven van de liedjes nadat de besprekingen waren begonnen over het opnemen van het nieuwe album. Zowel Phil als ik zijn natuurlijke schrijvers en het is iets wat we dagelijks doen, hetzij het schrijven van een riff, een akkoordsequentie, een titel, een melodie of zelfs een couplet. Zelfs als het niet voor Heep is, doen we dit nog steeds zoals het in ons creatieve bloed zit om dit te doen. Wanneer de beslissing komt voor een nieuw album ontmoet ik Phil meestal bij hem thuis, en zet ik al mijn ideeën op tafel, en Phil ook. Daarna spitten we door de ideeën die ons prikkelen, en we beginnen ze te ontwikkelen. Aangezien Phil en ik erg op elkaar zijn afgestemd, passen sommige van mijn muzikale riffs en akkoorden soms onmiddellijk in sommige ideeën van Phil en ook andersom. We werken heel snel, ook hierin zijn we erg gedreven mensen, en we hebben een goede werkethiek bij het schrijven van nummers. Meestal worden alle muziek en melodieën geschreven en daarna beginnen we met het schrijven van de songtekst. We nemen tekstschrijven zeer serieus en we vertellen graag een verhaal.

3. Heb je nooit het gevoel dat alles wordt gezegd en gedaan met Uriah Heep?
Nooit daarom brengen we nog steeds nieuwe albums uit.

4. Waar staat de titel voor?
Zowel fans als vrienden zeggen ons vaak dat we door te doen wat we doen een droom waarmaken en ik ben het daar volledig mee eens, omdat we iets doen waar we een passie voor hebben.

5. Hoe ontstonden de liedjes? Zijn er liedjes die een speciale betekenis voor je hebben? Kun je wat korte uitleg geven over de liedjes?
Het eerste nummer “Grazed by Heaven” gaat over seksuele spanning, “Living the Dream” spreekt voor zich, “Take Away My Soul”, gaat over het misbruik van mediasites om terug te gaan naar de partner die je nog hebt, “Knocking at my Door”, gaat over een man die zijn verstand verliest', “Rocks in the Road” heeft een positieve boodschap dat iedereen op een bepaald moment in zijn leven een steen in de weg tegenkomt, maar gelovig en trouw aan jezelf gekoppeld aan positiviteit kom je toch altijd aan de andere kant, “Waters Flowing” gaat over een man die op zijn gitaar speelt aan de rand van het water en een menigte aantrekt maar op een dag vermist raakt, “It's All Been Said” gaat over wat er in de kranten staat, “Goodbye to innocence”, gaat over de lol van de schooljongen', “Fall Under Your Spell”, gaat over één blik in een drukke kamer en je kruist je ogen met iemand waarvan je weet dat het zal leiden tot zoveel meer, en “Dreams of Yesteryear”, is een reflectie op hoe mensen gedachten vasthouden die eerder in hun leven plaatsvonden en het geeft hen nog steeds een gloed en een goed gevoel dat hen helpt in de moeilijke tijden die ze nu hebben.

7. De band gaat 61 landen doen om het album te promoten. Zwaar? Hoe bereid je je voor op zo'n evenement?
Nou, je moet fit blijven en je dieet volgen voor de eisen van de tour. We willen graag een zeer hoge consistentie hebben in hoe we elke avond spelen, waarbij we 100% geven voor elke uitvoering.

8. Heeft de band nog steeds een aantal dromen te bereiken?
Het zijn dromen die je stimuleren om betere nummers te schrijven en geweldige concerten over de hele wereld te spelen. Er is altijd ruimte voor verbetering en ontwikkeling en zeker dromen.

9. De muziekbussiness heeft in al die jaren veel veranderd. Op welke manier heeft dit invloed op uw manier van werken?
Op te veel manieren om hierop te antwoorden in dit interview vrees ik. Sommige veranderingen zijn goed en anderen zijn slecht, maar met de veranderingen die we hebben gehad proberen we de kansen die we krijgen te omarmen en zo onze eigen niche te vinden.

10. Uriah Heep bestaat bijna een halve eeuw. Zijn er plannen om te vieren?
Natuurlijk zijn die er, en wat een trots moment zal dat zijn. Ons eerste album werd uitgebracht in 1970, dus we kijken uit naar die vieringen die beginnen in 2020. Op dit moment nu zijn we ondergedompeld in de promotie van ons nieuwe album, maar onderweg zullen ideeën voor 2020 zeker worden besproken en ontwikkeld.

11. Je kunt uit veel nummers kiezen om een ​​setlist te maken. Moeilijk?
Er zijn bepaalde nummers die we moeten spelen en mensen die naar de shows komen verwachten dat. Dit is geen probleem voor Heep omdat we trots zijn op die muziek, dus we zullen de favorieten naast tracks van LTD spelen en we zullen ook een aantal oudere nummers opnieuw bezoeken die we al een tijdje niet hebben gespeeld.

Uriah Heep zal in november in Brussel spelen.
Bedankt en veel geluk! 'Thanks’
Mick Box URIAH HEEP

Therapy? heeft een nieuw album 'Cleave' uit, wat altijd een reden is om naar ons land af te zakken voor een optreden. Maar wat nog beter is dat dit album één van hun sterkste van de laatste jaren is. We waren dan ook zeer benieuwd hoe deze songs het live zouden doen.

Eerst kregen we de Noorse band Ondt Blod (wat zoveel betekent als ‘Slecht Bloed’). Zij brachten hardcore mee vanuit het hoge Noorden. Er werd met tribal geluiden geopend. De zanger gekleed in een Noorse traditionele outfit bracht screameo en cleane zang. De songs waren stevig en de leadgitaar bracht nu en dan metal invloeden binnen in de songs. Alles klonk wel vrij catchy en lag goed binnen het gehoor. Twee maal sprong de zanger van het podium en zong verder tussen het publiek dat maar mondjesmaat toestroomde. Alles zat goed in elkaar enkel de zanger moet nog leren dansen op de maat van de muziek.

Tegen dat Therapy? eraan moest beginnen stond de zaal overvol (was al een tijdje uitverkocht!). Er werd afgetrapt met twee nieuwe songs: het geweldige “Wreck It Like Beckett” en “Kakistocracy”. Vooral die eerste song klonk stevig en als ene habitue. De set bestond, zoals Andy Cairns aan het begin zei, uit deels nieuw en deels oud werk. Wat viel op tegenover de vorige passages? Dat er heel veel nieuw werk passeerde. Het is te zeggen: alle tien de songs op ‘Cleave’ werden gespeeld. Die songs werden goed onthaald maar natuurlijk waren het de hits en de klassiekers zoals “Teethgrinder”, “Trigger Inside”, “Screamager”… die de boel deden ontploffen. De moshpit was een feit alsook het crowdsurfen.
Verder kwam er ook nog een sneer naar Trump en de Brexit voorbij en toonde Cairns zijn bewondering voor Eden Hazard. “Dumbdown” werd geschreven door drummer Cooper en het was toevallig ook nog zijn verjaardag. Andy Cairns nodigde het publiek uit tot het toezingen van “Neil Cooper plays the drums real hard” (of zoiets). Wat massaal werd gedaan en dan mocht hij van Andy een drumsolo geven.
Ook de bassist kreeg zo’n zangstonde en werd door Cairns als de discoking gehuldigd. Na “Potato Junkie” verdwenen ze in de coulissen om onder luid gezang terug te keren voor een uitgebreid bisronde.
Die bisronde begon met een ingetogen versie van “Diane” (duozang en band). Ditmaal niet de gebruikelijke snelle versie. Dan werd de zaal plat gespeeld met zes songs: “Save Me From The Ordinary”, “Callow”, “Stories”, “Nowhere”, “Knives” en “Success? Success is survival”.
Zoals steeds was Cairns de dankbaarheid zelve tegenover het publiek maar van hem lijken we dat te pikken. We geloven hem graag als hij zegt dat het dankzij ons is dat ze nog steeds deze fantastische job mogen doen.

Therapy? bracht geen best-of concert maar veel nieuw werk waar ze zelf , denk ik, ook hard in geloven. Ze zeiden zelf dat het een heel goed album was. En toch zeker vijf songs staan meer dan hun mannetje tussen het oude materiaal. Ik denk dan aan “Wreck It Like Beckett”, “No Sunshine”, “Success? Success is Survival”, “Expelled” en “Save Me From The Ordinary”. Er waait een nieuwe wind in Therapy? ondanks dat ze als vanouds klinken.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Shoegaze/ Black metal/Blackgaze
Qua ‘weirde’ bandnaam kan An Autumn For Crippled Children ( kortweg AAFCC) wel tellen. De inspiratie haalden ze uit een song van Ebonylake. Maar de naam is één ding, de muziek een andere en het belangrijkste ding.
Met ‘The Light of September’ zit de Friese band intussen aan hun zevende plaat. Met talrijke EP’s tussendoor. Dit in tien jaar tijd. Productief zijn ze dus zeker en vast. Sedert een aantal jaren zijn de synths erbij gekomen. Het heeft niet voor een stijlverandering gezorgd maar wel voor een verruiming van het geluid. Bijvoorbeeld op het openings- en tevens titelnummer waar de synths de song openen en vrij lichtvoetig klinken. De screamo’s brengen daar verandering in. Het gezapig en ‘rechtdoor’ tempo doet zelfs wat aan The War on Drugs denken. “New Hope” is eerder een liefelijke track dat je onder postrock kan plaatsen. Enkel de vocals verstoren dit liefelijke tafereel. “Fragility” is een heel mooie track. Het opent met een mooie pianolijn. Heel subtiel en bijna onhoorbaar wordt de track dan verder opgebouwd om halverwege helemaal open te barsten en te ontsporen. Ook “The Silence Inside” is een aanrader. Mooie samenhang tussen percussie, piano en bas. “A New Day” heeft een beklemmende, vervreemde sfeer in zijn genen hangen. Fijn gedaan. Het mist zijn effect niet.
Gedurende negen songs weet het trio van AAFCC ons mee te voeren in hun weirde, apocalyptische wereld. Een verrassend en veelzijdig album dat ons zegt dat hun formule nog verre van uitgemolken lijkt. Voor liefhebbers van Deafhaven, Alcest, Myrkur…

Vanuit de assen van Nagrach ontstond deze post metal band die zich situeert in de Denderstreek. Een trio werd een kwartet. Ze schreven muziek en repeteerden. Ze zochten vruchteloos naar een geschikte zanger en besloten dan maar om hun verhalen te vertalen in instrumentale stukken muziek. Ze gingen hierbij niet over één nacht ijs. Gedurende vijf jaar schreven ze liedjes, traden ze op en gooien ze hier en daar ook liedjes weer weg. Dat is nu eenmaal zo in een ontwikkelingsfase. Uiteindelijk komen ze nu met een debuut af: ‘Swarm’ dat acht tracks bevat en het verhaal van een invasie vertelt. Allemaal songs van tussen de vijf en dertien minuten. De songs klinken heel verhalend en filmisch. Opener “Omen” roept reeds vanaf de intro allerlei beelden op. Ik hoor en zie vliegtuigen, bommenwerpers en een geladen sfeer. Op “Anomalie” krijgen we een wat zwaarder geluid maar dan nog blijven ze emotioneel en vrij melodisch klinken. De track bevat fijne versnellingen. “Verlossing” is een heel catchy en opwekkend post rock nummertje.
Het lang werken en schaven aan de muziek heeft zijn vruchten afgeworpen want dat is heel volwassen klinkende post-rock/metal. Voila, we zijn weeral een goeie band rijker in Vlaanderen. Het aanbod is groot dezer dagen en dat vinden we fijn natuurlijk!

Er zijn debuutplaten en debuutplaten. Soms klinken die zoekende, sterk en soms volwassen. ‘Godspeed’ is het debuut van de Belgische band Entering Polaris en klinkt volwassen. Dat mag niet zo verwonderlijk heten want gitarist Ton Tas is ook bekend van zijn bijdragen bij o.a. Ostrogoth, Thorium, Quantum Fantay en Neo Prophet. Hij zorgt voor virtuoze en melodieuze lijnen in de songs. De grote hoeveelheid tracks die geschreven worden , maakt dat hij met Entering Polaris nu een album uitbrengt en dat is meer het melodische part. In het najaar verschijnt onder de bandnaam In Motion het album ‘Thriving Force’ waar de nadruk meer op melodieuze trash/death metal zal liggen.
Zelf zingen doet Tas niet , maar hij maakt gebruik van een aantal gastvocalisten. En dat zijn niet van de minsten. Thomas Vikström (Therion), Björn Strid (Soilwork), Georg Neuhauser (Serenity) zijn slechts enkelen van de gastzangers. Dat zorgt ervoor dat het album gevarieerd klinkt. Niet alleen door de verschillende zangers. Ook door het instrumentgebruik. Op “Flightless” zit er een heerlijke saxofoonlijn in de lange outro. Op “It’s A Good Day For Burning Witches” en “Godspeed” levert Vikström telkens mooi vocaal werk af, net als het fijne gitaarwerk trouwens. Voor het drumwerk is Vincent van Kerckhove verantwoordelijk. Die kwijt zich goed van taak. Op het openingsnummer “Nostalgia For Infinity’ knalt hij ferm op los. Afsluiter is track 9 , “The Long Run”, waar alle gastzangers aan bod komen. Een sterk stukje van episch songschrijven dat wat aan Ayreon doet denken qua opzet. Een fantastische track met stevige en gevoelige passages.
Wie houdt van bands zoals Symphony X, Ayreon, Rush of Blind Guardian zal hier wellicht ook van houden. Om het even, dit is een album van hoog niveau. Het is voor gitaarliefhebbers een lekker kluifje om aan te knagen met voldoende afwisseling en emotie in.

Dark synthpop
Egoprisme is een Frans project (Brest) van ene Jean Marc Le Droff. Een éénmansproject dus die soms gebruik maakt van vrouwelijke backing maar voor de rest alles zelf doet. Ook live blijkbaar. Op zijn eerste album (in 2015 had hij een demo-EP uit) laat hij ons meteen 15 tracks horen die samen goed zijn voor bijna een vol uur muziek.
Het zijn goedgemaakte synthpop tracks die we te horen krijgen maar wel met een donker randje. Een beetje logisch en volgens de traditie/visie van Manic Depression Records. Een label dat fantastisch werk levert inzake releases van donkere electro, postpunk en/of darkwave. Op ‘Among Noise’ krijgen we een aantal heel dansbare tracks (zoals bv het titelnummer en “Twisting”) en ook meer rustiger nummers. “A Tour De Role” doet wat aan Telex en Kraftwerk denken maar soms gaat het richting synthwave zoals “Here For The Thrills”. Die laatste is één van mijn favoriete tracks. Maar ook “Etendard” is een heel fijne song. Soms wordt er ook in het Engels gezongen maar de Frans gezongen nummers blijven bij mij toch net iets beter hangen. Ook de afwisseling tussen de mannelijke en vrouwelijke vocals zoals op “La Plage” of “I Am the Sun” zijn geslaagd en zorgen voor de nodige afwisseling en diepte.
Heel erg vernieuwend klinkt de muziek op ‘Among Noise’ niet, maar ze is meer dan degelijk en bestaat uit meerdere lagen. De donkere touch die Le Droff aan de muziek meegeeft, is een pluspunt. Wie niet op zoek is naar nieuwe hypes of sounds zal hier meer dan tevreden mee zijn.

Electropunk
Dear Deer maakte sinds hun ontstaan in 2015 al wat furore in de underground scene. Mainstream zal dit Frans duo wel nooit worden. Daarvoor is hun muziek niet hapklaar genoeg. Na een demo en een debuut album is hier nu hun tweede album.
Ze maken songs bestaande uit electro met een punk attitude. Hier en daar verwerken ze er ook wave, postpunk of zelfs disco in. De zang bestaat soms uit roepen, ritmisch gesproken of is gezongen. Het doet soms wat aan een minder commerciële of experimentele versie van The Ting Tings denken. Veel samenzang tussen Sabatel (die wel de meeste hoofdvocals en de bass voor haar rekening neemt) en Frederico Lovino (vocals, gitaren, synths…). Dat levert bij momenten leuke tracks op zoals “Dogflight” waarin ze een hond imiteert tijdens het zingen. Ik vind de songs wel goed opgebouwd wat maakt dat ze in hun gekte ook beluisterbaar blijven. Er is aandacht voor melodie. “Deadline” is vrij radiovriendelijk, “Earworm” featuring Loto Ball (een artiest uit L.A. die ook op hun vorig album op een nummer verscheen) is vrij experimenteel, “Stracila” gaat meer richting Vive La Fête uit. Na negen songs is het feestje over.
‘Chew Chew’ is toegankelijker geworden dan hun vorig album ‘Oh My’. Radiovriendelijk zijn ze nu ook niet meteen geworden maar het vraagt minder inspanning om het album te beluisteren. De punk en DIY- attitude is gelukkig gebleven alsook de zin voor experiment. Je krijgt zo het gevoel dat je zelf ook wel iets zou kunnen maken maar toch zit alles intelligent in elkaar. Een nice plaatje.

October Burns Black is een vrij nieuwe band en bestaat uit oudgedienden binnen het donkere genre. Het geesteskind van October Burns Black is bassist James Tramel. James was basspeler bij de legendarische band The Wake. Ger Egan is vocalist en zat vroeger bij This Burning Effigy. Lars Kappler speelt gitaar en is ook nog lid van Sweet Ermengarde en Atomic Neon. Tommy Olson is ook gitaarspeler en was lid van o.a. Elusive en Long Night. Voor de drums tekende Simon Ripplin zich present. Hij drumt ook bij Eden House, Red Sun Revival en vroeger bij The Fields of The Nephilim.
Je merkt het al hier hebben we met een ervaren en internationaal gezelschap. Dat is te horen aan hun eerste EP. Die bevat vier tracks. Vier sterke tracks die klinken als typische gothic rock. Denk aan o.a. The Mission in hun hoogdagen of aan de recentere Belgische band Your Life on Hold.
“With You” is een heerlijke uptempo opener. “Shimmer” is nog beter in mijn ogen. Een heerlijke intro van gitaareffectjes. Een verslavend refrein. Kortom een knaller van een song. “Arrowhead” is een terug een song dat qua gitaarwerk erg aan The Mission gerelateerd is. Fijn baswerk hier. Het refrein vind ik zo-zo. Afsluiter “Light on Light” begint iets ingetogener maar zit goed in elkaar.
‘Fault Line’ is een fijn EP-tje dat gothrock liefhebbers graag zullen verwelkomen. Enkele songs zijn erg schatplichtig aan The Mission maar persoonlijk vind ik dat niet erg. In elk geval het zijn vier sterke songs die ook nog eens goed klinken. Een nieuwe gothrock band aan het firmament.
Voorlopig nog enkel in de UK live aan het werk te zien. W-Fest? Sinners Day?...