Little Waves 2018 – Afwisselend sterk programma
Little Waves 2018
C-Mine
Genk
14-04-2018
Erik Vandamme
Bij een trip naar de voormalige steenkoolmijnen van Genk - 125 km voor ondertekende - loont het de moeite om een uurtje vroeger naar het festival Little Waves af te zakken. De authentieke site is helemaal bewaard gebleven. Met de invoeging van een cinema complex, cultuur centrum en dergelijke meer heeft C-Mine eveneens een andere invulling gekregen. Daardoor wordt je geconfronteerd met een stuk Belgische geschiedenis. Zelfs midden in de zalen van C-Mine, waar Little Waves doorgaat, zie je nog overblijfsels van wat ooit deel uitmaakte van de steenkoolmijnen. Maar sta je eveneens met beide voeten in het heden. Verleden, heden en toekomst geven elkaar daardoor de hand. Liet de omgeving een diepe indruk achter, dan stelt de organisatie alles in het werk om de bezoekers eveneens een indrukwekkend programma voor te schotelen. Ondanks dat de ticketverkoop heel goed is verlopen, was het nooit over de koppen lopen. Er heerste eerder een gezellige drukte
Het publiek was dan ook verspreid over vier podia, of keuvelde gezellig in de omtrek daarvan. Enkele kleppers als Mercury Rev. , Mick Flannery en Douglas Firs slaagden er wel degelijk in om bijvoorbeeld de main stage en Theater (zitplaatsen) vol te krijgen. Maar zelfs op die drukke momenten, bleef de gezelligheid stevig overeind staan.
Verslag van optredens boordevol emoties, melancholie en hartenbrekers.
Bed Rugs: Aanstekelijkheid die aan de ribben blijft kleven
Naast voornoemde melancholie tot harten breken. Is één rode draad doorheen deze avond eveneens het brengen van aanstekelijke muziek - al dan niet rock getint - die bovendien aan de ribben blijft kleven. Openingsact Bed Rugs zet deze stelling alvast in de verf. Na hun debuut 8th Cloud uit 2012 en EP Rapids uit 2014, zet Bed Rugs met hun derde schijf Cycle in 2015 een grote stap voorwaarts naar eeuwige roem. De band brengt dus aanstekelijke shoegaze, die aan de ribben blijft kleven. Gooit daar een saus enthousiaste rock en bedwelmende pop bovenop. Het geheel werd gekenmerkt met een zekere psychedelisch aanvoelende tongval.
In het theater zaal zorgt dit ervoor dat de luisteraar, waaronder wij, al vanaf de eerste set wordt ondergedompeld in zweverige atmosferen. Het zou niet de laatste keer zijn op deze avond.
Kortom Bed Rugs bevestigt de hoogstaande verwachtingen die we eigenlijk op voorhand hadden, met een set die kan beklijven van begin tot einde. Op een eenvoudige, maar doordachte wijze weet Bed Rugs daardoor alvast de gevoelige snaar te raken.
Catbug: Een nachtegaal, die harten breekt op een eenvoudige maar vooral hartverwarmende manier
Het nadeel van meerdere podia is dat sommige optredens elkaar wat overlappen, waardoor je ergens keuzes moeten. Of dat al dan niet goede keuzes waren laten we in het midden. Blitzen Trapper, die volgens een collega een heel sterk concert brachten, hebben we helaas gemist. Daartegenover lieten we ons in diepe ontroering brengen door Catbug. Op haar doodse eentje op het podium, met enkel een akoestische gitaar, doet Paulien Rondou ofwel Catbug, ons met een breekbare en warm stembereik zweven naar totaal andere oorden. De jongedame staat uiteraard nog maar aan begin van haar carrière, dat is ook duidelijk te merken. Maar ze straalt wel potentieel en vuurkracht uit, om potten te breken in de toekomst. Ons hart lag alvast in gruzelementen op de grond, dankzij de eenvoudige, maar zo hartverwarmende manier, waarop Catbug haar intieme songs de gevoelige snaar wist te raken. Een naam om te onthouden binnen de singer-songwriter en aanverwante gebeuren, deze talentvolle zangeres met een stem als een nachtegaal.
Wartaal: Melancholie gebracht in onze moedertaal, met een lach en een traan
Nederlandstalige rock en aanverwante muziek bomen weer de laatste jaren. Wartaal het alias van Ward Van de Velde, is een rijzende ster binnen die Nederlandse rock en pop cultuur. Na het uitbrengen van zijn eerste EP in 2017, gingen veel deuren open en belletjes aan het rinkelen in radio en muziek land. Er stond dan ook redelijk veel volk op de bovenverdieping om deze klasse singer-songwriter warm te onthalen.
Wartaal brengt een set boordevol pakkende songs die schipperen tussen humor en weemoedigheid. "popmuziek in de moedertaal. Bitterzoet en tegendraads." Zo wordt de muziek van Wartaal in menig biografie omschreven. Nu, die stelling blijkt compleet te kloppen. Eens je bent meegedreven over walmen van pure melancholie, gaat Wartaal over tot een dosis relativeren. Lach en traan zijn dan ook heel nauw met elkaar verbonden bij de muziek die de band naar voor brengt. Daardoor worden uiteenlopende emoties aangesproken, en pinken we een traan weg met de glimlach op de lippen. Wartaal… een naam om te onthouden binnen de typische hedendaagse Nederlandstalige muziek.
Mick Flannery: Een charismatische uitstraling, van eenzaam hoog niveau
Het theater zaal was goed vol gelopen voor Mick Flannery. In Singer-songwriter middens is de Ierse poëet en troubadour geen onbekende meer. In zijn thuisland Ierland speelt hij dan ook voor volle, grote zalen. Mick Flannery is een singer-songwriter die beschikt over een heel integere stem en charismatische uitstraling. Waardoor hij zelfs op zijn eentje een complete zaal ofwel stil kan krijgen, of aan het lachen of een spiegel voorhouden. Mick windt er inderdaad geen doekjes rond, zijn muziek en stem mogen dan zachtmoedigheid uitstralen. De man heeft een uitgesproken mening, die hij zonder scrupuleus of vooroordelen door je strot ramt. Mick Flannery bespeelt daarbij enerzijds de piano, als een ware virtuoos, of pakt de aanwezigen in met een streepje gitaar spel van al even hoogstaand niveau. Net door zijn charismatische uitstraling op dat podium, doet hij iedereen prompt uit zijn hand eten. En slaagt erin het publiek van begin tot einde van zijn set te bekoren en over de streep te trekken. Ook wij zagen een heel sterk concert, van een Ierse, talentvolle singer-songwriter die grenzen verlegt op Little Waves, waar eigenlijk geen grenzen zijn.
Douglas Firs: Een perfecte performance, van een band die volwassen is geworden.
Douglas Firs is het project rond Gertjan Van Hellemont ook gitarist bij The Bony King of Nowhere. De jonge talentvolle artiest laat zich sinds 2012 omringen door al even begenadigde artiesten. Sem Van Hellemont: pianist, oudste broer van Gertjan. Simon Casier: basgitarist: speelt ook bas bij Balthazar en Senne Guns. Christophe Claeys: drummer; speelt ook bij Amatorski en Magnus, speelde eerder bij Balthazar. Het zorgt voor een hemelse kruisbestuiving waardoor Douglas First zowel op als naast het podium al meerdere harten heeft veroverd. We volgen Gertjan echter al van voor het debuut in 2012. Ondertussen is Douglas Firs met een derde album de wereld aan het veroveren, en zien we een artiest en mede kompanen die volwassen zijn geworden. Gelukkig resulteert dit niet in het afleveren van een routineklus. De jeugdige spontaniteit waardoor we ooit vielen voor die stem en uitstraling boordevol melancholie, is anno 2018 nog steeds stevig overeind gebleven. Douglas Firs zet op Little Waves dan ook de puntjes op de 'i' en bewijst dat de lange weg die de band heeft afgelegd, zijn vruchten heeft afgeworpen. Meer nog, met zo een perfecte performance gekruid met de nodige spontaniteit zou de wereld prompt aan hun voeten kunnen en moeten liggen. En ligt de weg naar - zogenaamde - eeuwige roem, wagenwijd open.
This Is The Kit: Met zijn allen gezellig rond het kampvuur
Een band dat op een boogscheut staat van een eventuele grote doorbraak binnen het typische Folk muziekgebeuren? Dat zouden we This is the Kit zeker kunnen noemen. Artiesten als Aaron Dessner (The National), Guy Garvey (Elbow) en Sharon van Etten zijn alvast fan. In 2017 bracht This is the Kit met Moonshine Freeze een pracht van een Folk album uit. Ook live wist de band rond Kate Stables al menig harten te veroveren. Zonder meer slaagt This is the Kit er ook op Little Waves in de Theater zaal onder te dompelen in een gezapig aanvoelende Folk sfeertje. Alsof we prompt allemaal rond het kampvuur aan het luisteren zijn naar aanstekelijke liedjes, die een gelukzalig gevoel over ons doen neerdalen. En waarop stilzitten eigenlijk ook onmogelijk is. This is the Kit combineert dit met een verbluffende knappe performance, zowel vocaal als instrumentaal. Er valt geen speld tussen te krijgen. Hoewel we zeker onder de indruk waren van de betoverende klanken die de instrumentalisten uit hun gitaar en drum naar boven brachten. Was het echter vooral de kraakheldere stem van Kate die ons in hogere sferen deed belanden. De jeugdige spontaniteit, krijgen we daar als kers op de taart gewoon gratis bij. Waardoor we prompt compleet over de streep worden getrokken.
The Academic: Bommetjes boordevol aanstekelijke energie, die bovendien aan de ribben blijft kleven
We hadden het al aangegeven, aanstekelijkheid in al zijn vormen en kleuren. Is zowat de rode draad doorheen Little Waves 2018. Dat bleek ook het geval bij het optreden van The Academic. De jonge talentvolle band bracht met Tales from the backseat een sprankelend debuut uit, waarmee ze prompt hoge ogen gooiden. Ondertussen heeft The Academic het podium gedeeld met o.a. Noel Gallagher, Kodaline en Catfish and the Bottlemen. Ze blijken ook live een sterke indruk na te laten. Op Little Waves zagen we een energieke band, waarvan elk van de bandleden geen moment stil stond. De lat werd vanaf het begin torenhoog gelegd. En de greep op het publiek niet meer los gelaten tot het einde van de set.
The Academic combineren dan ook aanstekelijkheid met fris in het gehoor liggende songs, die je prompt begint mee te zingen. Daardoor kan een ruim publiek over de streep worden getrokken. In Genk bewijst The Academic alvast uit het heel goede hout gesneden te zijn. En dan staan ze nog maar aan de start van een carrière die er nu al meer dan rooskleurig uitziet. Een band een naam om te onthouden naar de toekomst toe. Een wervelende performance, die weer eens aan de ribben blijft kleven.
Yusuf: Een melancholische trip, binnen een kleurrijke en bevreemdend aanvoelende omkadering
Feitelijk moest Yusuf, de band rond Jonas Steurs, rond 21u30 optreden. Door aanhoudende technische problemen begon de band pas laat aan zijn set. Helaas liep het zaaltje AFF stage daardoor nagenoeg leeg, want velen waren al afgezakt naar Theater voor één van de kleppers van het festival Mercury Rev. Yusuf is één van de finalisten van de nieuwe lichting op Studio Brussel. De heren brengen een akoestische, minimalistische set. Waarbij elektronica, bevreemdende geluiden en een broze tot breekbare stem ervoor zorgt dat het zaaltje wordt ondergedompeld in een vat boordevol al even merkwaardig, maar eveneens magisch mooi aanvoelende, melancholie. Het bijzondere aan Yusuf is dat zowel vocaal als instrumentaal onaards aanvoelende geluiden worden voortgebracht, waardoor je onder hypnose wordt gebracht en in een trance terecht komt. Door het geroezemoes in het zaaltje ging de magie een klein beetje verloren. Maar Yusuf liet een bijzonder integrerende indruk achter, waardoor we deze band zeker en vast nog een kans willen geven. Binnen een intieme omkadering, zorgde het alvast voor een intens gevoel van welbehagen. Waardoor ons hart, zwevende naar andere oorden, compleet tot rust kwam.
Mercury Rev: Intimiteit die aanvoelt als een huiskamerconcert
We hebben Mercury Rev. reeds in verschillende gedaantes gezien. In het voorprogramma van The Cure op Lokerse Feesten bijvoorbeeld. Of op Les Nuits Botanique. Deze keer verzorgde Mercury Rev een set binnen een akoestische omkadering. Exclusief kwam de band de 20ste verjaardag vieren van ‘Deserter’s Songs’. Hun vierde album dat zorgde voor de definitieve doorbraak. Perfect passende bij de sfeer in de theater zaal trouwens, met de mooie zitplaatsen. Daardoor ontstond inderdaad een heel intieme atmosfeer, die nog werd versterkt doordat de heel charismatische frontman zijn publiek letterlijk omarmd en aanspreekt. Bij elke song opnieuw hoort een ander verhaal, omgeven door een lach en een traan.
Enerzijds zorgde dat voor een glimlach op de lippen, anderzijds een krop in de keel. Door samenvoegen van al die intieme elementen ontstaat prompt een soort huiskamerconcert sfeer. Waardoor het inderdaad lijkt alsof de band niet voor een volle zaal staat te spelen maar gewoon in je huiskamer. Bovendien wordt de sprookjesachtige atmosfeer, zo typisch aan Mercury Rev nog meer versterkt door de akoestische setting. Kortom, neergezeten in de zetels, voelde dit concert dan ook aan als een ultiem rustpunt voor hart en ziel. Waardoor we prompt de harde realiteit om ons heen waren vergeten, en ons gewillig lieten onderdompelen in de wondere, kleurrijke wereld die Mercury Rev. ons binnen deze intimistisch set aanbood.
Holly Miranda: Een kruisbestuiving, waardoor harten breken en zielen bloeden van innerlijk genot
Al sinds vele jaren ben ik een enorm grote fan van het instrument saxofoon. Net doordat de sax klanken iets magisch met zich meebrengen, waardoor ik prompt begin te zweven. Als daarbovenop een nachtegalen stem je tegemoet komt. Dan ontstaat een wisselwerking waardoor harten breken en zielen bloeden van puur innerlijk genot. Dit is in het kort hoe we ons voelden bij het optreden van Holly Miranda. De jonge Amerikaanse singer-songwriter is niet alleen een multi-instrumentalist. Ze beschikt over een bijzonder stembereik, dat alle kanten uitgaat. Waardoor je als aanhoorder van begin tot einde aan haar lippen gekluisterd blijft. Eens onder invloed van zoveel innerlijk schoonheid, kom je in een diepe trance terecht waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Bovendien wordt Miranada gerugsteund door klasse muzikanten. Waarbij de bevallige saxofoon speelster het meest in het oog springt. De wonderbaarlijke klanken van de sax gecombineerd met die bijzondere stem van Holly Miranda zorgt voor een Hemelse kruisbestuiving, die de poorten van die Hemel prompt doen open gaan. Een streling voor oog en oor, waarbij prompt ook het hart wordt beroerd.
Tamino: De ultieme kers op de taart, om ons hart te verwarmen.
Als winnaar van de Nieuwe lichting 2017 mocht Tamino de avond afsluiten. Tamino wordt nogal vaak vergeleken met artiesten als Jeff Buckley. En eerlijk is eerlijk. Toen de Belgisch-Egyptische songschrijver het podium betrad, en zijn prachtige stem ons hart beroerde, zagen we daar toch in grote mate een heel stukje Buckley tevoorschijn komen. Echter heeft Tamino ondertussen bewezen vooral over een eigen smoel te beschikken, en ook dat zet hij met een verschroeiende mooie set nog maar eens in de verf. Als er nog geen harten waren gebroken tijdens de vorige sets, dan heeft Tamino ervoor gezorgd dat dit door hem wel het geval zal zijn. Meerdere kroppen in de keel, werden gevolgt door momenten dat we werden overmand door innerlijk geluk of verdriet.
Tamino is een artiest die bewust speelt met emoties, zoals alleen de groten op aarde dat kunnen. Schijnbaar zonder enige moeite, doet hij iedereen van vooraan tot ver naar achter uit zijn hand eten. Op dit late uur, het was ondertussen bijna half twaalf, liet Tamino trouwens weten dat het zijn tweede optreden was die dag. Dat zorgde er niet voor dat hij hier een routineklus afwerkte. Nee, gerugsteund door zijn top muzikanten, legde Tamino de lat enorm hoog om te zorgen voor de ultieme kers op de taart die we konden gebruiken om ons fragiele hart nog maar eens te laten verwarmen door de bijzondere kruisbestuiving tussen breekbare vocalen en intensieve klanken.
Dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Organisatie: Little Waves
Paaspop 2018 : verslag van een 3-daagse muzikale Efteling in Schijndel
Paaspop 2018
Festivalterrein
Schijndel
2018-03-30 t/m 2018-04-01
Hans De Lee
Wat een heerlijk muzikaal pretpark is Paaspop toch! 3 volle dagen in een knap aangekleed en verlicht sprookjesdorp, beleefden afgelopen weekend, 81.000 (!) muziekliefhebbers de trip van hun leven. Paaspop kent eigenlijk zijn oorsprong in 1974 maar gaat in werkelijkheid vanaf 1985 traditiegetrouw door op Pasen. En met groeiend succes! Editie 2018 werd, ondanks het minder goede weer, alvast een topeditie met een recordaantal bezoekers en een heel divers maar kwaliteitsvol en knotsgek programma van 250 acts verdeeld over 15 podia!
Van schlagermuziek tot death metal, van hip hop tot punkrock en van stand up comedy tot techno rave. Het was allemaal te bewonderen op één van talloze kleine en grote podia in de soms spectaculair uitgedoste tenten en ‘themahokken’.
Ziehier een uitgebreid verslag van Paaszondag, de laatste festivaldag.
Terwijl in Oudenaarde wielrenner Niki Terpstra een Vlaamse Klassieker toevoegt aan zijn palmares, pakt op identiek hetzelfde moment Guus Meeuwis uit met een andere Vlaamse Klassieker als opener van zijn optreden op het hoofdpodium : “Ik wil je” van De Kreuners wordt ingezet en zorgt meteen voor de nodige sfeer en zangkoren in de goed gevulde tent. Guus is nog altijd heel populair in eigen land en heeft naast pakken ervaring intussen ook een aardig buikje. Hij vervolgt de set met zijn recente hitsingle “Je staat niet alleen” en met “Tranen gelachen”. Op weg naar het volgende concert horen we nog net de hele tent uit zijn dak gaan op het eerste echte hoogtepunt van Guus , het alomgekende “Het is een nacht” zijn megasucces van alweer meer dan 20 jaar geleden (1996!).
In de ‘Roxy’ tent pikken we enkele nummers mee van de Amsterdamse rapper Yung Nnelg. Hij spuwt in eigen taal en op een stevige beat, een zondvloed aan woorden uit over het jonge hiphop volkje in de warme en kleurrijk verlichte tent. Nummers als “Hoofdprijs” en “Tempo” zijn best wel te pruimen en zorgen zelfs voor een (bescheiden) mosh pitje.
James TW maakt intussen zijn opwachting in de tent genaamd ‘Phoenix’. Het blijkt een talentvolle Britse singer songwriter te zijn van amper 20 jaar. Hij is uitgerust met een gitaar en een bijzonder aangename, zuivere en breekbare stem die veel weg heeft van Belgische collega’s zoals Milow of Tom Dice. Luister maar eens naar zijn nieuwe single “Say Love” en oordeel zelf over de duidelijke gelijkenissen. De brave doch frisse popsongs worden goed onthaald door het publiek en blijven zonder moeite in het geheugen hangen. Opener “For you” en “Please keep loving me” zijn daar het mooiste bewijs van.
We hadden ons voorgenomen zoveel mogelijk bands en muziekstijlen te ontdekken vandaag en in dat opzicht gingen we een kijkje nemen naar de Nederlandse band met Turkse roots, Altin Gün, op de Jack Daniëls stage. Dit 6-koppig heerschap (wel met zangeres) brengt een originele mix van enerzijds etnische klanken en anderzijds electro, rock en psychedelische invloeden. Het geheel wordt afgewerkt met de stem van de Turkse zangeres Merve Dasdemir en klinkt behoorlijk eigenzinnig en uniek! Leuke kennismaking maar net iets te speciaal voor ondergetekende om meer dan paar nummers te boeien.
Op het hoofdpodium werd iets na 17u30 de Belgische trots Triggerfinger aangekondigd. De band behoort al enkele jaren tot de absolute top in eigen land maar heeft in Nederland duidelijk nog niet dezelfde status verworven. De grote tent is bijgevolg wel lekker gevuld maar zeker niet helemaal volgelopen. Ruben, Mario en monsieur Paul zijn voor de gelegenheid versterkt met extra gitarist Geoffrey Burton en steken meteen stevig van wal met openingsduo “Colossus” van de gelijknamige laatste CD uit 2017 en “Upstairs Box”. De band krijgt misschien niet dezelfde enthousiaste respons van het publiek als in hun thuisland maar trekt zich daar helemaal niets van aan en beukt naarstig verder in op de trommelvliezen van de aanwezigen met een uitgebalanceerde en ongepolijste set! De cover van Rihanna’s “Man Down” krijgt vanuit de tent duidelijk het meeste bijval.
Op weg naar het optreden van Frank Carter en zijn ratelslangen, nemen we vlug een kijkje in de Royal Loco tent. Die Lustige Schlagerfreunde doen de naam van de tent alle eer aan met hun kitsch en rock versies van allerlei Duitse schlagernummers en andere billenkletsers. De tent staat nokvol en de ambiance doet denken aan de hoogdagen van karnaval. Heerlijk complexloos en behoorlijke fout maar dat zal de fans van het lichtere genre worst wezen, ze brullen uit volle borst “Wunderbar” mee van Tenpole Tudor. Heerlijk schouwspel!
Frank Carter and the Rattlesnakes dan maar! Een optreden waar we enorm naar uitkeken aangezien het zowat de enige echte punkrock band was die op deze laatste festivaldag de affiche sierde en aangezien de band gekend staat om zijn intense en energieke liveshows. Buiten was het aan het miezeren en werd het frisjes maar in de Jack Daniëls tent was het behoorlijk warm.
Door de grote belangstelling voor deze band was de tent aardig gevuld en rond 19u maakte mister Carter zijn opwachting op het podium. De frontman van de Rattlesnakes is een rasechte entertainer en één brok rauwe energie! Van bij de start host hij ongecontroleerd met zijn smal en pezig lichaam over het podium en duikt hij zelfs geregeld zonder angst het publiek in. Nummers als “Juggernaut”, “Vampires” en “Wild Flowers” zijn echte muzikale splinterbommen en worden dan ook lekker explosief gebracht! Frank nodigt alle dames uit om veilig te crowdsurfen en zorgt halfweg het optreden voor de grootste circle pit van het festival en brult zich midden in de menselijke kring een pleuris, getooid in een warme jas die hij afsnoepte van een fan. Achteraan de set zitten de meest gekende nummers zoals “Lullaby” en afgesloten wordt met “I hate you”.
Schijndel zal zich de doortocht van deze band nog lang herinneren! De band zelf mag de volgende dag alweer hun zelfde kunstjes doen in een uitverkochte Melkweg!
Daarna was het tijd voor het allerluidste orkest van de dag : Obituary! Deze death metal pioniers uit Florida gaan al meer dan 30 jaar mee en zullen toch wel even raar gekeken hebben wanneer ze de diverse affiche te zien kregen van dit festival. De bandleden, allemaal met lang haar en baard, openden met een dreigend instrumentaal stuk alvorens frontman en zanger John Tardy op het podium verscheen. Hij liet het niet aan zijn hart komen dat de tent niet volledig gevuld was en trok met zijn band meteen een ware wall of sound op. Tardy deed zijn stinkende best maar als neutraal toeschouwer kon je toch al snel zien en horen dat de jaren hem beginnen parten te spelen om dergelijke intense optreden constant op een hoog niveau vol te houden. Zijn stem was niet altijd even krachtig en na elk nummer moest de man toch even op adem komen. Respect evenwel voor zijn immense gedrevenheid!
Rond 21u zakten we voor het eerst af naar de ‘Theater’ tent. Minpuntje hier is dat de tent gesloten is tussen de optredens of acts en dat het publiek bijgevolg telkens moet aanschuiven om binnen te geraken. Dit gaf soms aanleiding tot heel wat duw en trekwerk met soms benauwde en bijna onveilige toestanden. Zeker een aandachtspunt voor volgend jaar!
Het gedrum had wel een goede reden : de Memphis Maniacs zouden namelijk iets na 21u hun opwachting maken. De Memphis wie? Het bleek om een mash-up band te gaan uit Nederland die geniet van een immense lokale populariteit en reeds voor de 11de keer te gast was op Paaspop! Hun optreden zorgde voor typische ‘hollandse’ uitbundige ambiance. Gezellige sing-along toestanden met bijhorende danspasjes door jong en oud. Zanger Roy van de Maniacs voelde zich zichtbaar in zijn sas op het grote podium, evenwel zonder zichzelf en de band al te ernstig te nemen. En het moet gezegd , de ‘mash-ups’ die ze brachten klonken best wel ok en werden met veel enthousiasme gebracht. Wat denk je van “Human” van Rag’n’Bone Man dat naadloos gemixt wordt met “She’s a maniac” uit Flashdance of een feilloze mengelmoes van nummers van The Beatles, AC/DC, Beastie Boys en Queen? Weinig vernieuwend of origineel maar wel heel vermakelijk amusement.
Terug naar het serieuze werk dan maar. Black Label Society maakte onder leiding van de legendarische Zakk Wylde zijn intrede in de ‘Phoenix’ tent. De intro van Led Zeppelin liet alvast een fijn optreden vermoeden en dat werd het ook. Een heerlijke portie vette en onversneden, krachtige en oerdegelijke US (hard)rock en metal! Zakk Wylde, intussen de 50 jaar voorbij, is naast een geweldig gitarist ook een niet onaardige zanger. De band speelde een potige set met oud werk dat werd afgewisseld met songs uit het zeer recente CD ‘Grimmest Hits’;
De Jeugd van Tegenwoordig had de eer om editie 2018 van Paaspop af te sluiten op het hoofdpodium. De heren hebben enkele weken terug een nieuwe CD uitgebracht met als titel ‘Luek’. Van bij de start palmen de 3 snelle praters als een perfect geoliede machine het publiek in, terwijl MC Bas Bron voor een spervuur aan snelle elektronische beats zorgt. Willy Wartaal is wat mij betreft de meest getalenteerde rapper van de 3 en neemt meestal wel de leiding. Nummers als “Sexy beesten” en “Gekke Boys” klinken niet slecht maar zijn natuurlijk enkel bedoeld als opwarmer voor de grote hits van de band die ongetwijfeld later in de set de revu zullen passeren. Ik gok op “Watskeburt”, “Een Barkie”, “Get Spanish”, “Deze donkere jongen komt zo hard” en ga zo maar even door…Maar tegen die tijd zat ondergetekende al in zijn auto richting België. Moe maar voldaan. En vastbesloten om volgend jaar terug van de partij te zijn want Paaspop is echt top!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paaspop-2018/
Organisatie: Paaspop
Humo’s Rock Rally 2018 - 2de halve finale
Humo’s Rock Rally 2018
Vooruit
Gent
2018-03-25
Wim Guillemyn
Gelukkig bestaan er voor beginnende bands nog initiatieven zoals Rock Rally om zich in de kijker te spelen. En nog altijd relevant want ondanks de hoogconjunctuur op het vlak van Belgische bands is het toch niet zo gemakkelijk als nieuweling om de nodige aandacht te trekken van radio en media. Radio en media hebben vooral interesse in bekende acts. Op deze zonnige namiddag zochten we de donkere zaal van de Vooruit op om nieuw talent te ontdekken.
Klokslag 16u begonnen we eraan. Monskopoli had de twijfelachtige eer de halve finale te mogen openen. We hoorden een mooie stem (zus van Brent Vanneste van Steak nr8) en harmonieën. Een degelijke cover van Nirvana met “Something in the Way”. De nummers waren niet geheel onvergetelijk maar het was allemaal heel degelijk.
Emy deed het alleen op het podium. Haar afdoen als een Selah Sue Kloon zou unfair zijn maar haar stem en manier van zingen had er wel wat gelijkenissen. Haar nieuw nummer “See What is Real” was stukken beter dan haar openingssong en haar Bob Dylan-cover was kippenvel. Met de juiste songs schiet ze wel eens raak.
Jozefien Deloof had, naast een gelijkaardig kapsel, ook een zangstijl dat een beetje aan Selah Sue deed denken. Ze had een sterke hese stem en ze bespeelde goed het publiek. Hier en daar konden de songs nog wat bijgeschaafd worden. Haar laatste nummer had wat te lijden onder de basdreunen en het nummer leek wat moeizaam voort te schrijden. Er leek nog wat meer uit te halen. De volgende keer?
Budget Trash was een viertal met een gemiddelde leeftijd dat niet hoger dan 16 jaar leek te zijn. Rechtstreeks uit de garage en surfrock met de nodige branie. Het was niet perfect en het rammelde maar dat is de charme van dit genre. De opener was chaotisch maar nummer twee was er bonk op. Net als hun laatste nummer.
Met Lip Service werd de gemiddelde leeftijd terug opgetrokken tot boven de grens van de meerderjarigheid. Lip Service was ontstaan uit de assen van Momma Said So. Een band met ervaring en dat zag en hoorde je dan ook. Ze stonden er. Het was catchy, grillig en energiek. Ze brachten een overtuigende cover van Berger, Vincent en Maboul met “Je Pleure Tout le Temps”. De eerste band waarvan we dachten dat deze zeker de finale moeten spelen.
Daarna was het aan het zestal Hulder. Ze openden met “The Killing Moon” van Echo & The Bunymen. Het was goed nagespeeld en het was moedig want het is geen gemakkelijke song. Helaas bleef het teveel bij naspelen en te weinig eigenheid. Hun twee eigen songs konden mij wel overtuigen. In de finale zou ik toch een andere cover spelen. Eén die wat beter aansluit bij hun muziek.
Watchoutforthegiants heeft een bedenkelijke groepsnaam. Ze toonden ons een samenraapsel van stijlen en ideeën. Hun tweede nummer was leuk maar de tempowissel was wat geforceerd. De gitaar stond ook wat scherp. Nog wat rijpen?
Walther deed een aardige cover van Jack White. Walter zelf hadden we al eerder zien spelen deze namiddag. Hij was trouwens niet de enige die aan kruisbestuiving deed of op meerdere paarden zijn geld inzette. We hoorden mooie samenzang en synthsounds. Soms breekbaar en ”When The Day is Gone” kon ons zeker bekoren. Dit heeft potentie.
The Waltz had qua zelfvertrouwen al zijn punten. Ze openden met een geluidsmuur vol nuances. De tweede song werd aan het begin al met gejuich onthaald. Ongetwijfeld een finalist als je t mij vraagt.
Laguna dealde in galmende gitaren a la Charlie Burchill en songs die songs waren. “Nothing Less” was dan weer meer punkrock en hun cover “Because The Night” werd goed onthaald. De zang deed mij wat aan die van de White Lies denken.
Het evenement afsluiten was weggelegd voor Berg. Na enkele rockacts was het terug tijd voor iets ingetogener en fragielere electropop. De cover “More Than This” van Roxy Music was gedurfd maar geslaagd. Het haalde het niveau van het origineel niet maar ze wisten het een eigen twist te geven. Verder dromerige muziek in de stijl van SX en Amatorski. We willen daar nog wel meer van zien.
Zo kwam een einde aan deze halve finale waarvan later deze week de jury ging meedelen wie naar de finale mocht gaan. Ik denk dat Emy, Lip Service, Walther, Laguna en Berg het meeste kans maken.
Organisatie HRR + Democrazy, Gent
Mod Loud 2018 - You’re Part of This Tour - Hardcore Still Lives
Mod Loud 2018
Muziekodroom
Hasselt
2018-03-23
Masja De Rijcke
Muziekodroom trakteert ons de laatste en komende maanden op stevig metaalwerk onder de noemer MOD LOUD. Afgelopen vrijdag kwamen Hardcore fenomenen Deez Nuts en Trash Talk met collega’s Capsize, Brutality Will Prevail en Boundaries opnieuw een bezoekje brengen in het Limburgse Hasselt.
Trash Talk, een hardcore band uit California, heeft zijn limieten weer eens zwaar op de proef gesteld. Deze band bracht zijn laatste opzwepende pareltje ‘No Peace’ uit in 2014 en is sinds kort bezig met het verwerven van nieuw geweld. Diegenen die Trash Talk al kennen weten dat vocalist Lee Spielman een geboren entertainer is en helemaal niet bang is om zichzelf in de gevarenzone te storten tijdens hun shows. Destroy Everything was hier het motto van de avond. Ze wisten een brutaal feestje neer te zetten met veel geweld, voor- en achterwaartse salto’s en benen die kilometers ver de lucht invlogen. We houden van moshpit’s omdat dit voor een onbeschrijfelijke adrenalinekick zorgt maar deze was ons toch een stap te ver. Desalniettemin hebben we ons kostelijk geamuseerd aan de zijlijn, waar we konden meebrullen zonder klappen te krijgen. We konden dan ook veel respect opbrengen toen Spielman oprecht bezorgd was over het meisje dat tegen de grond ging tijdens de moshpit.
Eens Trash Talk klaar was met hun woede uit te spuwen, was de Australische Headliner Deez Nuts aan de beurt. Deze hardcore punkers komen maar al te graag hun show opvoeren in België. Zij komen hier zowat elk jaar een bezoekje brengen aan hun trouwe Belgische fanbase en zetten elke keer opnieuw een show neer om U tegen te zeggen. Deze energieke bedoening werd ingezet met “Binge and Purgatory” van hun laatste plaat met daaropvolgend hun weliswaar meeste bekende “Stay True”. Deez Nuts was het laatste op het programma en genoot dan ook van een iets kalmere moshpit dan zijn voorgangers, maar aan sfeer schoten zij opnieuw niks te kort. De gevarenzone kwam opnieuw op gang toen ze “Tonight Hustle”, “Band of Brothers”, “Commas” en meer van dat geraas door de boxen ramden. We werden met de harde hand aangepakt en kregen ook nog “For What i’ts Worth Mother” en “Rep” tegen ons gezicht. De eer om deze avond af te sluiten ging naar ”Hustle” dat amper een minuutje duurt, maar wat voor eentje! Mooie liedjes duren nooit lang!
Bezweet en nog vol adrenaline konden we richting huiswaarts gaan! We hebben onze portie gitaargeweld nu wel gehad voor enkele dagen. Alhoewel, next stop: Wiegedood en Brutus komende woensdag en donderdag in Muziekodroom!
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
8400 Volume 2 – CD release - Een forum voor nieuw Oostends talent
8400 Volume 2
De Grote Post
Oostende
2018-02-16
Wim Guillemyn
CD release “8400 volume 2”, De Grote Post, Oostende 16 februari 2018 met Mostly Whites, Pigeon, Siskin and Stone en Your Life on Hold.
De Grote Post presenteert voor het tweede jaar op rij een cd met daarbij nieuw Oostends talent op. Om dit luister te geven krijgen de bands op het album podiumtijd om zich live te presenteren. Zo’n initiatieven kunnen we alleen maar toejuichen.
De Grote Post is een gerenoveerd oud postgebouw. Heel mooi. Serge Feys (u welbekend van T.C. Matic en andere acts) is blijkbaar ook een drijvende kracht hierachter. Hij was eveneens aanwezig tijdens het evenement.
De eerste band was Mostly Whites. Een trio jonge honden dat garagerock bracht. Het rammelde en rockte zoals we dat van zo’n bands mogen verwachten. Denk aan bands zoals Equal Idiots, Sons enz… Een aantal songs (zoals “The Lovely Poor Educated” of ”Century”) vielen wel op of bleven hangen.
Daarna was het de beurt aan Pigeon, Siskin and Stone. Ditmaal een iets ouder trio dat reeds 25 jaar ervaring heeft op diverse podia. Ze brachten traditioneel verpakte rock dat best aangenaam klonk en goed gebracht werd. Misschien een klein beetje inwisselbare nummers maar voor de rest niets mis mee.
De avond afsluiten was weggelegd was voor de gothic rockers Your Life On Hold. Die brachten verleden jaar hun goed onthaald debuut uit op het Duitse Solar Lodge label. Zanger Dewulf is ook bekend van o.a. Mildreda. Jaren ervaring en oog voor detail zorgden voor een solide en begeesterende performance waar eigenlijk niets op af te dingen viel. Met o.a. nummers als “Phoenix”, “Attawapisk” en “Exorcism” brachten ze een mooie set die gerust nog wat langer mocht duren.
Organisatie: De Grote Post, Oostende
We Are Open 2018 – 09 en 10 februari 2018 - België muzikaal op de kaart!
We Are Open 2018
Trix
Antwerpen
2018-02-13
Quinten Jacobs en Gert Vanlerberghe
We Are Open vormt elk jaar een vroeg hoogtepunt om naar uit te kijken. Trix stelt dan voor wat er allemaal leeft in muzikaal België, vaak nog onder de radar.
dag 1 – vrijdag 9 februari 2018
Op dag één leken de drie grote pijlers jazz, hip-hop en elektronica, liefst zo eigenzinnig mogelijk.
De avond opende in het Café met vier vrienden die met hun dure speelgoed ondertussen heel wat wereldhits op hun palmares hebben staan. Ga maar na: Dansende Mensen, Had Ik Maar Wat Meer Vakantie, Opa Euro, Papi Loma… Met Borokov Borokov is het dansen op zware beats, de kelen schor schreeuwen en morsen met drankjes. Is de muziek ook goed? Absoluut. Underworld meets de duivel zelve, en doe daar nog wat toetsen Kraftwerk bij. Of zoiets. Van beukende beats tot hemeltergende rave, alle registers werden opentrokken, tegen een achtergrond van haast hypnotiserende visuals met vooral veel quasi-naakt. Borokov Borokov zou elk feestje moeten afsluiten.
Quote: Komaan eikels, allemaal dansen!
Enkele jaren geleden maakte ons land kennis met de getalenteerde Antwerpse rapper DVTCH NORRIS en vanavond konden we dat ook live meemaken. Nu eens speelse, dan weer intense hip-hop en diepe bassen zorgden voor een waar feestje in de Club. In een nieuw nummer ventileerde de sympathieke Dvtch zijn afkeer van rekeningen en huur betalen op een wel heel uitbundige manier. Naast een dj had deze geboren entertainer ook enkele gastrappers bij. Eerlijk is eerlijk, de beats en refreinen klonken soms iets te veel van hetzelfde, al helpt het dat de heren een koffer vol meezingers bij hadden. Een “Seeking Closure” en een “Caught Up” gingen er goed in.
Quote: Fourty-seven and he’s dancing way more than you youngsters. Later I wanna be that guy.
Isolde Van den Bulcke wordt wel eens de Vlaamse Melanie de Biasio genoemd. Terecht. Met Tristan kregen we weerbarstige baslijnen, jazzy drums en zweverige synths voorgeschoteld, die een haast claustrofobische sfeer creëerden. De razend boeiende zanglijnen en hemelse stem van Isolde voerden ons weg naar een andere plek en tijdperk. De hypergelaagde ambient pop had niet zelden een bevreemdende opbouw, onvoorspelbaarheid troef met vaak abrupte eindes. Dreigende stukken werden met broze rustpunten afgewisseld. Een onbetwistbaar hoogtepunt van de avond.
Quote: Why be racist, sexist, homophobic or transphobic when you could just be quiet? (op Isoldes t-shirt)
Na d e overkokende potten op het heilige vuur van Tristan was er de tongue-in-cheek synthpop van het prettig gestoorde Gentse Hong Kong Dong. Hun geflipte elektronica is soms cheesy as hell, altijd eigenwijs as fuck, en vaak ook donker, unheimlich, space, creepy. Bij het geile “Touching Underwear” bliksemde het van alle kanten, al ging het om sensuele bliksemschichten, met dansschoenen aan. In “Boy” hoorden we TC Matic in overdrive. Sarahs viool en Bolis Pupuls drumbeats clashten er voorbeeldig met Geoffreys venijnige Gang Of Four riffs. En ook “Sweet Sensations”, drommels dansbaar, deed het ‘m weer. Hong Kong Dong, dat is ongegeneerd stoeien met elektronica en een halve discobol op je hoofd, of een frontvrouw die tussen het publiek springt. More is more, maar nu mogen alle ruimtewezens en robots weer even in de kast.
Het Brusselse duo GeRoeZeMoeS dropte vorige week hun lekkere single “What Do You Do?” Wij waren benieuwd of hun experimentele pop, gekruid met nostalgische synths en groovy baslijnen, ook live overeind bleef. GeRoeZeMoeS is zeker iets wat in het huidige muzikale klimaat wel eens groot kan worden in 2018. We moesten af en toe aan STUFF. of SeizoensKlanken denken, al krijgen catchy vocals bij de Brusselaars een hoofdrol. Die lagen trouwens aangenaam in het oor, wat samen met hun muzikaal vernuft, spelplezier en avontuurlijke klanken en structuren een meer dan geslaagd concert opleverde. Wat zeggen we? Een overwinning. Want bij hun hit-in-wording zetten de heren de Bar op zijn kop. Iederéén was mee en de lyrics werden uit zowat alle monden meegezongen.
Quote: Do you wanna move for the milkman (een opvallende zanglijn die het publiek mocht scanderen)
Dijf Sanders: de Wederopstanding! Onze favoriete Gentenaar is terug van een inspirerende reis naar Java, en mystieke invloeden zijn diep in de vezels van zijn muziek doorgedrongen. Broeierige klanken die weten wij welke god moesten sussen, gingen gepaard met spirituele lichteffecten op een kleurrijk laken, een naargeestig mantra dat nog lang ons geestesoog zal teisteren – het moeten niet altijd de blote konten van Borokov Borokov zijn. De gedurfde set voerde ons in een diepe Indonesische trance, bedwelmd door een psychedelische sax (Nathan Daems) en spooky synths (Dijf Sanders). Het voorlaatste nummer was ook nog eens dansbaar en met voorsprong het meest toegankelijke van dit diep intrigerende concert.
Quote: Nog eentje, van zes minuten.
Tijd voor een stevig potje instrumentale jazzy kraut/psych/mathrock met saxofoon als hoofdbestanddeel. Nordmann deed ons dansen op aanstekelijke grooves van uitgesponnen songs die de soundtrack van een of andere donkere Amerikaanse misdaadfilm hadden kunnen zijn. Instrumenten ontspoorden regelmatig in deze georkestreerde chaos met frequente orgastische uitspattingen. Het was puur gelukzalig genieten van stielmannen die hun vak verstaan.
Ondanks de ononderbroken stoet van kwaliteit was het toch een beetje uitkijken naar Blackwave., de razend populaire hip-hopformatie die Antwerpen weer op de kaart van rapland zette. In 2017 scoorde het zevental de ene hit na de andere, en ook live zat dat allemaal goed in elkaar. Het was een verademing om een live hip-hop show bij te wonen met zo’n energie en muzikaal tot in de puntjes uitgewerkt, met ruimte voor solo’s van alle muzikanten. De frisse hip-hop klonk nu eens kabbelend en ingetogen, dan weer opzwepend en uitbundig. Jay Walker en Willem Ardui zijn trouwens niet alleen hippe vogels maar ze kregen ook een volle zaal mee. De singles “Big Dreams” en “Flow” pakten live goed uit, en voor hun zeer gesmaakte grote hit “Elusive” (die blazers!) werden de heerlijke vocalen David Ngyah erbij gehaald. Dit was een concert om blij van te worden. Headlinen op dag één van We Are Open, daar is deze nog erg nieuwe band in elk geval met verve in geslaagd.
dag 2 – zaterdag 10 februari 2018
Hoera! Het was weer tijd voor We Are Open, onze favoriete afspraak met jong talent in het voorjaar in het Antwerpse Trix. Kort door de bocht gesteld was vrijdag de dag voor hiphop en elektronica-liefhebbers en zaterdag een moment van verzamelen voor fans van de gitaar. Want ho, wat ging het er stevig aan toe. Wie een oog wierp op de affiche, wist dat oordopjes aangewezen zouden zijn.
Beginnen deden we bij Catbug, winnares van De Zes en eerder vi.be tip. Paulien Rondou betrad timide het podium van Trix Café met enkel haar gitaar. Het was een quasi ontroerend tafereel: gitaarzak op het podium, capo op 4 en flinterdunne songs die evenwel diep doordringen. De jongedame meende wat ze deed en hield zo de aandacht van het publiek erbij. Een schuchter lachje na een stevig applaus, een vertrokken gezicht als ze een hoge noot net niet haalde, Catbug mag dan onervaren zijn, maar talent laat zich daardoor niet vermommen. Het was heerlijk melancholisch luisteren naar de interessante teksten die Rondou steeds het clichématige singer-songwriterniveau doet ontstijgen. Een bloedmooie vibrato zet haar porseleinen songs net dat tikje kracht bij dat nodig is. Straf.
Wereldberoemd zal deze jongedame nooit worden, daar is ze te authentiek voor, en dat is maar goed ook.
We repten ons vervolgens naar Shht. De hype van het moment speelde een set die even hilarisch als geniaal was. We kregen een loeihard “Don’t Care”, meerstemmige samenzang met autotune, knipoogjes naar The Beatles en zowaar een quasi-spiritueel momentje vlak voor Shht hun cover van “Bohemian Rhapsody” inzette. Die cover van Queen vat misschien wel samen wat Shht eigenlijk is: onwaarschijnlijk eigenzinnig, absurd, bij momenten snoeihard en altijd met de nodige humor. “Wie leidt er een oppervlakkig leven?” vroeg frontman Michiel, zelf fier zijn hand de licht instekend.
Opvallend was wel dat niet heel de Trix Club meeging in de show van de band (wellicht eigen aan het format van een showcasefestival) en zo bleef alles relatief gecontroleerd. Geen exuberante toestanden dus deze keer, maar wel een bevestiging dat Shht live bij de beste bands van België hoort.
Dirk. dan. Wie Album al gehoord heeft, wist dat live de band echt zou gaan ontploffen. En ja hoor, hoewel er wat lege plekken waren in de grote zaal van Trix, overtuigde dirk. met beukende drums, gouden melodietjes (echt waar!) en wat grapjes van frontman Jelle Denturck ertussenin. Over de portefeuille van zijn publiek veroveren bijvoorbeeld, en voor we het wisten zat de zaal luidkeels en kattenvals (zoals gevraagd door Denturck) ““I only hate myself when I fuck things up/And I fuck things up all the time” mee te brullen. Dan weet je dat je show geslaagd is. Echt iets voor Pukkelpop, dachten we op het einde. Eppo?
Na een pintpauze schoven we aan bij Dieter von Deurne & The Politics in Trix Café. Onmiddellijk viel het enorme spelplezier op van Dieter Sermeus en co. Enthousiast als jonge snaken serveerden ze hun ninetiesrock okselfris. Hen wegzetten als clichématig en achterhaald is onzin, daarvoor zijn de songs van Dieter van Deurne & The Politics melodieus veel te sterk. Een halfuurtje zorgeloos overgeven aan de betrouwbare machine die de band is, was welgekomen. Enig minpuntje: op het einde werd de sound een beetje een geluidsbrij, waardoor de melodie wat verdween. De punten waren evenwel al lang uitgedeeld.
Wat gas terugnemen deden we bij Tin Fingers in de Club. Daarvoor moesten we helaas Onmens skippen, maar de afwisseling die de ex-winnaar van De Zes zou bieden ten opzichte van het gitaargeweld dat we al hadden gehad, overhaalde ons. Opvallend veel jong volk vulde de Club voor de komst van de intelligente indiepop van Felix Machtelinckx en co. We zagen de band vorige zomer aan het werk in de Charlatan tijdens de Gentse Feesten en merkten dat Tin Fingers live iets steviger was geworden. De poppy refreinen gingen er zoetjes in in Trix. Niet echt de meug van onderstaande evenwel, maar een popsong schrijven is een bewonderenswaardige ambacht. Een charismatische frontman doet dan de rest en door de interessante strofes en tussenstukjes, blijft Tin Fingers wel weg van de oninteressante, hapklare en gesuikerde pop.
Afsluiter was Raketkanon. Deze band voorstellen zou ongepast zijn en voor wie er nog aan zou twijfelen, ook deze keer was hun liveshow verwoestend sterk en dus kunnen we daar kort over zijn. Iedereen die nog een restje energie had na twee dagen vol Belgische muziek, werd als afsluiter nog eens getrakteerd op epische apotheose. Al snel zagen we Pieter-Paul Devos door het publiek crowdsurfen, een moshpit ontstaan en onszelf ‘hoogtepunt’ noteren. Matias De Craene (Nordmann) kwam tussendoor ook nog even sax spelen en in de bisronde kreeg de band nog gezelschap van Sigfried Burroughs (Onmens, Kapitan Korsakov). ‘Waanzin’, noteerden we voor we ons helemaal overgaven aan de woeste uithalen van Raketkanon. Amen.
We Are Open was een groot succes en alweer een bewijs dat onze Belgische scène onwaarschijnlijk sterk is. Omvergeblazen keerden we huiswaarts, een welverdiende tinnitus deerde ’s nachts de pret niet.
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Sound Of The Belgian Underground – Underground om u tegen te zeggen!
The Sound Of The Belgian Underground
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2018-01-28
Erik Vandamme
Sinds 2014 gaat elke twee jaar een heel interessant evenement door in samenwerking tussen Subbacultcha en Ancienne Belgique. Onder de noemer The Sound of the Belgian Underground wordt typische underground muziek van Belgische bodem, geprogrammeerd voor een ruim publiek. Ook op zondag 28 januari was de zaal AB Box goed gevuld voor de ondertussen derde editie van dit evenement. We kregen een gevarieerd aanbod aan o.a. punk, intensieve drones, post punk, pure noise-rock muziek, donkere occulte doom metal, drum & bass, Afrikaans getinte muziek tot Oosterse Melodieën voorgeschoteld. Zonder meer een kleurrijk aanbod dus.
Van experimentele soulmuziek, naar knetterende punk uitspattingen tot hypnotiserende klanken en vocalen
AFIA, ofwel Thalina Afya Konadu , is een talentvolle singer-songwriter uit Antwerpen. Deze jonge artieste brengt experimentele soulmuziek. Gebruik makende van samples, staat de jongedame geheel alleen op het podium en laat vooral haar heel soulvolle stem voor zich spreken. AFIA sprak haar publiek geregeld aan en raakte vooral de gevoelige snaar door haar bijzonder heldere soulvolle stem. Waardoor Ancienne Belgique als het ware werd ondergedompeld in een Afrikaans getint aanvoelende atmosfeer. Alles bleef echter net iets teveel die gezapige weg opgaan, waardoor we niet volledig over de streep werden getrokken. Wij zagen echter wel een enorm talentvolle artieste op het podium die, naast een stralende mooie stem over een uitstraling en spontaniteit beschikt die ons doet uitzien naar een gouden toekomst. Kortom, een artieste met potentieel om nog potten te breken. En dus een naam om in het oog te houden binnen het soul gebeuren in ons land, en ver daarbuiten.
Punk leeft! Dat heeft bijvoorbeeld een band als Cocaine Piss, die in 2016 het dak er deden afgaan tijdens de tweede editie van The Sound of the Belgian underground, ondertussen ruimschoots bewezen. Niet enkel Cocaine Piss. Binnen de Belgische punk scene roert er underground veel, enorm veel. F.O.D., Charlie Bit my Finger, You Nervous?. Het zijn maar enkele voorbeelden van punk bands die hun kunnen ruimschoots hebben bewezen.
Sale Gosse, een waar familie bedrijf, is een trio die punk en alles daar omheen, hoog in het vaandel draagt. De band bestaat uit mama Agathe, haar 17 jarige zoon - die nota bene jarig bleek te zijn op deze avond, vandaar al die ballonnen op het podium - en haar 'buddy' Randa. We durven er onze kop op verwedden dat familie feestjes daar onvergetelijke nachten zijn. Met een explosieve intro doet Sale Gosse voor het eerst, en niet voor het laatst, op deze avond, het dak er compleet afgaan.
"bas en gitaar uitspattingen combineerden met een vocale furie waardoor de geluidsmuur prompt werd afgebroken"
De energie spat niet alleen uit de gitaren, ook mama Agathe ontpopt zich tot een drummer die haar drumvellen bewerkt met de vuurkracht van een uitbarstende orkaan. Het trio verstopt niet alleen een hoge dosis humor in hun set, waardoor de fans op de eerste rij compleet uit de bol gaan. Ook porren ze de aanwezigen voortdurend aan om hier mede een wervelend punk feest neer te zetten. Bovendien wisselden elk van hen van plaats op het einde van de set. Waardoor zoon Nino aan de drums plaats nam. En de twee dames hun bas en gitaar uitspattingen combineerden met een vocale furie waardoor de geluidsmuur prompt werd afgebroken. Kortom, we kregen een wervelend punk feest voorgeschoteld, waaruit eveneens bleek dat we te doen hebben met muzikanten die hun instrumenten op enorm hoog niveau bespelen. Maar vooral bewees dit trio nog maar eens dat Punk nog steeds springlevend is.
Christine Denamur is een artieste die, naast zwevende elektronische samples naar voor brengen, vooral haar heel indrukwekkend stembereik boven haalt om het publiek te bekoren en vooral te betoveren. De artieste stond een beetje zenuwachtig op dat grote podium. Ze speelde dan ook haar eerste show en dit meteen in de Box van de AB. Echter de spontane manier waarop ze haar publiek bedeesd aansprak, met steeds die stralende glimlach. Het deed ons hart en dat van velen smelten. Christine beschikt dus vooral over een heel integere stem, waardoor ze de aanhoorder letterlijk hypnotiseert en in hogere sferen doet vertoeven.
'Een filmisch aanvoelende set, die bovendien aan de ribben blijft kleven’
Naast gebruik maken van intensieve klanken, zijn er ook de eenvoudige, maar vooral zeer mooie visuele effecten op het scherm. Beelden van straten en pleinen, worden vertoons tijdens de performance. Waardoor in samensmelting met Christine haar magisch mooie stem en uitstraling, een deugddoende rust neerdaalt over de aanwezigen in de zaal.
We kunnen dan ook besluiten: Onthoud binnen de eerder experimentele elektronische muziek, waar harten worden gebroken, deze naam. Christine Denamur zorgt door het aanbieden van een kleurrijk palet aan twinkelende klanken, wonderbaarlijke mooie vocalen, en mooie beelden die net door hun eenvoud de gevoelige snaar raken. Voor een heel filmisch aanvoelende set, die bovendien aan de ribben blijft kleven.
Over walmen van intensieve duisternis, naar een Top hip hop feestje bij uitstek.
Na al die positieve energie was de tijd gekomen voor donkere gedachten. Vaal maakt daar letterlijk niet teveel woorden aan vuil. De heren hullen zich bijna letterlijk in het donker. De verlichting is heel sobere en al even donker als de muziek die de band naar voorbrengt. De muziekstijl die ze brengen? Het is moeilijk te omschrijven. Hun muziek zweeft een beetje tussen cold wave en Ambient, en heeft een uitwerking op de aanhoorder alsof hij wordt meegezogen naar de meest depressieve gedachten in zijn of haar hoofd.
Gaandeweg deed Vaal ook ons wegdrijven naar de meest duistere kant van onze ziel. Niet door geluidsmuren af te breken, eerder door heel subtiel maar doordacht ons donker hart heel diep te raken. In elk geval dompelt Vaal je vanaf het begin tot het einde in een intensief en heel donker bad. Het zonlicht krijgt geen kans, geen sprenkeltje hoop schijnt er door de donkere wolken van het leven bij dit trio. Naast de monotone, maar dus heel intens aanvoelende instrumentale aankleding, waren we vooral onder de indruk van de vocale aankleding. Met momenten deed die ons denken aan een kruisbestuiving tussen Robert Smith van The Cure en Ian Curtis van Joy Division. In hun meest donkere gedaante. We gingen er prompt bij zitten. Gaandeweg deed Vaal ook ons wegdrijven naar de meest duistere kant van onze ziel. Niet door geluidsmuren af te breken, eerder door heel subtiel maar doordacht ons donker hart heel diep te raken. De set eindigde zo abrupt als ze was begonnen. Zonder een woord te zeggen verliet het trio het podium, iedereen - inclusief ons - totaal verweest achterlatend. Indrukwekkend!
Genoeg negatieve energie. Tijd voor een wervelend Hip Hop Feestje. In Brussel bloeit er al een tijdje iets binnen die hip hop en Rap scene. Dat bewees een artiest als Zwangere Guy ons vorig jaar nog op Genk on Stage. Le77 wordt o.a. door deze laatste naar voor geschoven als de nieuwste sensatie binnen die scene. Nu, wat we voorgeschoteld kregen was inderdaad een wervelend Hip Hop tot rap feestje, van de bovenste plank. Met een hoge dosis humor, zet dit gezelschap de Ancienne Belgique op stelten en zorgt, door middel het brengen van een stomende set, ervoor dat iedereen aan het dansen gaat. De heren staan trouwens niet zomaar op het podium te dansen en te rappen, ze trekken elk van de aanwezigen mee in hun wervelstorm. Bovendien gaan ze letterlijk dat publiek opzoeken. Waardoor het dak er compleet afgaat. Als klap op de vuurpijl mag Zwangere Guy & Blu Samu een gastoptreden verzorgen, waarbij de teugels nog wat meer werden gevierd.
We kunnen dan ook besluiten: Le77 zet een hip hop feestje neer, zoals hip hop gewoon moet zijn. Vanuit het hart van hoe Rap en hip hop is ontstaan. De aanhoorder een spiegel voorhouden. Maar vooral, door die hoge dosis humor en charisma, een wervelend hip hop dans feest doen ontstaan. Waar geen speld tussen te krijgen is. Hip Hop leeft in Brussel, dat zet Le77 nog eens wat meer in de verf, en hoe! is onze eindconclusie.
Occulte trip die je tot waanzin drijft
Na de pauze was het tijd voor een occulte trip, die je tot waanzin drijft. Wolvennest zijn een band die psychedelische Dark ambient combineren met al even duistere rock muziek. Daarvoor wordt niet alleen gebruik gemaakt van doorsnee, gitaar/drum en vocalen. Maar ook keyboard klanken krijgen een bevoorrechte plaats toebedeeld. Meer nog, dat instrument zorgt ervoor dat die duistere sfeer naar een nog meer intensief hoogtepunt wordt gedreven. Binnen de band is bovendien elk aspect minstens even belangrijk, zo zou blijken. Niet alleen de bij momenten angstaanjagende, beklemmende mooie, vocalen overheersen dus. Maar ook die duivelse instrumentale aankleding doet ons wegdrijven naar het meest donkere kant van onze ziel.
De start is nochtans heel monotoon. Maar gaandeweg worden meer stukjes en brokjes toegevoegd, gaan de gitaren nog luider klinken, doen de drumsalvo's de zaal op zijn grondvesten daveren. Bovendien voegt de bevallige keyboard speelster daar een vocaal indrukwekkende inbreng aan toe die letterlijk door merg en been gaat. Om het nog intenser te maken, voegt Wolvennest daar bovendien nog hypnotiserende visuele effecten aan toe. Die ervoor zorgen dat je in een diepe trance belandt. Op een bepaald moment voelde ik me letterlijk wegglijden uit de zaal, en de tongen van de hel mijn voetzolen likken.
"Wolvennest verlegt grenzen binnen occulte duisternis, tast de grens van het onmogelijke af. Waardoor het aanvoelde alsof die poorten van de Hel compleet open waren gegaan."
Tijdens dat goed half uur was ik compleet in een andere wereld, en begon als buiten zinnen te dansen en te headbangen. Ik hoop dat de mensen rondom mij niet teveel zijn geschrokken. Maar toen ik de ogen open deed, zag ik dat nog anderen in diezelfde intensief roes waren beland. Wolvennest verlegt grenzen binnen occulte duisternis, tast de grens van het onmogelijke af. Waardoor het aanvoelde alsof die poorten van de Hel compleet open waren gegaan. Zelf voelden ook wij ons meer en meer wegglijden, naar de meest donkere kant van onze ziel. Met de waanzin in de ogen, keken we uiteindelijk onze demonen strak in de ogen. En verlieten de zaal en bleven totaal verweest en buiten zinnen achter.
Kortom. Wolvennest liet een intensieve, diepe indruk achter net door dat opbouwen naar een onaards aanvoelende climax. Zoals we zelden tegenkomen. Indrukwekkend, is zelfs een understatement.
Een totaalbeleving vergelijkbaar met het ontstaan van de Apocalyps.
Brusselse elektronica-artiest Obsequies bracht weer rust in ons hoofd door een wel heel bijzondere act. Alhoewel 'rust' niet de juiste omschrijving is. Zijn muziek is zelfs niet te omschrijven in één zin. Je hoort strepen Ambient. Overgoten met een saus van sludge invloeden, tot intensieve drones. En zelfs dit is nog maar een topje van de ijsberg. Zo haalt Obsequies eveneens de nodige inspiratie bij industrial techno. Een kleurrijk palet? Zeker en vast, al was er van kleur niet veel te merken op het podium. Eerder stond de artiest voorovergebogen boven zijn keyboard aan knoppen te draaien. Omgeven door donkere walmen. Dit alles binnen een enerzijds verstilde sfeer, anderzijds wordt letterlijk geluidsmuren afgebroken.
Opborrelende tsunami's die alles verzwelgen rondom zich heen. De stilte van de prachtige natuur - op die verstilde momenten - wordt teniet gedaan door het opsteken van een alles vernietigende wervelstorm. Orkanen die uit het niets al even vernietigend uithalen. De natuur op zijn meest overweldigend en zijn mooist. Dat komt ons prompt voor de geest. Het geschreeuw van stervende keert ook terug in subtiele vocalen die Obsequies als een tovenaar met elektronische klanken, uit zijn instrument tovert. Een kers op de taart die kan tellen.
"Wat achterblijft, is chaos in ons hoofd, en een afdruk op onze ziel. Vergelijkbaar met, inderdaad, het ontstaan van de Apocalyps. Het einde der tijden."
We kunnen dan ook besluiten: We moesten nog bekomen van het vorige optreden, waardoor we eerlijk gezegd niet direct mee waren. Echter eens omgeven door deze onaards aanvoelende trip die Obsequies ons aanbood. Voelden we ons wegglijden naar het einde der tijden. Wat achterblijft, is chaos in ons hoofd, en een afdruk op onze ziel. Vergelijkbaar met, inderdaad, het ontstaan van de Apocalyps. Het einde der tijden.
Vorig jaar verscheen zijn debuut 'Organn' via het ambitieuze label Knives. Te beluisteren via bandcamp. Ook dat is een aanrader.
Noise-rock, Als een mokerslag in het gezicht.
Nu ons hoofd volledig was leeg gemaakt, werd het tijd voor een portie stevige noise-rock om weer op aarde terug te keren. Crowd of Chairs had ons vorig jaar al overtuigd met een meer dan schitterende schijf 'Fuck, Fuck, Fuck' .
Waarover we schreven: " Wees echter voorzichtig, ‘Fuck Fuck Fuck’ is geen voer voor gevoelige zieltjes. Eens je de uitdaging bent aangegaan, is er geen terugweg meer mogelijk. Maar voor wie houdt van een avontuurlijke trip, waarbij je niet weet of je dat wel of niet zult overleven? is dit een 'must have schijf' geworden, die je verweesd zal doen achterblijven."
Of dat ook op het podium het geval zou zijn? Vroegen we ons luidop af. Dat antwoord liet niet lang op zich wachten.
"Met deze overweldigende aanpak bewees Crowd of Chairs dus ook live een band te zijn die geluidsnormen aan hun laars veegt, en elke zaal plat speelt tot geen spaander geheel blijft”.
Het trio vierde de teugels vanaf die eerste noot, en ging als een losgeslagen trein door tot het einde. De heren lieten er geen gras over groeien. En denderden als een bulldozer over de hoofden heen. Hierop stilstaan was dan ook onmogelijk. Eens op die trein terecht gekomen, was er geen weg terug meer mogelijk. Net als op die denderende schijf, gebruikt Crowd Of Chairs niet teveel woorden om te vertellen wat ze te vertellen hebben. Zonder verpinken werd het tempo naar een helse hoogte gedreven, zowel instrumentaal als vocaal. Het leek wel alsof de heren hun demonen de vrije loop lieten, zo wild om zich heen slaande. En het publiek meetrekt in die draaikolk van chaotische riffs, drumsalvo's en geluiden die niet alleen de trommelvliezen deden barsten. Ook de zaal stond letterlijk op daveren, alsof elk moment het gebouw zou instorten. Met deze overweldigende aanpak bewees Crowd of Chairs dus ook live een band te zijn die geluidsnormen aan hun laars veegt, en elke zaal plat speelt tot geen spaander geheel blijft.
De ultieme kers op de taart
Om eerlijk te zijn. Na dit optreden hadden we onze portie intensiviteit eigenlijk wel gehad. Er moesten echter nog twee bands komen. AIR LQD is een Brusselse producer, die ook actief blijkt te zijn in Berlijn of Parijs. De man zorgt voor een ware rave party in AB. Zo eentje van het onweerstaanbare soort. Stilstaan daarop is onmogelijk, eens je in die 'trip' meegaat tenminste. AIR LQD weet die typische techno klanken te combineren met bijvoorbeeld post-punk. Of net door een integrerende vocale inbreng, een soort duistere sfeer te doen ontstaan. Waardoor je, eens op de dansvloer terecht gekomen, nog meer in een diepe trance terecht komt. Rave met een experimentele knipoog? Zo zouden we dit optreden nog het best kunnen omschrijven.
Afsluiter Golin is een Amerikaans/Japanse Zangeres en producer die eerder bekend onder de naam RIN. Golin wordt gezien als de rijzend ster binnen de Brusselse Elektronisch muziek wereld. Oosterse Melodieën worden gecombineerd met hi-fi elektronica die ons weer doet vertoeven in onaards mooie landschappen, ver verwijderd van de hedendaagse realiteit. In eerste instantie krijgen we een aan knoppen draaiende artiest te zien en horen. Die door minimaliserende klanken naar voor te brengen, alvast het publiek begint te hypnotiseren. Waarna Golin haar vocale inbreng je uiteindelijk doet wegglijden naar onontgonnen oorden.
"Golin brengt typische Oosterse muziek tot leven, binnen een sprookjesachtige omkadering. En brengt daardoor meerdere werelden samen tot een magische mooi geheel"
In het programma boekje omschrijft ze haar muziek als volgt ''My Music is a fanatasia, it's heavy and light but always truehearted''. Inderdaad ontstaat, door de combinatie van die bijzondere stem en intensieve klanken, een soort sprookjeswereld. Waar mystieke wezens zoals elfen en bos feeën naast elkaar leven. Kortom. Golin brengt typische Oosterse muziek tot leven, binnen een sprookjesachtige omkadering. En brengt daardoor meerdere werelden samen tot een magische mooi geheel. Om zo een heel bijzondere dag af te sluiten met een ultieme kers op de taart. Waardoor we nog maar eens totaal verweesd achterblijven.
Wat moeten we onthouden?
Een evenement als The Sound of the Belgian underground bewijst dat in ons land enorm veel talentvolle artiesten rondlopen, vanuit alle hoeken van de muziekwereld. Vaak gaan we het al te ver gaan zoeken. Terwijl indrukwekkende schoonheid, zo dicht bij huis ook te vinden is. Dat is niet alleen door het maken van een verre reis. Ga maar eens gaan zien in onze Ardennen of wandel aan de kust, de zee tegemoet. Ook op vlak van muziek is het goed eens om de hoek te kijken. En vast te stellen wat voor onontgonnen parels er rondlopen. Wij zagen er op deze magische dag en avond negen. Dat laatste is echter maar een kleine greep uit het overaanbod. Maar dankzij Ancienne Belgique en Subbacultcha kregen artiesten die wellicht enkel in de underground te zien en horen zijn, ook eens kans om op een groot podium te bewijzen uit wat voor een kwalitatief hoogstaand hout ze elk van hen gesneden zijn.
Met dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Bezoek de website van AB + Subbacultcha www.abconcerts.be www.subbacultcha.be
Organisatie: Subbacultcha + Ancienne Belgique, Brussel
Persistence Tour 2018 – De Mast uit zijn Dak!
Persistence Tour 2018
De Mast
Torhout
2018-01-26
Stijn Raepsaet
Voor wie zich afvroeg waar de grootste concentratie trashers en hardcore fans zich bevond op 26 januari, dan kunnen we met zekerheid zeggen dat dit in De Mast van Torhout was. De Persistence Tour karavaan van EMP hield er namelijk halt en had enkele mooie namen meegebracht: Insanity Alert, Broken Teeth, Power Trip, Born From Pain, Terror, Madball en Hatebreed. Opkomende namen plus gevestigde waarden binnen het wereldje die live garant staan voor een stevige pot meebrullen en moshen.
Toen we De Mast betraden hadden Insanity Alert en Broken Teeth de zaal al behoorlijk opgewarmd (letterlijk en figuurlijk). Het Nederlandse Born from Pain gooide met plezier nog enkele vaten olie op het vuur. Zanger Rob Franssen sprak het publiek in het Nederlands toe wat voor een gezellige sfeer van samenhorigheid zorgde. Met een korte maar krachtige set bewezen de Nederlanders dat ze tot een van de betere hardcore bands van Europa en ver daarbuiten behoren.
Power Trip zorgde dan weer voor de machtigste trip down metal lane. De hyperactieve band bracht snedige trash die nog beter te smaken is dan een met steroïden gevuld plofkip. Hoogtepunt van de set was zonder twijfel “Executioner’s Tax (Swing of the Axe)” uit album ‘Nightmare Logic’ (2017).
Na een korte pauze was het tijd aan de keepers of the faith van Terror. Hoewel ze openden met “Keep your mouth shut” kon dit de trouwe fans er niet van weerhouden de teksten luidkeels mee te brullen. De Amerikanen kregen slechts een half uur om hun kunnen te bewijzen, maar meer was er niet nodig om de turnzaalvloer van De Mast verder te eroderen met mosh en circle pits.
Van de Amerikaanse westkust gaat het naar de oostkust met Madball, ambassadeurs van de New York hardcore scene. De geblesseerde gitarist Mitts werd tijdelijk vervangen door Dominik Stammen van Born From Pain, maar gelukkig had de sound hier niet onder te lijden. Zanger Freddy Cricien, die zogezegd uit respect voor de metal community zijn haar liet groeien, vuurde met het nodige enthousiasme NYHC richting publiek en een goedlachse Hoya Roc zag dat het goed was. Een puike set in typische Madballstijl, maar helaas wel zonder de hit “Pride (times are changing)” in Torhout.
Laatste band die de bühne besteeg, was Hatebreed. De Amerikanen brengen sinds 1994 metalcore (een harmonieuze mix van hardcore, punk en heavy metal) en behoren sindsdien tot het neusje van de zalm van deze muzikale niche.
Een zoals altijd opgefokte Jamey Jasta wist wat de fans wilden en liet ze vanaf de eerste noten uit zijn hand eten. Een eerste versnelling richting extatische climax werd bereikt met “Everyone Bleeds Now” en “Destroy everything”, liederen met zoveel overtuigingskracht gebracht werden dat zelfs een assisenjury het vanaf het begin unaniem eens zou zijn. Hoogtepunt was zonder twijfel het slotlied “I will be heard”, dat de boodschap van de set omvat.
Een ganse zaal uit zijn dak doen gaan, het is geen sinecure maar de Persistence Tour laat het een koud kunstje lijken. Wat ons betreft tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/persistence-tour-2018/
Organisatie: Heartbreaktunes + VZW Strike Torhout
Eurosonic - Noorderslag 2018 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2018 – 17 -19 januari 2018, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2018-01-23
Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke
Ook tijdens deze editie bleef het Europese muziekplatform trouw aan de eigen missie om de circulatie van Europese muziek te bevorderen. Tijdens het avondprogramma presenteerden zich 352 Europese acts, waaronder 22 uit het focusland Denemarken.
… Altijd een fijn weerzien. Groningen , in het hoge noorden van Nederland, is enkele dagen lang voor de 32ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Hier wou je vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert.
Tal van goede bands dus, alcohol dat rijkelijk vloeit en leuke cafétjes waar je tijdens en na de optredens kan binnenglippen. Wat moet een mens eigenlijk nog meer hebben?
Een duik in drie dagen Eurosonic-Noorderslag …
woensdag 17 januari 2018
Onze eerste stop op dit muzikaal ontdekkingsfestival was in het Grand theatre voor Binkbeats. Electronicagod Frank Wienk, een man waarvoor u meermaals op uw knieën zou gaan, was tijdens zijn show omringd door een arsenaal van percussie-instrumenten en mengpanelen die hij live combineert. Hij creëert een rustig opbouwende sound die klanken uit de natuur naar boven brengen. Zijn set had een vrij rustige aanzet, perfect om in vanaf het uiterste begin in hogere sferen te geraken.
Niets gaat boven jong en rost gitaargeweld uit België. De mannen van Equal Idiots, die vorig jaar de Nieuwe Lichting van Studio Brussel wonnen, kregen dit jaar twee maal een spot op dit showcase festival. Wij hebben deze twee Kempenaren reeds vanaf het begin van hun carrière kunnen volgen en moeten toegeven dat zij een opmerkelijke vooruitgang hebben geboekt. Ze maken het ene hitje na het andere en alles klinkt even energiek en aanstekelijk. Het is no nonsens rock’n’roll die dagen lang in uw hoofd blijft zitten en barst van de positieve energie. “Salmon Pink”, “Put My Head in The Ground” en hun laatste nieuwe “Hippie Man” zijn steeds de pronkstukken van hun krachtige setje, maar ook “Money Man Midas” ,wat nu net iets trager klinkt, paste in datzelfde rijtje.
Zweeds en hot, dat is wel het minste wat je kan zeggen van Pale Honey. De nieuwe revelatie speelde misschien wel een van de strafste shows tijdens de 32ste editie van Eurosonic. Het duo bestaan uit Tuvo en Nelly, 2 vrouwen met ballen aan hun lijf. Live worden ze bijgestaan door Anders op gitaar en bas. Het opvallendste aan dit optreden was dat deze band zonder moeite een eigen versie maakte van “Lay All Your Love On Me”, een van de bekendste nummers van ABBA. Live kwam dit ijzersterk over en onder andere met dit nummer palmde de band het stampvolle Huize Maas in.
De volgende stop is in Huize de Beurs voor het Franse Lysistrata. Zowat het beste wat we deze drie dagen te zien kregen. Zij brengen een mengeling van post-rock met noise en ze hanteren hun scheurende gitaren op een manier waar zelf Thurston Moore Jaloers op zou zijn. Hun songs zijn voorzien van een vrij rustige aanzet en ontploffen Mogwai-gewijs naar het einde toe. Deze mannen brachten slechts twee full albums uit maar aan virtuositeit in hun muziek schieten zij zeker niet te kort. Benieuwd wat we hier nog allemaal van te zien zullen krijgen.
Zusje van Roméo Elvis en vooral bekend door haar hit “La Loi Du Murphy”. Wij presenteren u Angèle, een piepjonge artiest die het volgens ons zeker en vast zal maken. Al moeten we toegeven dat het optreden op Eurosonic eerder over kwam als een teleurstelling. Een beetje verlegen en helemaal alleen klom ze het podium op om 40 minuten lang het beste van haar zelf te geven. Haar set was nogal saai opgebouwd en zelfs single “La Loi Du Murphy” kwam niet overtuigend over. We zijn er zeker van dat dit met wat sleutelwerk en aanvulling van full band goed komt, maar optreden op Eurosonic was misschien nog een stapje te snel voor deze Bruxelloise.
Het Deense Iceage, dat later op de avond in de Vera te zien was, is een bandje om niet snel te vergeten. Hun geluid is heel gevarieerd en beschikt over een expressieve punkvibe. De nonchalance van zanger Elias Bender deed ons steekvast denken aan Peter Doherty die weer eens te diep in het glas heeft gekeken. Iceage voorzag ons van een vrij groot aantal muzikanten en een schommelend maar aantrekkelijk geluid dat geproduceerd werd door een buitensporige gitarist, bassist, drummer, violist en saxofonist. Ze brachten in 2011 al hun eerste plaatje uit maar trokken pas echt de aandacht in 2014 met ‘Plowing Into The Field Of Love’.
Milo Meskens, één van de jongste opkomende artiesten op deze editie van Eurosonic. Hoogtijd dat deze artiest wat meer erkenning krijgt, want Milo heeft alles wat een goede singer songwriter moet hebben. Een mooie stem, ijzersterke nummers en een live-set die zo goed opgebouwd is dat het moeilijk is om je te vervelen. Op Eurosonic mocht Meskens dit allemaal bewijzen voor het publiek van de Doopgezinde Kerk, één van de mooiste locaties in Groningen. Met zowel oude nummers, singles “New Beginning” en “Twenty One” en enkele nieuwe hits overtuigde hij zonder moeite. Artiest om in het oog te houden: Check!
Nog een laatste stop in Huize Maas voor Zeal and Ardor, voor wij met z’n allen café Knarie onveilig gaan maken. Deze band blies hier een volledig nieuwe wind de metalwereld in, maar daar zat toch maar een raar reukje aan als je ’t ons vraagt. Ze brengen een combo van blues en metal. Op plaat klinkt deze mengeling nog vrij aanvaardbaar, maar eens deze band live aan het werk te gezien te hebben moeten wij onze mening toch herzien. Blues en metal is bij nader inzien toch niet de beste combinatie. Dit gehele optreden leek een hopeloze zoektocht naar hun eigen identiteit die ze waarschijnlijk onderweg naar Groningen ergens verloren waren.
donderdag 18 januari 2018
Onze eerst voetstapjes op deze donderdagavond werden gezet in de Vera voor één van onze favoriete aanwezige bands, Peter Kernel! Wij zagen hen al eerder een wervelend showtje neerzetten in Café Café in Hasselt enkele jaren geleden. Daarom waren wij ook zeer gelukkig hen terug te zien op Eurosonic. Peter Kernel is een stevig rockbandje met aanstekelijke gitaarriffs en een vrouwelijke touch geleverd door zangeres en gitariste Barbara Lehnhoff. We kunnen dit ook wel post-pop noemen. Barbara schoot aan energie weer eens niet te kort en rammelde, samen met kompaan Aris, een collectie van hun pronkstukjes af. “High Fever”, “Panico! This is Love” en “I’ll Die Rich At Your Funeral” werden ook hier met de nodige energie aan boord gebracht.
Fans van Portishead, Lana Del Rey en Frank Ocean: Hier is School of X. De drummer van Mø koos voor een eigen project dat invloeden heeft van zowel alternatieve rock als hiphop. In september bracht hij zijn debuut EP ‘Faded’ uit dat hij vol overtuiging kwam brengen voor het publiek van Eurosonic. Zijn optreden werd een mix van zowel dansbare nummers als nummers om bij weg te dromen. Hopelijk zien we School of X deze zomer passeren op een van onze Belgische festivals.
Na de teleurstelling van Zeal and Ardor afgelopen woensdag is het tijd voor het echt werk. Celeste in de Machinefabriek. Een sludge en doom metalband! Kan niet slecht zijn toch? Deze Franse band weet van aanpakken en zorgt voor hevig, pikdonker gitaargeweld. Hun muziek nijgt sterk naar onze Belgische vrienden van Amenra, Die de Church of Ra het leven hebben in geroepen voor bands zoals deze. Qua kleding pakken deze bands het iets serieuzer aan en spelen ze dit gehele zootje ongereld in maatpak. Proper! In tegenstelling tot het obscuur geluid dat uit hun speeltuig met 6 snaren komt gekropen. Klassieke doommetal sound, maar een streling voor het oor.
Voor de urbanfans onder de Eurosonic was IAMDDB zonder twijfel een absoluut hoogtepunt. In december verkocht deze straffe madame zonder moeite twee keer een AB Club uit en ook op Eurosonic stond het platformtheater stampvol. Haar optreden kwam heel overtuigend over en haar set zat van begin tot eind helemaal goed. Hoogtepunten van haar set waren ongetwijfeld “Shade” en “More”, twee nummers van haar laatste EP ‘Hoodrich Vol.3’. Wij zijn benieuwd naar meer. IAMDDB is deze zomer ongetwijfeld te zien op de festivals, en dat is volledig terecht.
Een van de grotere namen op de affiche van Eurosonic was George Fitzgerald. Deze Brit heeft eigenlijk geen introductie meer nodig, aangezien hij al enkele jaren meedraait in het DJ circuit. Sinds kort focust Fitzgerald zich ook op live sets en dat was ook het gene wat hij op Eurosonic kwam voorstellen. Zijn live-set was van begin tot eind meeslepend en overtuigde eigenlijk veel harder dan wat we van hem gewoon zijn. Hierop focussen was volgens ons de beste keuze die George Fitzgerald kon maken. Zeer benieuwd naar meer!
Als je dacht dat elektronische muziek niet rock’n’roll kon zijn, heb je nog niet kunnen kennismaken met Rone. Een franse elektronische DJ die ons tijdens zijn show op Eurosonic volledig wist mee te slepen in een oneindige, visuele trip. De show vond plaats in The Dot, een concertzaal die de vorm aanneemt van een hoofddeksel en op de bovenverdieping voorzien is van een cinemazaal waarvan de projectie zich bovenaan in een grote koepel bevindt. Rone mengt de sound van het dansbare, Nederlandse Weval met het duistere aspect van Trentemøller. En alsof dat nog niet genoeg is, worden er tijdens de show extreem spacy, en hallucinante visuals vertoond. We hebben al veel spetterende elektronische shows gezien in ons muzikaal bestaan maar dit valt voorlopig niet te overtreffen. If you want to get high on spacy visuals, The Dot in Groningen is the Place To be!
Tijd voor wat Hiphop! Het ‘alweer’ Franse KillASon bracht naar onze mening twee enorm aanstekelijke en dansbare tracks uit, genaamd: “The Rize” en “WRONG”, waar we maar niet genoeg van kunnen krijgen! Ze nemen een voorbeeld aan andere hiphop helden, met een stevig paar ballen aan hun lijf, als Run The Jewels. KillASon is één van de betere hiphop collectieven die rijkelijk voorzien is van een gevarieerde sound aangelengd met de nodige Swag. Het was dansen geblazen en geen mens in de zaal die het maar één seconde volhield om stil te staan. Killa Killa Killa Killa Sonnn!
De feestbeesten onder ons konden donderdagnacht terecht in een van de vreemdste zalen in Groningen: Mutua Fides. De zaal deed ons denken aan een rave-cave, waar sowieso in het verleden allerhande rare dingen gebeurd zijn. Ook Meisterjaan paste in dat rijtje van rare dingen en kreeg de trofee voor vreemdste act van Eurosonic. Laten we zijn muziek beschrijven als psychedelische techno met hier en daar wat goa invloeden, die er voor zorgden dat je op deze donderdagnacht niet kon blijven stil staan. Zet dit in een overvolle Dour tent en iedereen is ongetwijfeld mee.
vrijdag 19 januari 2018
Mooie liedjes duren nooit lang , en dit plezante showcase festival is al aan zijn laatste dag begonnen. Die zetten we meteen goed in is Huis DE Beurs voor CANNIBALE. Garage-rock met psychedelica die je meteen terugstuurt naar de jaren 70 en zijn peace and love vibe. Uit hun muzikale werktuigen komt een vrij warm, zacht geluid en ze hebben er de misten moeite mee hun gaande weg harder en harder te laten dansen. Enkel het bloemenkransje in ons haar ontbrak nog! Check het debuut van deze Franse band ‘No Mercy For Love’, vooral het nummer “Mama” krijgen wij niet meer weggedacht uit ons hoofd.
Agar Agar bewees op Eurosonic dat Franse pop niet altijd plat moet zijn. In 2016 brachten ze hun debuutalbum uit, en sindsdien begon te bal te rollen. Eigenlijk verbaasd het ons dat deze band nog niet eerder op Eurosonic stond, aangezien het niveau van dit duo wel opvallend hoger lag dan sommige andere bands. Hun set was nonchalant en tegelijkertijd elegant, wat een perfecte combinatie vormde voor een goed concert.
Dansen doen we nog even met Belgisch Rock Rally Winnaar Warhola. Hun single “Jewels” is van de radio niet meer weg te denken, en ze hebben hun plaats op Eurosonic dan ook meer dan verdiend. Oliver Symons, boegbeeld en brein achter Warhola, weet in België en omstreken duidelijk zijn weg te vinden, en is één van meest charismatische jonge Belgische artiesten van het moment. Zijn uitdagende stem in combinatie met de nodige arrogantie kan een vrouwenhart zo doen smelten. Hun EP ‘Aura’ ligt bij ons quasi bovenaan de stapel, en vooral live is dit jonge groepje testosteron een genoegen om naar te kijken. Oliver is omringd door vier muzikanten die deze trip-achtige elektronica fabriceren en tussen alle dream-pop collega’s door toch nog een uniek geluid kunnen neerzetten.
In Huize Maas stond het jong geweld van YUNGBLUD op springen. Ze klinken als de jonge hyperactive jonge versie van de Arctic Monkeys en zijn nu al niet weg te denken op radio, televisie en social media. “I Love you, Will You Marry Me” is een echte meezinger, alsook hun ploegmaatjes “King Charles” en “Tin Pan Boy” zijn even punky en energiek om naar te luisteren. Met “Polygraph Eyes” en “Anarchist” gaat hij dan een iets rustigere toer op. Zanger Dominic Harrison van Doncaster is amper 20 en beschikt nu al over een attitude om u tegen te zeggen. De Britse punk-vibe druipt een half uur lang van het podium en het aanschuiven alvorens binnen te komen was het dan ook meer dan waard. Deze jongens zullen ongetwijfeld een drukke zomer voor de boeg hebben!
Na dit jong geweld is het tijd voor ander jong geweld. Faces on Tv neemt op Eurosonic de plaats in van Millionaire. Niet de makkelijkste opdracht, die ze toch nog goed volbracht hebben. Zij releasten onlangs hun prachtige nieuwe single “The Image of Boy Wonder” en hebben zo een geluid geproduceerd dat een stuk volwassener en gevarieerder klinkt dan vooraf. Zanger Jasper Maekelberg verliet het geweldige Warhaus om de focus op Faces te leggen. Zijn we fan? Ja! We zijn nu al overtuigd en hopen dat deze band nog tot grootse dingen in staat is. Wij vinden hun nummers alvast heel aanstekelijk en extreem interessant.
Als we op deze act een titel mogen plakken wordt het ‘willen, maar niet kunnen’. Lydmor bracht Elektronische pop uit Denemarken en eigenlijk had deze vrouw daar beter gebleven. Haar optreden was slecht, fake en stond totaal niet op punt. Lydmor wilde statements maken, maar sloeg hier duidelijk niet in. Onze aandacht viel eerder op haar ongeschoren okselhaar, dan op haar muziek. Het optreden was ook zeer chaotisch en dat mocht misschien wel de bedoeling zijn, naar onze mening was dat alleszins niet nodig.
Punk en grime in een nummer combineren kan interessant zijn, maar dat was het bij Astroid Boys alleszins niet. Hun muziek klonk vooral aanvallend en zeer rommelig en was totaal niet wat we verwacht hadden van hun set. In de UK is heeft deze act al wel wat impact gehad, maar we betwijfelen het of dit hier ook zal gebeuren. Laat ons eerlijk zijn dat het voor ons nog geen impact moet hebben, hiervoor is er nog te veel werk aan hun liveset.
Organisatie: Eurosonic – Noorderslag
Winterfest … Alles was perfect behalve de plaats en het koude weer buiten , die z’n weerslag had op de zaal ... Een impressie waar we toch even bij stilstaan …
Winterfest is de kleine « (winter)broer » van het bekende W-festival. Het broertje vierde afgelopen zaterdag zijn debuut in de Kompass, Gent. De zaal bevindt zich in een verlaten industrieel complex en hier zijn er meestal technoparties. En het kan als decor dienen voor een 'dark' festival, een beetje in de geest van de Rockerill of van de 'E-Werke' in Duitsland, maar met zo'n weer was het gewoon niet doenbaar. Water filtert door de plafonds en het was er erg koud, behalve in de 'kleine' zaal, waar een warmtekanon werd geïnstalleerd.
Ondanks de moeilijke omstandigheden bood het festival opmerkelijke shows. Niet minder dan 17 bands volgden elkaar in een razend tempo op. De line-up was goed doordacht : 'klassieke' bands, actief sinds de jaren 80, wisselden af met recentere die de scene nu bepalen en bewijzen dat de 'wave' vandaag nog springlevend is!
Vanwege files op de Brusselse ring (autoshow oblige!), was het niet mogelijk voor ons om de concerten van Herrnia, Mildreda, The Hermetic Electric en She Pleasures Herself bij te wonen. Oorspronkelijk uit Portugal, is She Pleasures Herself een van de weinige buitenlandse bands op de affiche ; het grootste deel van de line-up vandaag bestond uit Belgische artiesten.
Een maal ter plekke, eindigt de set van Doganov. In de verte horen we een cover-versie van "Headhunter" (Front 242), in een nogal interessante new-wave/metal stijl. Een goede start!
Echo West is de eerste (mooie) ontdekking van de dag. Oorspronkelijk uit Dortmund, speelt de band een elegante electro-darkwave, gedomineerd door synth geluiden. De stem van Dirk T. Klein, trouwens ook achter Intensive Care Unit en Silent Signals, is fascinerend. Hij wordt begeleid door een percussionist en toetsenist. Indrukwekkend !
In de grote zaal presenteert Antwerpenaar Gerry Vergult zijn nieuw project, na de split van Aroma Di Amore. Zool verrast met zijn onconventionele stijl, post-rock minded, met een mix van synths en gitaren. Om te ontdekken!
Nauwelijks tijd hadden we om te genieten van een wit wijntje en hop naar de tweede zaal om met veel plezier Hørd weer te zien. Sébastien, uit Bordeaux, is een van de beste vertegenwoordigers van de Franse synthwave-golf; maar hij gaat veel verder door de combinatie van techno, psychedelica en synthpop. Samen met de etherische , melanchole stemmen en dromerige video's worden we in een trance gebracht , helaas veel te kort.
De volgende twee bands, Your Life On Hold en Ground Nero, waren een must voor de gothic-rockliefhebbers, maar soms moet je af en toe een pauze nemen...
Om 18.30 uur, zijn we in de grote zaal terug voor Luminance, het project van David-Alexandre (DA), onze Franse vriend uit Brussel. Een hoogbegaafd multi-instrumentalist trouwens die explodeerde op de 'dark scene' dankzij een unieke cross-over, ergens tussen synthpop, darkwave en ambient. Om te beginnen speelt DA twee prachtige onuitgebrachte tracks : "What They See" (een potentiële hit) en "Great Sinister with Silent Nails". Beide zullen binnenkort op een split-album verschijnen. Om de setlist te voltooien, hebben we nog recht op drie tracks uit de uitstekende elpee ‘Sans Visage’, plus het hallucinante "Martyr" en twee oudere nummers, "Walk" en "Seeds".
Een erg overtuigende set! Jammer dat sommigen eerder dan gepland de zal moesten verlaten voor …
… het concert van Enzo Kreft dat ongeduldig door de fans wordt verwacht. De muzikant uit Mechelen heeft de afgelopen maanden furore veroorzaakt door een compilatie van 1983-84 en twee nieuwe LP's uit te geven: ‘Turning Point’ en ‘Wasteland’. Missie 'live' volbracht dankzij een intense, energieke set.
De muzikale marathon gaat in schoonheid door, met, waarschijnlijk de beste gothic/darkwave-band, in België. Actief sinds 1990, heeft The Breath of Life (TboL) zo'n negen lp's op hun naam. Een voorbeeld van consistentie en kwaliteit. Geleid door de prachtige lyrische stem van Isabelle Dekeyser, hebben de Waalse muzikanten ons opnieuw verbaasd. Vocale vluchten, viool-golven, gitaarriffs: alles draagt bij tot een unieke sfeer, voelbaar in songs van het nieuwe album ; hun tijdloze hit "Nasty Cloud", is nog steeds indrukwekkend, 23 jaar na de release. Mooi!
De vrouwelijke stemmen, vooral van een Simi Nah, nemen het over. De Franse zangeres uit Oostende is ook een van onze favorieten. Geflankeerd door haar 'partner in crime', Kenny 'KGB', speelt ze donkere synthpop voorzien van EBM en Franse chanson invloeden van o.m. een Mylène Farmer. Op Winterfest leverde het duo een perfecte , maar evenzeer een ontroerende prestatie. Simi heeft inderdaad aangekondigd dat ze haar carrière dit jaar eindigt en zich in haar vaderland zal terugtrekken. Er zweeft een zekere weemoed op het podium. Soms zien we bij Simi een melancholische blik, in de spotlights. Laten we hopen dat haar volgende album, aangekondigd als de laatste, succesvol zal zijn en dat zij haar beslissing zal heroverwegen; omdat we eerlijk gezegd willen dat ze doorgaat! Niet minder dan vier nieuwe songs waren op de setlist, waaronder twee nie eerder gepubliceerde composities: "Le Chant des Loups" en "Morte et Moi". "Chacun Pour Soi" is ondertussen op weg een 'club-killer' te worden! Geweldige show!
Om 21.30 uur is de beurt aan TB Frank. De helft van de Belgische groep (helaas verdwenen) Neon Judgement, komt als zanger/gitarist zijn gloednieuw album presenteren, ‘Tock!’. Het werd gemaakt in samenwerking met Baustein, een Duitse muzikant die nu in Limburg woont. De elektronische new-wave van de jaren 80 is onontbeerlijk aanwezig, maar je hoort ook de invloed van country/folk, rock en reggae. Het doent denken aan Johnny Cash, P.I.L., King Dude, Talking Heads of The Prodigy. Om de fans tevreden te stellen, speelt TB Frank twee songs van Neon Judgement (vanuit zijn pen), "Fashion Party" en "Chinese Black".
Terug in de andere zaal zijn we om een echte levende legende te ontdekken: Wolfgang Flür. Deze Duitse muzikant maakte van 1973 tot 1987 deel uit van Kraftwerk, en dat is precies het gouden tijdperk van de pioniers van elektronische muziek. Flür was oorspronkelijk percussionist, hij is het die de elektronische drums van de Duitse robots ontwikkelde. Na zijn vertrek startte hij een solocarrière, o.m. met het album ‘Eloquence’. Op het podium staat Herr Flür achter zijn 2 Mac-computers en bezorgt ons geweldige 'reworks' van Kraftwerk-titels, als « Home Computer », « Neon Lights » of « Pocket Calculator ». Maar hij speelt ook eigen songs, die hij uitbracht ism verschillende muzikanten, waaronder Bon Harris van Nitzer Ebb. De show is meer een DJ-set dan een concert ; achteraan worden video's met foto's van Kraftwerk en Flür geprojecteerd. Het publiek laat zich gaan door deze 'Flürilège' van electro-hits. Een leuk moment! Binnenkort zal je hier het interview van Wolfgang Flür kunnen lezen …
Om dit festival in stijl af te sluiten, kregen we The Alarm . Beschouwd als de kleine broer van U2, zijn de Welsh musici er nooit in geslaagd om een vergelijkbaar succes te smeden. We herinneren ons het concert dat het combo in 1984 als support act van U2 in Vorst Nationaal speelde. Het concert was verdomd sterk en hard .Trillingen veroorzaakt , niet door de set van U2, maar door de Moog Taurus bas-synthesizer van The Alarm ! Brusselse sismografen reageerden.
Hier op Winterfest is de opstelling minimalistischer ; Mike Peters was het enig originele lid ; zijn muzikanten zorgden voor een goede sfeer o.m. door hits als "The Stand" en "Blaze of Glory".
Bij het vertrek kunnen we het festivalteam alleen maar feliciteren : Erik De Ridder, Tineke Bultinck, Franky Jodts en Pascal Vanovertveldt. Zoals Erik ons vertelde, zal de volgende editie in een meer geschikte locatie plaatsvinden. Onder deze omstandigheden was het goed geboekt en succesvol zonder twijfel.
Ondertussen is er de afspraak met het legendarische W-festival van 16 tot 19 augustus 2018 in Amougies.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/fr/photos/various/
Info www.w-festival.com .
(Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse)
Organisatie : W-Festival
Autumn Falls 2017 – ‘Kerstmis, maar dan 4 dagen eerder’
Autumn Falls 2017
Cocaine Piss – Brutus - Kapitan Korsakov
Vooruit
Gent
2017-12-20
Louis Follebout
Kerstmis viel dit jaar op 20 december, want alles wat ik vroeg voor onder de kerstboom, stond vanavond op het podium van de Vooruit. We werden getrakteerd op een heus feestmenu met 2 hoofdgerechten. Het neusje van de zalm van de Belgische punk en hardrock scene verzamelde zich in Gent voor een uitverkochte afsluiter van de Autumn Falls concertreeks.
Je weet dat het een geweldige avond wordt als je een halfuur voor aanvang verwelkomd wordt door een bomvolle zaal. Niemand wou iets van deze bijzondere avond missen en gelijk hadden ze. Als voorgerecht werd ons Cocaine Piss voorgeschoteld. Vanaf het verstrijken van de eerste noot gaat frontvrouw Aurelie als een gek tekeer. Een gabber op een overdosis speed vergaat in het niets met het enthousiasme en de energie die de zaal te zien krijgt. Al snel houdt ze het voor bekeken op het podium en verhuist met heel haar hebben en houden naar het publiek. Als een mol die zich een weg baant door de aarde, woelt Aurelie zich tussen het publiek, en dan spreken we niet alleen de eerste rij, maar zelf de vriendelijke verkoopster in de bonnenstand achteraan de zaal heeft haar extravagante uiterlijk van zeer dicht bij kunnen bewonderen. Er vormde zowaar een slang van moshende ‘kabelophouders’, een opmerkelijk, maar zeer amusant zicht. Na 25 intense en erg actieve minuten lag het showbeest getemd op de grond.
Tijd voor het eerste hoofdgerecht. Het Leuvense trio van Brutus betreedt het podium. Drumster en frontvrouw Stefanie nestelt zich op haar troon. Kijkend over haar volk wordt de intro aangesneden. Wanneer we iets te kritisch zijn, zouden we durven zeggen dat de intro net iets te lang was, maar laat ons gewoon zeggen dat er een grote spanningsboog werd opgebouwd. En wanneer deze boog werd verbroken, brak de hel letterlijk los. Het duurde 15 seconden of de eerste moshpits werden gevormd.
Openen doen ze met de krachtige intro van ‘Marsh’. Het publiek krijgt meteen wat ze besteld hebben: flitsend gitaar- en baswerk gecombineerd met een bezetene achter de drums. Het is werkelijk een wonder hoe goed Mannaerts zo een snel tempo kan aanhouden achter de drums en terzelfdertijd zo goddelijk zingen. Al snel volgen de eerste crowdsurfer en tijdens het nummer “Justice De Julia II” heeft Brutus de hele zaal achter zich staan. De – naar eigen zeggen – Leuvense boerkes kunnen niet alleen verschroeiend harde nummers brengen, er is ook plaats voor een rustiger nummer. Tijdens “Bird” wordt ze vergezeld door Anne-Sophie, frontvrouw van High Hi. Een combo die vast en zeker werkt. Het wordt een samenspel van 2 verschillende maar o zo complementaire stemmen. En alsof dat nog niet genoeg is komt in het volgende nummer Brent Vanneste, u wel bekend van Steak Number Eight. Een beter nummer voor deze samenwerking konden ze niet gekozen hebben. Brent kleurt dit al zeer goeie nummer extra in en doet waar hij goed in is: de zaal helemaal neerhalen. Eén ding is duidelijk: in 2018 zullen we nog veel van Brutus horen.
Tijd voor de finale afsluiter. De hoofschotel der hoofdschotels vanavond: Kapitan Korsakov. Beginnen doet de band onder begeleiding van Pieter-Paul Devos met het rustige “Caramelle”, meteen gevolgd door “The Looder”. Het publiek wist duidelijk wat er van het verwacht werd: even de mouwen opstroppen, veters extra hard knopen en gewoon gaan. De missie van vanavond was duidelijk: de Vooruit helemaal neerhalen tot er niets meer van overblijft. Een van de toppers is het keihard “Cancer”. Alsof we ons in een Japanse karaokebar bevinden, zingen, eerder brullen, de 1400 aanwezigen het pakkende refrein luidkeels mee. Zelf tijdens het rustige “In the shade of the sun”, waar Devos zijn liefdeslieven prijsgeeft, is er geen plaats voor rust. Het nummer begint als een ouderwetse tegelplakker, maar barst uit in een explosie van gitaargeweld en geniale, onheilspellende capriolen. De shows van KKK staan erom bekend dat alles mag en dat was hier in de Vooruit niet anders: geen security die enthousiastelingen van het podium haalt, geen gillende tienermeisjes die koste wat kost vooraan willen staan, maar dan kwaad zijn als het er wat te hevig aan toe gaat, niets van dit: gewoon vriendschappelijk elkaar bont en blauw dansen in de moshpits en jezelf even helemaal verliezen in de ervaring terwijl je letterlijk door iedereen op handen gedragen wordt. Ook de frontman wou dit even ervaren en sprong met gitaar los het publiek in.
Geen diner is compleet zonder dessert, en ook dit kregen we. Net wanneer we dachten dat de handdoek in de ring werd gesmeten, kregen we het, denk ik toch, beste bisnummer dat we konden wensen. Vergezeld door Stefanie van Brutus achter de piano, bracht Kapitan Korsakov een prachtige versie van de klassieker “Total eclipse of the heart” van – jawel – Bonnie Tyler.
De perfecte afsluiter van een topavond met 3 van de beste bands die België op dat vlak te bieden heeft. Een avond die ongetwijfeld lang zal nazinderen bij de aanwezigen en die zeker een plaatsje verdient in de top 5 beste concerten van het jaar.
Organisatie: Autumn Falls ism Democrazy, Gent
Night Of The Proms 2017 - Een vat boordevol emoties
Night Of The Proms 2017
Sportpaleis
Antwerpen
2017-11-25
Erik Vandamme
We moeten eerlijk zijn, de hoogdagen van Night of the Proms, toen Sportpaleis geen één of drie keer, maar vele keren compleet was uitverkocht. Lijken voorbij. Ook op deze zaterdagavond slaagt de organisatie er ondanks alle inspanningen, niet in de zaal compleet vol te krijgen. Maar zoals dat vaak gaat, hadden de afwezigen deze keer weer eens ongelijk. De aanstekelijke show van Joss Stone en Melanie C. Het magische piano spel van Emily Bear. John Miles die nog steeds, door middel van een oogverblindende act, het Sportpaleis zonder enig probleem kan inpakken. De knappe performance van jonge talentvolle artiesten als Johannes Genard en de feestelijke show van verrassingsact Gers Pardoel bewijzen dat sommige kritische benaderingen heel sterk overdreven zijn.
Night of the Proms 2017 was vooral een vat boordevol uiteenlopende emoties. Niet elke show was even geslaagd, maar als we de kippenvelmomenten samentellen met de momenten dat we een geeuw niet konden onderdrukken? Dan stel ik toch vast dat Night of the Proms 2017 een geslaagde avond was voor jong, oud, muziekliefhebber en fan van elk van de artiesten. Die bovendien om hemels hoog niveau hun ding stonden te doen.
Pure perfectie
Niet alleen de artiesten op het podium lieten zich van hun beste zijde zien. Kobe Nils ontpopt zich tot een flamboyante gastheer. Naast een hoge dosis humor tentoon spreiden, spreekt hij voortdurend zijn lof uit voor de aantredende artiesten. Of doet hij het Sportpaleis ontploffen door zijn charismatische inbreng binnen het geheel. Een grappig, heel geslaagd moment. Is wanneer hij het Philharmonic Orchestra onder leiding van bevallige en heel bewegelijke dirigent Alexandra Arriechie bedient met een denkbeeldige app. Tot hilariteit van het publiek en het orkest tot het koor Fine Fleur zelf. Die trouwens wederom een schitterende performance neerzetten. Joss Stone zou het later die avond nog iets aangeven in de zin van: ''ikzelf maak soms fouten, maar zij hier? Nee, dat is pure perfectie''
Na een korte “La La land ouverture” mocht Johannes Genard (School is Cool) de avond pas echt openen. Door middel van een schitterend gebrachte “The Wolrd is Gonna End tonight” liet hij het publiek uiteindelijk uit zijn hand eten. Johannes moest daarvoor wel een inspanning doen, maar toen de lichtjes allemaal aangingen bij “Trophy Wall” bleek toch dat Johannes de strijd om het hart van de aanwezigen te veroveren, had gewonnen. De man beschikt dan ook over een heel bijzonder en uiteenlopend stembereik. Maar straalt vooral een charisma uit dat we doorgaans tegen komen bij de grote artiesten op aarde.
Om een grote zaal direct in te pakken? Daarvoor is het nog iets te vroeg. Maar op Night of the Proms bewees Johannes dat hij veel in zijn mars heeft, heel veel. Kortom. Pure klasse performance, van een artiest die langzaam maar zeker aan het ontluiken is van een - bij wijze van spreken - lelijk eendje tot een wonderbaarlijk mooie zwaan.
De veelzijdigheid van Isabelle A
Dat Isabelle A veel meer is dan de pop artieste die met songs als “Blank en Zwart” en “He Lekker Beest” Vlaanderen aan het dansen en meezingen zette. Bewees ze met het schitterende, hartverscheurend mooie gebrachte “Envoûte-moi”. - een song die ze samen bracht met Pieter Embrechts die helaas enkel te zien was op het zwart wit scherm op de achtergrond - een meer veelzijdige artieste te zijn dan velen denken. De warmhartige inbreng van Pieter, in combinatie met de heel breekbare stem van Isabelle A. Was een eerste kippenvelmoment van de avond, het zou niet het laatste zijn. Isabelle A bracht nog een aangepast versie van “Blank en Zwart”. En zou in het tweede deel met “He Lekker Beest” de handen nog eens op elkaar krijgen.
Het 'Cartoonfestival' na deze knappe performance van Isabelle A, bleek eerder een rustpunt. Een beetje jammer, want dit had gezien de hoge dosis humor gecombineerd met een instrumentale virtuositeit van de muzikanten best een hoogtepunt van de show kunnen worden. Echter, het ontbreken van bijgaande beelden van bijvoorbeeld Tom en Jerry, zouden deze performance kunnen hebben doen optillen naar een hoger niveau. Nu bleven we wat op onze honger zitten eigenlijk.
Emily Bear verovert de harten van Vlaanderen, België en de wereld
Echter de grote overwinnaar van alle harten op Night of the Proms 2017? Dat was zonder meer de Amerikaanse Emily Bear. Amper 16 is deze piano virtuoze. Ze speelt volgens Kobe reeds op haar 18ste maand piano. Mocht op haar zesde in het Witte Huis aantreden. En is ondertussen doorgebroken tot de hoogste regionen binnen de globale muziekwereld. Wereldtop? Zeker en vast, maar dat wil niet zeggen dat Emily hier een routineklusje komt afwerken. Na een hartverwarmende “Skyfall” , waarbij ze in een soort kubus boven het publiek zweeft. Doet ze een improvisatie. Waarbij iemand in het publiek wordt aangesproken een verhaal te vertellen, dat zij zal vertolken op piano.
De zestienjarige Amber komt niet alleen haar 16ste verjaardag vieren, haar moeder vertelt dat Amber op heel jonge leeftijd haar vader is verloren en het ondanks al die pijn en leed het heel goed doet in het leven. Je kon niet alleen een speld horen vallen in de zaal, er vloeiden ook bij mij tranen. En dan moest Emily haar performance nog komen. Emily bracht een performance die zondermeer indrukwekkend kan genoemd worden. Meer nog, indrukwekkend was naderhand zelfs een understatement.
Niet alleen zorgde ze voor koude rillingen over onze rug, het voortdurend opborrelen van tranen in onze ogen, of een brede glimlach op onze lippen. Emily Bear betoverde ons niet gewoon, ze liet een magische, adembenemende indruk na. Die met geen woorden valt te omschrijven. Deze piano virtuoze betovert en verovert Vlaanderen met haar glimlach, indrukwekkend piano spel en innemende houding, waardoor haar performance kan gezien worden als het ultieme hoogtepunt van deze avond.
Blanche, mocht ons met succes vertegenwoordigen op het Eurosong festival eerder dit jaar. Ze beschikt over een heel bedwelmende stem. “City Lights” en “Scared to be lonely” sneden wel degelijk door hart en ziel. Maar Blanche bracht ze iets te statisch, waardoor we een beetje op onze honger bleven zitten. Deze jongedame beschikt echter over potentieel en een prachtige stem, om harten te doen breken. Maar op Night of the Proms bleef haar performance niet echt hangen, om ons compleet over de streep te trekken. Jammer.
Spice Girls forever!
Fans van Spice Girls werden wild enthousiast toen Melanie C , die zich toch ontpopte tot een publiekstrekker, werd aangekondigd. Melanie C. bracht een heel strakke, aanstekelijke set waarbij ze niet alleen haar bijzonder stembereik naar voor bracht. Maar ze bewees ook een entertainer te zijn van hoogstaand niveau. Met o.a. het door heel de zaal meegebrulde “Never be the same again” kreeg ze de handen moeiteloos op elkaar. Ze mocht het eerste deel van de show dan ook afsluiten, met een knaller van formaat.
Gers Pardoel doet de zaal voor het eerst echt ontploffen
Na de pauze zou het dak er pas compleet afgaan. Waren we in dat eerste deel al onder de indruk van sommige performance? Dan zou Nederlandse artieste Leona Philippo , die in 2012 'The Voice of Holland' won, met een soulvolle en heel gedreven performance iedereen aan het dansen krijgen. Maar de feestneus bij uitstek was toch wel verrassing act Gers Pardoel, die zelfs de aanwezigen op de tribunes kon doen rechtveren. Songs als “Zo bijzonder” en “Ik neem je mee” werken sowieso op de dansspieren. Gers Pardoel deed echter het Sportpaleis compleet ontploffen, en dat eigenlijk voor het eerst op deze avond.
Voordien mocht Thomas Vanderveken het pianoconcerto van Edvard Grieg aan de witte vleugelpiano spelen. Vóór de pauze zagen we hem op het scherm nog scherp staan van de zenuwen. Want dit is wel één van de moeilijkste pianostukken die er bestaan. Thomas speelde echter deze pianoconcerto met zoveel vuurkracht en perfectie, dat je wederom een speld kon horen vallen in de zaal. Op het scherm werd zijn hartslag aangeduid, die op een bepaald moment tot 177 steeg. Om maar aan te geven hoe intens dit muziekstuk wel is. Om zoiets perfect te brengen? Daarvoor moet je wel een uitzonderlijk talent zijn. Thomas bewees echter een virtuoos te zijn op piano, zoals we er zelden tegen komen. Hij liet een diepe indruk achter op alles en iedereen met deze indrukwekkende pianoconcerto.
De kruisbestuiving tussen levenservaring en aangeboren virtuositeit
We hadden gedacht dat het hoogtepunt ondertussen was bereikt. Maar dat was buiten John Miles gerekend. In het verleden werd zijn inbreng vaak beperkt tot het steeds opnieuw schitterende gebrachte “Music”. Ondertussen uitgegroeid tot het lijflied van Night of the Proms. Echter op zaterdagavond ontstond, mede door weer die wonderbaarlijke inbreng van Emily Bear op piano, iets magisch mooi. De kruisbestuiving tussen een man met enorm veel jaren levenservaring, en een jonge artieste met een als het waren aangeboren zin voor virtuositeit. Deed een song als “All By Myself” uitmonden in een walm van kippenvel, kroppen in de keel en het opwellen van tranen in de ogen. Eerder had Emily een deel gebracht van het breekbare “Rachmaninov”, waarbij je weer een speld kon horen vallen in de zaal. Het mooiste moment was toen Miles zich vooroverboog aan de piano en Emily vol bewondering in de ogen keek, toen ze nog een laatste solo, hartverscheurende solo bracht die ons hart en dit van velen nog maar eens doorboorde. Als klap op de vuurpijl mocht ze nog even “Music” inzetten. Waarna Miles die song deed heropleven, en zorgde voor wederom een ultiem hoogtepunt op de avond.
Als klap op de vuurpijl bracht hij een heel gedreven versie van “Addicted to love” (Robert Palmer) en samen met Melanie C. “When You are gone” (Bryan Adams) waaruit bleek dat Melanie C. veel meer is dan 'een onderdeel van Spice Girls'. Deze artieste deed ons met verstomming staan. Bovendien, het samensmelten van haar stem met deze van John Miles was een magisch en onvergetelijk moment op deze avond.
Johannes Genard mocht nog een heel geslaagde versie brengen van “Honeybee”. Ook nu weer had hij het in eerste instantie wat moeilijk het publiek echt mee te krijgen. Dankzij zijn schijnbaar aangeboren Charisma kon hij echter, na die wervelwind van Miles, alsnog de handen op elkaar krijgen. Chapeau!
Joss Stone doet de temperatuur naar een kookpunt stijgen
“Son of a preachter man”, “Right to be wrong?” , het zijn songs die één voor één uitgegroeid zijn tot klassiekers. Joss Stone bracht die songs echter op een zodanig levendige, spontane wijze naar voor dat haar inbreng op Night of the Proms kan gezien worden als een ultieme kers op de taart. Meer nog, ze deed de temperatuur naar een kookpunt stijgen. Niet alleen was ze heel bewegelijk, ze sprak voortdurend haar lof uit over het orkest op het podium, haar dankbaarheid naar de aanwezigen toe. Ze ging zelfs even vragen hoe ze ''I Love you'' moest uitspreken in het Nederlands. Haar uitspraak'' ik zie je graag'' zorgde niet alleen voor de nodige hilariteit, maar bewijst dat Joss Stone ondanks al die ervaring, nog steeds als een jonge wolvin op het podium staat die nog alles moet bewijzen. Dat siert haar. Door het publiek te omarmen, leek het wel alsof ze een privé concert stond te spelen voor elk van de circa 12 000 aanwezigen in de zaal.
Niet alleen bleek ze goed bij stem, haar goedlachse houding trok ons eveneens over de streep. Naar het einde van de set kreeg ze zelfs even de slappe lach, wat nog maar eens aanduidt wat voor een klasse artieste Joss toch is, daar waar artiesten van haar kaliber vaak de gemakkelijke weg kiezen, en de songs voor zich laten spreken. Joss Stone blaast haar eigen klassiekers nieuw leven in, en ontpopt zich tot entertainer, een charismatische frontvrouw die menig harten sneller doet slaan. Sensualiteit combineren met hoogstaande performance, deed ook ons hart breken. Zonder meer, de kers op de taart waarop we hadden gehoopt, dit concert van Joss Stone.
Sweet dreams
Om eerlijk te zijn, hadden we toen onze 'afsluiter van de avond' gehad. De ultieme kers op de taart, een song die door iedere artiest naar voor wordt gebracht om de avond af te sluiten. Was wel degelijk een mooie afsluiter van deze avond. Al is “Sweet Dreams” van Eurythmics een song die aan de ribben blijft kleven. Die werd uitbundig gebracht met veel liefde voor het origineel door elk van de aantredende artiesten. Het sluitstuk? De echte ultieme kers op de taart? Hadden we dus al gehad.
Besluit: In sommige media lezen we dat Night of the Proms min of meer een samenstelling is van 'B artiesten' die hun beste tijd hebben gehad. Dit spreken we na deze één voor één indrukwekkende performance ten stelligste tegen. We werden in ontroering gebracht, bouwden een wervelend feestje en lieten ons onderdompelen in klanken van instrumentale virtuositeit. Ons hart werd gebroken, onze ziel verwarmd. We kregen tranen in de ogen en een glimlach op de lippen.
Night of the Proms was een vat boordevol uiteenlopende emoties. Gebracht door artiesten die bewezen nog steeds performance te kunnen brengen die aan de ribben blijven kleven. En talentvolle jonge artiesten, die ons één voor één met verstomming deden staan. Tien keer het Sportpaleis uitverkopen? Het lijkt voor de organisatie van Night of the Proms een onmogelijke opgave geworden. Zelfs op deze zaterdagavond was het niet uitverkocht. Maar een toekomst voor dit evenement? Dat is er gezien de hoogstaande optredens. Zeker en vast!
Neem gerust een kijkje naar de pics (set van 24 november 2017)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/night-of-the-proms-24-11-2017/
Organisatie: NOTP + Sportpaleisgroep, Antwerpen
Nederlands 
Français 
