Festival Dranouter 2018 – zaterdag 4 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
dag 2 - Het dagje van de reünies
Op de tweede festivaldag van Festival Dranouter 2018 hadden we op het podium o.a. Selah Sue, Absynthe Minded, Les Négresses Vertes, Gogol Bordello… De zaterdagprogrammatie, gecombineerd met animatie voor kinderen en een aangenaam briesje zorgde ervoor dat de organisatie op de avond van de tweede festivaldag het bord ‘uitverkocht’ mocht uithangen. Zo’n 16.000 festivalbezoekers waren er zaterdag bij.
Het Franse Les Negresses Vertes wordt dikwijls aangehaald als voorname inspiratiebron . Samen met Mano Negra waren ze een bepalende factor binnen de zigeuner/folklore worldpop. Check maar even een Beirut.
Boegbeeld Helno is al een tijdje niet meer onder ons. Hun debuut verscheen dertig jaar terug , tijd voor een reünie en om deze van onder het stof te halen; aangevuld met een rits andere nummers worden ze opnieuw gespeeld . ‘Mlah’ stond dus in the picture met o.m. “voilà l’été, “il” , “les yeux de ton père” , “la danse de Negresses Vertes” en “Zobi la mouche” . Swingers die de dansspieren prikkelen, een soort hoempapa door de tempowissels en de blazerssectie. De zang wordt afgewisseld onder de groepsleden, die hun uiterste best deden dat unieke stemgeluid van Helno te benaderen . “Zobi la mouche” werd in een ander jasje gestopt , ferm uitgediept , trager, slepender en minder feestelijk, zwierig . “Ce n’est pas la mère a boire” hoorden we niet, een gezellig “sous le soleil de Bodega” klonk aanstekelijk, fris , dansbaar .
25 jaar geleden steeg de temperatuur nog eens een paar graden in de Kayam , nu blies er een windje over de set …
Richard Thompson is een graag gezien gast op het festival . Hij was solo of met band te zien. Nog steeds komt materiaal uit van de bijna zeventigjarige artiest. Hij is nu ‘on the road’ in een basic bezetting van akoestische/elektrische gitaar , bas en drums . In het oeuvre wordt ruimte gelaten voor de instrumentatie en Thompson’s gesoleer .Hij is uitgegroeid tot een grandioze gitaarheld en begenadigd songschrijver.
The Richard Thompson Electric Trio - Elektriciteit in de lucht en op het podium ! Een snedige start hadden we met het nieuwe materiaal. Hij wisselt het af met z’n uitgebreid solo oeuvre en z’n muzikale partnership met Linda (Thompson) Peters. Ook eentje van 50 jaar terug met z’n Fairport Convention wordt opgehoest . Deze namiddag geen “I misunderstood” of “I feel so good” . Het werd voldoende gecompenseerd door een reeks broeierige, gedreven songs . Af en toe was er eens een akoestisch intermezzo , om er dan terug tegen aan te gaan . Hier sprak de oude rocker in het vak . Een sjieke prestatie!
Ook Absynthe Minded is terug , heeft een nieuwe plaat uit, ‘Jungle eyes’ en kan nog steeds rekenen op een sterke belangstelling . En dat voelde Bert Ostyn en z’n deels vernieuwende groep goed aan . Het recente materiaal mag dan deels minder spannend klinken dan vroeger,. ze speelden gretig en waren enthousiasmerend . Dranouter werd in hun greep gehouden . Een reeks melodieus broeierige , sfeervolle , opbouwende tracks kregen we, die de band afwisselde met enkele gewaagde experimentjes , die eigenlijk niet misstonden in de ganse set. De herkenbaarheid , de dynamiek , de spanning en intensiteit waren er. Ze hebben dan ook een pak mooie singles uit als “space” , “end of the line”, “moodswing baby”, “my heroics, pt I” , “envoi” en wisselden het af met het nieuwe als de titelsong, “Mr. Doom”, “Surrender” en de aan Posies gelinkte single “the execution”. Missie geslaagd , band op sterk en het publiek ingepakt.
Selah Sue bracht een heel persoonlijke en intieme performance , een nieuwe weg kan worden ingeslagen. De nieuwe songs zijn kwetsbaat en weerspiegelen de liefde tussen moeder en kind. Haar hits als “so this is love” , “fyah fyah”, “alone” , “this world” en een “raggamuffin’” op het eind , en het nieuwe werden in een breekbare versie gespeeld , solo of met voice/soundloops (challenging heet zoiets?) of verder in een jazzy concept van keys/piano, cello en akoestische gitaar , gedragen door haar indringende, doorleefde stem . Puur, eerlijk, oprecht , gevoelig , pakkend. Ze is niet vies van enige crooners in z’n totaliteit, anders haal je die “que sera” cover niet naar boven , die avontuurlijk, creatief klonk . Inspirerend en een gewaagde zet .
Ze stelde met trots haar werk voor en pakte het publiek in met nieuwe songs , herwerkte oude liedjes en een cover . Na Couleur Café , Gent Jazz en Dour gaf Dranouter haar een warm onthaal …
Gogol Bordello sloot de mainstage af en dat was een uurtje pure fun. ‘gypsy punk’ omschrijven ze zelf. Onze pogingen: Kozakkenrock? Pogues Go Balkan ? Ramones in Kazachstan? Om het even , de Piraat - Oekraïners mogen dan naar de Usa zijn uitgeweken , je krijgt steeds opnieuw , al vijftien jaar lang , een stomend concert . Vanaf de eerste seconde wordt , lekker gestoord , de vlam erin gezet. Ze gaan een paar versnellingen rapper dan hun ijkpunten . Een bruisende cocktail speelde dit uitgebreide combo rond hyperkineet Eugene Hütz, en de bevallige backing vocaliste, die zwierig met haar rok danste rond de groepsleden en hun instrumenten .
Gogol Bordello - een bende overenthousiaste circusartiesten in een nooit geziene speelvreugde. Een fanfare van honger en dorst! Dit was een pot fijne compromisloze herrie! De “Redemption song” wuifde ons letterlijk naar huis toe
Ook in de Clubstage viel interessants te horen …
‘Achterom kijken is schoon , zolang ge daarna verder kunt’ . Onder dit motto was Hannelore Bedert in beperkt gezelschap te zien onder een uniek fanproject ‘33’ , ontroerende en grappige verhalen die fans aan haar songs en 33ste verjaardag binden . We kregen een aangenaam , gezellig , emotievol optreden, een rewind van haar leven , om er dan opnieuw tegenaan te kunnen . Sfeervolle Nederlandstalige popsongs op piano en akoestische gitaar, sober begeleid loodste ze ons door de set . Terecht een warme respons …
Iets later Eriksson Delcroix waren te zien met het Sun sun sun orchestra . Rootspop in orkestratie en klassieke begeleiding. Hun materiaal werd in donkere romantiek ondergedompeld . Een cinematografisch concept door de melodie , de experimentjes en de orkestratie , de perfecte soundrack van een sinistere countrywestern movie door de psychedelische country en de zangpartijen van Nathalie (ijle zang) en Bjorn (donkere, grauwe bromzang) … een ‘Nashville/Tennessee’ uitgangspunt. Tja inderdaad Emmylou Harris – Gram Parsons en June Carter Cash - Johnny Cash zijn in elkaar verweven . “If I were carpenter, …” was dan ook ergens te horen . Eriksson Delcroix gaan te werk als hun collega Stef Camil met z’n vroegere Zita Swoon projecten … Gewaagd Goed …
Het Afro-Europese Zap Mama tot slot , is de volgende succesvolle reünie . Marie Daulne blies Zap Mama nieuw leven in . De a capella’s worden afgewisseld met groovy, dampende world pop , met invloeden uit hiphop, soul , jazz en funk . In die diepe grooves hoor je o.m. een Nile Rodgers . Een unieke afro zangtechniek trouwens , waarbij in de beatbox velen hun inspiratie haalden. Aanstekelijke, frisse songs over de 25 jaar heen . Dit was ‘Bandy bandy’ …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2018 – DAG 1 – Jasper Steverlinck – Arsenal – Simple Minds – soldout!
Lokerse Feesten 2018
Grote Kaai
Lokeren
2018-08-03
Véronique Govaert
Jasper Steverlinck mocht de spits afbijten en dat deed hij ook stipt om 20:00 samen met zijn gitaren, zijn strijkkwartet & zijn pianist. De scène leek op een gigantisch zwart gat achter hen & op het terrein was het van bij aanvang op de koppen lopen. Gekend als voormalig zanger/gitarist bij Arid, bouwde Jasper sinds 2004 reeds aan zijn solocarrière, wat een enorme boost nam met het nummer Life on Mars. Een langdurige ziekte hield hem nadien lange tijd weg van het podium, maar in 2008 ging hij terug aan de slag, eerst nog met de band Arid om dan in 2012 toch finaal solo te gaan. Dit gaf hem ook ruimer de kans om allerlei zijwegen te bewandelen, van muzikale projecten allerhande over coaching in de talentenshow The Voice van Vlaanderen, tot een deelname aan het programma 'Liefde voor muziek'.
Een rasartiest pur sang krijgen we te horen & te zien, wat een vocaal talent. De nummers zijn zuiver en ontdaan van alle franjes, er ligt emotie in zonder melig te worden. De dames op de eerste rijen kijken toe en genieten, zingen en wiegen zachtjes mee. Want eerlijk is eerlijk, deze prachtige set gaat een beetje verloren in het feestgedruis. Het weekend begint, de 1ste dag van de feesten met nog een pittig programma voor de boeg, iedereen staat gezellig te keuvelen, slaat drankbonnetjes in en baant zich eerder een weg naar de bar dan naar de stage. Die Jasper is natuurlijk een professional op & top en ook hij begrijpt de situatie en ziet er wel de humor van in. Wanneer de pianist enkele toetsen harder aanslaat, pikt hij er gelijk op in, meer gedrum dan dit krijg je van ons niet te horen... Waarna het solo-album ‘Night Prayer’, aan bod komt, een album waarvan Jean Blaute meewerkte aan de eindproductie in de studio. Een cover van Niels Destadsbader volgt de revue, dankzij hun samenwerking in Liefde voor muziek, ben al benieuwd of Niels aanstaande maandag hetzelfde zal doen ... daar kom ik nog wel op terug ;-)
Met het wondermooie “We all fall in love sometimes”, een laatste 'lullaby' ofte wiegeliedje zoals Jasper het zelf aankondigde , komt een einde aan het voorprogramma van vanavond. Een fantastisch, muzikaal hoogstaand & bij tijden melancholisch concert was het, misschien wel niet de beste keuze als opener van vanavond, al was het maar uit respect voor de heer Steverlinck zelf.
De zon wil van geen wijken weten & het publiek is nu wel toe aan wat tropische beats, een broeierige set met veel conga's, percussie & opzwepende muziek graag ... Wel we worden op onze wenken bediend want wie kan daar beter voor zorgen dan juist ja, ook van eigen bodem, sterker nog uit dezelfde provincie, Arsenal (Niet van de voetbal ;-) ) Dat Joan Roan in bloedvorm is merken we van de eerste noten, hij is heer & meester, swingt & zingt en zweept de ganse meute op, al kost hem dat geen moeite. Na “Amplify” is het de beurt aan Leonie, om “Amelaka Motinga” in te zetten gelardeerd met flink wat zwoele djembé en dat is maar goed ook want haar stem is niet helemaal top. Maar aan de andere hand, wat wil je, onze stemmen zijn al weken schor door die aanslepende droogte en wij zingen geeneens om den brode. Joan geeft ons bij aanvang van “Black Mountain” nog de gouden tip om niet naar die dokter te luisteren, 2 glazen per dag, dat is véél te weinig, jong ... Die Gentse tongval is toch zo charmant, al horen we daar vanavond weinig van, want het plan is om alle energie in de zang & dans te steken, de bindteksten blijven dus achterwege. Alle begrip want dit neigt wel eens naar één van zijn betere shows ... en we zijn nog maar halfweg ! Is everybody feeling “Estupendo” ? Ja wat had je gedacht ?
De nummers rijgen zich aan mekaar, het éne al bekender dan het andere, en het feest blijft verder duren en dan hebben we “Melvin” nog niet gehad, dat wordt gebracht met een zijsprong naar “Love of the common people” je zingt het wel mee, maar kan het niet gelijk thuis brengen ... maar wel super leuk en dat vindt de zanger ook, Superrrrrrr zegt hij, vree wijs, denkt hij ;-) We krijgen nog “Sometimes” om af te kicken en met “Lotuk” geeft Joan zijn laatste beetje energie. Jawadde, de Max van een concert !! Wedden dat Jim al eens in zijn haar zal krabben daar backstage ...
Want hoe je het ook draait of keert, de T-shirts met opschrift 'Simple Minds' zijn niet te tellen op het festivalterrein, de concerttournee van de voorbije jaren en/of decennia valt van menig mannelijke lijf af te lezen, niet elk lijf ziet er even patent uit, maar dat is dan weer een ander verhaal ... De wandelende/waggelende billboards willen pintjes & jeugdsentiment. En dat komt er aan, Jim en zijn band bestormen het podium, aan de drum ontwaren we een jongere, energiekere versie van Leonie en aan de vocals een tropische gelaarsde kat.
Met “Broken Glass Park” gaan we van start gevolg door “Waterfront” en het is meteen duidelijk, de Schot is schor of zou het toch zijn dat zijn stem aan kwaliteit inboet ? Na de 2 veertigers van daarnet is het moeilijk om als (bijna) zestiger hetzelfde tempo aan te houden en al wie kan zingen op het podium zingt dan ook mee, of neemt even de lead.
Het is wat het is en Lokeren is een dankbaar & gul publiek, laat dat duidelijk wezen, we amuseren ons en zingen ook uit volle borst mee. Op simpel verzoek gaan alle armen in de lucht, oei echt fris ruiken de meesten al niet meer ... De hits, vaak in een eigentijds jasje, volgen de minder gekende nummers op en Jim put energie uit zijn publiek. “Mandela day” en “See the light” blijft voor kippenvel zorgen.
Het einde van de set nadert dan toch sneller dan je zou denken, jaja time flies when you're having fun. Met hoe kan het ook anders “Alive and kicking” gevolgd door “Sanctify yourself” komt een einde aan de 1ste dag Lokerse Feesten. Jim en zijn band springen in de klaarstaande mini-busjes en verdwijnen in de nacht & wij naar de bar ...
Het schooljaar is al lang uit én nog lang niet gestart, maar als er dan toch punten mogen worden gegeven van wordt het toch ‘12 points from Belgium to Belgium’ … Arsenal was de Topper en ik laat Jasper toch ook niet onvermeld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2018/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2018 – vrijdag 3 augustus 2018
Festival Dranouter 2018
Festivalterrein
Dranouter
2018-08-03
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter borduurt voort op de veranderingen van een paar jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken. Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival sleutelt ieder jaar … de bongs (bonnetjes) op je bandje; het in-uitscannen zijn een goed initiatief, maar moeten nog wat groeipijnen doorstaan.
Het festival staat in het teken van de ecologie , nieuwe milieu uitdagingen , een goede traditie die ze in ere houden. De ‘D’ van Duurzaamheid op zijn plaats …
De 44ste editie van Festival Dranouter is er een om niet snel te vergeten. Een indrukwekkende editie trouwens want op het festival kwamen in totaal zo’n 50.000 muziekliefhebbers af. Dat is het hoogste aantal sinds het festival verhuisde van locatie in 2015.
- donderdag 2 augustus 2018 - Succesvolle openingsavond Grondtonen Dranouter
De openingsavond op donderdag lokte al zo’n 5000 bezoekers naar Dranouter, dankzij sterke optredens van de bekende Canadese folkband SOLO en de Flemish Folk Caravan. Deze concerten kaderden in de GoneWest-productie Grondtonen Dranouter.
- dag 1 - vrijdag 3 augustus 2018
De 44ste editie van Festival Dranouter ging officieel van start. Op deze mooie zomerdag waren er ruim 12.000 festivalgangers .
Met een bijzondere goeie start lijkt Festival Dranouter dus goed op weg om het aantal bezoekers van vorig jaar te overtreffen.
Muziek nu …
Op de main stage kwamen we in de sfeer van de oude folktraditie met het Frans-Canadese Le Vent Du Nord. Ze zijn een graag geziene gast op het festival, namen het publiek in met hun instrumentals , hun folkpop en de a capella’s , een pracht van op elkaar afgestemde vocals . Een rits instrumenten ondersteunden hun Bretoense folk , o.m. een akoestische , elektrische gitaar , viool , accordeon , draailier , piano /keys en foottics/footdrums (door een Belg hier!), die de nummers ophitsten . Sober , elegant en dynamisch!
De 22 jarige Angèle is één van de nieuwe sterwondertjes in ons land . Het zusje van Roméo Elvis en dochter van één van de Allez Allez leden , brak via Instagram volledig door en sindsdien lacht het succes haar toe . Haar sfeervolle , dromerige , onschuldige , gezellige reggae-ske elektropop slaat enorm aan in de festivalzomer . Een zomers zwoel sfeertje en een groove in de nummers wordt gestoken. Met haar rode Adidas-tenue dartelt ze als een sprookjesfee over het podium. “Loi de Murphy”, “Je veux tes yeux” en de nieuwe single ”La thune” zijn sterkhouders . Ze charmeert haar publiek en betrekt hen bij de nummers . Een jonge Christine & The Queens en een herboren Lio is opgestaan . Een volleerde jonge artieste dus …
Ook Intergalactic Lovers mogen we per plaat begroeten in Dranouter . Hun derde ‘Exhale’ verscheen vorig jaar. Tijd opnieuw om hieraan een uitgebreide tournee te koppelen en op verscheidenen festivals te spelen . De charismatische Lara Chadraoui is een sterke frontvrouw en biedt vocaal warmte, intensiteit aan het materiaal . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium . De band speelt cool , geconcentreerd, doordacht .
Dromerige , frisse , aanstekelijke gitaarspopsongs passeren de revue . Een rode , donkerblauwe gloed is het lichtdecor over de zwarte silhouetten . Ze hebben verdomd een pak goede singles uit , “Shewolf”, “Islands”, “Northern rd”, “Delay” en “Between the lines” . Een aan Sophia gelinkte “The river” sluit overtuigend de set af . Intergalactic Lovers mag dan een koel windje over je heen waaien , de songs zijn melodieus sterk en staan live als een huis. Met een sterke respons als resultaat.
Beetje verwonderd en benieuwd waren we wat Jake Bugg vanavond te bieden had , en solo afsloot op de main stage . Dat hij vanavond alleen stond op het podium, konden we al vermoeden; hij was in het najaar solo te zien in Antwerpen en speelde daar Britse rock’n’roll in een akoestisch jasje en voegde er wat intimistische, broeierige folkblues aan toe. Met een knipoog naar bands als The Kooks, Last Shadow Puppets of Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys .
Hij is gegroeid van een ingetogen, verlegen ventje tot een iets zelfverzekerde man , die zijn muziek met meer zelfvertrouwen brengt . Goed is dat hij interacteert met het publiek en zijn nummers situeert , gekenmerkt van een typisch Engels dialect .
Ondanks de mindere laatste plaat stond Bugg als 1 man, 1 akoestische gitaar. Hij speelt overtuigend een rits goed onderbouwde songs , wisselde innemendheid en extravertie af wat de set spannend , boeiend hield .
De bekende nummers zaten mooi verdeeld , “Seen it all” , “Taste it” , “Simple as this” , “Slumville sunrise”, “Two fingers” en natuurlijk “Lightning bolt” als uitsmijter . De belangstelling voor een groot publiek mag dan minder zijn , hij ontplooide zich tot een getalenteerd sing/songwriter . We kijken verder uit hoe het zal evolueren …
Ook op de andere podia was het aangenaam kennismaken
Geppetto & the whales hebben hun intense , broeierige indie omgebogen naar rootsamericanapop . Douglas Firs en Bony King zijn interessante ijkpunten, maar ook internationale bands als Bon Iver , Fleet Foxes en Midlake die schuilgaan in subtiliteit en (samen) zang . We kregen een melancholische , sfeervolle , dromerige , rustige , innemende set , met ruimte voor de instrumentatie . Tja, die oude single” Juno” blijft er eentje om te koesteren .
Dreamer’s Circus is het verhaal van drie Scandinaviërs , die het prachtige Noorden en z’n landschappen omzetten in sfeervolle , rustige en ietwat zwierige instrumentale traditionele folkpop, waarop een pianotune wordt toegevoegd. Een verademing in stressy tijden . Onthaasting is zeerzeker een sleutelwoord.
Een getalenteerd hiphoppoëet is Brihang wel , die al een prijs haalde van de Nieuwe Lichting een handvol jaar terug …. Hij zit een beetje in de lijn van artiesten als Ghostpoet , Guru en heeft ook iets mee van onze Vlaamse scene . Hij rapt er op los en weeft er minimalistische , sfeervolle, forsere beats aan door z’n DJ/scratcher. Een jong publiek draagt de gerespecteerde jonge rapper op handen . En hij stak een tandje bij en genoot ervan …
Op de Voute pikten we nog iets mee van de Nederlandse Stephanie Struijk. De beloftevolle artieste speelt zowel solo als met band . Ze nestelt zich ergens tussen Maaike Ouboter en Ilse Delange in . De vrouwelijke sing/songwriter gooit er nog een Gorki cover bovenop, “We zijn zo jong”. Een mooi eerbetoon …
Voor StuBru’s Nieuwe Lichting winnaar Portland kwam heel wat volk opdagen . De Voute was echt te klein om het kwartet bij te wonen . Een reeks weemoedige , zweverige indiepopsongs hoorden we onder die bezwerende stem van Jente Pironet en de aanvullende zang en backing vocals van Sarah Pepels .Ze zijn bepalend. Er word een beheerste dosis galm en effects toegevoegd in zang en sound.
Hun alt-J cover “Mathilde” en single “Pouring rain” raken sterk . Hun materiaal zijn groeinummers , die subtiel, doordacht in elkaar steken . Live wordt levendigheid geïnjecteerd. Mooi , beloftevol!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dranouter-festival-2018/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Suikerrock 2018 - Bevestigingen, nostalgie trips en ontroeringen
Suikerrock 2018
Grote Markt
Tienen
2018-07-28 + 2018-07-29
Erik Vandamme
Daar waar sommige stadsfestivals - op een paar uitzonderingen na - het de laatste jaren moeilijk krijgen, weet Suikerrock zich te handhaven in de wirwar van dat festival aanbod. Want laat ons eerlijk zijn het is voor een organisator niet meer gemakkelijk geworden om een goed programma samen te stellen. In ons land is er namelijk een overaanbod aan festivals, waardoor bands of artiesten maar hebben uit te kiezen waar ze willen of kunnen spelen, en dus niet meer exclusief op bijvoorbeeld Suikerrock staan of eerder willen aantreden op de grotere festivals in diezelfde periode.
Maar toch slaagt Suikerrock er ook in 2018 in een mooie mix aan te bieden van bands die ooit enorm hoge toppen scheerden en niet meer zoveel te zien zijn in ons land. Tot talentvolle artiesten die aan het doorbreken zijn, klaar om de wereld te veroveren. Maar vooral schotelt Suikerrock een affiche voor die zowel kindvriendelijk is, jongeren - mede door de extra dance en acoustic stage midden in het centrum - aantrekt als de iets oudere festivalganger die komt voor een nostalgie trip.
Wij vertoeven twee dagen op het festival. Zaterdag 28 juli was met kleppers als The Goo Goo Dolls, White Lies, Alanis Morissette en Anouk compleet uitverkocht. Ook zondag was er veel volk komen opdagen. Dit vooral voor de kindernamiddag met The Ketnet band en Soufiane Eddyani en Gers Pardoel.
Wij kozen op zondag echter voor het avond programma met Stan Van Samang, OMD en Kool & The Gang. Ook bij Stan Van Samang stond de Grote Markt nog heel goed gevuld. Bij OMD en Kool & The Gang was dit plots heel wat minder.
zaterdag 28 juli 2018 - Girlpower een blij weerzien en een tijdreis naar de toekomst
Sons (****)
In eerdere verslagen gaven we het al aan. Sons is een jonge Belgische band dat op korte tijd aan een steile opmars naar boven toe bezig is. Het einde is totaal nog niet in zicht. Over het aantreden van de band op Rock Herk - vorig weekend - schreven we het volgende: SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk achter. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!"
Op Suikerrock had Sons aanvankelijk af te rekenen met een - laat ons maar stellen - iets moeilijker in te palmen publiek. Bovendien moesten ze het festival op deze zonnige dag - terwijl de meeste mensen nog fijn op het terras zitten te genieten van een frisse pint - openen. De meeste aanwezigen kwamen bovendien duidelijk voor White Lies, The Goo Goo Dolls, Anouk tot Alanis Morissette. Maar dat liet de hyperactieve frontman Robin Borghgraef niet aan zijn hart komen. Hij zet alles in het werk om er voor te zorgen dat het publiek alsnog uit zijn hand eet. En slaagt daar met brio in, na een wat moeizame start, net door zijn bijzonder charismatische uitstraling. Gerugsteund door uiterst strak spelende klasse muzikanten. Meerdere keren waren we onder de indruk van de virtuositeit van de gitaristen van dienst die door middel van betoverende solo riffs de haren op onze armen deden naar omhoog komen van puur innerlijk genot.
SONS bevestigt op Suikerrock dat ze in staat zijn om groot, heel groot te worden in de zelfs heel nabije toekomst. Als je erin slaagt om een vrij statisch publiek, dat nog geniet van de zon en omgeving, uiteindelijk compleet in vervoering te brengen, dan moet je heel sterk in je schoenen staan. Top concert!
Milo Meskens (***1/2)
Na die wervelstorm van Sons bracht singer-songwriter Milo Meskens weer wat rust in ons hoofd en hart. Twee jaar geleden waren we op het festival Little Waves in Genk al onder de indruk van zijn bijzonder warme stem, die gevoelige snaren raakt. Milo Meskens is zo een artiest die het niet moet hebben van grote gebaren en veel show elementen, maar zijn bijzondere stem voor zich laat spreken. Binnen de intieme omgeving op Little waves twee jaar geleden zorgde dat voor een kippenvelmoment dat we niet snel zullen vergeten. En toch op Suikerrock zagen we eveneens een artiest die eveneens de nodige interactie, kwinkslagen en humor boven haalt om zijn publiek over de streep te trekken. Wat weer een stap vooruit is op weg naar die eeuwige roep. Milo Meskens had het net als zijn voorganger in eerste instantie een beetje moeilijk om iedereen te overtuigen van zijn kunnen, maar ook hij liet dit totaal niet aan zijn hart komen, en zet alle registers open om zijn doel te bereiken.
In menig media lezen we vergelijkingen met Jeff Buckley. Milo Meskens heeft inderdaad diezelfde hemelse uitstraling als Buckley en beschikt over dat unieke stembereik waardoor harten worden gebroken. Ook al blijft alles wat hangen binnen gezapige middelmatigheid. Milo Meskens bewijst een unieke, sterk onderschatte parel te zijn binnen dat typische Belgische singer-songwriter gebeuren , die net door zijn stem en uitstraling, het inderdaad enorm stil maakt in ons hart en gedachten. En daardoor, vooral dan toch de voorste rijen, compleet in vervoering kan brengen. Tot we met de krop in de keel een traan wegpinken in diepe gedachten verzonken.
The Goo Goo Dolls (***1/2)
Goo Goo Dolls is in 1986 in opgericht door John Rzeznik, Robby Takac en George Tutuska, en heet eerst de Sex Maggots. De band verandert deze naam in Goo Goo Dolls (geïnspireerd door een advertentie in een True Detective magazine) op verzoek van een clubeigenaar die de band anders niet wil laten spelen. Zo lezen we in menig biografie. The Goo Goo Dolls werden vooral bekend dankzij die ene hit “Iris”. Van de soundtrack van de film ‘City of Angels’. De band heeft wel altijd zijn stempel gedrukt op de rock muziek in de jaren '90, maar een heel grote doorbraak is er nooit echt gekomen. Op Suikerrock zien we een band die anno 2018 vooral niet naast zijn schoenen is beginnen lopen, ondanks al dat succes. De beweeglijke frontman zoekt voortdurend zijn publiek op, port hen aan tot bewegen en slaagt er - wederom na een toch wat moeizame start - de meeste uit zijn hand te doen eten. The Goo Goo Dolls is een band die de stelling ‘schitteren in eenvoud' trouwens hoog in het vaandel draagt, waardoor we nog meer over de streep worden getrokken.
Na een wat trage en moeizame stem, slaagt The Goo Goo Dolls er dus eveneens in ons en velen met ons te overtuigen van hun kunnen. Het is echter vooral het feit dat de band na al die jaren nog steeds een spontaniteit uitstraalt van jonge wolven in het vak, dat ons dus het meest over de streep trekt. The Goo Goo Dolls zijn bovendien een band die het dus niet moet hebben van overdreven show elementen, maar eerder overtuigen door het brengen schitterende gitaar muziek, gerugsteund door een heel goed bij stem zijnde frontman die bovendien een hoge dosis charisma uitstraalt.
Setlist: Dizzy //Slide //Big Machine //Rebel Beat //Here Is Gone //Black Balloon //Free of Me //So Alive //Name //Over and Over //Stay With You //Bringing On The Light //Better Days //Broadway //Iris
White Lies (****1/2)
Nog zo een levende legende, die vooral in de periode 2007 en 2009 hoge ogen gooide is White Lies. Hun debuut plaat ‘To Lose My Life’ is uitgegroeid tot een klassieker. Ook al deed de band het met ‘Ritual’ (2011) eveneens niet slecht. Het bleef de jaren daarop echter vrij stil rond White Lies. Ook al heeft de band ondertussen niet echt stil gezeten, het vet leek wat van de soep. Ook White Lies had het aanvankelijk wat moeilijk op het publiek van hun kunnen te overtuigen. Maar dat was weer eens buiten de al even charismatische frontman - blijkbaar waren er veel charismatische frontmannen en vrouwen op deze festivaldag - gerekend die bleef bonken op de poort tot die compleet open vliegt. White Lies legt de lat ook instrumentaal enorm hoog, en beschikt voldoende hits om ook de minder aandachtige toehoorder over die streep te trekken. Vooral met songs als “Hold back your love” en “Bigger than us” kreeg de band de handen uiteindelijk toch op elkaar.
White Lies overwon met brio deze toch wel heel moeizame trip om zijn publiek compleet in te pakken, net door niet te trappen in de val van het brengen van een vervelende routineklus maar een hoge dosis spontaniteit aan de dag te leggen waardoor je uiteindelijk gewoon overslag moet gaan. Maar eveneens door, ondanks die moeizame start, te blijven op die gaspedaal duwen, tot de motor vanzelf aanslaat.
Naar het einde van de set toe werden alle registers dan ook compleet open getrokken, en ging dat dak er alsnog volledig af. Waardoor de hard werkende band zijn doel uiteindelijk bereikte.
Anouk (***)
Het werd ons al vrij duidelijk wie de echte publiekstrekker zou worden van deze festivaldag. Anouk zorgde ervoor dat de Grote Markt voor het eerst op deze festivaldag pas echt compleet vol liep. Niet zo verwonderlijk de (jonge)dame straalt gebalde rock-'n-roll uit van zelden hoog niveau. En beschikt - naar mijn mening - over een stem en uitstraling die me subtiel wat doet denken aan Janis Joplin, wat kan gezien worden als een compliment. Anouk trekt direct alle registers open met een subliem gebrachte “Girl” en spreekt tijdens de eerste songs zowaar haar publiek aan.
De enorm goed bij stem zijnde zangeres gooit zowel bij de rustigere als rauwere songs vooral die bijzondere stem als wapen in te zetten in de strijd om het publiek in te pakken. Ze slaagt daar dan ook met brio in, want iedereen gaat prompt overslag vanaf de eerste tot de laatste noot. Bovendien laat Anouk zich omringen door al even begenadigde muziekanten, en top achtergrond zangers. Die een meerwaarde blijken te zijn binnen het geheel.
Helaas, door de stille momenten tussenin en de toch wel bitter weinig interactie, zakt alles gaandeweg als een pudding in elkaar en krijgen we plots een iets te routineuze set voorgeschoteld waardoor we wat op onze honger blijven zitten. Daar kunnen sublieme gebrachte songs als “Nobody’s Wife”, het pakkende en hartverscheurend mooie “Lost” en knetterende afsluiter “Good God”. Helaas niets aan veranderen.
Setlist:Girl //Been Here Before //Run Away Together //Burn //Down & Dirty //Modern World Killer Bee //Three Days in a Row //Looking for Love //Nobody's Wife //Lost //Jerusalem//Good God
Alanis Morissette (****)
Voor haar aantreden op Suikerrock circuleren op de facebook pagina Alanis Morissette berichten dat ze diende verzorgd te worden in het ziekenhuis, na een valpartij. We waren benieuwd of ze wel zou komen opdagen, en hoe. Blijkbaar hadden de nodige pijnstillers hun werk gedaan want Alanis bracht een heel energieke set n, ze bewoog haast voortdurend over dat podium. Echter hadden die pijnstillers wel effect op haar stem, hadden we de indruk. Ook het geluid zat niet altijd even goed. Maar toch. Hoe ze het deed met een kapotte knie, zo energiek voor de dag komen? Het is ons nog steeds een raadsel want Alanis stond gedurende de volledige set dus werkelijk geen seconde stil op dat podium, al zagen we soms aan de grimassen in haar gezicht dat ze de pijn verbeet. Bovendien straalt ze na al die jaren, met een heel andere look trouwens want haar lange haar is ze blijkbaar kwijt, een enorm hoge dosis spelplezier uit waardoor ze bij ons een paar extra goede punten scoort.
Alanis Morissette haar grote wapen 'de stem' liet het door omstandigheden deze keer lichtjes afweten. Maar voor haar uitstraling, doorzettingsvermogen en onuitputtelijke energie die ze na een zo pijnlijke valpartij naar voor brengt? Daarvoor kunnen we alleen maar enorm veel respect opbrengen. Alanis Morissette bracht dus vooral een heel strakke, energieke set naar voor die aan de ribben blijft kleven van begin tot einde op een indrukwijkende wijze zoals enkel een rock artieste 'pure sang' als Alanis Morissette dat kan. Pure klasse!
Setlist: All I Really Want //21 Things I Want in a Lover //Forgiven //Woman Down //You Learn //Mary Jane //Guardian //Right Through You //Hand in My Pocket //Everything //So Pure //Head Over Feet //Hands Clean //Ironic //You Oughta Know ///Encore:///Uninvited //Thank U
Zondag 29 juli 2018 - Een avond boordevol bommetjes pure nostalgie
Stan Van Samang (*****)
We maakten ons op voor een avond boordevol nostalgie. Maar eerst mocht Stan Van Samang het namiddag programma afsluiten. We waren net op tijd op te zien hoe Gers Pardoel met een laatste song een overvolle Grote Markt in vervoering bracht. Ook Stan Van Samang kon, helemaal terecht, op veel bijval rekenen. Het was zijn eerste festivaloptreden van deze zomer wist hij te vertellen. Hij is ondertussen ook papa geworden, en daardoor is hij tien jaar ouder geworden, zo blijkt. Want de zoon is net als hem een nachtmens.
Om maar te zeggen. Stan Van Samang mag dan een succesvolle zanger, acteur en entertainer zijn. Je voelt prompt aan dat dit succes er niet voor zorgt dat de man naast zijn schoenen begint te lopen. Dat straalt hij niet alleen uit op dat podium, ook gaat hij na het concert gewoon een pak friet gaan halen op die grote Markt en laat hem gewillig fotograferen door zijn fans. Het siert hem.
Het concert zelf dan? Wel, eigenlijk doet Stan Van Samang gewoon wat hij ook tijdens zijn laatste passage in 2016 heeft gedaan. Een wervelend dansfeest bouwen, waarbij ook harten diep worden geraakt. Stan Van Samang speelt zijn talent als acteur eveneens uit om zijn publiek te bekoren, maar je voelt en hoort dat hij wel meent wat hij zegt en zingt. En ook dit siert hem. Menig hit zing je prompt uit volle borst mee, en ook gaat Stan zijn publiek letterlijk opzoeken, zowel in de middengang voor het podium als voorbij de PA. En zorgt zo voor een knallende afsluiter van de namiddag om plaats te maken voor de iets oudere muziekliefhebber die dus komt voor een potje nostalgie uit de jaren '70 tot '80.
OMD (****1/2)
Ondertussen was het publiek heel sterk uitgedund voor de afsluiters van deze laatste festivalavond. OMD wil de aanwezige Jaren '80 fans echter de avond bezorgen waarvoor ze gekomen zijn. Een avond gevuld met hits en een bord boordevol nostalgie uit die tijden toen OMD even hoge toppen scheerde als bijvoorbeeld Depeche Mode en aanverwanten. Startende met een klepper als “Enola Gay” legt de band de lat direct heel hoog, en grijpt zijn publiek letterlijk bij de keel om niet meer los te laten tot het einde.
Hoewel frontman Andy McCluskey de meeste aandacht naar zich toetrok, was het eerder de gezapige wisselwerking tussen hem en Paul Humphreys dat ons nog het meest over de streep trok. De heren voelen elkaar niet alleen blindelings aan, ze vuren grappige kwinkslagen naar elkaar af en gunnen elkaar voortdurend een bevoorrechte plaats in de spots. Paul, die nog steeds goed bij stem blijkt te zijn, mag zelfs geregeld zijn toch wel heel bijzondere warme stem in de strijd gooien. Een stem die trouwens heel goed past bij de aanstekelijke elektronische pareltjes van OMD . Meer nog, zijn inbreng vormt zelfs een meerwaarde binnen het geheel.
Dit zonder afbreuk te doen aan de overige muzikanten van de band. Zo waren we onder de indruk van de saxofoon inbreng van Martin Cooper die met enkele gesmaakte sax solo's ons meerder keren een krop in de keel bezorgde. OMD profileerde zich op Suikerrock dus vooral als een volleerde hitmachine. En vuurde de ene vuurpijl na de andere af op het publiek, dat dan ook uitzinnig reageerde op gedoodverfde hits als “Messages”, “Souvenir”, “Maid of Orleans”, “Locomotion” en “Tesla girls”. Om uiteindelijk af te sluiten met “Electricity” waarbij alle registers nog maar eens werden open gegooid en een wervelend dansfeest anno 1980 ontstond, dat ons met een goed gevoel achter liet.
OMD heeft al lang niet meer de impact op een ruim publiek als toen, zeker niet met hun nieuwste platen. Maar de band zorgt op Suikerrock wel voor een wervelend, gezapig dansfeest dat ons terug brengt naar die wilde jaren '80 toen we op wilde feestjes uit de bol gingen op “Electricity” en andere “Maid of Orleans”. Meer hadden wij, en de aanwezige fans, niet nodig om over de streep te worden getrokken. Want hun voormalige helden bezorgden hen gewoon de avond waar zij op hoopten.
Kool & The Gang (*****)
Ook Kool & The Gang heeft met songs als “Celebration”, “Get down on it”, “Cherish”, “Let’s go dancing”, “Joanna” een reeks hits gescoord die zoveel jaren later nog steeds zorgen voor menig wervelend Funk/Disco feestje. Van de originele bezetting schiet niet veel meer over, maar de songs staan nog steeds als een huis, en worden met nog even veel liefde gebracht als voorheen. Kool & The Gang zijn dan ook vaandeldragers van die typische Funk/disco muziek waarbij blazers, trompet en sax een voorname plaats innemen. Bovendien zijn er die aanstekelijke danspassen, kleurrijke kledij en zangers die door een al even veelzijdige aanpak het publiek aanzetten tot bewegen tot de vroege uurtjes.
Ook Kool & The Gang moest het doen voor een sterk uitgedund publiek. Maar liet dit totaal niet aan zijn hart komen. Integendeel zelfs. En bracht een stomende set naar voor, die ook ons aanzetten tot een dansje plaatsen alsof we weer in die jaren '70 waren aanbeland. De aanstekelijke muziek van Kool & The Gang past bovendien bij deze zomerse temperaturen. Tijdens hun show steeg die temperatuur zelfs langzaam maar zeker naar een kookpunt. Iedereen op dat podium was trouwens van begin tot einde in beweging, wat zijn uitwerking had op het publiek die meeging in het bouwen van een wild Funk/disco feestje zoals in de jaren '70. Hoewel de fans en de bandleden zelf niet meer zo soepel zijn als toen, zorgde dit aantreden van Kool & The Gang voor een swingende afsluiter van drie dagen Suikerrock.
Besluit : De organisatie van Suikerrock mag terugkijken op een succesvolle editie, want er kwamen circa meer dan honderdduizend mensen afgezakt naar het centrum van Tienen. Bovendien waren zowel combi tickets als de tickets voor zaterdag compleet uitverkocht. En kon de organisatie ook op de beide andere dagen op heel wat bijval rekenen. Suikerrock handhaaft daardoor zijn positie als succesvol stadsfestival, dat aan democratische prijzen een affiche voorschotelt voor alle leeftijden, kleuren en smaken.
Een uiterst geslaagd weekend in Tienen. Tot volgend jaar!
Organisatie: Suikerrock, Tienen
Binic Folks Blues Festival 2018 - Rock-‘n-roll dood? Niet in Binic!
Binic Folks Blues Festival 2018
Côtes d’Armor (Festivalkaai)
Binic (Bretagne)
2018-07-27 t/m 2018-07-29
Ollie Nollet
Twee jaar geleden had ik nochtans gezworen er nooit nog terug te zullen komen. Het eens zo pittoreske festival was compleet uit zijn voegen gebarsten. Ik ergerde me rot aan het zo goed als onbestaande sanitair en die zwalpende massa die hectoliters eigen drank het terrein op zeulde kon ook al niet op mijn sympathie rekenen.
Maar de line-up was dit jaar dermate indrukwekkend dat ik het er toch nog eens op waagde, zij het slechts voor één dag. En er bleek toch een en ander veranderd. De site was dit keer afgesloten ( niet hermetisch maar het hielp toch) en alle rugzakken en tassen werden gecontroleerd. Er werd duidelijk ingezet op de veiligheid en af en toe zag je piepjonge, tot op de tanden gewapende, militairen door de straten marcheren wat er dan weer helemaal over was.
Pijnpunt blijft evenwel, ondanks enkele aanpassingen, de sanitaire voorzieningen. Maar dat bleek geen rem op de opkomst die voor deze tiende editie weer duizelingwekkend hoog was. Voor de grote namen moest je er nochtans niet zijn. Zo was de afsluiter vrijdagavond op het grootste van de drie podia Endless Boogie, een groep die ik vorig jaar nog zag in café De Zwerver. Met zijn vijftig tot zestigduizend bezoekers verspreid over de drie dagen blijft Binic Folks Blues Festival een onverklaarbaar fenomeen.
Verslag van één dag
Het festival opende meteen met de, wat mij betreft, interessantste naam op de affiche : Mr. Airplane Man! Genoemd naar een Howlin’ Wolf song en met een duwtje in de rug van Mark Sandman (Morphine) en Jeffrey Evans (68’ Comeback) maakte dit duo uit Boston net na de eeuwwisseling enkele mooie platen op het legendarische Sympathy For The Record Industry label. Het sprookje duurde echter niet lang. In 2005 was het voorbij en nadat Margaret Garrett (zang/gitaar) een blauwe maandag bij Jack Oblivian’s Tennessee Tearjerkers speelde en Tara McManus (drums + orgel) een plaat opnam met de Turpentine Brothers kozen beiden er blijkbaar voor om moeder te worden en werd er verder niets meer van hen vernomen. Tot in 2014 ‘The lost tapes’, een verloren plaat die op de schappen van Fat Possum was blijven liggen, dan toch nog het levenslicht zag. Een jaar later begon het duo opnieuw te touren waarbij ze onder andere de Vera in Groningen aandeden. Dit jaar verscheen er zelfs een gloednieuwe plaat, het overigens uitstekende ‘Jacaranda blue’, op het Franse Beast Records, een label met een zwak voor schijnbaar uitgerangeerde artiesten. Denk maar aan Jerry en Pauline Teel (Chicken Snake) of Patrick Bourbonnais (Gravel Route). Van die laatste band verschijnt trouwens binnenkort een nieuwe plaat, ‘Mr. Gravel Men’, waarvoor ze samenwerkten met... Mr. Airplane Man. Hooggespannen verwachtingen dus maar ik werd niet teleurgesteld. De twee begonnen vrij indrukwekkend met “Red light” uit 2001. Direct daarna kreeg ik het even moeilijk met een drietal ingetogen songs. Mooi, daar niet van, maar ik miste wat power. Ze wilden het, ondanks het grote podium wat intiem houden (met enkele foto’s van hun helden tegen de gitaarversterker geposteerd) maar dit klonk net iets té laid-back. Na dit dipje herpakten ze zich en konden de wankele drums van Tara en de niet altijd even toonvaste stem van Margaret zich wel perfect integreren in die toch wel unieke sound van Mr. Airplane Man die soms aardig dicht in de buurt van Junior Kimbrough kwam. Die gruizige, repetitief klinkende gitaar had een hypnotiserend effect waarbij het verdomd heerlijk wegsmelten was. Naast eigen parels als “C’mon Dj” of “Blue as I can be” brachten ze ook enkele geïnspireerde covers: “Asked for water”van Howlin’ Wolf en “Black cat bone” van de ten onrechte vergeten bluesmadam uit Memphis, Jessie Mae Hemphill. Zelfs het eenvoudige en treurige “I don’t know why?” bleek hier veel meer in zich te hebben dan ik ooit had durven vermoeden. Het nieuwe “I’m in love” leek met zijn in reverb gedrenkte gilletjes dan weer een eerbetoon aan de betreurde Alan Vega. Alles leek plots van een onaardse schoonheid tot een hevige plensbui me plots uit mijn bedwelming deed ontwaken en waardoor Mr. Airplane Man het ook, wat vroeger dan voorzien, voor bekeken hield. Dju!
Op de Scène de la Cloche zag ik vervolgens The Floors, een harig trio uit het Australische Perth waarvan de drummer (Ash Doodkorte) net uit zijn grot in het Afghaans gebergte leek te zijn ontsnapt maar toch mooi een t-shirt van Future Of The Left droeg. Schipperend tussen hardrock en bluesrock hadden ze het bastaardkindje van The Gun Club en Motörhead kunnen zijn. Zwaar, vuil, wild en met net voldoende rock-‘n-roll in de aderen om een tevreden grijns op mijn smoel te laten verschijnen.
Met CATL (Toronto) zag ik de derde band op rij die net een plaat (‘Bide my time until I die’) uithad op Beast Records, hofleverancier van groepen op Binic. Uitgeklede ‘rock-‘n-roll dance songs’ met af en toe een neut blues gebracht door een hyperkinetische gitarist (Jamie Fleming) en de ravissante Sarah Kirkpatrick op staande drums. Eén brok energie waarbij één cover te noteren viel: “Thunderbird esq” van The Gories. Wat niet toevallig geweest zal zijn want Dan Kroha speelt af en toe mondharmonica op hun platen. Tussen de credits op die platen vinden we trouwens nog meer mooi volk. Zo wisten ze voor hun laatste Jim Diamond te strikken om de eindmix vast te leggen.
Ik had ze niet aangestipt maar omdat er op dat moment niets anders te beleven viel toch maar eens naar Les Lullies gaan kijken. Voor wie het Nederlands machtig is, een tot de verbeelding sprekende naam maar dat zullen de vier uit het Franse Montpellier wellicht niet weten. De groep bestaat amper twee jaar en heeft slechts twee singles op het actief, waarvan de laatste, “Don’t look twice”, op Slovenly Recordings. Desondanks zag ik een erg volwassen band aan het werk. Kick-ass punk met veel glamrock invloeden, het had zeker wat.
Tijd voor het wat grotere werk dan op de Scene Banche met Mark Porkchop Holder uit Chattanooga, Tennessee. Porkchop stond in 2003 mee aan de wieg van de Black Diamond Heavies maar hield het daar al vlug voor bekeken om solo zijn weg te zoeken. Een succes werd het niet want de man sukkelde van de ene depressie in een andere verslaving. Toch zag ik hem in die schimmige periode (in 2011) aan het werk in datzelfde Binic. Er volgde zelfs een plaat, ‘Fry Pharmacy”, maar die is zo obscuur dat hij niet eens vermeld wordt op Discogs. Vorig jaar maakte hij dan plots met groep twee lp’s, ‘Let it slide’ en ‘Death and the blues’. En dan nu op het podium in Binic, dit mocht ik niet missen. MPH (zo heet hij zijn groep) bleek niet meteen uit posterboys te bestaan. Porkchop mag dan al kogelrond zijn, vergeleken bij zijn bassist, Travis ‘T-Bone’ Kilgore, leek hij wel een anorexia-patiënt. Derde man was Doug Bales (Uncle Lightnin’), die, vrij naar Woody Guthrie, “This machine kills fascists” op zijn basdrum had geschreven. Kilgore had op zijn beurt dan weer een tape met de woorden “Fuck Trump” op zijn arm. Nogal gratuit ben ik dan geneigd te denken maar bij deze mannen voelde het spontaan en gemeend aan. Porkchop is een meester op de slidegitaar, een ware lust voor het oor, en samen met Kilgore en Bates vormde hij een erg strak klinkende groep.
Blues zoals ik ze het liefst lust: rauw en met de nodige dosis rock-‘n-roll terwijl de technische finesse toch niet ontbrak. Een set vol hoogtepunten waarin ik toch weer mateloos kon genieten van een Junior Kimbrough-cover: “Sad days and lonely nights”. Achteraf kon ik me alleen maar afvragen waarom het zolang geduurd heeft om met een groep als deze naar buiten te komen.
Digger & The Pussycats uit Melbourne zag ik enkele keren aan het werk in de Pit’s en dat waren telkens memorabele avondjes. Ook het daaropvolgende Kamikaze Trio vond ik best de moeite maar de herinneringen blijken na al die jaren toch wat vervaagd. Het is trouwens al negen jaar geleden dat Digger & The Pussycats nog een volwaardige plaat maakten. Maar nu werd ‘Watch yr back’ uit 2005 heruitgebracht (door Beast Records of wat dacht je) en dat diende gevierd te worden. Wat ook effectief gebeurde want een feestje werd het daar op de Scene Banche. Gitarist Sam Agostino leek nog steeds een springveer waar de tijd geen vat op krijgt. De conditie van staande drummer Andy Moore leek net iets minder maar dat kon niet verhinderen dat we een set stomende, pretentieloze punk voorgeschoteld kregen. Wat klonken die nummers toch bekend en even fris als destijds in de oren. “100 degrees”, “Coming to get you”, “Save yourself”,... Het bleken songs voor de eeuwigheid.
We hadden al zoveel moois gehad en na de splinterbom geheten Digger & The Pussycats vroeg ik me af hoe het volk zou reageren op de trage, uitgesponnen nummers van Endless Boogie. Maar wat dacht je? Het publiek was gekomen om te pogoën en te crowdsurfen en dat gebeurde dan ook, zoals steeds hier, in alle uitbundigheid.
De vier uit Brooklyn, New York zullen zich wel even de ogen hebben uitgewreven. Na wat technische problemen (tot tweemaal toe zorgde een basversterker voor een stroompanne) opende de band met het heerlijke “Back in ‘74”. De grommende zang van Paul ‘Top Dollar’ Major, de roesverwekkende gitaarescapades van diezelfde Top Dollar en Jesper ‘The Governor’ Eklow, stevig gedekt door bassist Marc Razo en drummer Harry Drudz... We leken op weg naar een grandioze apotheose van een sensationele festivaldag maar dat werd het nipt niet.
Het tweede nummer werd eindeloos uitgesponnen waarbij de heren het eerste deel van hun groepsnaam alle eer aan deden. De gitaren meanderden weliswaar sprankelend door elkaar maar telkens de eindmeet leek bereikt begon er, aangemoedigd door een uitzinnig publiek, een nieuwe ronde. Na zo’n twintig jaar ervaring weten deze mannen perfect hoe ze moeten jammen maar dit duurde me toch iets te lang. Tijdens de resterende nummers hielden ze het toch wat strakker maar de magie van hun set vorig jaar in De Zwerver was er dit keer niet bij, ook al omdat klasbakken als “Vibe killer” ontbraken. Voor hun tweede optreden op zaterdag beloofden ze totaal iets anders te zullen spelen maar daar was ik helaas niet bij.
Toch kon ik het niet laten om op zaterdag, een dure belofte negerend, nog eens terug te gaan om een tweede keer van Mr. Airplane Man te proeven, dit keer op de wat kleiner Scene Pommelec. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. De twee dames hadden hun setlist totaal door elkaar gegooid en zo werden de zachtere nummers perfect verdeeld tussen het stevigere werk. Van een dipje was hier geen sprake meer, integendeel, deze Mr. Airplane Man steeg boven zichzelf uit. Soms vragen mensen me waarom ik in godsnaam een groep twee dagen na elkaar ga zien. Na dit optreden zou ik er zelfs niet mogen aan denken dat ik het niet deed. Moeilijk uit te leggen wat er precies gebeurde maar diezelfde songs klonken allemaal net iets bezielder terwijl er een niet te bevatten magie in de lucht hing. Het zorgde voor een zinderende sfeer waarbij er zowaar twee crowdsurfende rolstoelgebruikers opdoken. Optreden van het jaar, tot nu toe.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Muzikale dinsdagen Ieper 2018 - De Laatste Showband - Entertainment van hoog niveau
Muzikale dinsdagen Ieper 2018
Plein Lakenhallen
Ieper
2018-07-24
Wim Guillemyn
Overal te lande kan je tegenwoordig elke week op een stad- of dorpsplein gratis optredens bijwonen gedurende de zomermaanden. Een goede zaak vinden wij als muziekliefhebber. Ook in Ieper wordt dit gedaan en dat op het plein achter de Lakenhallen en de kerk. Een mooie locatie.
Deze week drie bands in de aanbieding.
De Kortrijkse band Ho Bear mocht de avond openen en het volk lokken. Deze jonge indie/poprock band bracht nummers met een zekere tristesse, wat rockfeeling en goede vocals. Onbekend maar zeker aangenaam om mee kennis te maken. Ze hebben een EP-tje uit ‘Patterns’.
Daarna was het aan de Gentse band Derek And The Dirt. Niet onbekend vanwege songs als “Sally Mitchum”, “Rosie” en natuurlijk “O By The Way” (geproduceerd door wijlen Thé Lau) maar nog het meest vanwege hun uitstekende live-reputatie. Na een lange break zijn ze sinds 2017 terug alive and kicking. En nu ook met een nieuw album ‘All Today’s Words’. Het optreden was pure rock and roll maar ook aangenaam en ontwapenend. Daar zorgde Derek met zijn bindteksten wel voor. Met een hommage aan de overleden producers Thé Lau en Despiegelaere. De set bestond uit hun gekende songs van vroeger en enkele nieuwe tracks die niet misstonden tussen de rest. De teksten uit hun nieuw album zijn meegegaan met de tijdsgeest. Luister maar eens naar bv “Stop The News” of “Yes I Can”…
Top of The Bill was De Laatste Showband met als voornaamste (en langst meespelende leden) Patrick Riguelle en Jan Hautekiet. Ze brengen covers maar niet de voor de hand liggende covers. Laten we zeggen dat ze voor het betere werk gaan. Als dat uberhaubt al bestaat. Met songs van Costello, Beatles, Bob Dylan etc… Sofie Spaak (The Voice) mocht een drietal songs komen meezingen en deed dit goed. Ook Stef Kamiel Carlens mocht drie nummers (allen van Bob Dylan) komen brengen. Hij was in vorm. De band speelde onberispelijk. Een heel fijne muzikale avond in Ieper was dat.
Rock Herk 2018 – Alternatief Rock Festival – Overzicht van het tweedaags festival
Rock Herk 2018
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
2018-07-20 + 2018-07-21
Erik Vandamme
dag 1 – vrijdag 20 juli 2018 - Van ontroering tot afbreken van geluidsmuren
Net zoals je Antwerp Metal Fest, het intieme alternatief kan noemen voor zoals Graspop Metal Meeting, zo zou je een festival als Rock Herk het alternatief kunnen noemen van Pukkelpop.
Met vier podia biedt ook Rock Herk een ruim aanbod van uiteenlopende stijlen en genres aan. Zo staan er op de mainstage doorsnee alternatieve rock tot pop bands, die zelfs heel vaak al zijn doorgebroken tot de hogere regionen. In Club komen de fans van hardcore, punk, metal en aanverwante donkere muziekstijlen aan hun trekken. Tenslotte is er nog een gezellig danspodia, onder de naam Dansbaar, waar DJ's de mensen massa doet dansen tot de vroege uurtjes. Als klap op de vuurpijl zijn er ook enkele gesmaakte optredens gepland midden in de straat tussen de podia Mainstage en Club, onder de noemer 'Street'.
In tegenstelling tot Pukkelpop bevinden al die podia zich op een boogscheut van elkaar. Hoef je dus geen lange afstanden af te leggen. En blijft die intieme en kleinschalige atmosfeer stevig overeind staan. Bovendien kun je elk van de bands - op een paar uitzonderingen, dat elkaar overlapt - zonder problemen allemaal aan het werk zien. Ook dit is een luxe op zich. Op dat één was het vooral uitzien naar Mark Lanegan, Raketkanon, Sick of it All, Triggerfinger en enkele fijne ontdekkingen.
Statue (***1/2)
Files, wegenwerken en toch even de weg kwijt zijn. Het zorgt ervoor dat we net te laat zijn om Steel Justice aan het werk te zien in Club. Statue mag de eerste festivaldag openen op de mainstage. De band ontstond in 2010 en stelt op rock Herk zijn derde album voor. In het programma boekje wordt Statue omschreven als: ''Noise met knipoog naar Battles, Television en Sonic Youth''. Dat maakt uiteraard ook ons enorm benieuwd. De band maakt er weinig woorden aan vuil, doet niet echt aan bindteksten, maar laat de op vlammende gitaren gedreven noise rock muziek voor zich spreken. Zonder meer bestaat Statue dan ook uit klasse muzikanten, die binnen dit instrument gitaar dan ook meerdere grenzen verleggen en een eerste geluidsmuur optrekken waar geen doorkomen mogelijk is. Meerdere keren bezorgt Statue de gitaarliefhebber in ons meerdere kippenvelmomenten.
Besluit: De Tovenaars met gitaar riffs, mogen dan een eerder monotone set afleveren, net door deze aanpak brengt Statue je in vervoering en laat een diepe indruk achter. Liefhebbers van Sonic Youth tot Battles kunnen we deze klasse band alleen maar aanraden eens uit te checken. Is onze conclusie na dit wervelend concert. Waar verschroeiende gitaar riffs je van begin tot einde compleet murw slaan.
Toxic Shock (*****)
Toxic Shock brengt crossover/thrashmetal waar toch ook hardcore elementen in blijken te zitten. Puur muzikaal zou je kunnen stellen: dat is al voorgedaan. Maar het is vooral de manier waarop ze hun songs brengen dat ons enorm kon bekoren." Dat schreven we al meerdere keren toen we Toxic Shock in het verleden menig festivalweide of zaal zagen en hoorden plat spelen. De band kwam een half uur te laat, waardoor we The Prospects hebben moeten missen. Dat lieten we echter niet aan ons hart komen. Toxic Shock legt vanaf de eerste noot niet alleen de lat heel hoog, ze gaan er dus prompt stevig tegenaan. Door deze stevige en razendsnelle aanpak schudt Toxic Schock de fans brutaal wakker, en blijft doorgaan tot geen spaander geheel blijft van de tent.
Echter, het meest opvallend. Ondertussen is Toxic Shock dus duidelijk geëvolueerd en volwassen geworden, in zoverre dat ze eigenlijk totaal niet meer moeten onderdoen voor enig groten naam binnen trash/crossover of metal/hardcore middens. Bovendien begint Toxic Shock eindelijk ook in het buitenland de erkenning te krijgen die ze al lang verdienen.
Kortom. Op Rock Herk zagen we een goed geoliede machine, die een probleem waardoor ze later moesten beginnen niet alleen heel professioneel aanpakt. Maar ondanks die hoge dosis ervaring in het vak, nog steeds met beide voeten op de grond staat. En een spontaniteit uitstraalt waardoor dat dak er uiteindelijk compleet af gaat, na een korte en bondige set.
Mantis (******)
Het eerste Street concert van deze editie werd afgeleverd door Mantis. Deze band brengt instrumentale postrock refererende naar Russian Circles tot At the Drive In. De band timmert sinds 2014 aan de weg, en zet de straat aan tot dansen. Echter heeft Mantis wat tijd nodig om de lont aan het vuur te steken. Na een eerder trage start, wordt toegewerkt naar een ultieme climax. Hoe strakker en sneller de muzikanten tekeer gaan, hoe wilder het publiek reageert. De gevolgen laten niet op zich wachten. We kregen zelfs een moshpit en crowdsurfer voorgeschoteld, iets wat we toch niet veel meemaken bij postrock optredens. Mantis voelt aan dat ze, na die toch wat moeizame start, het publiek eindelijk uit zijn hand doet eten. En legt de lat naar het einde toe zelfs zodanig hoog dat die bom eindelijk compleet ontploft en niemand meer stil staat op de straat.
Opwerkende naar een ultieme climax, krijgen we een verschroeiende finale voorgeschoteld waardoor je niet alleen menig krop in de keel krijgt, maar dat dak er uiteindelijk compleet afgaat. Op het einde van de set krijgt Mantis bovendien medewerking van Jan Viggria, gitarist van o.a. Statue en The Guru Guru en ook producer van het debuutalbum van Mantis,"Magnolia''. Daarbij werden alle registers nog maar eens compleet open gegooid in en meer dan overdonderende tot oorverdovende climax. Zonder meer is Mantis een band dat binnen dat post rock gebeuren op deze vlammende wijze wel eens potten zou kunnen breken. Op ons, en de aanwezige liefhebbers van het genre, liet Mantis alvast een ijzersterke indruk achter. Missie geslaagd!
Portland (*****)
We schreven het al, Rock Herk is niet alleen gevestigde waarden binnen het alternatieve rock gebeuren aan het werk zien. Maar ook ontdekkingen doen. Hoewel Portland ondertussen zijn kunnen al ruimschoots heeft bewezen. Niet alleen stond de band in HUMO's rock rally 2016 in de finale. Dit jaar waren ze één van de winnaars van de Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Het gaat snel voor Portland, die pas in 2014 is ontstaan. De rode draad in de muziek van Portland is dromerige Elektronische muziek , intensieve indie rock, combineren met een meerstemmige samenzang. Net dat laatste zorgt ervoor dat we vanaf begin tot einde in diepe ontroering worden gebracht. Hoewel die instrumentale omkadering even belangrijk is om ervoor te zorgen dat je die droom wereld terecht komt. Het is die kruisbestuiving tussen de stem van Jente Prionet en Sarah Pepels dat ons in opperste ontroering doet wegzweven naar andere oorden.
Portland brengt rust en stilte in ons hart, door middel van dromerig indie en elektronische pracht. Waarbij dus die enorm bijzondere samensmelting tussen al twee even indrukwekkende stemmen ons uiteindelijk wegvoeren naar een heel andere wereld. Heel even voelt het aan alsof geen honderden mensen rondom mij staan, maar ik ver verwijderd van de realiteit in een soort sprookjes wereld ben terecht gekomen. Een gevoel dat op deze avond enkel Mark Lanegan me kon geven, maar dat is iets voor later …
Ruiner (***1/2)
Tijd voor een potje typisch Amerikaanse hardcore. Ruiner ontstond in 2004 en hield er in 2010 mee op. De band is echter sinds 2016 weer stevig aan het uitpakken. Ruiner brengt gedoodverfde Hardcore zoals we wel meerdere tegenkomen. Vernieuwend is het allemaal niet - kan dat nog feitelijk. De heel spraakzame frontman zet de aanwezigen voortdurend aan tot mee bewegen, en uit de bol gaan. Door zijn charismatische uitstraling, en dat hij zijn publiek letterlijk voortdurend aanspreekt slaagt hij er dan ook zonder enige moeite in zijn opzet.
Ruiner doet vooral gewoon waar ze heel goed in zijn. Een potje lekker old school hardcore brengen, zonder daar meer of minder aan toe te voegen. Bovendien, het voordeel aan het podium in Club is dat er geen dranghekkens zijn voor het podium, waardoor fans gewoon dat podium kunnen betreden en lekker stagediven. Ook dat kom je toch nog weinig tegen. En ook dat zorgt ervoor dat de 'old school hardcore sfeer' naar een absoluut hoogtepunt opstijgt, en een wervelend feest ontstaat dat ons doet denken aan menig HC shows ergens in de wilde jaren '90.
Faces On TV (****)
Faces On TV is de band rond Jasper Maekelberg. Deze getalenteerde frontman werkte als producer/engineer/mixer voor o.a. Gabriel Rios, Mintzkov, Douglas Firs, Nordmann, Soldier’s Heart, Bazart Warhola maar is bovenal een begenadigde zanger en liedjesschrijver. Jef Neve lanceerde Faces On TV via 'de Nieuwe Lichting' 2014. Waardoor de band hun carrière in een stroomversnelling terecht kwam. In alternatieve kringen is Faces On TV geen onbekende meer. Echter, die grote doorbraak naar een heel ruim publiek? Het blijft voorlopig toch een beetje uit. Niet dat de band of het publiek dit aan hun hart laten komen.
Faces On TV bestaat uit één voor één klasse muzikanten, die zich profileren als ware tovenaars met klanken. Bovendien is er die charismatische frontman, die bovendien over een glasheldere stem beschikt, waardoor je als aanhoorder prompt aan zijn lippen hangt. Allemaal ingrediënten waardoor die grote doorbraak er toch zou moeten komen. Deze eeuwige belofte binnen de Belgische muziek scene bewijst nog maar eens dat ze totaal niet moeten onderdoen voor de zogenaamde grote namen binnen diezelfde scene. Integendeel zelfs!
La Jungle (*****)
Het duo La Jungle doet door een onwaarschijnlijke mix van rock-‘n-roll, techno, krautrock en psychedelica een wervelend dansfeest ontstaan op 'Street' podium, zoals we toch zelden meemaken. Nu heeft het duo uit al meerdere keren bewezen in staat te zijn complete zalen plat te spelen, door een verschroeiende aanpak die geen spaander geheel laat van die zaal. Vanaf de eerste noot liet La Jungle er ook nu weer geen gras over groeien, en drijft het tempo zodanig hoog op dat niemand meer stil staat voor dat podium. Prompt ontstaat dan ook een aardverschuiving, die de gehele straat op zijn grondvesten doet daveren. Bovendien, net door zo toch een eerder vreemde mix van muziekstijlen aan te bieden worden zowel de rock, techno als krautrock liefhebber op zijn wenken bedient.
La Jungle voelt trouwens aan dat ze het publiek volledig mee krijgen, en legt de lat dan nog wat hoger, en gaan prompt zelfs wilder tekeer dan ooit. Waardoor plots zelfs de versterkers vooraan het podium bijna op de grond terecht komen. Dit door de eveneens waanzinnig geworden dansende massa die uiteindelijk gewoon naast de muzikanten heeft plaats genomen, want ook dat is de charme van zo een Street podium.
Kortom, een indrukwekkende dans en rock feest schotelt het duo ons voor, zo eentje dat we zelden tegen komen. Indrukwekkend is zelfs een understatement.
Brutality Will Prevail (****)
" Deze heren hebben hun naam niet gestolen. Brutaal klinkt Brutality Will Prevail in elk geval. Hoogstaande HC brengen, die nog maar eens aanvoelt als mokerslagen recht in het gezicht is dan ook de rode draad in het geheel" Dat schreven we over het optreden van Brutality will Prevail op het festival Brakrock , Lokeren. Ook nu weer laat de band er totaal geen gras over groeien. Vanaf die eerste nooit grijpt de band, onder invloed van een bewegelijke frontman, de aanhoorder bij de strot en laat niet meer los tot niemand meer stil staat in de tent. De band heeft een beetje af te rekenen met het feit dat op de mainstage kleppers, en publiekstrekkers, als Mark Lanegan en Triggerfinger hun opwachting gaan maken. Waardoor het publiek wat is uitgedund in de tent. Maar de heren, en aanwezige fans, laten dit totaal niet aan hun hart komen.
Besluit: Brutality will prevail mag dan een zoveelste HC band zijn in een lange rij. Niets nieuw onder de zon zou je kunnen stellen. De band heeft zijn naam niet gestolen en deelt als vanouds mokerslagen uit, tot geen spaander geheel blijft van de tent. En iedereen murw is geslagen. Daar kan nooit iets mis mee zijn.
Mark Langan Band (******)
De muziek van Mark Lanegan gedijt nog best in het donker. Of in een intieme omgeving, waar enkel de spots die op hem en zijn band schijnen een lichtpunt zijn in donkere tijden. Waar dit bij menig voorganger is door snoeiharde uithalen, en zo je hart dooreen splijten. Drijft Mark Lanegan en zijn band je tot dezelfde een zelfde staat van waanzin op een geheel andere manier. Vrij intimistisch, maar ook heel bezwerend lijkt Mark Lanegan er steeds in te slagen zijn publiek letterlijk te hypnotiseren. Zijn stem en uitstraling doen je prompt in een diepe trance belanden, en laat een wereld zien die bol staat van tranen en duisternis. Slaan zonder te pijnigen, knijpen zonder te wurgen. Dat is hoe je de muziek van Lanegan nog het best kunt omschrijven. Net daardoor zorgt hij er telkens voor dat zelfs de meest kritische luisteraar uiteindelijk toch over de streep wordt getrokken.
Ook op Rock Herk zorgt Mark Lanegan ervoor dat ik in een overvolle tent me heel alleen voelde omgeven door intensieve walmen van deugddoende duisternis. Die sfeer werd zelfs nog versterkt door de inbreng van een bevallige zangeres die enkele nummers kwam mee zingen. Mark Lanegan doet daarbij niet aan bindteksten, en interactie naar het publiek toe is dan ook heel beperkt. De man laat de muziek voor zich spreken.
Besluit: De voorwaarde om dit te begrijpen, is je gewillig laten meevoeren naar Mark Lanegan zijn persoonlijke wereld. En dat is net wat wij ook hebben gedaan, met alle gevolgen van dien. We zweven naar een heel andere wereld; ik pinkte een traan weg. Ik kreeg een krop in de keel, en ik leek even van de aardbodem verdwenen, vertoevend in de donkere, weemoedige sprookjes wereld die Lanegan en zijn band mij aanbood.
Raketkanon (*****1/2)
Een optreden van Raketkanon is geen concert, het is een totaalbeleving waardoor je van het Hemelse Paradijs prompt in de pure Hel beland. De band heeft een reputatie van zo verschroeiend uit te halen, dat als je vooraan staat breuken, blauwe plekken en eventueel een bloedneus het gevolg kunnen zijn. Niet dat de heren opzettelijk mensen pijn doen. De chaos die ontstaat door de scherpe bollen energie die de band op je afschiet , voelen inderdaad als vuurpijlen uit een .. Raketkanon.
De heel bewegelijke bandleden stormen niet alleen naar alle kanten van het podium, alsof ze waanzinnig zijn geworden, de bandleden springen bovendien zelf in het publiek, waardoor een extra chaos van crodwsurfende tot stagedivers ontstaat. Lichaam botsten met elkaar, en ja daar zijn de blauwe plekken al. Maar niemand, zowel de band als de fans maalt daarom. Integendeel.
Besluit: Raketkanon laat naar goede gewoonte een vuurbal los vanaf de eerste noot, die ontploft in je gezicht als een mokerslag. En blijft op dat elan doorgaan, tot de volledige tent compleet plat is gewalst. Hoeven we te vragen of we na deze indrukwekkende performance verweesd achterbleven?
Triggerfinger (***)
Triggerfinger was wellicht één van de weinige bands op deze eerste festivaldag die de mainstage compleet vol liet lopen. Zo verwonderlijk is dat niet, want Triggerfinger heeft de reputatie als een pletwals tekeer te gaan, en door middel van een pure rock set complete zalen, tenten en festivalweides in vuur en vlam te zetten. Hoezeer potentiële opvolgers ook op de deur staan te kloppen, Triggerfinger blijft nog steeds stevig in het zadel zitten. Ook anno 2018 staat er nog geen sleet op de goed geoliede machine die daar op dat podium staat. We hebben de heren echter al energieker aan het werk gezien in het verleden, en kregen eerder een iets meer routineuze set voorgeschoteld dan we van de heren gewoon zijn. Althans, ik heb ze al beter en spontaner gezien in het verleden onze Belgische rock trots.
En toch, puur instrumentaal en vocaal is er ook nu weer geen speld tussen te krijgen. Die verschroeiend harde drum solo's als mokerslagen, gaan door merg en been. Menig gitaar riff klieft door je lijf als een botte bijl. Daarbovenop beschikt Ruben Block over een typische rock uitstraling, een stem die je murw slaat, en een charismatische uitstraling zoals je zelden tegen komt. Door het gemis van dat iets meer spontaniteit dan we van Triggerfinger gewoon zijn, bleven we ondanks alle positieve punten hierboven omschreven, helaas wel een beetje op onze honger zitten deze keer. Jammer.
Sick of It All (*****)
We sloten deze eerste festivaldag af met een wervelend HC/metal feest dat Sick Of It All ons naar goede gewoonte aanbood. Ondanks het succes, de jaren van dienst - Sick of it all draait ondertussen al meer dan dertig jaar mee in de scene - is dat succes hen gelukkig niet naar het hoofd gestegen. En dat laatste is nog de ultieme reden waarom we door een band als Sick of it all over de streep worden getrokken, telkens opnieuw. De band toont enorm veel respect voor zijn fans, en dat zorgt dan ook voor een sneeuwbaleffect. In grote mate is dat de verdienste van de praatgrage frontman die zijn publiek voortdurend aanport en tot bewegen aanzet. Uiteraard staan eveneens de songs en muziek, zowel oudere kleppers als nieuwe parels, van Sick of it all ook anno 2018 nog steeds als een huis.
Hoezeer Goe Vur in den otto (in Club), Magnus en T. Rauschmiere er de daken er later op de avond compleet lieten afgaan tot de vroege uurtjes. Voor ondertekende, die nog een rit van meer dan 100 km er had op zitten, was het wat die eerste festivaldag mooi geweest.
Sick of it All die een klein uur lang mokerslag na mokerslag uitdeelt, zorgt er dan ook voor dat we deze eerste festivaldag met een knaller van formaat kunnen afsluiten.
dag 2 – zaterdag 21 juli 2018 - Hey! Oh! Let's Go!
Het beloofde een bloedhete dag te worden op de tweede festivaldag van Rock Herk. Ook deze tweede dag was compleet uitverkocht. Op papier zag het er voor mij persoonlijk met o.a. Wiegedood, The Soft Moon, STUFF., Tjens Matic, King Hiss en Marky Ramone de meest interessante de dag van de tweedaagse uit. Het werd vooral een marathon met zeventien optredens, de ene wat meer overtuigend dan de andere. En helaas ook enkele overlappingen, waardoor verscheurende keuzes dienden te worden gemaakt. Het meest opvallende - dat merkten we ook al de eerste dag - ondanks de drukte bleef de gezelligheid stevig overeind staan. Iedereen had zin in een leuk dagje vertoeven tussen gelijkgestemde muziekliefhebbers, al dan niet door die bands en muziek uit te checken of gewoon, al dan niet met een frisse pint in de hand, lekker keuvelen en genieten van de bijzondere atmosfeer die er toch hangt boven dit uiterst intieme festival. Een overzicht
Sons of A Wanted Man (****)
We zakten al heel vroeg af naar het festival. De reden? Sons of A Wanted Man. Deze uiterst sympathieke band , ontstaan in 2014, bracht recent nog een debuut uit dat ook ons niet is ontgaan. Zowel het debuut Black Days Black Dust als recente Awaking laten een diepe indruk achter. We schreven over die laatste: '' Telkens opnieuw voelden we de adrenaline door ons adders stromen. Het lijkt wel alsof ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen. Waarna een stem uit het duister die aanvoelt als een mokerslag, recht in het gezicht. Je compleet murw slaat. "
En dat was dus meteen ook de reden om heel vroeg naar Rock Herk af te zakken. Nu, de band speelt een ijzersterke set, en doet die putten van de Hel alvast open gaan. Enig minpunt misschien? Ondanks die gewaarwording, krijgen we de indruk dat de duistere muziek van Sons Of A Wanted man nog het best floreert in een donkere club of omgeven door absolute duisternis. Maar dat is muggenziften.
Zeker als de verschroeiende riffs, knetterende drum salvo's en die stem uit het duister samen worden gevoegd tot één vuurbal die uw richting uitkomt. Alsof het nog niet heet genoeg is, zet Sons of A Wanted Man de tent al heel vroeg in vuur en vlam door deze ijzingwekkend perfecte aanpak. Waarbij de haren op onze armen recht komen van puur innerlijk genot, of was het nu angst?
Fornet (****)
We zetten onze marathon verder met Fornet op de mainstage. Volgens het programma boekje. ''Postpunk, gekruid met invloeden van krautrock''. Kijk dat is nu de ideale manier om ons - als postpunk liefhebber die houdt van vernieuwende wendingen. Deze jonge band eens uit te checken. Nu, de band gaat lekker tegendraads tewerk, en kleurt heel bewust buiten de lijntjes. Waardoor je van de ene verrassing in de andere terecht komt. Catchy klinkt de muziek van Fornet eveneens. Waardoor stil staan onmogelijk is, de aanstekelijke sound werkt gewoon op de dansspieren.
Zo vroeg in de namiddag staat de tent trouwens al redelijk goed gevuld. Enig klein minpuntje is de wat weinig interactie naar het publiek toe. Maar hoe zou je zelf zijn als je als piepjonge band de kans krijgt op het podium te staan van een toch vrij groot Alternatief Festival.
Besluit: Wat we zagen en hoorden, was vooral een band met enorm veel potentieel. Bovendien waren we diep onder de indruk van de zin van experimenteren met geluiden en muziekstijlen. Waardoor Fornet een ruim publiek aan Krautrock tot postpunk liefhebbers over de streep trekt. We spreken af binnen twee jaar? Of zo. Om de daarbij ingenomen stelling. ''we voorspellen deze band een gouden toekomst binnen die typische muziekstijlen''.
Lotus (***1/2)
Club stage was op de tweede festivaldag duidelijk het uitgelezen podia voor mensen op zoek naar 'ultieme duisternis'. Dat bewees Sons of A Wanted Man eerder al. Ook Lotus laat geen zonlicht toe in de tent. Hoewel de band eerder floreert in Hardcore en Punk middens, kregen we vooral door de immense screams prompt weer koude rillingen over de rug te verwerken. Lotus is eveneens zo een vrij jonge talentvolle band die nog veel boterhammen met spek en eieren moeten eten om echt compleet te overtuigen. Onlogisch is dat niet.
Maar Lotus beschikt eveneens over muzikanten die vlijmscherp en oorverdovend uithalen, zodat weer een mokerslag in je gezicht terecht komt. Met als voornaamste kers op de taart dus die verschroeiende vocalen die recht doorheen ons hart boren, en geen spaander van onze hersenpan geheel laten.
Besluit: Vroeg op de namiddag slaagt Lotus erin zijn stempel te drukken, en ons totaal verweesd achter te laten. Niet voor het eerst, en ook niet voor het laatst op deze bijzonder sterke festivaldag. Zo zou later blijken. Bandje om in het oog te houden naar de toekomst toe. Deel zoveel.
SONS (****)
Terug over naar de mainstage. Een band dat aan ons niets meer hoeft te bewijzen is SONS. De beide keren dat we deze snel groeiende band aan het werk zagen, sloeg SONS ons met verstomming. Zonder verpinken, en ook zonder opkijken, raast de band de gehele set over de hoofden heen. De eerder vernoemde bolletjes energie worden op de aanhoorder afgeschoten, tot geen spaander geheel blijft en iedereen murw is geslagen." Schreven we over hun recente passage in KAVKA , Antwerpen.
Nu die bolletjes energie had SONS, spelende voor een al even enthousiast publiek als de band op het podium zelf, op Rock Herk dus ook mee. Die bolletjes spatten als luchtbellen in ons gezicht, en lieten ons met een brede glimlach achter.
Besluit: SONS laat voor de derde keer dat we ze op korte tijd aan het werk zien, weer een diepe indruk achter. Waardoor we die stelling dat een gouden toekomst heel dichtbij is, niet uit de lucht is gegrepen. Integendeel. We zien een band die op korte tijd is gegroeid, en nog aan het groeien is. Waar dat gaat eindigen? Aan de absolute top van het Alternatieve rock gebeuren in ons land en ver daarbuiten. Zeker weten!
Six Hands (***1/2)
Ondertussen was Six Hands zich aan het opmaken om het Street Podium in vuur en vlam te zetten. Het drietal stelt zijn debuut ‘JXTA’ voor. De heren brengen Mathrock die naar alle kanten uitspat, en waarbij de geluidsmuur weer eens wordt gesloopt. Het extra leuke aan de muziek van Six Hands is die rustpunten - in zoverre je die zo kunt noemen - in de vorm van bedwelmende spoken en ambient elementen. Waardoor je even op adem kunt komen, om vlug de volgende snoeiharde mokerslag in het gezicht te ontvangen.
Six Hands brengt dus vooral een gevarieerde set, waarbij verschillende muziekstijlen door elkaar worden geschud zodat er een chaos ontstaat in je hoofd. Eerder wordt je van verdovende inwerking telkens tegen die geluidsmuur gestampt tot je compleet de kluts kwijt bent. Een lekkere gewaarwording, die we graag meer op onze boterham willen zien voorgeschoteld krijgen. Het wordt vervelend, maar ook Six Hands lijkt ons op deze basis een band om in het oog te houden naar de toekomst toe.
Public Psyche (****)
Uit de as van Rape Blossoms, een band die grenzen verlegd heeft binnen de nieuwe lichting new wave/postpunk, ontstond Public Psyche. Ook onder die nieuwe naam blijft Public begane wegen verder bewandelen. Uiteraard grasduint Public Psyche niet alleen uit het potje new wave postpunk. De opvallende lo-fi invloeden zijn een meerwaarde binnen het geheel.
Public Psyche brengt ook geen gemakkelijk in het gehoor liggende muziekjes naar voor, en dat vraagt toch een inspanning van het publiek. Gelukkig beschikt de band, naast top muzikanten, over een heel bewegelijke en charismatische frontman die in de Club zijn publiek letterlijk gaat opzoeken. Daardoor is het hek heel snel van de dam, en gaat die tent nog maar eens in vlammen op.
Besluit: Net zoals Rape Blossoms is Public Psyche een band die niet zomaar lukraak typische postpunk uit die jaren '80 brengt, maar durft buiten de lijnen daarvan te kleuren. En daarbij zijn eigen grenzen aftast en verlegt.
Mood (*****) - Blackwave (****)
Gelukkig gebeurt het zelden op Rock Herk dat bands op dezelfde moment spelen. Behalve een beetje overlappen tussen mainstage en Club. Echter waren we genoodzaakt keuzes te maken, maar besloten dat dus niet te doen. Mood speelde dus op Street podium, net op hetzelfde moment als Blackwave.
Mood is een Italiaanse band dat, volgens we vernamen, hun eerste Buitenlandse show bracht. Mood brengt een combinatie tussen mathrock en noise. Als dat maar goed komt dachten we. Wat we voorgeschoteld kregen sloeg ons met verstomming. Zonder oponthoud bonkt dit duo, door middel van straatgevecht tussen drum en gitaar, op het publiek in. Oorverdovende drum salvo's vliegen ons om de oren. Terwijl al even rauwe en verschroeiende gitaar riffs je lijf doorklieven als een botte bijl. Niet eenmaal, maar een volledig half uur worden we dooreen geschud, platgewalst, onze hersenpan ingeslagen en als klap op de vuurpijl moeten de trommelvliezen er ook aan geloven. Om maar te zeggen, Mood laat, als een Italiaanse furie, een wervelstorm ontstaan waardoor de straatstenen op hun grondvesten staan te daveren. Best indrukwekkend enn onaards aanvoelend.
We schreven in onze notities: ''het contrast kan bijna niet groter zijn''. Blackwave brengt een typisch potje R&B met vette knipogen naar Jazz. Net dit maakt deze band een act, het ontdekken waard. Hip Hop hebben we nog niet gezien op Rock Herk, de heren zijn in het wit gekleed en laten een rock minnend publiek gemakkelijk uit hun hand eten. Daarbovenop worden we ook verrast door een Jazz jamsessie waar blaasinstrumenten ons naar totaal andere oorden doorverwijzen. Net dat voortdurend schipperen tussen muziekstijlen, zorgt voor een vrij unieke totaalbeleving, die ons zeker kon bekoren.
Dat sterretje minder is eerder omdat die mokerslagen van Mood ons toch iets meer van de kaart konden brengen, dan het geschift potje R&B met Jazz invloeden.
King Hiss (*****)
Nee, er werd ons geen moment rust gegund. Op Club stage mocht King Hiss weer eens knallen, zoals we dat ook al gewoon zijn van deze band ondertussen. We citeren nog maar eens uit het programmaboekje. '' Al sinds 2011 maken Joost Noyelle, Jan Coudron, Dominiek Hoet en Jason Bernard passionele, melodieuze metal''. Ons moest de band niet meer overtuigen. Het publiek op Rock Herk ging uiteindelijk ook compleet uit de bol op die aanstekelijke tot snoeihard metal - met knipogen naar stoner. Dat is niet alleen de verdienste van die telkens op hoogstaand niveau spelende muzikanten, tovenaars met klanken zijn het.
Jan Coudron is geen gewone frontman. En dat is positief bedoeld. Op het podium blijkt hij zijn demonen te bestrijden, en lijkt het alsof hij elk moment waanzinnig geworden zijn publiek zal verscheuren. De man beschikt niet enkel over een stem als een klok. Hij straalt een uitzonderlijk soort charisma uit, zoekt zijn publiek letterlijk op en drijft ook de aanhoorder uiteindelijk tot pure waanzin. Dit dus gerugsteund door de al even verschroeiend hard spelende muzikanten, die ook nu weer hun eigen grenzen verleggen.
Besluit: King Hiss, kwam, zag en overwon weer vele harten. Het onze hadden ze al veel keren veroverd. Maar ook nu weer wist de band ons compleet te overtuigen van hun uitzonderlijk talent en kunnen.
It It Anita (*****) - STUFF. (*****)
Wederom diende er een verscheurende keuze te worden gemaakt. Deze keer zelfs nog moeilijker dan bij de voorgangers. It It Anita en STUFF. zijn namelijk twee bands die elk op hun eigen wijze grenzen hebben verlegd, en dat nog steeds blijven doen. Hoewel het totaal andere muziekstijlen zijn dat de respectievelijke band brengt.
"Voortdurend flirtend tussen Hemel, Hel en Vagevuur. Daar vinden we It It Anita doorheen deze wederom indrukwekkende set op Les Nuits Botanique." schreven we over de passage van It It Anita op Nuits Botanique in mei dit jaar. Het is dus niet de eerste maal dat de Waalse band ons tot moes slaat. Ook tijdens dat Street concert worden alle registers compleet open getrokken. Ook nu weer flirt It It Anita met het gevoel dat ons wegvoert naar een oord tussen Hemel en Hel. Gaan de poorten van de Hel open dan vervoeren die eerder verdovende rustpunten ons eerder naar een Hemels Paradijs. Een gewaarwording die zijn inwerking heeft op de emoties van de mens. Enerzijds je geest tot rust brengen, om daarna een tsunami te doen ontstaan die geen spaander geheel laat van je lichaam en geest.
Als er één gelijkenis is tussen It It Anita is dat ook STUFF. is het wellicht dat beide bands een soort chaos doet ontstaan in je hoofd. Al is dat bij STUFF. eerder door experimenteren met Jazz klanken. Improviseren en experimenteren tot het oneindige is dan ook het sleutelwoord tijdens een optreden van STUFF. Het is de reden waarom wij steeds opnieuw in ontroering worden gebracht en met verstomming geslagen en uiteindelijk totaal verweest in een hoek van de tent achterblijven. Met een krop in de keel, een traan wegpinkend. Maar door het opzwepende klankenbord ook meermaals een dansje plaatsen.
Wiegedood (******)
Diep onder de indruk verlieten we de tent en het Street podium. Op naar een rustmoment? Nee, dat niet. Want Wiegedood zorgt zowaar voor één van de meest intensieve totaalbelevingen van deze tweede festivaldag. De leden van Wiegedood hebben hun sporen verdiend bij bands als AmenRa en Oathbreaker. En dat is ook te merken. Lieten vorig bands al een stukje van de poort van de Hel open gaan, dan werden bij Wiegedood alle intensieve registers compleet open getrokken. En voelden we de vuurtongen van de hel doorheen de volledige snoeiharde set onze voetzolen likken.
Wiegedood bleef maar doorgaan met demonische mokerslagen uitdelen, waardoor we wegzakten in een diepe donkere trance, omgeven door al even demonische wezens uit diezelfde voornoemde hel. Lieten we ons gewillig meevoeren naar dat totaal onaards aanvoelende oord van verderf, dat Wiegedood ons aanbood.
Besluit: Wiegedood slaagt er als geen ander in de meest duistere kant van onszelf naar buiten te brengen, en zo als één van de eerste en enige bands op Rock Herk ervoor te zorgen dat de zon werd verduisterd - figuurlijk wel te verstaan - waardoor diezelfde demonen de aarde konden verpulveren. Het uitbreken van de Apocalyps was dan ook heel dicht bij op deze zonnige namiddag. Met dank aan Wiegedood.
Kevin Morby (***1/2)
Dan toch tijd voor een rustpunt. Tijdens het optreden van Kevin Morby besloten we achteraan de festivalweide plaats te nemen om het optreden van een afstand te volgen. Op het grote scherm kon je namelijk het concert perfect volgen dat op de mainstage aan de gang was. Mijn wat oudere knokken zijn de organisatie daarvoor heel dankbaar voor. Kevin Morby is een typische singer-songwriter die als bassist frontman van gitaarpopbands Woods en The Babies zijn sporen ruimschoots heeft verdiend.
Ook solo staat die gitaar heel centraal. Maar vooral beschikt Kevin Morby over een zachtmoedige, warme stem die je ontroert en inderdaad geestelijk en lichamelijk compleet tot rust brengt. Zonder je in slaap te wiegen wel te verstaan. De bijzonder charismatische Kevin heeft uiteraard enorm veel ervaring binnen de scene, en speelt dat voortdurend uit tijdens zijn set. Gelukkig blijft de speelse spontaniteit hierbij stevig overeind staan, waardoor we met een goed gevoel vanbinnen de mainstage verlaten voor de volgende passage in de Club. En wat voor één!
The Soft Moon (*****)
The Soft Moon, het project rond begenadigde multi-instrumentalist Luis Vasquez, hadden we al heel veel goeds gehoord. Meer nog, we zagen hen aan het werk op Nuits Botanique in 2015 en schreven daarover. " The Soft Moon klonk, ondanks dat bewust wordt gegrasduind door heeen de postpunk uit de jaren '80, totaal niet gedateerd. Ook niet oubollig of 'niet meer van deze tijd'. Wat The Soft Moon doet is die sound van toen in een heel modern kleedje steken. Oude tijden doen herleven, maar met die sound ook iets doen? Daarvoor komen we met plezier eens uit onze luie zetel op deze zondag."
Anno 2018 kunnen we stellen dat Vasquez zijn eigen grenzen blijft verleggen. Ook nu weer ontpopt de man zich tot een getalenteerde multi-instrumentalist die niet alleen een beestig potje jamt op zijn immens keyboard. Eveneens drum salvo's schudt Vasquez uit zijn mouw alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. Naast gitaar lijnen naar voor brengen, beschikt hij ook over een glasheldere stem, die je verdooft en murw slaat. En alsof dat nog niet genoeg is ontpopt hij zich ook als charismatisch frontman die zijn publiek aanspreekt. Eveneens laat Luis zich omringen top muzikanten. Die de muziek van The Soft Moon daardoor naar een nog hogere Hemels niveau optillen.
Besluit: The Soft Moon steekt de typische jaren '80 new wave/postpunk in een gloednieuw kleedje door heel bewust buiten de lijntjes te kleuren. Net door die avontuurlijke aanpak, en het durven experimenteren met klanken en vocalen, slaagt Soft Moon erin ons niet alleen een nostalgie trip voor te schotelen, maar de sound van toen nieuw leven in te blazen. En de injectie te geven die de muziekstijl zeker kan gebruiken.
Tjens Matic (****)
Nog zo een jaren '80 icoon op het podium is Tjens Matic. Het project rond Arno die zich, omringt door topmuzikanten, songs brengt van Tjens Couter en T.C. Matic. Persoonlijk had ik liever gezien - en gehoopt - dat Tjens Matic zou hebben bestaan uit leden van die voornoemde bands. Maar eigenlijk is het een soort veredeld solo project van Arno, waarbij hij de fans een nostalgie trip aanbiedt en die songs van toen nieuw leven inblaast. Over het aantreden van Tjens Matic op Zandrock schreven we: '' Tjens Matic liet in eerste instantie een indruk achter alsof ze hier een routineklus gingen gaan afleveren. Dat is echter buiten de onaardse uitstraling van Arno gerekend. Zijn tot de verbeelding sprekende bewegingen, kwinkslagen en subtiel gevloek tot grappige anekdotes zorgen ervoor dat je hem alle zonden vergeeft. Arno hoeft maar gewoon zijn songs naar voor te brengen, op zijn eigenzinnige wijze en je gaat prompt overslag.''
Die lijn kunnen we ook doortrekken naar het optreden van Tjens Matic op Rock Herk. Arno heeft een uitzonderlijke charismatische uitstraling op dat podium, van heel zelden makelij. We kunnen gerust stellen dat hij één van de laatste iconen uit die jaren '80 is die nog steeds een complete tent in vuur en vlam kan zetten, op zijn en eigen diepzinnige tot gezapige wijze. Uiteraard zijn songs als Viva Boemba, Being somebody else of Oh La La La jaren '80 klassiekers die anno 2018 nog steeds niets van hun vuurkracht hebben verloren. Tjens Matic liet dat dak er dan ook compleet afgaan, en gaf het publiek de ultieme nostalgietrip waarvoor ze waren gekomen.
Equal Idiots (*****)
En plots stond de Club tent niet gewoon vol, maar overvol. Dat was eigenlijk voor het eerst dit weekend. Dit dankzij een band die gerust op de mainstage had mogen staan. Equal Idiots speelt al een tijdje de pannen van het dak, en is op korte tijd bezig aan een opmars naar boven toe. Het publiek bestond grotendeels uit vooral jonge, uitbundige fans die hier het ultieme rock en aanverwante feestje wilden bouwen. De band voelde snel aan dat ze dat publiek gemakkelijk uit hun hand zouden kunnen doen eten, en legde de lat prompt nog hoger. Al gauw werd de tent herschapen tot wilde crowdsurfers, die alle kanten van de tent gingen surfen.
Meer nog. Thibault Christiaensen ging zelf over tot een potje crowdsurfen tot aan de PA, om daar iemand ene high five te geven, en op diezelfde wijze terug te zwemmen over de handen heen naar het podium. Tot hilariteit van de menigte. De overvolle tent stond uiteindelijk op springen, toen Equal Idiots, met hun energieke garagerock, de registers compleet open trok. De heren speelden een set, alsof hun leven ervan afging, en liet ons en de gehele tent totaal verweesd en van de kaart achter. Kortom. De tent stond voor het laatst op deze avond compleet op zijn grondvesten te daveren, na de passage van deze wervelstorm Equal Idiots geheten.
Marky Ramone (*****)
We schreven in 2017 over de passage van levende legende Marky Ramone , drummer bij de legendarische punk band The Ramones, op Genk On Stage het volgende: " Marky zat op zijn drumstel te glunderen, en ook het publiek genoot met volle teugen van dit schouwspel. Nee, aan bindteksten doen de heren niet mee. Gewoon van begin tot pril einde de ene mokerslag na de andere uitdelen, met een portie klassiekers binnen het punk gebeuren, die anno 2017 nog steeds luidkeels worden meegebruld van vooraan tot ver naar achter." En dat bleek dus ook de rode draad in het concert van Marky Ramone op Rock Herk.
De band speelde voor een sterk uitgedund publiek. Want ongeveer tegelijkertijd stond Belgische trots Arsenal het beste van zichzelf te geven op de mainstage. Niet dat zowel de band als de aanwezige fans dit aan hun hart liet komen. Marky Ramone's blitzkrieg blaast de songs van Ramones nieuw leven in op dezelfde wijze zoals Ramones dat zelf deden.
Zonder teveel woorden daar aan vuil maken op een toon van ''1..2..3..4" de ene na de andere korte en bondige mokerslag uitdelen, waardoor de punker in ons tot leven kwam en gewillig zich liet meevoeren over de nostalgie trip die Marky Ramone je aanbiedt. De songs werden bovendien met zoveel liefde en spelplezier gebracht, dat het leek alsof ze nu pas waren uitgebracht. De, ondanks weinig bindteksten, hoge spontaniteit is dan ook een extra sterretje waard.
Hiermee sloten we de marathon af, met een knaller van formaat. Wedden dat Dee Dee, Joey, Tommy en Johnny hierboven zaten te glunderen op hun wolk, en een traan wegpinken terwijl ze net als ik stevig stonden te headbangen met de vuist in de lucht die songs één voor één meebrullen. ''Hey! Oh! Let's Go!!!! ''
Organisatie: Rock Herk
Tomorrowland 2018 – The story of Planaxis – Live today, Love Tomorrow, Unite Forever - Een impressie van de Madness
Tomorrowland 2018
Recreatiedomein De Schorre
Boom
2018-07-20 t/m 2018-07-22
Eveline Bohez en Davy De Groote
Dag 0 – The Gathering
Als we Boom binnenrijden worden we feestelijk onthaald door de rijkelijk gekleurde vlaggen van Tomorrowland. Eens geparkeerd, kondigt de wondere wereld van Dreamville zich aan met een reusachtige regenboog en het opschrift ‘Welcome home’. En zo voelt het ook…
De Dreamville-camping is eigenlijk een festival op zich: met zijn omvang is het zelfs groter dan het festivalterrein zelf! We voelen ons meteen in een pretpark: de marketplace met zijn vele decoratieve eetstanden, supermarkt, hair saloon en juwelier komt als het ware rechtstreeks uit het decor van Disneyland.
Op donderdagavond verzamelen alle kampeerders een eerste keer op de Gathering voor een heuse pre-party. Onder meer Curtis Alto, Mattn, Regi en Afrojack als surprise act kwamen de feestvierders opwarmen voor het eigenlijke festival.
dag 1 – Magical Friday
Ontwaken op Dreamville doe je in stijl: bij het ochtendgloren wordt de unieke TML-krant aan elke tent rondgebracht. Je vindt er naast het volledige programma van de dag een overzicht van de beste outfits, sfeerbeelden en interviews terug. Ook de weersvoorspelling ontbreekt niet. Verder zorgt Studio Brussel met hun Dreamville Radio elke dag voor live muziek en zo zit de sfeer er meteen in!
We begeven ons tegen 12u naar het terrein. Het terrein ligt er nog onontgonnen en grasgroen bij. Onze mond valt open bij het zien van de betoverende mainstage en de verbazing is nog groter wanneer de openingsshow van de Story of Planaxis start met de dansende fonteinen, acrobatische toeren en adembenemende details. Een ritje in het reuzenrad maakt de betovering alleen maar groter.
Later op de dag laten we ons meevoeren op de beats van o.a. Netsky, Don Diabolo, Axwell Λ Ingrosso en Steve Aoki. Deze laatste heeft de eer om dag 1 af te sluiten op mainstage en doet dit traditiegetrouw door enkele taarten in het publiek te gooien.
dag 2 – Incredible Saturday
Nadat we het Gentse duo Curtis Alto aan het werk zagen op mainstage, lieten we ons verrassen door een tot dan toe compleet onbekende man: Salvatore Ganacci. What the hell was dat?! Je kan deze man misschien eerder een entertainer dan een DJ noemen, maar hij slaagde er als geen ander in om het publiek vanaf seconde 1 op te zwepen met zijn onnavolgbare moves van bovenop zijn draaidesk! Deze Zweeds-Bosnische spring-in-het-veld is wat ons betreft dan ook DE ontdekking van de dag en het hele festival!
Verder konden de beats van o.a. Shapeshifters, Mascotte DJ’s, Jonas Blue & Nicky Romero ons bekoren. Ook Dua Lipa stelde niet teleur met haar dijk van een stem. Vorig jaar zagen we ze aan het werk op Balaton Sound, maar toen was het allemaal nog wat stroef. Nu shaket ze lustig mee met de moves van haar danseressen en komt haar stem veel beter over! Voor de afsluiter Alesso was het de beurt aan Dimitri Vegas & Like Mike: tijdens hun set stond mainstage werkelijk in vuur en vlam! Toen we en masse “to the left” en “to the right” jumpten zal het niet veel gescheeld hebben of er deed zich in Boom een aardbeving voor… Al deze uitbundigheid stond even in contrast met het emotionele eerbetoon aan Avicii waarbij iedereen de gsm-lighters naar de sterrenhemel richtte: toch wel een kippenvelmomentje (en dit was er uiteraard maar één van de zovele tijdens het hele festival).
dag 3 - Glorious Sunday
Op de laatste dag lieten we ons verder vervoeren op de pompende beats en de adrenaline. Eens te meer lieten we ons in de namiddag verbazen door zowel minder als meer bekende namen onder wie Dosschy, Rakka, Brennan Heart (lekkere hardcore afgewisseld met EDM), Henri PFR (het was heet in de Freedom-stage) & Kungs.
Vandaag was het ook aan het Rampage-label met onder meer Murdock om ons te laten opzwepen door zalige drum ‘n bass van het hoogste niveau. Of zoals een quote op één van de miniatuurbeeldjes op de stages aangaf: “let the beat control you!”
Afsluiten deden we op mainstage met Lost Frequencies, Steve Angello & Martin Garrix om tussendoor ook een halfuurtje mee te pikken van de set van Martin Solveig op de Organ of harmony: “We all stars, we are one! We light up the night like a black sun!”
Tomorrowland 2018 valt eigenlijk niet te beschrijven in woorden en evenmin samen te vatten in beelden…. Als je echt wil weten hoe het er hier aan toe gaat, dan moet je jou laten onderdompelen van dag 0 t.e.m. dag 3 in deze party-destination die uniek is in diverse opzichten: de kleurrijke waterleliefonteinen, de verfrissingsstanden met zeep, deo & zonnecrème aan de opvallend propere toiletten, het logo van TML op elke beker en elke serviette, de vele medewerkers die het terrein zo clean mogelijk houden, het reuzenrad, …
Maar wat het vooral afmaakte: de ontelbaar aanwezige nationaliteiten, het enorme gevoel van samenhorigheid met het grote spectrum aan gekleurde vlaggen en de love en happiness die van elke bezoeker zijn gezicht afstraalt. Live today, love tomorrow, maar vooral UNITE FOREVER is het overheersende gevoel waarvan we nog steeds aan het nagenieten zijn.
TML 2018, u was magisch!
Organisatie: DP Communications - Tomorrowland
Dourfestival Dour 2018 – van 11 t/m 15 juli 2018 – Een muzikale overlevingstocht – Een overzicht
Dourfestival Dour 2018
Festivalterrein
Dour
2018-07-11 t/m 2018-07-15
Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke
Dourfestival was dit jaar aan zijn 30ste editie toe. Voor deze verjaardageditie heeft het festival zich in een volledig nieuw jasje gestoken. Het vertrouwelijke gezellige terrein werd dit jaar achterwege gelaten en vervangen door kleinere maar vooral kalere locatie die immers niet voorzien is van bomen of schaduw. Wat natuurlijk dik tegenvalt als de temperaturen schommelen om en bij de 30 graden. Ondanks wij houden van innovatie en vernieuwing zijn we niet geheel enthousiast over de nieuwe look van het festival. We hebben het oude vertrouwde terrein enorm gemist en hopen stiekem dat onze geliefde organisatoren terugkeren naar de overkant …
De programmatie heeft dan weer opnieuw aan al onze eisen voldaan. We werden terug stevig in de watten gelegd met een uitgebreid aanbod van uiteenlopende alternatieve genres. En daar zijn we Dour , zoals elk jaar opnieuw, dankbaar voor!
dag 1 – woensdag 11 juli 2018
Eerste band van Dour in La Petite Maison de La Prairie was Juicy. Het vrouwelijke Brusselse duo dat dit jaar een beetje uitdraaide tot hype. Wat begon als band met doel om enkel RN’B en Hiphop covers te maken, draaide uit tot volwaardige band met sinds kort ook een eigen EP. Hun optreden werd een frisse mix tussen soul, hiphop en RN’B dat een beetje deed denken aan een uptempo versie van IBEYI. Fris, fruitig en een ideale start van Dour 2018.
Volgen deden we met Selah Sue. Een talent dat in haar beginjaren onze aandacht wist te trekken met haar 1ste album. Waar parels “Raggamuffin’”, “This World”, “Piece of Mind”, “Please” ft. Cee-Lo Green en “Crazy Sufferin Style” op te vinden zijn. Na haar 2de plaat ‘Reason’ zijn wij de interesse in deze Leuvense schone al snel verloren. Haar nummers werden hitgevoeliger, maar ook steeds zwakker. Ook op haar live prestaties viel ook niet meer te boffen. Op deze Dour bleven wij alsnog op onze honger zitten. Haar akoestische set zorgde ervoor dat de verveling snel toenam en ook de nummers die wij enkele jaren geleden grijs draaiden konden ons niet meer boeien. Een even stevige live band als toen zou opnieuw terug leven in haar sets kunnen blazen.
38-jarig ambient fenomeen en producer Jon Hopkins schoot vanaf zijn eerste muzikale tonen meteen recht in de roos. Zijn zalig sensuele en hypnotiserende sound liet de haren op ons lichaam kilometers de lucht ingaan en legde ons het komende uur volledig het zwijgen op Zijn laatst uitgebrachte plaat ‘Singularity’ nam hier het voortouw en zorgde voor een dansbaar geheel dat subtiel maar zeker ons lichaam binnensloop. Een prachtig combo van dansbare beats en zweverige tonen weerklonken door de speakers van La Petite Maison en na afloop kunnen wij met volle overtuiging constateren dat dit talent zijn populariteit, in deze overvloedige tijden van elektronische muziek, meer dan verdiend heeft.
Als er één plaats op Dour is waar je aan een stuk door de dansbenen kan bovenhalen is het wel in De Red Bull Elektropedia. Vanaf 00.00 begaven wij ons richting deze danstempel die zich onder de blote sterrenhemel bevond. Deze elektropdia is met zijn nieuwe locatie uiteraard wat aan zijn charmes ontdaan maar wist ons wel minstens een even leuke tijd te bezorgen als de jaren voordien. Dansen deden we daar op de elektro beats van Mr. Oizo en later bij zijn colléga Diplo die zijn elektronische sound wat meer met Hiphop weet te besmeren.
In Le Labo was het op woensdagavond DeeWee-nacht. Afsluiter van deze line-up was Klanken. Een project tussen twee broers die een opheldering doen aan de New Beat sound. De dansvloer stond gevuld en het publiek werd overspoeld met fantastische muziek zoals eigenlijk enkel het DeeWee project dat kan. Snel meer van dat!
dag 2 – donderdag 12 juli 2018
Harde gitaren worden bovengehaald in La Caverne en Monolord was onze voorbereiding op een avond met kei hard gitaargeweld die ons bij afloop uitgeteld naar ons tent zal doen kruipen. Het Zweedsde Monolord mengt doom, sludge en stoner allemaal samen in één metalpapje die smakelijk in de mond wegsmelt.
Colléga’s, Ufomammut die kort daarna het podium kwamen opwandelen hebben van het zelfde broodje kaas gegeten maar scheurden net iets harder door met een ietwat sterker gepeperde show vermengd met een goede scheut psychedelica. Beide bands waren een streling voor het oor lieten het bloed dat door onze aderen vloeit telkens langzaam opborrelen en opnieuw weer zakken.
De veldslag is nog lang niet voorbij en we worden tijdens de show van Eyehategod voorgesteld aan de enige echte pioneers van de Slugde Metal. Een weerbarstige set die de gitaren nog harder laat scheuren dan zijn collega’s voordien. Een band die zijn traag en snel als geen ander weet te combineren en met zijn duivelse vocals een donkere maar toch energieke sfeer wist te bekomen. Deze Amerikaanse band bestaat sinds 1988 maar is nog op geen enkel vlak van zijn kracht ontdaan. Fans van Electric Wizard zullen dit ongetwijfeld ook kunnen smaken.
Ongetwijfeld één van de jongste artiesten op Dour 2018: Angele. Kleine zusje van Romeo Elvis en opkomend talent sinds haar eerste single “La Loi De Murphy”. Waar ze op Eurosonic nog alleen op een podium stond, breidde de Brusselse voor haar festivalzomer uit met een volwaardige band. Wat normaal gezien moet zorgen voor meer impact, draaide dit bij Angele net iets anders uit. Haar show was nog steeds zeer plat, met weinig inhoud en zorgde niet voor de nodige meerwaarde. Misschien gaat het nog net iets te snel voor deze jonge blonde en wordt het eerst nog eens tijd om in haar repetitie kot te kruipen en goed te bezinnen over wat er nu verder moet met de toekomst als Angele zijnde.
Little Dragon, een band uit Zweden, keert na 4 jaar eindelijk terug naar Dour. Yukimi, de zangeres van de band heeft een indie-stem om U te zeggen, misschien wel een van de zachtste dat indie-land u te bieden heeft. Elektronische trip-hop met rustgevende melodieën, die ideaal zijn bij deze hete temperaturen. Little Dragon speelde zowel eigen nummers als “Ritual Union” en “Twice”, maar bracht ook het nummer “Wildefire”, een samenwerking met elektronica-brein SBTRKT.
Nog steeds in diezelfde metaltempel wachten we op Dead Cross. Deze hardcore punkband staat onder leiding van vocalist Mike Patton (Faith No More) en drummer Dave Lombardo ( Slayer) en is gevormd in 2015. Hier werd de pit officieel geopend. Van stilstaande headbangende fases was er geen sprake meer en het onophoudelijk gestamp van het publiek hield een volledige show aan. Deze band heeft slechts 1 studio album op zijn naam staan dat in 2017 uitkwam. Een plaatje dat met dit geluid en in zijn monsterlijke bezetting zeker in de geschiedenisboeken zal komen te staan. “Seizure and Desist” en “Idiopathic” zetten onze hartslag in 10de versnelling en als afsluiter werden we verrast met “Raining Blood” van Slayer. Een waardig slot waar wij, en de rest van het opgezweepte publiek achteraf niet helemaal goed van waren.
Ook Joey Bada$$ mocht na 4 jaar terug keren naar de weide van Dour. Dit met zijn nieuw album ‘ALL-AMERIKKKAN BADA$$’, dat in Amerika onthaald werd als een meesterwerk. Het album haalt heel wat elementen aan over de evolutie in de Amerikaanse maatschappij en bevat features met onder andere J. Cole en Schoolboy Q. Wat op plaat wordt beschreven als meesterwerk, kwam live maar heel on-overtuigend en af-rammelend over. We zouden kunnen zeggen dat dit een typisch hiphop kenmerk is, maar nochtans typeert dit Bada$$ niet. Misschien had hij een mindere dag, waardoor alles minder goed overkwam?
Wie wel wist hoe ze de weide van Dour moesten omtoveren tot feesttempel waren The Chemical Brothers. Met een ijzersterke set, waar zowel oud als nieuw werk aan bod kwamen en visuals die je meesleepte in een trip waar u hoogstwaarschijnlijk nog steeds niet goed van bent, wist dit duo te overtuigen als geen ander. Een anderhalf uur durende set, met hoogtepunten waaronder “Do it Again” en “Galvanize”, die er voor zorgden dat dit optreden ongetwijfeld een van de betere van dag 2 van Dour 2018 werd.
Nog steeds in la Caverne werden de gitaren vanaf middernacht omgeruild door de vuile, schunninge en industriele technobeats van I Hate Models. Een dj die industriële ietwat meer underground technofeesten zoals o.a Rimbu (Kompass) van zijn sounds voorziet. We werden deze keer getrakteerd op een meer melodieuzere set dan we gewend zijn maar hebben even hard benen de lucht in gegooid als anders.
Hierna werd het net iets stevigere geluid van Randomer door de boxen geknald. Even hard stampen maar net nog iets sneller dan voordien. Van rustige momenten was er op deze donderdag weinig sprake maar onze spieren waren alvast opgewarmd voor de komende dagen.
Dag 2 van Dour werd afgesloten door de Nederlandse Jarreau Vandal. Met zijn mix van Soul, Funk, Hip Hop en R’NB, zorgde hij voor een zeer dansbare set waar stilstaan een ontzettend moeilijk gegeven werd. Een ideale afsluiter voor deze ontzettend goede en boeiende tweede dag van Dour 2018.
dag 3 - vrijdag 13 juli 2018
Vroeg, maar net niet te vroeg, mocht BRNS La Petite Maison Dans La Prairie op vrijdag openen. BRNS, u ongetwijfeld wel bekend van vroeger werk als “My Head is Into You”, “Deathbed” en “Here Dead He Lies” is sinds vorig jaar terug met een nieuw album. En terecht dat ze dit op Dour mochten voorstellen, want wat een band. Met een drummer die drumt en gelijktijdig elk nummer zingt en een band die straalt van het enthousiasme, kon dit optreden niet anders dan goed zijn. Dansbaar, meezingbaar en vooral om met volle teugen van te genieten. De woorden “I Love You so” zinderen nog steeds na en zullen dat ongetwijfeld nog voor zeer lange tijd doen.
De ontdekking van Dour 2018 was de Australische band Parcels. Ze brachten een mix van elektro-pop en disco-soul waar u onmogelijk op kon stil staan. Met nog maar 2 EP’s in hun achterzak en een reeks aan enorm goede nummers, kwam en overwon deze band zonder twijfel. “Tieduprightnow”, het nummer dat ze in april uitbrachten is een hit. En ook “Bemyself” het nummer dat gereleased werd op Dour, is er eentje dat enorm lang in uw hoofd blijft steken. In het najaar van 2018 brengt de band hun langverwachte eerste album uit en dat is zonder twijfel eentje om naar uit te kijken!
In La Caverne begaven wij ons naar Preoccupations, de band die eerder bekend was als Viet Cong maar wegens politieke redenen van naam moest veranderen. Zij zijn voor een klein deel uit hetzelfde hout gesneden als Shame maar voorzien zichzelf van een meer 80’s geluid. Het is een gewaagde combinatie van pop en rock maar ook net daarom word bal al eens volledig misgeslagen. Over het algemeen een goede show maar wij verlieten deze tent met een zeer dubbel gevoel.
Gevestigde waarde in shoegaze land is het Britse Slowdive. Deze band had, in tegenstelling tot sommige anderen, geen moeite om te overtuigen. Met een reeks aan steengoede nummers en een frontvrouw waar velen nog iets van kunnen leren, werd dit een van de betere en sterkere optredens van Dour 2018. Hoogtepuntjes van de set werden “Alison” en “When The Sun Hits”.
Dour zou Dour niet zijn als we niet even onze marihuana konden bovenhalen en een jointje konden gaan roken in de Dub Corner. Bij avond val genoten wij hier van de reggea dub van Alpha Steppa die vergezeld werd door partner in crime Nai- Jah. Deze jonge producers zijn de zoon en het neefje van Alpha Omega die in vroegere jaren ook de line-up van Dourfestival wist te vervolledigen. Reggae beats van bovenste plank waar je zowel een uur lang uw heupen heen en weer kan laten wiegen ofwel languit in het gras kan gaan liggen. Een zweverige dub sound die over een variërende geluid beschikt en ook nu en dan eens wat violen en een dwarsfluiten uit de kast haalt. Met onze ogen dicht en het brandende zonlicht op ons gezicht begaven we ons in gedachten naar Jamaicaanse stranden met zuiderse temperaturen. We kunnen het er alvast over eens zijn dat een stop in de dubcorner op één van deze vijf dagen een absolute must is.
In La Caverne werden we opnieuw wat Hardcore punk voorgeschoteld door The Bronx. Meteen een uur lang razernij die op ons werd afgevuurd. Hardnekking en ontvlambaar als ze zijn , braken ze vanaf de eerste minuut de tent in stukken. Hun vlijmscherpe sound sneed hevig door onze gevoelige huid en bezorgde onze enkele blijvende littekens die we nog jarenlang met plezier op ons lichaam zullen dragen. Zanger Matt Coughtran was onuitputtelijk en deed zijn uiterste best zijn vocals even vettig te laten klinken als het geluid dat uit hun gitaren kwam. Ze zijn nog steeds een ware live sensatie die bij elke hardcore liefhebber is in de platenkast te vinden is. Een plaatsje in La Caverne was daarom meer dan verdiend!
Het Berlijnse Atari Teenage Riot, die in de jaren 90 zijn grote opmars maakte, kwam na jaren pauze hun zootje ongeregeld nog eens opvoeren op Dour’s La Caverne. Omdat ze een heel unieke sound hebben valt deze band moeilijk te in een hokje te plaatsen maar als we dan toch een vergelijking moeten maken denken we aan de vibes van The Horrorist en de gitaren van The Prodigy. Oldschool rave en stevig gitaarwerk staat hier centraal maar ook hun hyperkinetische frontvrouw weet maar al te goed hoe ze haar publiek dient op te zwepen. Absolute kleppers waren: “Into the Death”, “Speed” and “Activate”.
Ondanks zij al enkele jaren op hun teller hebben staan , zijn zij het feesten nog steeds niet verleerd. Atari Teenage Riot was absoluut een show om niet snel meer te vergeten. Meer van dat Aub!
Dat Soulwax helden zijn, bewezen ze nog maar eens op het hoofdpodium van Dour. Wat een vibe, wat een set, wat een band. Met drie live drummers, geplaatst rond de broertjes Dewaele, werd dit een van de mafste live opstelling ooit gezien. En het zag er niet alleen fantastisch uit, zo klonk het ook. Een zeer opbouwende en dansbare set, met als afsluiter “NY Excuse”.
Soulwax deed een uur lang de hele weide van Dour beven en daveren. Zo hard, dat ze het daar in het verre Dour nu nog steeds voelen.
John Talabot en Axel Boman samen gegoten in een project? Hier is Talaboman. Een muzikale gave dat zich concentreert op elektronica, techno en zelfs Deep House. Heel zweverig, maar tegelijkertijd toch zeer dansbaar. Hun laatste album ‘The Night Land’ werd voorgesteld aan Dour en werd afgewisseld met ouder werk uit hun album ‘Sideral’. Muziek waar er nog tot in de vroege uurtjes op gedanst kon worden!
dag 4 – zaterdag 14 juli 2018
Beter konden we onze dag niet inzetten dan met Onmens als 1ste op het menu van dag vier. En ja opnieuw zetten wij onze eerste voetstapjes in La Caverne. Frontman Bert en collega Kasper stonden daar klaar om hun pas uitgebrachte nieuwe album ‘Doopgrond’ hier voor te stellen. De release-show ging enkele weken geleden door in Gent’s nieuwe muziekcafé aan Sint Jacobs ‘De Kolonie’ waar geen enkel individu gespaard is gebleven. Zij zorgen voor een combo van punk, industrial en 90’s rave met aanstootgevende agressieve vocals.
Ook hier op Dour schoten ze aan energie en enthousiasme niks te kort. Terwijl Bert zich de longen uit z’n lijf schreeuwde , raasden hun onbezonnnen ravebeats en snoeiharde gitaren met veel distortion voorbij. Onze favoriet? “Earhtly”! Een prettig gestoord nummer dat ons hyperkinetisch als bezeten kangoeroes deed rondspringen. Gek, gestoord, … maar vooral geniaal!
Late namiddag dansjes op de zonnige muziekjes van Fùgù Mango kunnen nooit kwaad. Doe je ogen toe en je hebt het gevoel alsof je in een of ander zuiders land bent, waar palmbomen en Hawaï t-shirts zeker en vast ook van de partij zijn. Met ondertussen ook een eerste album, was de band volledig klaar het podium van Dour in te palmen. Intense percussie, ongeziene energie en rondzingende gitaren, waarmee ze La Petite Maison Dans La Prairie omtoverde door hete en zwoele danstempel.
Nog meer van die dansbare en zwoele muziek kwam van het Nederlandse Altin Gün. Met hun Turkse muziek dat enorm funky klinkt, lieten ook zij de weide van Dour volledig zweten. Monsterhit “Goca Dünya” liet Le Labo beven en daveren en er werd gedanst totdat mensen niet meer konden. Mensen begrepen wellicht geen snars van al het Turks gebrabbel dat Altin Gün met zich meebracht, maar dat liet hun niet weerhouden het beste van zichzelf te geven.
Later nam het duister geluid van gothic koningin Chelsea Wolfe La Carverne helemaal over. Hun laaste album ‘Hiss Spun’ werd in 2017 ter wereld gebracht en blies ons na een fractie van een seconde meteen van onze stoel af. Een diepzwarte sound die doom en goth metal naar een hoger niveau brengt en omringd is door Chelsea’s prachtig stemgeluid. Haar dreunende gitaar zorgde voor een uiterst duistere energie die rondzweefde binnen deze metaltempel waar we omringd waren door een zwerm hardnekkig headbangende fans.
De headbangende fans werden meteen hierna omgeruild door een tent vol moordlustige moshers die vol spanning op één van Dour’s beste acts, namelijk Ho99o9, aan het wachten waren. Dit zootje ongeregeld was al verschilleden keren te gast op dit alternatieve festival en ook dit jaar weten zij er opnieuw een stomend potje van te maken. La Carverne veranderde in een kolkende massa die rondsprong op de gewillige hardcore punk en hiphop beats van deze mannen.
Voor wie Ho99o9 nog niet zou kennen, ze combineren de hardcore punk van Cerebal Ballzy met onwijs agressieve hiphop, hebben ondertussen al 2 kleppers van albums uitgebracht en brengen telkens een vlammende show met enkel samples en drums. Zoals altijd kwam TheOGM met een flaterend lang kleed rond zijn gespierde lichaam het podium opgewandeld om daarna helemaal van ’t padje te gaan! De top drie ging naar hun bekendste “Bone Collector”, het driftig en opbouwende “War is Hell” en op nummer één de oldschool hardcore van Twisted Metal!
De absolute winnaar voor beste elektronica performance gaat zonder enige twijfel naar Nils Frahm. Deze Duitse pianist en producer brengt een mengeling van prachtig klassiek geluid en zweverige, zachte elektronica. Zijn live performance heeft Dour en zijn line-up ver overtroffen en het hart en van een paar duizend man wat sneller doen slaan. Deze voortreffelijke set bracht ons een uur lang in een hallucinogene trance waar achteraf moeilijk te uit te geraken viel. Welke artiest kan dit nog overtreffen was de vraag die ons die avond eventjes niet meer losliet.
Wegens vluchtproblemen werd de set van Mount Kimbie naar een later uur verplaatst. Misschien wel beter, want op deze manier konden we de nacht in duiken met dit Londens elektronisch duo. En wat een show was dat. Hun meesterlijke producties smelten verschillende sounds samen die uitkomen als een wonderbaarlijk geheel. Zo kwamen er elementen van garage, minimal, maar ook Hip Hop naar boven. Voor de wereldvreemde onder ons die nog nooit van dit fenomeen gehoord hebben: Zoek het op en verdiep u!
Van het ene elektronica project naar het andere. Ross From Friends mocht na Mount Kimbie het podium van Le Labo betreden. Dit opkomend Brits talent is klaar om potten te breken en dit werd wederom duidelijk op Dour. Zijn sets zijn zweterig, maar zo goed dat de hitte zelfs niet meer uitmaakte. Met zijn combinatie van deephouse en lo-fi, zorgde hij er voor dat Le Labo opnieuw omgetoverd werd tot danstempel die ons warm maakten voor een van de zwoelste nachten van Dour 2018.
Dan Snaith aka Daphni is het pseudoniem voor clubs van Caribou. Dat Daphni een muzikale duizendpoot is, werd al wel eerder duidelijk. Vijf jaar na zijn eerste album, kwam Daphni voor de eerste maal zijn nieuw werk voorstellen op Dour. Vreemd dat deze man hier nooit eerder kwam te staan. Techno, Afrobeat, maar ook House. Zowat alles was aanwezig in de opzwepende, maar toch aangename set, die Daphni voor ons bracht.
Opzoek naar een stevig feestje liepen we terug richting La Caverne voor Umwelt. Een 90’s raveproducer die enkele stampbeats voor ons had bovengehaald. Op Dour festival mag alles altijd wat harder en daar heeft deze Franse producer gretig gebruik van gemaakt.
Ook Rebekah en Paula Temple weten hoe ze vloer moeten doen trillen. Met hun omstuimig industriële techno sloten zij de voorlaatste avond van de festival met veel furiositeit af!
dag 5 – zondag 15 juli 2018
Op deze crimineel hete zondag zijn wij languit in Le Labo gaan liggen tijdens Black Flower. Een Belgische band die ons totaal onbekend was maar een gedenkwaardige indruk heeft nagelaten. Met hun Oostere klanken paste hun muziek perfect bij de Zuiderse temperaturen en hun rustgevende wervelwind van klanken zorgde voor een gelukzalig en vredig gevoel.
Om
dit gevoel achteraf te kunnen behouden , begaven we ons voor wat kleurrijke indie pop naar Polo en Pan die La petite Maison van dansvibes voorziet. Dit Franse duo beschikt over de meest catchy deuntjes waar je maar niet genoeg van kan krijgen. Bon appetit!
Voor het eerst op Dour en eindelijk terug van weggeweest: FIDLAR. Teksten over alcohol en drugs, alsof ze er alles van kennen. Juist ja, de bende van FIDLAR leerde elkaar kennen in een ontwenningskliniek en besloten toen een bandje op te richten. Punkrock, met een vleugje surf en teksten die gemakkelijk van voor tot achter mee te brullen zijn. Doe daar bovenop nog vage, maar fantastische visuals en je hebt alle elementen die FIDLAR meebracht om hun comeback op Dour te vieren. Laten we afspreken dat het volgende keer niet meer zo lang duurt tegen dat de band nog eens in België staat. Met een uitzondering op afkicken natuurlijk.
Wanneer je je afvraagt of er ook kleine pubermeisjes en jongens aanwezig waren op Dour, kon je je best begeven naar Le Labo wanneer Rex Orange County aan zijn set begon. Niet dat de tent een overrompeling werd. Wel viel het op dat elk individu dat er stond, net dat tikkeltje te hard opging in het gegeven van deze singer-songwriter. Of het geslacht nu mannelijk of vrouwelijk was. En waarom eigenlijk? Want heel veel meer dan een schattig snoetje en het zeer aanstekelijke hitje “Loving Is Easy”, heeft deze Brit toch ook niet te bieden? Of wel?
De brandende zon hield ons absoluut niet tegen om nog eens een beetje te smijten in de elektropedia waar Dax J zijn ruw en pompend technogeluid losliet. Deze Berlijnse dj/producer staat bekend om zijn publiek te laten stampen tot de stukken van het plafond vallen. Met zijn energetische beats overmeestert hij een dik gevulde elektropedia met duizenden ravers die gelijklopend hun dansskills bovenhalen. Zijn donkergekleurde setje was desondanks het goede weer een mooie combinatie en toverde bij het uitgetelde Dourpubliek een gelukzalige glimlach op ieders gezicht. Niet verzwakken was hier de boodschap!
Wie vinden we nu eigenlijk beter? King Gizzard and The Lizard Wizard of Thee Oh Sees? We weten het nog steeds niet! Wat we wel weten is da beide bands aan elkaar gewaagde concurrenten zijn, experimentele garage rock van hoogstaand niveau met psychedelische toets brengen, meester zijn in het voorschotelen van energieke live shows en buitengewoon goede platen maken. Ook deze keer hebben we ons in het zweet gesprongen en gedanst. “Static God” die ook als eerste op hun in 2017 uitgebrachte plaat ‘Orc’ staat, beet de spits af.
Zo werden we ogenblikkelijk in het diepe gegooid om door een pittig setje te zwemmen. “Animated Violence” , “Man in a Suitcase”, en “Whitered Hand” kwamen met scheurende banden voorbijgeraasd , en om af te sluiten kregen we een mengeling van “Contraption” en “Soul Desert”. Met bloemetjes in het haar maar compleet doorweekte kledij liepen we de tent uit, treurend dat deze show weer aan zijn einde is gekomen. Bedankt voor alweer een uitmuntende vertoning, Jongens!
Zelfgemaakte instrumenten? Typmachines in plaats van drumcomputers? KOKOKO! heeft het allemaal! De Congolezen, afkomstig uit Kinshasa lieten de temperatuur van 30 naar 45 graden stijgen. Met hun poppie, afro-funk deuntjes lieten ze de tent zweten en vertoeven in het mooie Afrika. Ook al was het zowel buiten als in de tent donker, de Congolezen lieten het zonnetje meteen terug schijnen. Instant gelukkig wordt een mens hier van!
Herkansing voor Tyler, The Creator op Dour! Na een vrij tot zeer zwakke set op Best Kept Secret 2018, kreeg de Amerikaan de kans zich opnieuw te bewijzen. En met glans scoorde hij positief op deze test. De sfeer bij het Dour publiek zat er enorm goed in, waardoor ook Tyler precies heel wat meer op zijn gemak was. Capabel en charismatisch, eigenlijk zoals een artiest hoort te zijn, stond hij op het podium. Zijn nieuwe album ‘Flower Boy’ werd voorgesteld en onthaald zoals geen enkel ander album tijdens deze editie van Dour onthaald werd. Perfecte afsluiter van The Last Arena na 5 onvergetelijke dagen.
Popsensatie MØ mocht de laatste Boombox show van Dour 2018 verzorgen. En hoe ze dat deed. Met een volledige live band en vol charisma en enthousiasme betrad ze het podium en begon aan haar set. Haar show werd een treintje vol hits, waarmee er eigenlijk geen betere afsluiter van deze tent kon voorzien worden. “Kamikaze”, “Lean On” en uiteraard helemaal op het einde “Final Song” kwamen allemaal aan bod en zorgden voor een ongelofelijk groot en leuk dansfeest!
De afgelopen vijf dagen waren we niet weg te slaan uit La Caverne en net daarom willen wij Dour 2018 in stijl afsluiten. Opnieuw in onze favoriete tent! De komende nacht werd deze prachtige plek omgetoverd tot een danstempel die niet voor gevoelige zieltjes bestand is. Als het op feesten aankomt is Dour nog steeds één van de beste rockfestivals die er in België te vinden is want in elk hoekje van het festival is er steeds een pompend feestje aan de gang.
Wij hebben de laatste nacht de planché hevig de lucht doen ingaan bij Jacidorex die met zijn overwelmende acid core alles platwalste. Zijn keiharde sound en tripy acid geluid werd danig door de boxen geknald dat elke spier in ons lichaam aan het werk werd gezet. En alsof dit nog niet hard genoeg was werd Dour, net zoals vorig jaar, afgesloten door de koning van de industral hardcore Manu Le Malin. Meerdere keren zagen wij deze oppergod al aan het werk en almaar laat hij zij mengtafel gekkere toeren uithalen. Al sinds de jaren 90 is dit orde verstorend genie al aan het werk en daar zijn nog steeds geen pluimen van afgevallen. Hij beukt met zijn loeiharde 4x4 beats telkens alles omver een kan na een uitputtend vijfdaags festival zijn publiek weer een overvloed aan energie toedoen.
Dour, U was weer fantastisch. Ondanks het warme weer, de terreinindeling die heel wat veranderd werd en het water van de douches dat af en toe eens afsprong, werd het weer een editie om nooit te vergeten. Snel 365 dagen uitrusten nu, zodat we er volgend jaar weer met volle teugen tegenaan kunnen gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-festival-2018/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Cactusfestival 2018 – van 13 t/m 15 juli 2018 – Een overzicht van het driedaags festival!
Cactusfestival 2018
Minnewaterpark
Brugge
2018-07-13 t/m 2018-07-15
Nick Nyffels
Hoogzomer in België betekent festivals, en het festival dat die zomersfeer nog het best weet te vangen is het Cactusfestival in het Minnewaterpark in Brugge, waar de gazons er even strogeel bijlagen als in de rest van Vlaanderen. Voor de zevenendertigste editie had de organisatie het terrein uitgebreid, met links van de bekende West-Vlaamse braadworsten en frietleverancier, het kan haast niet anders, een nieuwe speeltuin voor de kinderen, met een zwembad dat gretig aftrok kende bij deze tropische temperaturen, en rechts voorbij de foodtrucks op het Bargeplein, een terrein dat voor de troostingsfinale van de Rode Duivels werkelijk volgepakt zat.
dag 1 - vrijdag 13 juli 2018
Vrijdag zou je de veteranendag kunnen noemen , want de bands die hoog op de affiche stonden hadden allemaal al vele jaren op de teller. Over Buffalo Tom (****) zal je ons geen onvertogen woord horen zeggen, we zijn al meer dan vijfentwintig jaar fan sinds de klassieker ‘Let me come over’, en we waren er dan ook bij vorig jaar in de AB, toen de band de vijfentwintigste verjaardag van deze classic kwam vieren.
Een jaartje later heeft dit Bostons trio een nieuwe plaat uit, ‘Quiet and peace’, met voorsprong hun beste album sinds hun reünie in 2007: het is een heel nostalgische plaat geworden die zijn kracht vrijgeeft als je het volume omhoogdraait. Het is wellicht dankzij België dat Buffalo Tom nog bestaat, Big in Belgium is als geen ander op deze band van toepassing en de band komt dan ook heel graag afgezakt.
Deze keer hadden ze hun familie meegebracht, de dochters van drummer Tom Maginnis stonden in het publiek. Ietwat voorbarig gezien de hittegolf die al weken ons contreien teistert, trapte de band af met “Summer’s gone”. Wat volgde was een resem klassiekers als “Tree house”, “Kitchen door”, “Larry”, de enige song die ik ken over een kat, “ I’m allowed” en “Tangerine”.
Toch was dit geen greatest hits concert, voor een festivalset kwamen er best wat nummers uit de nieuwe plaat aan bod, die hun stekje met glans verdedigden zoals “All be gone”, “Freckles” en “Roman cars”. Het viel op dat bassist Chris Colbourn best veel zanglijnen voor zijn rekening mocht nemen: hij heeft niet de beste stem, maar hij smijt er zich altijd met volle overtuiging in zodat hij er mee wegkomt.
Natuurlijk werd er afgesloten met het onovertroffen “Taillights fade” en een door Bill Janovitz aan een te vroeg gestorven producer uit de Bostonse scene opgedragen “Velvet Roof”.
Ook Lamb (****) kan je bij de veteranen rekenen, want ze zijn ook al meer dan twintig jaar bezig (weliswaar met een onderbreking van een aantal jaren). Je kon vanavond net als bij Buffalo Tom voelen dat ze nog altijd met veel plezier op het podium staan en dat de muziek de essentie is. Lou Rhodes vertelde dat ze bezig zijn met nieuwe nummers, maar vanavond grepen ze toch vooral terug naar de klank van de eerste plaat: elektronica met drum’n’bass-accenten, de jazzy uitstapjes van de tweede plaat kwamen minder aan bod, en de nummers werden zeker niet uitvergroot naar een festivalsetting: geen Andy Barlow op congas met een drumsolo, wat hij vroeger wel eens deed, het was Barlow’s jonge zoontje die de show stal en op het podium kwam dansen. Wat bleef was de fantastische stem van Lou Rhodes, aangevuld met strijkers, emotievol maar beheerst in nummers als “Little things (we forget to live)”, het nieuwe “We fall in love”, abstract minimalisme à la Jon Hopkins, “Gabriël” dat al een drop had lang voor er sprake was van de EDM-rotzooi van Tomorrowland, “What sound”, en in de finale natuurlijk “Gorecki” en een verbluffend “Little things” als bisnummer.
Triggerfinger (**1/2) heeft in principe genoeg nummers om een publiek anderhalf uur de bol te doen uitgaan, maar ze leden wat aan wat wij het ‘Foo Fighterssyndroom’ noemen. Net als de Foo Fighters, Queens of the Stone Age, Red Hot Chili Peppers en vele anderen, werd er een extra gitarist toegevoegd voor extra power. Geoffrey Burton deed dat niet slecht, maar de kracht van het rocktrio verdween er door omdat de ruimtes dicht geschilderd werden, een beetje zoals de Fransen in de halve finale tegen België. We zaten te wachten tot wanneer het echt zou losbarsten, zo passeerden “In absence of the sun” en de single “Flesh tight”, zonder veel ophef, dit laatste nummer is echt te veel Sore Losers en te weinig Triggerfinger.
We dachten vertrokken te zijn bij “Colussus”, maar dan volgde de gevreesde drumsolo: een gedrocht uitgevonden in hardrockmiddens in de jaren zeventig, dat de gitarist en de zanger toelieten om het kleinste kamertje op te zoeken om de provinciale voetbaluitslagen door te nemen. We weten ondertussen al dat Mario Goossens een stukje kan drummen, hij hoeft dat echt niet te bewijzen, maar het ging dus maar door met die drums, de rest van de band kwam zelfs terug om …. ook te drummen. Na twintig minuten hadden ze er genoeg van, en wij eerlijk gezegd ook.
Een gebalde rockshow konden we dus op onze buik schrijven, gelukkig was het geen uitputtingsslag à la Foo Fighters.
De afsluiter op vrijdag stelde dus teleur, gelukkig waren er nog twee dagen om naar uit te kijken.
dag 2 - zaterdag 14 juli 2018
Op Quatorze juillet ging de aandacht voornamelijk naar de Rode Duivels uit, die de troostingsfinale tegen Engeland met klasseflitsen overtuigend beslisten, ook op het Cactusfestival, want het terrein waar de match op groot scherm uitgezonden werd, was heel vlug volzet.
Daarvoor pikten wij in bij Tune-Yards (***1/2). Merril Garbus is de artieste die op blote voeten met haar batterij aan looppedalen complexe dansnummers creëert met heel veel hip-hop en wereldmuziekinvloeden die ze niet samplet, maar gewoon ter plekke in elkaar steekt. We zagen ze al een paar keer, en we hadden het gevoel dat ze die looptechniek nog verder geperfectioneerd heeft: waar ze vroeger de nummers laag per laag opbouwde, telkens een laagje toevoegend, heeft ze die looptechniek nu perfect geïntegreerd met wat de andere muzikanten doen, zodat het ongelooflijk rijk en complex wordt.
Garbus en co gingen de clubtour op, je waande je in een eclectische New-Yorkse disco: elektronica werd gemixt met hip-hop, en etnische elementen zoals pygmee-zang à la Zap Mama met vraag en antwoord, en kinderrijmpjes. Behoorlijk eclectisch: de nieuwe plaat heeft wel geen floorkiller als het oudje “Gangsta”, waarop iedereen nog eens flink uit de bol ging. En toen was het tijd voor de Rode Duivels, sorry Intergalactic Lovers.
Onder de hipsters wordt Sampha (***) als de nieuwe Messias gezien. Deze Brit won in 2017 de Mercury Prize voor zijn debuut ‘Process’. De man heeft een verleden bij SBTRKT en produceerde onder meer voor Kanye West, Solange, Drake en Jessie Ware. Als Sampha maakt hij een gesofisticeerde mix van R&B en elektronica, een beetje gelijkaardig met wat WWWater bij ons doet. Ik hoor ook raakpunten met Bon Iver, James Blake en The Artful Dodger.
Live bleef Sampha overeind, al klonk alles wat minder gesofisticeerd dan op plaat. Hij en zijn band stonden op het podium in gekleurde overalls, zijn zangstem was heel wat lager dan op de plaat. Cactus is niet bepaald een hipsterfestival, dus op veel herkenningsapplaus moest Sampha niet rekenen, ook niet tijdens zijn single “No one knows me like the piano”.
Het was onderhoudend, maar ook niet wereldschokkend. Naar het einde van de set kreeg hij toch het publiek mee, dankzij de opzwepende percussie.
Charlotte Gainsbourg (***1/2) heeft zich voornamelijk bewezen als actrice, maar in Frankrijk en Wallonië is ze ook superpopulair als zangeres. Gainsbourg heeft zich altijd weten te omringen met goede producers en songschrijvers zoals Beck, Jarvis Cocker, Daft Punk en Air. Ze stelde haar nieuwe album ‘Rest’ voor in het Minnewaterpark.
Charlotte en haar bandleden kwamen allen op in hetzelfde uniform: een witte t-shirt en blauwe jeans, in een futuristisch decor met buislampen. Gainsbourg’s band brengt net als Air een overtuigend retro-futurische sound, waarbij Gainsbourg niet enkel zingt, maar ook een volwaardig bandlid is die de piano en keyboardpartijen voor haar rekening neemt. Haar zangstem lijkt heel erg op die van haar moeder, Jane Birkin, dus vrij beperkt, en het was niet altijd duidelijk of ze nu in het Frans of het Engels zong, wat bijvoorbeeld tot uiting kwam tijdens “I’m a lie”maar het optreden was onderhoudend, met drie singles als uitschieters: “The songs that we sing”, de huidige single “Deadly Valentine” en de reprise van het schandaalnummer dat ze op dertienjarige leeftijd opnam met Serge, “Lemon Incest”.
Arsenal (****) was zaterdag de meest overtuigende band van de hele dag. Ze starten een stuk later dan gepland wegens technische problemen, maar het was een groot feest van het eerste tot het laatste nummer met het ene na het andere bekende nummer dat iedereen aan het dansen zette. Arsenal stond met tien man op het podium, en de backing zangeressen kwamen bijzonder goed uit de verf. Iedereen feestte op “Amplify”, “Black Mountain (Beautiful love)”, “Estupendo”en “Saudade”. Of Joan Roan zijn Portugees nu authentiek klonk of niet , het kon iedereen worst wezen, met een publiek dat uit de bol ging voor de finale met “Temul “en “Lotuk”.
Emeli Sandé (**) sloot af op zaterdag, maar een overtuigende passage was dit niet. Het begon nochtans goed, met haar eerste single “Heaven”, maar we kwamen al snel tot de conclusie dat dit ook haar beste nummer was, we blijven verlekkerd op die mix van drum’n’bass en soul, zoals bij 4 Hero, Underwolves en Massive Attack en verder terug Minnie Riperton. Ook “Free” van Rudimental was best te pruimen, maar daarna ging het bergaf, en dat lag aan twee dingen, de stem van Sandé, die goed was in dramatische effecten (denk aan Whitney Houston), maar voor de rest geen beste beurt maakte, en ook aan de kwaliteit van de nummers. We hoorden een heel Amerikaans geluid, neergezet door een dertienkoppige band, met uitstapjes naar gospel en ska, maar dit was geen soul van topniveau.
dag 3 - zondag 15 juli 2018
De liefhebber van alternative gitaarmuziek moest op zondag in het Minnewaterpark zijn, want de organisatie had voor een line up gezorgd waar ze dit jaar op Werchter en Pukkelpop niet aan kunnen tippen.
Ryley Walker (****) was ondanks het vroege uur, bijzonder spits in zijn bindteksten, waarin hij onder meer de Engelsen en John Petrucci van Dream Theater te kakken zette. Hij zou het hele optreden spelen met een handdoek op zijn hoofd, maar de hitte speelde hem en zijn band geen parten. Walker liet zijn nummers minder uitlopen dan gewoonlijk, en was soms heel jazzy en dan weer best potig. De invloed van de jaren zeventig was heel duidelijk, maar het klonk nooit retro. Walker en zijn band creëerden een flow, met veel ruimte in de nummers, variërend tussen freejazz, en stevige rock. Het was opnieuw zo een optreden waar je als toeschouwer in meegetrokken werd, en dat is alleen de groten gegeven.
Cactus schuwt nooit de risico’s: op voorhand hadden we best onze twijfels of het Canadese Suuns (***) wel zou werken op dit familiefestival: meer underground en avant-garde dan Suuns maken ze ze niet, maar Suuns had aardig wat respons. We vonden het eerste halfuur het sterkst, met een mix van mathrock, elektronica en stuwende krautrock. Het tweede deel met vooral gitaarnoise, was minder interessant, maar naar het einde toe werd het weer boeiend met keyboard arpeggio’s en baslijntjes in de dubsfeer.
In een rechtvaardige wereld zou Strand of Oaks (****) eigenlijk groter moeten zijn dan Pearl Jam. Timothy Showalter deed voor Cactus een beroep op een aantal Nederlandse muzikanten. Het is al lang geleden dat er nog echt interessante bands uit Nederland kwamen, maar als je gewoon muzikanten zoekt die als de besten hardrock kunnen spelen, kan je er wel terecht. De gitaarsolo’s vlogen ons dan ook een uur lang om de oren.
Het begon al direct heel psychedelisch met het toepasselijke “Taking acid and talking to my brother”, Led Zep gekruist met Buckley, de lijn werd doorgetrokken op “Goshen 97”, weliswaar zonder J. Mascis, maar de gitaarsolo’s ook al waren ze van Hollandse makelij, bleven niettemin top.
Showalter vertelde dat dit een fantastische line-up was, we zagen hem dan ook later op de avond van Slowdive genieten, een band die hem gered had in donkere tijden. Het bleef genieten voor de liefhebber van classic rock, met “Radio kids”, en een Neil Youngsiaans “JM” dat ruimschoots het kwartier overschreed in een verschroeiend slot. Showalter komt in september terug naar de Roma, samen met de bandleden van Songs:Ohio/Magnolia Electric co., in een hommage aan Jason Molina, de “JM” van zijn magnus opus.
Goldfrapp (***) hebben in hun lange carrière verschillende genres verkend, van triphop over elektro naar meer folky dromerige nummers, maar vanavond mikte Alison Goldfrapp heel duidelijk op de dansvloer. Ze had er duidelijk plezier in, met veel armgebaren en dansmoves, de sterkste nummers van haar set waren “Train” en “Strict Machine”, de rest was wel dansbaar maar minder memorabel.
Slowdive (****) zijn nu populairder dan ze ooit geweest zijn in de hoogdagen van de shoegaze in de vroege jaren negentig, en dat is een bewijs dat kwaliteit ooit wel komt bovendrijven. Zelfs in die jaren negentig waren ze op zijn best invloedrijk, maar sindsdien worden ze erkend als een van de grondleggers van de dreampop. Vorig jaar brachten ze bovendien een bijzonder sterke plaat uit, en live bevestigden ze op Werchter en Best Kept Secret.
Met de oordopjes in was het heerlijk wegdromen bij onder meer “Sugar for the pill”, als je die dopjes uitdeed werd je weggeblazen door een gitaarmuur. Rachel Goswell en Neil Halstead namen om beurten de zanglijnen op, die laatste heel dromerig, de typische droge drums van de shoegaze waren ook heel kenmerkend. Slowdive heeft iets voor op andere bands die hun nummers in noise verstoppen, en dat is dat ze heel sterke nummers schrijven, “Star roving” was er zo eentje in de ondergaande zon die schitterde. Episch werd het in het afsluitende “Golden Hair” van Syd Barret, volledig vertimmerd tot een woeste orkaan, een nummer dat graag gecovered wordt onder dreampoppers, Hope Sandoval heeft ook een versie opgenomen.
We hebben veel respect voor Mogwai (***1/2): de Schotten zijn altijd de postrock clichés uit de weg gegaan en hebben een steeds belangrijker rol aan de keyboards in hun bandgeluid gegeven. We zagen ze eerder dit jaar op Best Kept Secret, en we moeten het zeggen, op Cactus waren ze beter. Mogwai zoekt niet de constante dreiging of de donkere sfeer op die je wel hebt bij Godspeed You Black Emperor of Anna von Hauswolff en die van een concert een totaalervaring maakt, ik denk dat ze dat bewust doen, want op sommige platen tonen ze dit, zoals op “Atomic” en de soundtrack van “Les Revenants”, en op andere laten ze dit achterwege.
De dreigende, en dus meest interessante nummers vanavond waren “I’m Jim Morrison, I’m dead”, “Rano Pano”, het elektronische, Radiohead-achtige “Remurdered”, het op vocoder gezongen spookachtige “Hunted by a freak”, en natuurlijk hun magnus opus “Mogwai Fear Satan” dat vanavond de afsluiter was.
Een gewaagde afsluiter, Cactus durft dit aan. Zo sloot Air al eens af, hoewel deze band dikwijls op festivals er doorzakt, maar op Cactus pakt dit altijd goed uit. Afsluiten dus met Nils Frahm (****). Op papier is de mix van neoklassieke pianomuziek en elektronica een gewaagde keuze, die riskeert in onverschilligheid en feestgedruis te verzuipen, maar Frahm heeft al dikwijls op festivals gespeeld, dus het kan.
Frahm speelde een festivalset, met hoofdzakelijk elektronica nummers uit ‘Spaces’ en ‘All melody’. Het podium van Cactus was omgebouwd tot een opnamestudio, waarin Frahm zich uitleefde op piano’s, orgels, keyboards en andere elektronica. Het was puur genieten van dit Duitse minimalisme, de grote voorbeelden als Kraftwerk en Manuel Göttsching als inspiratiebron, maar ook Steve Reich en onze eigenste Wim Mertens passeerden in de composities van Frahm.
Naast die klassieke bronnen, bracht Frahm ook speelse elementen aan, met onder meer een speelgoedpiano en keyboardklanken die als menselijke stemmen klonken. Zijn grootste hit “Says”, kondigde hij aan als zijn meest vervelende nummer omdat het maar uit een akkoord bestond.
Afsluiten deed hij met “For Peter Toilet brushes more”, waarin hij op onorthodoxe wijze zijn vleugelpiano bewerkte.
Het was ondertussen al maandag geworden, hoog tijd dus om de balans op te maken: het was weer een zeer geslaagde Cactuseditie, we zagen heel wat viersterrenoptredens, Arsenal redde de Belgische meubelen, en een Cactus zonder een oude artiest als een Steve Winwood of een John Hiatt marcheert ook goed. De gewaagde keuzes als een Suuns of een Nils Frahm draaiden goed uit, enkel Emeli Sandé liet het wat afweten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2018/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
TW Classic 2018 – Bloedheet genieten!
TW Classic 2018
Festivalterrein
Werchter
2018-07-14
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
40 000 mensen. Een stralende zon. De Rode Duivels versloegen de Engelsen en pakten brons. Maar bovenal geweldige optredens van Editors, Kraftwerk, The National, dEUS en ga zo maar door. Het waren de ingrediënten van een zeer geslaagde TW Classic.
BLØF mocht de spits afbijten op deze zomerse festivaldag. Ze waren er volledig “Klaar voor”, het nummer waar hun setlist mee startte. Met “Harder dan ik hebben kan” was de neutrale fan reeds overtuigd. Heerlijk vonden ze het, dat het al zo druk was. “Omarm” was ook één van de nummers waar ze ontzettend trots op waren, aangezien ze in hun nopjes waren met de cover van Ronnie Flex. Of net niet. Iedereen keek natuurlijk uit naar “Zoutelande” waarvoor Geike Arnaert zich ook naar de warme festivalwei in Werchter had begeven. Opvallend: met Geike kregen we ook de enige vrouwelijke artieste van de dag. De catchy hit blijkt een bewerking te zijn van een bestaand Duits lied Frankfurt Oder en heeft in België nu ook reeds voor de 21e week op rij de nummer één van de Vlaamse Ultratop 50 bereikt. Alle koppen draaiden richting podium en we waren blij dat we daar waren. Toch bleek dit niet het einde van de set, BLØF verraste ons nog met een cover van The Scene. “Iedereen is van de wereld (en de wereld is van iedereen)” deed menige pintjes en handen de lucht in rijzen. Tussendoor herkenden we nog enkele deuntjes van Papa Was a Rollin’ Stone.
BLØF bleek een goede opwarmer te zijn voor de rest van de dag. En wie er niet genoeg van de Nederlanders kan krijgen, 30 november staan ze weer in ons Belgenland, in de Lotto Arena.
Na BLØF was het tijd voor de wel zeer vroeg geprogrammeerde Richard Ashcroft. Openen deden we met “Sonnet”. Voor het publiek was het dus onmiddellijk duidelijk: Richard draait zijn hand niet om voor het spelen van wat songs van The Verve. Achteraf was dat zelfs een understatement. In een set van acht lang uitgesponnen nummers, waren er zelfs vijf van de band dat in 2009 voor de derde en laatste keer uit elkaar ging.
Richard bracht zijn heerlijk lijzige en ietwat krakende stem mee, samen met een rode bomberjacket in een verzengende hitte. Na Sonnet kregen we “A Song For The Lovers” en “Break The Night With Colour”, waarvan die laatste al een gigantische klassieker op zichzelf is geworden. Gelukkig smeet Ashcroft zich ook volledig in die classics, en voelt hij zich er niet te goed voor. “Lucky Man” ging door merg en been en de jas van Richard ging uit. “Hold On” was dan weer dankbaarder om een dansje op te placeren, wat ook duchtig werd gedaan. Het nummer van plaat ‘These People’ uit 2016 was ook het meest recente en op tempo nummer dat de zanger bracht. Voor “The Drugs Don’t Work” verlieten de begeleidende muzikanten even het podium. Ashcroft ging er alleen voor staan met zijn gitaar bij het fantastisch gevoelig nummer over het verliezen van zijn vader. Kippenvel op een warme dag, het kan. Om de sterke set af te sluiten smeet Richard Ashcroft het onvermijdelijke “Bitter Sweet Symphony” in ons gezicht. De hymne doorstaat de tijd als de beste en klinkt nog steeds fris. Als een paar oudjes nog lagen te zwijmelen in hun beanbags, dan waren ze nu toch stevig opgewarmd voor de rest van de dag.
Hoewel vele voetbalsupporters zich richting het grote scherm bij de ‘North West Walls’ begaven voor de kleine finale, mochten Nathaniel Rateliff & The Night Sweats toch nog rekenen op een mooie opkomst. Dat was vorige week tijdens Brazilië-België toch iets minder het geval voor London Grammar. Naar eigen zeggen is hij zelf geen liefhebber van het WK. Deze veelkoppige band is op tour met hun nieuwe album ‘Tearing At The Seams’ en brengt een stevige portie soul. Nathaniel is blijkbaar enkele jaren geleden in het muziekwereldje gerold nadat hij zijn beroep als trucker achter zich moest laten om gezondheidsredenen en kreeg de eer om in het voorprogramma van Mumford & Sons te staan. Op de tonen van de juichende Belgen na een eerste goal, openden de Amerikanen met het swingende “Be There” en “Look It Here”. Ook “I Did It” uit het iets oudere album werd bovengehaald, een blues nummer dat perfect paste bij Nathaniel zijn country hoed en waarin de saxofonist zich van zijn beste kant liet zien. Hoewel sommige nummers iets te lang werden, kon hij met zijn guitige lach en sfeervolle songs toch wat mensen aan het dansen krijgen. De vrolijke melodieën van meezingers “You Worry Me”, “I Need Never Get Old” en “S.O.B.” deden ons nog meer zin krijgen in de verdere line up van de avond. Eén kleine bedenking misschien: wat ons betrof hoort Nathaniel toch voor Richard geprogrammeerd te worden.
dEUS kwam de Belgische eer op TW Classic verdedigen, al deden ze dat eigenlijk iets minder goed dan de Rode Duivels een klein uur daarvoor. “Niemand kan op tegen onze jongens”, voorspelde Tom Barman al voor het eerste nummer in zijn witte communicantenoutfit. Toch begonnen ze stevig met het gitaarrocknummer “If You Don’t Get What You Want”. Opgevolgd door het elektrisch geladen “The Architect” toch al een mooie combo om mee te starten. De jongens hadden ook aan de fans van het eerste uur gedacht, met “Fell Off The Floor, Man” en “Theme From Turnpike”, twee nummers van tweede album ‘In A Bar, Under The Sea’.
Voor de fans van het tweede uur klonk die eerste vooral rommelig, de tweede zorgde voor een gloriemomentje voor nieuwe gitarist Bruno De Groote, die er zelfs wat van zichzelf kon inleggen. Maar beide soorten fans konden niet anders dan genieten van “Instant Street”. Het rustig en lang opbouwende nummer barst telkens weer uit in een fantastisch feest voor je oren en een live ervaring van jewelste. Ze doen het telkens juist, met voldoende scherpte in de tonen, stijgend volume, tot het nummer kraakt en barst. Perfect gespeeld, en dus ook alweer een dikke duim voor de vervanger van Mauro. Daarna kregen we nog “Quatre Mains”, “Sun Ra”, “Hotellounge (Be The Death Of Me)” en het dreigende “Bad Timing”. Jammer genoeg werkte die laatste song als een profetie van orakel Tom Barman, want slotsong “Suds & Soda” werd abrupt gestopt na de intro doordat de tijd op was. “Sorry schattekes. We zijn over tijd. Een volgende keer!”, excuseerde Tom zich, en ze waren weg. Een serieuze anticlimax: een beetje Antwerpenaar veegt daar toch zijn voeten aan, dachten wij dan.
Opnieuw een Amerikaanse band op de affiche en dan nog eentje van formaat. Na dEUS kwam The National al struikelend het podium op, en dan hebben we het vooral over frontman Matt Berninger. Hij had er duidelijk terug zin in en zette in met “Nobody Else Will Be There”. Tijdens “The System Only Dreams In Total Darkness” vlogen de eerste handen al de lucht in, maar ook de eerste microfoon al op de grond. Na dit krachtige nummer, zorgden het prachtig gezongen “Don’t Swallow the Cap”, “Walk It Back” en “Guilty Party” voor een rustiger intermezzo. Met ballonnen onder de arm (Matt blijkt hier toch een fascinatie voor te hebben, dat bleek al op Best Kept Secret), kondigde de zanger vervolgens een “nieuw” nummer aan. Dit bleek echter eentje uit de oude doos te zijn, “Squalor Victoria”. Hits als “Bloodbuzz Ohio” en “Day I Die” blijven genieten en “I Need My Girl” bezorgden ons alweer kippenvel.
We mochten kennismaken met hun nieuwe nummer “Light Years” wat voorlopig nog op geen enkele van hun albums terug te vinden is. “Fake Empire” was een bewijs van de sereniteit die de band kan uitstralen. Afsluiten deed The National met “About Today”. Kortom, anderhalf uur genieten.
Maar de klepper voor het iets oudere publiek was dit jaar ongetwijfeld Kraftwerk. In 3D dan nog wel, al was dat eerder een knipoog naar het minimalistische dan iets anders. Zonder of met 3D-brilletje, de visuals werden niet echt anders. Een grappig zicht op de wei, dat wel. De electronicapioniers gaven op TW Classic een lesje muziekgeschiedenis op droge wijze, en speelden met z’n vieren, elk achter hun eigen desk voor een gigantisch beeldscherm. Starten deed de groep met enkele computersongs: “Numbers/Computer World”, “It’s More Fun To Compute/Home Computer” en “Computer Love” waren de eerste nummers van de set. De blieps, bloops en beats klonken prima na al het rockgeweld. Bij “Spacelab” hadden we voor het eerst echt iets aan ons 3D-brillen. Het ruimteschip kwam een klein beetje uit het beeld en het publiek porde elkaar aan om de brilletjes terug op te zetten. De bandleden bleven stoïcijns hun wervelende sound op het publiek afsturen. Gecontroleerd en correct, een juiste chaos van willekeurige klanken.
Meest melodieus was natuurlijk “The Model”, en sprak duidelijk het brede publiek het meeste aan. De typische herhaling was soms zalig, soms hilarisch, maar ook soms ronduit langdradig. Zo voelden “Autobahn” en “Trans Europe Express” eigenlijk aan alsof we echt op een lange reis in de auto of trein zaten.
Maar Kraftwerk kon wel begeesteren, zeker met afsluiters als “The Robots” en de fantastische outro met afscheidnemende robots, “Boing Boom Tschak/Techno Pop/ Musique Non-Stop”.
Editors liet even op zich wachten, maar TW Classic hield het publiek enthousiast door “Gimme! Gimme! Gimme!” van ABBA door de boxen te laten spelen. Met griezelige bewegingen en een 3D-bril op zijn neus kwam Tom Smith het podium op gewandeld. De headliner van dit festival startte met “Cold” en “Hallelujah (So Low)”. Twee nummers uit hun nieuwe album ‘Violence’ dat ze in maart dit jaar gelanceerd hebben. De albumcover was te bewonderen op het doek dat net voor de start van de show naar beneden viel.
Ondertussen was confetti, vlammen en vuurwerk ons deel. Spektakel dus, maar in het begin jammer genoeg niet zo volumineus als we hadden gehoopt. De klik was er nog niet helemaal, al hadden wij de indruk dat het publiek al de hele dag behoorlijk mak was. Gelukkig was het nog maar het begin van de set. Vanaf “Formaldehyde” begon hetgeen we zagen ook eindelijk in onze oren te weerklinken. De bombastische Editors gooiden er onmiddellijk “Munich” achteraan. Goeie keuze. Met “Violence” toonden ze zich met een meer elektronische vibe. Zo ook met “No Harm”, al werd dat nummer onnodig lang uitgesponnen. De geeuw werd onderdrukt, dus tijd voor wat oh oh oh’s met “Sugar”. “Racing Rats” schudde Werchter weer wakker. En met “Smokers Outside The Hospital Doors” raakte Tom Smith toch weer elke gevoelige snaar.
De ‘extra time’ ging in, en die maakte de set helemaal af. Maar liefst vijf(!) nummers volgden als toemaatje. En niet van de minste. We kregen het akoestische “Ton Of Love” en een tot ontploffing komend “Papillon”. Tussendoor hoorden we “Ocean Of Night” en “Magazine”. Afsluiten deed Smith natuurlijk met “No Sound But The Wind”. Acht jaar na het onvergetelijk moment op Rock Werchter is het ondertussen op zijn plaats op TW Classic.
Een spetterende afsluiter met veel bombarie, al was het ook een optreden dat soms de interactie met het publiek wat miste. Maar onder de duizenden schilfers witte confetti genoot het publiek wel na van een weer erg geslaagde TW Classic.
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Balaton Sound Festival 2018 - Hét Festivalbeach bij uitstek in Hongarije – Hét Festival der Belgen!
Balaton Sound Festival 2018
Balatonmeer
Zamardi (Hongarije)
2018-07-04 t/m 2018-07-08
Klaus Dewolf en Davy De Groote
Belofte maakt schuld! Vorig jaar zeiden we: “Balaton, see you next year”, en dat is dan ook wat we deden!
Op weg naar Hongarije kon je op de autosnelweg al merken dat vele Belgen hetzelfde idee hadden. We kwamen aan op woensdagnamiddag en nadat we geïnstalleerd waren op de camping, trokken we naar de feeërieke feestlocatie aan het water. Het werd meteen duidelijk dat het festival een nieuwe inrichting meekreeg in 2018: enkele stages kregen een nieuwe naam of plaats.
woensdag 04 juli 2018
Onze eerste afspraak op het Balaton Sound 2018 festival kon niet anders dan beginnen met een waar Belgisch feestje. Charlotte De Witte, in het verleden gekend als Raving George, was een van de topnamen op de nieuwe stage Clubs On The Beach. Deze stage staat garant voor samenwerkingen met enkele prominente internationale clubs waaronder het Brusselse FUSE. Op donderdag werd de stage gehost door de Parijse Rex Club, op vrijdag kon je hier genieten van een samenwerking met het Berlijnse Watergate en in het weekend was het de beurt aan het Londense record label Defected en de alomgekende club Pacha uit Ibiza.
Na een stevige opwarming werd het feest verder gezet naar de Main stage voor de eerste grote naam van het festival: Dimitri Vegas & Like Mike. Het Belgische DJ-duo bracht een heleboel nieuwe tracks uit in 2018 en dit was duidelijk te horen in hun set. We hoorden eerst “Patser Bounce”, “Wakanda”, “The House of House” en “All I Need (with Gucci Mane)” en hun set sloten ze af met hun gloednieuwe samenwerking met Wiz Khalifa “When I Grow Up”. Een spetterend vuurwerk om de eerste dag op de Main stage af te sluiten kon niet achterblijven en zo geschiedde.
De nacht werd verder gezet op Heineken Beach waar we even de set meevolgden van Booka Shade en Kölsch. Ondertussen was het tijd voor een kleine eetpauze, het was inmiddels al 3 uur. Daarna passeerden we langs één van de kleinere podia gehost door het Hongaarse Radio 1 waar een geweldig feestje aan de gang was onder leiding van Andro. Afsluiten deden we op dag één in de Jäger Arena met Kayzo en een set van Dublic B2B B’Andre.
donderdag 05 juli 2018
Na een geweldige eerste avond volgde een korte nachtrust, tijd om nog wat uit te rusten aan het Balatonmeer dus! Zoals vele andere festivalgangers namen we onze spullen mee om nog een dutje te doen onder een stralende zon en een plons te nemen in het verfrissende water.
Rond 20 uur trokken we richting het festival waar de tweede avond enkele topnamen beloofde waaronder Jonas Blue, The Chainsmokers en Eric Prydz. Jonas Blue trok met zijn bekende “Mama” en “Fast Car” het volk richting de Main stage. Na Jonas Blue was het tijd voor de hoofdact van donderdag: The Chainsmokers. Wie een melodische live set verwachtte kon echter wel even verrast worden. Het Grammy Award winnende duo bracht een snelle afwisseling van zowel hun gekende klassiekers zoals “Sick Boy”, “Don’t Let Me Down” en “Roses” alsook enkele nummers van hun laatste album “Memories… Do Not Open” waarvan de bekendste nummers “Something Just Like This” (Coldplay) en “Paris”. Alles werd in een nieuwe, hardere EDM versie gebracht in vergelijking met hun originele nummers in een poging om een heel opzwepende live show neer te zetten. Hierbij brachten ze ook hun eigen versies van “Kernkraft 400” (Zombie Nation) en “Circle Of Life” (The Lion King) (je kent het wel van: aaaaaaaah Zebenyaaaa!).
Na het sluiten van de Main stage verplaatsten we ons naar de Heineken Beach waar we de Brit CamelPhat aan het werk zagen. Het werd echter lang wachten voor we zijn bekendste nummer “Cola” en het nieuwe nummer “Panic Room” te horen kregen. Alvorens we het feest verder zetten richting de Jäger Arena brachten we een bezoek aan de vernieuwde Elrow stage en de Radio 1 stage waar Tommyboy het beste van zichzelf gaf. Om de avond af te sluiten pikten we nog de set mee van Eric Prydz.
vrijdag 06 juli 2018 - vrijdag D-Day
Nieuw dit jaar was de Humo Belgian Lounge. Deze nieuwe stage werd volledig bezet door – hoe kan je het raden – Belgische dj’s. Het was dan ook de ideale pre-party om op te warmen voor de match van de Rode Duivels!
Tussen 16 en 18 uur stonden 3 Wevelgemnaars op het podium. Het DJ-duo Growzy (Ward Hoorens en Lander Durnez, gevolgd door Maddis (Mathias Vandenberghe). De vrienden leerden de kneepjes van het vak in het Wevelgemse jeugdhuis Ten Goudberge en staan nu samen op Balaton Sound.
Maddis is resident DJ in De Viking in Gent en werkt ook als DJ voor Red Bull. Zo trok hij al heel Europa rond met het Kenny Belaey Trial Tour team, maar ook los daarvan was hij al te gast in vele Europese clubs.
Tijdens hun sets was het al zwart-geel-rood wat de klok sloeg, zelfs een Minion met Belgische vlaggen kon niet ontbreken!
De match van de Rode Duivels tegen Brazilië was er één om nooit te vergeten! Het plein stond afgeladen vol met Belgische supporters. Doordat er duizenden fans kwamen opdagen, moesten de nadars tot twee keer toe verplaatst worden om de massa te laten plaats nemen.
Rita Ora stond dan wel op ons must-see lijstje, maar daar beslisten de Rode Duivels anders over. De Britse diva moet ongetwijfeld de vele oehs en aahs over de weide hebben horen rollen.
De spanning op het terrein was te snijden, maar de ontlading na de Belgische goals des te groter! Wat volgde was een vreugde-uitbarsting van jewelste. De organisatoren van Balaton Sound moeten dit ongetwijfeld gemerkt hebben in het drankverbruik die avond!
Vele Belgen trokken daarna richting het hoofdpodium om verder te feesten met Martin Garrix. De sfeer was heel uitgelaten en er werd uitbundig gedanst op zijn vele hits! Onder andere “Like I Do” , “So Far Away”, “Game Over”, “Forever” , “There for You” en “In The Name Of Love” passeerden de revue.
Na deze geweldige set van Martin Garrix, wat een echt hoogtepunt was op deze editie van Balaton Sound, ging het richting de Jäger Arena om mee te rappen op “Man’s Not Hot” van de Britse komiek Big Shaq. Jammer genoeg arriveerden we hier te laat aangezien het optreden vroegtijdig gedaan was, wat ook niet onlogisch was aangezien de beperkte playlist van een uit de hand gelopen grap.
Vanaf middernacht werd de Jäger Arena overgenomen door het Nederlandse record label STMPD RCRDS, wat een hele aangename verrassing werd. STMPD RCRDS (lees: Stamped Records) is namelijk het record label van Martin Garrix. De hele avond lang konden we dansen en feesten op zalige EDM beats van onder andere Osrin, Justin Mylo, Matisse & Sadko, Brooks, Dyro en zoveel meer. In combinatie met de winst van de Belgen was dit echt een avond om nooit te vergeten!
zaterdag 07 juli 2018
De day after… We zijn reeds zaterdag en het opstaan lukt al iets moeilijker, zeker na zo’n zware feestnacht! Balaton organiseerde zoals elk jaar ‘Mattress day’: In de namiddag worden er ter hoogte van de BALATON SOUND-letters tientallen opblaasbare flamingo’s en unicorns in het meer gegooid. Ideale gelegenheid om al dobberend wat verder uit te rusten, begeleid door een DJ-set aan het water.
De headliner op zaterdag was David Guetta. De Fransman opende fris met enkele hits uit zijn repertoire, maar koos daarna voor het stevigere werk. Iets te stevig naar onze zin, waardoor we toch ietwat teleurgesteld waren.
Daarna stond Craig David geprogrammeerd in de Jäger Arena. Hij zong live zijn songs en zweepte het publiek op door zijn positieve energie op het podium. Het moet gezegd: deze man heeft een dijk van een stem! Craig David kreeg de tent dan ook volledig vol en liet vele meisjesharten smelten.
Toen was het de beurt aan Sander Vandoorn om het tempo terug wat meer op te krikken en de festivalgangers klaar te stomen voor het Israëlische DJ-duo VINI VICI. Wat ons betreft was dit toch één van de hoogtepunten van Balaton Sound. Het duo bracht de ene hit na de andere, hun set startten ze meteen met “Great Spirit” waarna “Free Tibet” en “Chakra” volgden. Ook brachten ze enkele eigen versies van “It’s my life” (Bon Jovi), “We will rock you” (Queen), “One more time” (Daft Punk), “The Hum” (Dimitri Vegas & Like Mike) en een prachtig eerbetoon aan de Cranberries (“Zombie”).
zondag 08 juli 2018
Op zondag was het uitkijken naar de Belgische DJ-producers David en Mathias Roelandt van Curtis Alto. Zij speelden een set in de vooravond op de Casa Bacardi stage. Na hun optreden namen de broers de tijd om met hun fans een babbeltje te slaan, zo ook met ons. Wij konden hen enkele vragen stellen:
Wat is jullie stijl van muziek?
“Onze sound is een beetje een combinatie van house en disco elementen, ‘hedendaagse’ synths, melodieus maar toch ook rauwe stukken. En veel energie tijdens de sets! Tijdens onze live sets (verschillend van DJ sets) brengen we onze electronische drum, vocoders en synth en gebruiken een massive controller die alle stukken samenbrengt en ons de gelegenheid geeft de muziek te triggeren, editen en producen op het podium.”
Welke tracks draaien jullie zoal, muziek van eigen makelij of gebruiken jullie andere nummers?
“In onze live sets zitten quasi enkel eigen nummers, waarvan de meerderheid nog niet gereleased is. We kijken er naar uit om onze nieuwe tracks voor te stellen! Een track die we binnenkort uitbrengen heet ‘Hold me close’, met bijhorende ‘daydream’ - live sessies die we op fijne locaties opnemen.”
Dat klinkt als muziek in de oren! 😊
Jullie vertelden ons daarnet dat jullie pas vandaag geland zijn in Budapest. Komen jullie rechtstreeks van België of maakten jullie nog enkele tussenstops om te performen?
“Vrijdag stonden we op het festival ‘We Are Electric’ in Eindhoven, zaterdag in Salzburg op ‘Electric love’ en vandaag vlogen we naar Budapest. Daarna werden we hierheen gevoerd met een busje om een DJ-set te draaien.”
Wat een druk schema! Blijven jullie nog even hangen in Hongarije of hebben jullie nog meer optredens in het verschiet?
“Inderdaad! We zouden graag nog wat blijven, maar straks worden we naar Boedapest gevoerd. De volgende weken spelen we ondermeer in Delft, The Gathering (Tomorrowland), Boomtown in Gent, Tomorrowland Mainstage en Parookaville in Duitsland. Zal dope zijn!”
Ludo NS was de volgende dj die geprogrammeerd stond op Casa Bacardi Terrace. We kenden deze DJ niet, maar tot onze grote verbazing mixte hij de ene hit na de andere naadloos aan elkaar. Dit wekte onze interesse op en na wat opzoekwerk kwamen we te weten dat dit een Belgische DJ uit Spa is. Een gesprekje met de moeder van Ludovic Hennes leerde ons dat hij momenteel 18 jaar is en nog maar 3 jaar draait. Hij is nog geen resident DJ in clubs, maar speelt op veel fuiven en bals in het Luikse. Sinds dit jaar staat hij ook op enkele festivals, waaronder Francofollies. Zeker een naam om te onthouden!
Net als vorig jaar stond Axwell Λ Ingrosso op main stage. Zij brachten een euforische set met gekende liedjes als “More than You Know”, “Dreamer”, “Sun Is Shining”, “I Love You”, “On My Way” en “Reload” (Sebastian Ingrosso, Tommy Trash, John Martin).
Na Axwell Λ Ingrosso mocht DJ Snake het festival afsluiten op de Main stage. En dat heeft hij voortreffelijk gedaan, hoed af voor deze Franse producer. DJ Snake bracht een gevarieerde playlist en dat kon iedereen bekoren. Uit de speakers klonken al zijn bekende songs als “Let Me Love You”, “Middle”, “You Know You Like It”, “Get Low”, “Turn Down for What” en zijn nieuwe plaat “Magenta Riddim”, gevolgd door een spetterend vuurwerk en lichtshow. Een waar kippenvelmoment dat het einde van een overheerlijke vijfdaagse inluidde.
Later die nacht bezochten we nog de Finlandia stage, om toch hier ook eens een feest mee te maken en dit deden we op de (Deep) House set van Rusty. Hierna trok het feest verder naar de Jäger Arena om nog één keer alles te geven bij Martin Solveig. De Fransman bracht zoals we van hem gewoon zijn een super energieke set en hij deed de tent meermaals ontploffen met zijn singles “All Stars”, “Places”, “Do It Right” en “Intoxicated”.
Kort samengevat was de zondag een echte topdag! Moe maar voldaan kropen we dan ook in onze tent omstreeks 4 uur. Sommigen kregen er maar niet genoeg van en gingen nog door tot in de vroeg uurtjes.
Deze editie was alweer een schot in de roos met maar liefst 165.000 bezoekers over de 5 dagen, een nieuw record voor Balaton Sound! Dit is 8000 bezoekers meer dan de topeditie van 2016. Festivalgangers uit bijna 60 landen waren aanwezig op het meest coole beachfestival van Europa. De zaterdag, met 40.000 bezoekers, was volledig uitverkocht. Het uitzinnige publiek veroorzaakte zelfs een kleine aardbeving!
Het Balaton Sound Festival is een perfect alternatief voor pakweg Tomorrowland. Je vindt er dezelfde DJ’s, het kost veel minder geld en er hangt een chille sfeer aan het Balatonmeer. Het uitstekende weer is mooi meegenomen en er heerst een echt vakantiegevoel.
Eindigen doen we met de woorden van Martin Garrix: BALATON, YOU WERE AMAZING!!!
Enkele sfeerfoto’s
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balaton-sound-festival-2018/
Opmerking - begin juli hebben we een busje gehuurd om naar Balaton Sound te rijden en kunnen via deze wedstrijd ons huurbedrag terug winnen …
https://www.facebook.com/luxauto.be/photos/a.498732433474155.127232.392922177388515/2482628775084501/?type=3&theater
Organisatie: Balaton sound
Nederlands 
Français 
