Main Square Festival 2018 – van 06 t/m 08 juli 2018 – Overzicht driedaags festival
Main Square Festival 2018
Citadelle d’Arras
Arras
2018-07-06 t/m 2018-07-08
Erik Vandamme


Main Square Festival gaat niet alleen door op een historische locatie in Arras. Doorheen de jaren heeft de organisatie van het festival steeds de vinger op de pols gehouden van nieuwe strekkingen binnen het muzieklandschap. Vorig jaar kwamen meer dansgerichte bands en artiesten aan bod. In deze tijden lijkt het Rap tot Hip Hop genre volop te bomen. Dat merken we in eigen land door o.a. de opkomst van Brusselse rap scene, die overal hoge ogen gooit. Ook in Frankrijk is Rap en Hip Hop heel populair. Het valt ons doorheen het gehele weekend dan ook op dat het publiek opvallend jong is. Niet zo verwonderlijk, want de organisatie strikt de crème de la crème binnen de rap, rock en aanverwante scene. Binnen een intieme omkadering van de citadel, zorgt dit voorwaar voor een magische totaalbeleving die ons elk jaar opnieuw doet terugkeren.

dag 1 – vrijdag 6 juli 2018 - ''Is Rap het nieuwe rock-'n-roll? "
Op deze eerste festivaldag kwamen de hardere bands aan bod, maar bleek meermaals dat het genre Rap langzaam maar zekere aan het uitgroeien is tot de nieuwe rock-'n-roll.

Bastaa!: Aanstekelijke rap gecombineerd met elektronische muziek en pop rock die aan de ribben blijft kleven
De Franse band Bastaa! Mocht Main Square Festival openen. De band combineert elektronische muziek met rock en Rap muziek. Een heel mengelmoes van muziekstijlen, die er zo vroeg in de namiddag ingaat als zoete broodjes. Meer nog, de opkomst is al redelijk groot voor Bastaa! die meteen een thuismatch spelen. De band maakt daar gretig gebruik van, en laat - door al dan niet gebruik te maken van gedoodverfde clichés - de aanwezigen met duizenden gemak uit zijn hand eten. Houdt u van combinaties tussen aanstekelijke rap, lekkere pop rock en elektronica dat aan uw ribben kleeft? Dan is Bastaa! de perfecte band om in de juiste sferen te komen. Goed begonnen is half gewonnen.. zo zou later blijken.

The Breeders: Schitteren in eenvoud
Moeten wij The Breeders nog voorstellen? De band rond Kim Deal heeft door de jaren heen zijn stempel gedrukt op het alternatieve rock gebeuren. Je zou kunnen stellen dat het een beetje de speeltuin is van Kim Deal? Die bij Pixies toch een beetje afhing van de capriolen van mr. Frank Black? In elk geval. In het verleden zagen we een band die vooral veel spelplezier uitstraalt op dat podium, waardoor menig dak er prompt afging. Ga het bij een band als The Breeders absoluut niet te ver gaan zoeken. Net die eenvoudige tot energieke aanpak zorgt op Main Square festival voor dat The Breeders met het grote gemak iedereen vooraan het podium inpakt, ontroerd en met een goed gevoel vanbinnen achterlaat. De zusjes Deal trokken daarbij de aandacht naar zich toe, maar laten zich omringen door muzikanten die op een al even hoog niveau staan te soleren. Zonder dus die spontaniteit uit het oog te verliezen. Meer hadden ook wij niet nodig om wederom over de streep te worden getrokken. Kortom: Eenvoudige rock muziek, na al die jaren nog steeds gebracht op een enorm spontane tot enorm aanstekelijke wijze. Dat is wat The Breeders ons bracht op deze vroege, hete namiddag.

PVRIS: Van verschroeiend uithalen, tot poppy sferen creëren
PVRIS (uitgesproken als Paris ) is een Amerikaans trio dat is ontstaan uit Operation Guillotine, een vijfkoppige metalcore band. Van die Metalcore schiet echter niets meer over. PVRIS brengt verfijnde tot donkere Electro - synthpop. Door gebruik te maken van hevige gitaaropstoten en de charismatische uitstraling van zangeres/frontvrouw Lyndsey Gunnulfsen zorgt ervoor dat zowel een rock/punk publiek als liefhebbers van Elektronische muziek over de streep kunnen worden getrokken. Op Main Square Festivals werden dan ook alle registers open getrokken, en het publiek vergast op het combineren tussen twee uitersten. Want op hun laatste schijf klinkt PVRIS toch meer poppy dan op hun debuut. Zowel de rock als pop kant van dit trio werd uitvoerig uit de doeken gedaan, waardoor we dus een gevarieerde set voorgeschoteld kregen waarop je enerzijds lekker stond te dansen, anderzijds zelfs hevig headbangen. Met als extra kers op de taart die bijzondere sensuele stem en uitstraling van Lyndsey die je telkens in diepe vervoering bracht.

Damian ‘Jr. Gong’ Marley: De appel valt nooit ver van de boom
Als jongste zoon van de legendarische artiest Bob Marley zijn de verwachtingen enorm hoog. Damian '’Jr. Gong'’ Marley bewijst echter met een kippenvelbezorgende set dat de appel nooit ver van de boom valt. Deze reggae artiest haalt het onderste uit de kan om op deze zonnige en hete dag, de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. Meteen verkondigt Damian bovendien een subtiele boodschap, die niemand onberoerd laat. Zoals Bob dat ook deed. Damian ontpopt zich op main square festival, gerugsteund door al even gedreven achtergrond koor en muzikanten, niet alleen tot een uiterst begenadigde vocalist. Bovendien blijkt de man een klasse entertainer te zijn, die met het grootste gemak iedereen van vooraan naar achter, links en rechts uit zijn hand doet eten. Marley heeft duidelijk dat uitzonderlijke talent van zijn vader geërfd. Opzwepende Jamaicaanse muziek naar voor brengen, voortdurend zijn publiek aanspreken en een spiegel voorhouden. En ervoor zorgen dat je met de vuist in de lucht de songs meebrult, en de toestanden in de wereld aanklaagt. Damian Marley doet het allemaal! Vader Bob pinkt hierboven alvast een traan weg, bij het zien hoe zijn zoon met het grootste gemak in zijn voetsporen treedt.

Roméo Elvis: Is Rap het nieuwe Rock-'n-roll?
Getooid in Belgisch voetbaltenue - want België speelde zijn kwartfinale tegen Brazilië op deze vrijdag -  bewijst Roméo Elvis dat de stelling ‘'is Rap het nieuwe rock-'n-roll’' niet zo ver gezocht is. Ondertussen is Roméo Elvis uitgegroeid tot een waar fenomeen binnen het Rap en Hip Hop genre. De Belgische rapper is ook in Frankrijk super populair. Net als zijn beroemde zus Angéle. De man komt bovendien uit een muzikale familie. Hij is de zoon van actrice en radio presentatrice Laurence Bibot en Serge Van Laeken - bassist en zanger van Allez Allez. Het moet dan ook niet verwonderen dat de jongen man totaal geen moeite moet doen om zijn publiek in te pakken.  Roméo Elvis provoceerde wel een klein beetje, maar zorgde bovendien voor een ware verbroedering tussen Belgische en Franse supporters die voor het podium volledig uit hun dak gingen op de dampende hip hop/rap performance die Elvis naar voor bracht. Zijn enthousiasme op dat podium, het werkt dan ook als een rode lap op een stier. Het publiek laat het dak er dan ook compleet af gaan en er ontstaat een wervelend hip hop feest zoals we nog wel een paar voorgeschoteld krijgen op dit weekend, maar niet allemaal even hoogstaand als dit van Roméo Elvis. Die na België ook Frankrijk met het grootste gemak compleet in zijn achterzak steekt. Indrukwekkend

Gojira: De redders van Franse Metal bevestigen hun status nog maar eens
Als er één Franse metal act is die de laatste jaren is uitgegroeid tot ware redders van het Franse Metal? Dan is het Gojira wel. Deze band moet ondertussen totaal niet meer onderdoen voor de gedoodverfde grote namen binnen hun genre, integendeel zelfs. Dat bewees de band ondertussen uitvoerig. Ook op Main Square werden alle registers open getrokken. De band speelde bovendien een ware thuismatch, en ook al is het publiek op Main Square niet het gedoodverfde metal publiek zoals op Hell Fest. De aanwezigen rond hun vingers draaien, een moshpit tot een wervelstorm doen ontstaan waardoor geluidsmuren werden afgebroken. Het was er allemaal bij. Gojira bewijst dus niet alleen een top metalband te zijn, ze groeien langzaam maar zeker uit naar een fenomeen dat een compleet rock minnend publiek tot moes kan slaan. Kortom voor de zoveelste maal blaast Gojira ons compleet omver. Waar dit gaat eindigen? We weten het niet. Maar dat deze band kan uitgroeien tot een fenomeen binnen rock en metal middens. Dat stond niet alleen in de sterren geschreven, dat bewijst de Franse band nog maar eens uitvoerig op Main square Festival. Waar de puntjes gewoon op de 'metal i' worden gezet.

Pleymo: De perfecte energieke brug tussen Gojira en Queens of the Stone age
Wat voor ons zo extra leuk is aan een festival als Main Square festival? Je kunt Franse bands en artiesten ontdekken die in Frankrijk een zekere status hebben bereikt maar in ons land - of zeker in Vlaanderen - minder bekend zijn. Neem nu Pleymo. Deze Franse Nu-metal band is uitgegroeid tot een fenomeen in hun land, en spelen voor een overvolle Green Room. Eigenlijk is hen het label '’Nu-metal’' opkleven de band tekort doen. Pleymo brengt vooral een stevig potje metal, waarbij gitaar riffs je om de oren vliegen en laten zowaar zelfs enkele heuse moshpits ontstaan op het festival. Door deze stevige aanpak zijn de perfecte brug naar wat nog moet komen op de mainstage. In elk geval wakkeren ze het vuur dat Gojira voor hen heeft aangestoken nog wat verder aan, en laten de boel compleet ontploffen door die bijzonder strakke tot energieke set die bovendien van begin tot einde aan je ribben blijft kleven.

Queens of the Stone Age: IJzersterke set van een band die ondanks het succes nog steeds met beide voeten stevig op de grond staat
Op de eerste dag van Main Square Festival werd al vrij duidelijk wie de echte publiekstrekker zou worden. Queens of the Stone Age zorgden er als één van de weinige voor dat de mainstage compleet vol liep. Zo verwonderlijk is dat niet. De levende legendes binnen stoner en aanverwante muziekstijlen hoeven namelijk geen introductie meer. Menig zalen heeft de band al plat gespeeld, van overvolle sportpaleizen tot festivals als Rock Werchter. De band staat echter ondanks dit succes nog steeds met beide voeten stevig op de grond, waardoor van enige routineklus totaal geen sprake is. Meer nog, het lijkt wel alsof Josh Homme zijn fans telkens persoonlijk aanspreekt. Ook dat siert een band als Queens of the Stone age.
Op Main Square festival werden alle registers compleet open getrokken. En schotelde Homme en de zijnen een set voor die niet gewoon door merg en been ging. Nee, je werd letterlijk bij het nekvel gegrepen, kreeg meerder mokerslagen te verduren en bleef verweest achter. Op een manier waarop enkel een band als Queens of the Stone Age, in goeden doen, dat kunnen. De band staat duidelijk op scherp, dat bewezen ze volgens vele laaiend enthousiaste recensies op Rock Werchter een dag voor hun optreden in Frankrijk nog.
Ook op main square werd de lat enorm hoog gelegd, en leverde Queens een verschroeiende set af waar geen speld viel tussen te krijgen. Kortom.
Eén van de sterkste concerten van Homme en de zijnen kregen we op onze boterham. Wetende dat we Queens ondertussen al zo een negen keer aan het werk hebben gezien, is dat toch een heel sterke prestatie te noemen.

Jungle: Funky klanken, loepzuiver vocalen doen een gelukzalige rust over de weide neerdalen
We moeten eerlijk bekennen, na die drie oorverdovende tornado's hadden we het beste van de eerste festivaldag wel gehad. Toch besloten we alsnog af te sluiten met enkele feestjes. Jungle is een popsoulband die de weide rustig doet onderdompelen, zonder hen in slaap te wiegen. De wat zeemzoetige aanpak staat in sterk contrast met de voorgangers. Maar de band slaagt erin, mede door een heldere en loepzuivere stem gecombineerd met 'funky' aanvoelende klanken, je compleet onder hypnose te brengen tot zelfs in den diepe trance. Een ander fenomeen dat deze band zo bijzonder maakt is de magische uitstraling van zangeres Rudi Salmon die bovendien over een heel bijzondere stem beschikt waardoor menig harten worden gebroken.
Na deze enorm sfeervolle set van Jungle, waar Funk en Soul perfect met elkaar worden verweven, voelden we dan ook een gelukzalige rust over ons neerdalen waardoor we weer veilig met onze beide voeten op de grond terecht komen. Na voornoemde drie wervelstormen konden we dat gevoel heel goed gebruiken

Nekfeu - De eerste festivaldag werd op de mainstage afgesloten door 27 jarige rap fenomeen Nekfeu. Voor mij een volslagen onbekende artiest, moet ik toegeven. In Frankrijk is hij echter razend populair. De festivalweide bleef dus opvallend vol staan voor deze klasse artiest. Nekfeu brengt het soort rap/hip hop dat namelijk ook die gevoelige snaar van de aanhoorder diep raakt. Bovendien ontpopt Nekfeu zich vanaf de eerste tot de laatste noot als klasse entertainer. Hij zoekt zijn publiek zelfs letterlijk op, en schept daardoor een huiskamer sfeer. Wetende dat er circa 40 000 fans staan te zien en luisteren, is dat een enorm sterke prestatie. Op zo jonge leeftijd verlegt Nekfeu dan ook nu al grenzen binnen hip hop en aanverwante, waar feitelijk geen grenzen meer zijn. Voor ons de gedroomde afsluiter van de eerste festivaldag die nogmaals de stelling ‘'is Rap het nieuwe rock-'n-roll' nog wat meer in de verf zet.

dag 2 – zaterdag 7 juli 2018 - Depeche Mode verbindt jong en oud
Op de tweede festivaldag van Main Square festival werd het, aan o.a. de vele T-shirts te zien, vrij duidelijk wie de publiekstrekker zou worden van dag 2. Depeche Mode. De band spreekt natuurlijk verschillende generaties aan. De eerste fans van de jaren '80 - waaronder ik mezelf rekenen - die in het begin zelfs werden uitgelachen daarom. Hun passage op Torhout/Werchter 1985 werd op menig wenkbrauwen onthaald. Moest er toen sociale media hebben bestaan, bedenken we daarbij. Tijden veranderen, mensen ook. Anno 2018 staat Depeche Mode gewoon zijn ding te doen voor circa 50 000 uitzinnige fans. Er was natuurlijk nog veel meer te beleven dan enkel Depeche Mode, die voorwaar HET concert van het weekend wisten neer te zetten.

Okay Monday: Met een vette knipoog naar de gitaarmuziek uit de jaren '90 , met beide voeten in het heden
Okay Monday is een power pop band die puur muzikaal ons wat doen denken aan de typische jaren negentig gitaar helden als,Weezer of Fountains of Wayne. Om maar twee voorbeelden te geven. In elk geval start deze festival dag met een bijzonder aantrekkelijk tot aanstekelijk potje gitaar muziek dat aan de ribben kleeft. Met dank aan Okay Monday die bewijzen dat gitaar muziek ook anno 2018 nog steeds springlevend is. Die knipogen naar de jaren '90 zorgen er gelukkig niet voor dat deze band gedateerd klinkt. De gezapig en bijzonder energieke aanpak bezorgt ons een stralende glimlach op het gezicht, waardoor we niet kunnen laten zelf die luchtgitaar boven te halen en menig riff de lucht in te schieten. We hebben al slechtere starters geweten van een festival.

The Courteeners: Met de eenvoudige aanpak, drum - gitaar - bas - toetsen je publiek gewoon inpakken. En bovendien murw slaan
Met de openingzin ''We Are Courteeners from Manchester'' leg je de lat eigenlijk, gezien de geschiedenis van muziek uit Manchester, al heel hoog. Niet getreurd, deze band timmert al een tiental jaar aan de weg, en heeft ondertussen de klappen van de zweep voldoende onder de knie. Met een typische gitaar + bas + drums + toetsen aanpak, pakt The Courteeners die main stage met het grootste gemak in. Dat de band daardoor niets origineel meer brengt, het is al zoveel voorgedaan, stoort allerminst. Telkens een smaakvolle riff ons hart raakt, of een drumsalvo ons hersenpan open splijt. Weten we plots opnieuw waarom we ooit rock fanaat zijn geworden. Anno 2018 bewijst een band als The Courteeners dat eenvoudige rock muziek, ondanks alles, nog steeds niet dood en begraven is. Integendeel. Meer nog. Net door die eenvoudige aanpak je publiek gewoon inpakken? En compleet murw slaan? Het blijft ook nu nog steeds de reden waarom we hielden en nog steeds houden van de puurheid van rock muziek. Ook dat zet deze band nog wat meer in de verf.

Black Foxxes: Donkere walmen van intense weemoedigheid
De rock band Black Foxxes brengt eerder gepolijste tot gladgestreken gitaar muziek. Waarbij vooral de depressieve teksten van frontman Mark Holley de rode draad vormen doorheen het geheel. Ook muzikaal klinkt Black Foxxes eerder donker, zonder te vervallen in een depressieve gedachtegang. Eerder omgeven door walmen van melancholie en weemoedigheid. Dat gevoel wordt enkel en alleen maar versterkt door de inbreng van de bijzondere stem van Mark. Een stem die veel pijn, verdriet en zelfs woede uitstraalt. Waardoor je prompt geconfronteerd wordt met uw eigen innerlijke demonen. Op een zonovergoten dag zorgt Black Foxxes dan ook voor een weemoedige weerklank, die je een krop in de keel bezorgt en waardoor je prompt een traan wegpinkt.

Wolf Alice: Het aanbieden van een veekleurige en veelzijdige pallet
Ook bij Wolf Alice is het de stem die de band zo bijzonder maakt. d'Ellie Roswell haar heel bijzondere stem brengt je sowieso in ontroering. Het meest opvallende bij Wolf Alice is dat je op de muziek van deze band onmogelijk een label kunt kleven. We horen streepjes shoegaze, tot zelfs folk elementen tot elektronische muziek. Net de veelzijdigheid van deze band zorgt ervoor dat ze in eigen land zo hoog worden aangeschreven. Ook op Main Square laat Wolf Alice een diepe indruk achter. Dit dus in grote mate door een veelkleurige en veelzijdige pallet aan te bieden.  Met daarbovenop dus die fenomenale stem van Roswell. Haar bijzonder integrerende uitstraling en vocale inbreng, doet je letterlijk zweven naar andere onontgonnen wegen. Buiten de harde realiteit van het leven. Indrukwekkend!

Kid Francescoli: De volgende generatie Franse Pop muziek, die staat te kloppen aan de grote poort
We schreven het al. Op main square festival ontdek je fenomenen die in Frankrijk aan het doorbreken zijn, of reeds zijn doorgebroken. Kid Francescoli is zo een band die volop aan het groeien is binnen de nieuwe lichting Franse Pop muziek. De band timmert al sinds 2002 aan de weg, en begint nu echt de vruchten te plukken van dat jarenlange kloppen aan de grote poort van de ultieme doorbraak.
Op main square festival zien en horen we een band die elektronische muziek verbindt met indie rock en muziek uit die typische Franse pop cultuur. Het meest in het oogspringende bij deze band is de bijzonder kleurrijke muziek en sensueel zingende en dansende zangeres Julia Minkin die door haar adembenemende uitstraling iedereen in vervoering en ontroering brengt.
Kortom. Net als bij Wolf Alice is het net dat brengen van een uitgebreid pallet aan muziekstijlen, met een zangeres die over een heel tot de verbeelding sprekende uitstraling en stem. Dat Kid Francescoli een te ontdekken fenomeen vormt binnen de Franse muziekwereld.

BB Brunes: Een bijzonder goed geoliede machine, die ook anno 2018 nog steeds een complete wei in vuur en vlam zet
Franse bands zijn vooral in Wallonië heel populair. De band ontstond in 2006 en heeft ondertussen een lange weg afgelegd. Toen we BB Brunes in 2008 zagen aantreden op Dour Festival speelden die dan ook voor een overvolle tent. En deden er toen reeds het dak compleet afgaan. Tien jaar later zien we een goed geoliede machine op het podium. De bijzonder 'groovy' en 'catchy aanpak waarmee ze doorheen de jaren steeds mening harten hebben veroverd, blijft ook anno 2018 nog steeds stevig overeind staan. Meer nog. BB Brunes zet de festivalweide, naar goede gewoonte, van begin tot einde van hun set compleet in vuur en vlam door voornoemde aanpak. Is onze eindconclusie.

Basement: Een frontman met een hoog dosis charisma, doet mening harten sneller slaan
De uit Ipswich afkomstige alternatieve rock band Basement timmert sinds 2009 aan de weg. Reeds in 2012 hield Basement ermee op. Maar in 2014 bleek de band terug samen te zijn. Door een combinatie van energieke punk rock, alternatieve rock en emo punk weet de band het publiek al gauw in te pakken. Ook al is dit vooral de verdienste van een charismatische frontman, die zijn publiek letterlijk bij het nekvel grijpt en niet meer loslaat tot niemand nog stil staat. Door deze aanpak laat hij meerdere meisjes harten sneller slaan. De typische emo punk aanpak, zorgt ervoor dat inderdaad ook gevoelige snaren worden geraakt. Basement zet een strakke set neer, die niemand uiteindelijk onberoerd laat. Maar het is dus vooral de fenomenale uitstraling van de frontman wat de band zo bijzonder maakt.

Liam Gallagher: ‘The Last Great Rock'n'roll Star'’
Ook al ben ik niet echt fan, ook niet van Oasis, de man heeft doorheen de recente jaren steeds zijn stempel gedrukt op wat leeft in de muziek. We moeten het ook na dit optreden op main square  eerlijk bekennen. Liam Gallagher beschikt over een typisch rock-'n-roll uitstraling die we nog zelden tegen komen dezer dagen. Liam Gallagher is een bovendien nog steeds een bijzonder charismatische frontman die op zijn eigenzinnige wijze heilige huisjes omver stampt, en daardoor zonder enig problemen zijn publiek naar zijn hand zet. Doorheen de set werd er niet alleen gegrasduind door zijn eigen oeuvre, ook Oasis klassiekers kwamen tot jolijt van de aanwezigen voldoende aan bod. Rock'n' Roll Star, Some Might Say, Whatever konden op heel veel bijval rekenen. Dat was dus in grote mate dankzij dat gedoodverfde charisma van Liam die alle aandacht naar zich toetrekt. Ook al laat hij zich omringen door klasse muzikanten.
Bovendien haalt hij uit naar Oscar and the wolf, die gedurende de set van Liam op het andere podium zijn set aanvat. Waarop hij nog maar eens stevig uitpakt. Wonderwall wordt door duizenden kelen meegebruld. Liam sluit de set af met een andere klassieker van Oasis Live Forever.
Besluit: Liam Gallagher zorgt voor een nostalgie trip voor de doorsnee Oasis fan, voegt daar wat eigen werk en kwinkslagen aan toe en enorme dosissen charisma. The last Great Rock'n'roll star. Zo wordt Liam Gallagher in sommige pers omschreven. Op Main Square bewijst hij dat deze stelling totaal niet uit de lucht is gegrepen, wel integendeel. Ik ben nog steeds geen fan, maar eerlijk is eerlijk. Deze man straalt dus inderdaad dat soort rock-'n-roll uit dat je nog zelden tegen komt in de muziekwereld.

Oscar and the Wolf: Schipperen tussen heupenwiegen, en wegpinken van een traan
Geprangd tussen enerzijds Liam Gallagher en anderzijds Depeche Mode op de mainstage. Moest Oscar and the wolf het doen voor een sterk uitgedund publiek. De man - want ja ondanks de rits uitmuntende muzikanten trekt de al even charismatische frontman van Oscar and the wolf alle aandacht naar zich toe. Liet het niet aan zijn hart komen. De voorste rijen, bestaande uit vooral jonge vrouwen die een glimp van Max wilden opvangen, genoten eveneens met volle teugen. Max is uiteraard een klasse entertainer, en de zeemzoetige Electro pop, het werkt toch op de dansheupen. Bovendien schippert Oscar and the wolf telkens tussen die gevoelige snaar raken, en een krop in de keel bezorgen enerzijds. En net de dansspieren aanspreken - al dan niet door het bovenhalen van gedoodverfde clichés - waardoor menig wervelend dansfeest ontstaat. Spelende met de gevoelens van zijn publiek, laat Oscar and the wolf alsnog een diepe indruk achter. We zien vooral een band die blijft evolueren, ondertussen volwassen is geworden maar nog steeds met beide voeten stevig op de grond is blijven staan. Of dit Oscar and the wolf zo bijzonder maakt, dat ze bijvoorbeeld grote festivals in ons land kunnen afsluiten? Binnen hun muziekstijl zijn er genoeg artiesten die minstens even goed of zelfs beter zijn. Maar als je door die aanpak gevoelige snaren raakt, en een goed gevulde weide kunt aanzetten tot dansen en dansen? Dan ben je in mijn ogen goed bezig.

Depeche Mode: Een wervelend dansfeest, voor jong en oud, doet een aardbeving ontstaan waardoor de muren van de Citadel op zijn grondvesten staan te daveren
Het stond in de sterren geschreven. Depeche Mode zou DE hoofdact van main square 2018 worden. De festivalsite stond overvol, er was geen doorkomen meer aan, toen Depeche mode zijn set aanvat. Depeche Mode heeft ondertussen een indrukwekkend oeuvre opgebouwd, en grasduint dan ook door heden en verleden. Binnen een wervelende set waarbij ze het publiek geen seconde rust gunden. Kwamen kleppers aan bod zoals Everything Counts, Personal Jesus, Somebody. Telkens viel op dat zowel jong als oud compleet uit het dak ging bij zoveel beats en klanken.
Besluit: Anno 2018 is Depeche Mode duidelijk uitgegroeid tot niet alleen grondleggers van het elektronische muziekgebeuren, maar staan ze nog steeds stevig als een hui. En brengen niet alleen knappe platen uit en spreken daardoor zowel de papa van 53 aan als de zoon van 27. Daarvoor moet je niet alleen sterk in de schoenen staan, het betekent ook dat je als band moet durven vooruit kijken en evolueren. Dat heeft Depeche Mode ook steeds blijven doen. Ook live blijkt Depeche Mode dus nog steeds te staan als een huis. Niet alleen biedt Depeche Mode een nostalgie trip aan. De bewegelijke frontman ontpopt zich meer dan ooit tot een klasse entertainer. Vanaf de eerste song grijpt Depeche Mode iedere aanhoorder bij de keel, en laat niet meer los tot de gehele weide staat te springen en dansen tot de vroege uurtjes. Waardoor als het ware een aardbeving ontstaat, die de muren van de citadel op zijn grondvesten doen daveren.
Setlist: Revolution (The Beatles song) //Cover Me (Alt Out) //Going Backwards //It's No Good //A Pain That I'm Used To (Jaqcues Lu Cont remix version ) //Precious //World in My Eyes //Cover Me //Somebody // In Your Room //Everything Counts //Stripped //Personal Jesus //Never Let Me Down Again
Encore: Walking in My Shoes //Enjoy the Silence //Just Can't Get Enough

Na nog een stukje The Blaze, een duo dat gebruik makende van een mengpaneel, gerugsteund door magische beelden op het scherm, klank en beeld tot leve brengen binnen een heel integrerend en dansbaar geheel. Hielden we het na deze wervelende show van Depeche Mode voor bekeken. En sloten de tweede festivaldag af met een potje nostalgie, voor jong en oud.

dag 3 – zondag 8 juli 2018 - Een dag boordevol ontdekkingsreizen door het muzieklandschap Op papier zag de derde festivaldag van main square festival er voor mij persoonlijk het minst interessant uit. Echter, met als afsluiter Jamiroquai stond één grootheid op het podium binnen de funk-jazz. De band onder leiding van Jay Kay is een live sensatie op zich. Echter werd het vooral een festivaldag boordevol onverwachte hoogtepunten, enkele ontdekkingen en de vaststelling dat rap en hip hop niet alleen  leeft, maar duidelijk ook is geëvolueerd tot zelfs volwassen geworden. De opkomst op deze derde festivaldag was iets minder groot dan de vorige twee dagen. Maar toch stond de site vooral bij die Rap en hip Hop goed volgepakt.

Double T: Rap en Hip Hop vanuit het hart van de muziekstijl, zoals hip hop moet zijn.
De aller eerste fijne ontdekking is Double T. De jonge, pas 21 jarige, zanger en hip hop artiest wordt een gouden toekomst voorspeld. Zijn eerste EP ‘Double T’ online op 21 april 2017 onthult de twee facetten van de kunstenaar: ‘Theo’ de jonge naar de aarde en ‘T-High"’zijn kwaadaardige alter ego. Op het podium zien we een artiest die niet zomaar Rap en hip hop brengt, hij verkondigt daarbij een boodschap die je niet onberoerd laat. Dat is het soort Rap waar ik persoonlijk ook voor te vinden ben. Meteen met de deur in huis vallen, en de aanhoorder met een mokerslag wakker schudden. Plus daarbij dus ons ook die spiegel van de realiteit voorhouden? Het zorgt ervoor dat we direct overslag gaan voor deze jonge top artiest binnen het hip hop en rap gebeuren. Double T. - een naam om te onthouden binnen de scene, we voorspellen hem en zijn kompanen zeker een gouden toekomst.

Youngr: Door een zwoele stem en uitstraling, doet Youngr de temperatuur tot een kookpunt stijgen
Dario Darnell, zoon van August Darnell, leider van Kid Creole en The Coconuts, maakte enige furore samen met zijn broer onder het pseudoniem Picture Book. Met Youngr start Darnell een solo project op. Zijn muziek wordt omschreven als electropop. Maar vooral profileert deze multi-instrumentalist zich, net als zijn vader, als een klasse entertainer. Hij beschikt bovendien over een charismatische uitstraling en betoverende warme stem waardoor mening meisjes harten prompt sneller beginnen slaan. Youngr pakt het publiek op de mainstage dan ook moeiteloos in en laat de temperaturen - die reeds hoog opliepen - zowaar naar een hoogtepunt stijgen met zijn zwoele act die prompt op de dansspieren werkt. Hierop stil staan is onmogelijk. Youngr bewijst daardoor nog maar eens dat de appel nooit ver van de boom valt, maar staat vooral zelf stevig in zijn schoenen om menig gevoelig snaar diep te raken.

The Hunna: De nieuwe hoop van de Engelse rock. Missie geslaagd!
In eigen land worden ze gezien als ‘de nieuwe hoop van Engelse rock’. The Hunna ontstond in 2015 en brengt het soort strakke, energieke rock - waarbij vlijmscherpe gitaren als scheermesjes de rode draad vormen doorheen het geheel. The Hunna heeft zeker potentieel om naar de toekomst toe potten te gaan breken. De wereld veroveren? Ook dat zit er in. Op Main Square zorgden ze door die enorm aanstekelijke tot energieke aanpak ervoor dat het dak er figuurlijk compleet afging. Die vuurkracht en bollen energie worden op een eenvoudige wijze gebracht. Je weet wel het basic drie gitaren en een drum. Iedere song klinkt echter enorm catchy en je brult de songs prompt uit volle borst mee. The Hunna lijkt ons om deze reden dan ook een naam om te onthouden binnen die rock scene. De Britten waren al overtuigd, ook het publiek op main square en wijzelf gingen compleet overslag door deze enorm strakke set die aan de ribben kleeft.

Loïc Nottet: Dans en muziek waar acrobatie en theater tot kunst worden verheven. Indrukwekkend!
Kregen we al vroeg op de dag enkele heel bijzondere acts voorgeschoteld? Dan moest het beste nog komen. Loïc Nottet brengt een heel theatrale show waar dans, muziek en beeld nauw met elkaar verbonden zijn. De songs worden één voor één letterlijk uitgebeeld door dansers of danseressen die zoveel emotie in bewegingen steken dat je met open mond vol bewondering staat te genieten. Enerzijds zorgt dit voor een kippenvelmoment waarbij de tranen in onze ogen staan. Anderzijds worden alle registers open gegooid en  krijg je een wervelend dansfeest. Waarbij we ogen en oren tekort komen. Naast die verbluffende dansers, is er die indrukwekkend vocale en instrumentale aankleding die de band tentoon spreidt. Ook op dat vlak wordt voortdurend met de emoties van de aanhoorder gespeeld. De heren en dames staan in heel strak kostuum op het podium, maar kronkelen zich in allerlei onmogelijke bochten die aanleunen bij acrobatie.
Om maar te zeggen, dit was niet alleen een bijzonder aangenaam muzikaal hoogtepunt. Loïc Nottet verlegt een grens waar dans en muziek elkaar vinden binnen een adembenemende mooie aankleding die ons en alle aanhoorders met verstomming sloeg van begin tot einde.

Tom Walker: Een sympathieke houthakker, die door zijn warme uitstraling je op een eenvoudige maar wondermooie wijze compleet overslag laat gaan
En ja hoor, de ontdekkingen blijven zich opstapelen. Met “Leave A Light On” scoorde sympathieke beer Tom Walker ondertussen een ware hit. De man, in houthakkers tenue en met muts, lijkt zo een kampeerder die even met gitaar en bijzonder warme stem een toch goed gevulde green room in vuur en vlam komt zetten. Zijn muziek omschrijf ik als het soort kampvuur muziek, dat je graag hoort bij het vallen van de duisternis tijdens uiterst gezellige avonden samen met je geliefde. Gelukkig klinkt het niet al te zeemzoetig. De man kan zelfs stevig uithalen met zowel zijn gitaar als zijn hoge stemgeluid. In menig pers lezen we een vergelijking met Ed Sheeran. Tom Walker beschikt over diezelfde volkse bescheidenheid als Sheeran, maar daar houdt de vergelijking mee op. Vooral is deze sympathieke houthakker een begenadigd muzikant en top entertainer, die door zijn warmhartige aanpak het publiek, waaronder wijzelf, zonder problemen inpakt.

Nothing But Thieves: Van kleine clubs naar een groot podium, best confronterend maar met brio in hun opzet geslaagd
De vrij jonge band Nothing But Thieves stond wat onwennig en diep onder de indruk op de mainstage. De frontman liet optekenen dat ze gewoon zijn in kleinere clubs te spelen, en stak zijn enthousiasme om voor zo een ruim publiek te mogen aantreden niet onder stoelen en banken. Nothing but Thieves brengt een lekker aanstekelijk en energiek potje rock muziek waarop stil staan onmogelijk is. Na een wat trage start voelt de band aan dat ze het publiek moeiteloos uit hun hand kunnen doen eten, en leggen de heren de lat dan maar iets hoger. Naar het einde toe worden alle registers open gegooid in een verbluffende finale. Waarbij wederom daken er compleet af gaan. Nothing But Thieves zet daardoor een grote stap voorwaarts naar eeuwige roem. En bewijst dat het gedoodverfde concept gitaar, drum en zang ook anno 2018 nog steeds springlevend is. Een bijzonder vuurkrachtige band, om in het oog te houden naar de toekomst toe .

Girls in Hawaii: Een naar goede gewoonte verschroeiende set, die bewijst dat de band nog steeds stevig in zijn schoenen staat
Naast de ontdekkingen zijn er ook gevestigde waarden die zichzelf wisten te bevestigen. We hebben altijd een zekere sympathie gehad voor Girls in Hawaii. De Waalse band is , zoals dat vaker gaat, eerder bekend in Wallonië dan in Vlaanderen. Ook de Fransen smullen van de aanstekelijke muziek die Girls in Hawaii naar voor brengt. De band heeft uiterst moeilijke periodes moeten doorstaan. Met bijvoorbeeld het overlijden van drummer Denis Wielemans in 2010. Een overlijden dat nog steeds een enorme impact heeft op de band. Echter weigert Girls In Hawaii bij de pakken te blijven zitten, en haalt ook nu weer - zoals we dit ondertussen van hen gewoon zijn - verschroeiend uit. Zonder meer pakt Girls in Hawaii het publiek moeiteloos in en laat, ook weer zoals we dit van hen gewoon zijn, een diepe indruk na op ons hart en gemoed.

IAM: Rap en Hip Hop met een duidelijke boodschap, gebracht door verbluffende vocalisten die elkaar blindelings vinden en het publiek letterlijk omarmen tot murw slaan.
Naast veelbelovende hip hop en rap artiesten, zijn er bands die eigenlijk niets meer hoeven te bewijzen. IAM bestaat uit verschillende zangers, die elk over een unieke uitstraling en stem beschikken. Samengevoegd zorgt dit voor een verbluffende kruisbestuiving waarbij boodschappen niet alleen op het scherm worden getoond, maar het publiek eveneens die spiegel wordt voorgehouden. De overvolle festivalsite zingt de songs uit volle borst mee en gaat compleet uit de bol. Stonden sommige rappers en hip hop acts op een heel hoog niveau hun ding te doen, dan staat IAM, mede dankzij de jarenlange ervaring, op enkele treden hoger te soleren. Die ervaring heeft er gelukkig niet voor gezorgd dat de jeugdige spontaniteit verloren is gegaan, wat een extra pluim op de hoed is van deze band. IAM is een collectief top artiesten, die elkaar niet alleen blindelings vinden. Bovendien omarmd de band zijn publiek , slaat hen compleet murw en laat iedereen totaal verweesd achter na die verbluffend hoogstaand hip hop feest. "de stem is ondanks alles nog het meest bekoorlijke instrument. Deze heren gebruiken alle aspecten daarvan, en brengen teksten die je hart diep raken. Zoals de Rap en Hip Hop artiesten uit de Amerikaanse Getto's dat bleken te doen." schreven we over het aantreden van IAM op main square festival 2015. Ook anno 2018 legt IAM gewoon die lat nog steeds enorm hoog, waardoor een verschroeiende en wervelend Hip Hop feest ontstaat zoals we dat zelden meemaken.

Portugal. The Man: Catchy funk gekruid met experimentele indierock zet aan tot lekker dansen bij het vallen van de avond
Portugal. The Man is afkomstig uit Alaska en haalt inspiratie uit soul, blues en progressieve popmuziek. De band is dankzij het nummer Feel it still ondertussen doorgebroken naar een ruim publiek. De catchy mix van Funk en experimentele indierock blijkt ook op main square een indruk te maken op het publiek. Ondanks de drie lange dagen, zetten de eerste rijen dan ook heel gewillig een dansje in. Niet zo moeilijk want deze muziek werkt inderdaad enorm op de dansspieren. Bovendien brengt de band hun funk pop songs op een zodanig warme en gedreven wijze, dat je vanaf begin tot einde prompt overslag gaat en inderdaad geen seconde kunt stil staan. Willen of niet.

Jamiroquai: Vuurwerk gegarandeerd, de perfecte afsluiter van een magische driedaagse Om in zuiderse funk sferen te blijven besloten we het festival af te sluiten met levende legende. Jamiroquai timmert al veel jaren aan de weg, zijn shows zijn altijd wervelende Funk, Acid Jazz tot Afrikaans getinte feestjes geweest. Waarbij de opvallende kledij en haartooi van de kleurrijke frontman een streling zijn voor het oog. Ook anno 2018 blijft de talentvolle artiest en zijn kompanen de lat heel hoog leggen waardoor weer zo een wervelend dansfeest ontstaat, waarop stil staan onmogelijk is. Net dat aanbieden van enorm veel kleuren, variatie en sfeervolle muzikale huzarenstukken is ook anno 2018 nog steeds de reden waarom wij compleet overslag gaan voor deze man en zijn gevolg.
Ook het publiek geniet met volle teugen, en danst zich de longen uit het lijf. We besloten om af het hier bij te laten, en main square festival dus af te sluiten met een knaller van formaat.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mainsquare-festival-2018/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France    

Rock Werchter 2018 - dag 4 – zondag 8 juli 2018
Rock Werchter 2018
Festivalterrein
Werchter
2018-07-08
Johan Meurisse

Op de afsluitende dag komen we aan een rits viersterrenoptredens van Nick Cave, David Byrne, Eels en NIN. Ook Arctic Monkeys kon aansluiten. Een paar beloftevolle artiesten vullen aan . Dag 4 zat erg goed in elkaar …

Op weg naar Post Malone , houden we halt aan de Barn , waar de Nederlandse van Koerdische achtergrond Naaz (Mohammed) bezig is. Ze kreeg al enkele onderscheidingen en muzikaal kan je ze linken aan artiesten als Mo , Dua Lipa, Anne-Marie en ons Emma Bale. De young lady straalt positivisme uit en dartelt over het podium . We zien bloemetjes aan haar microstatief en horen fris, speelse, sfeervolle , onschuldige popelektronica met “pretty words” en “loving love”.

Op tijd moesten we in de Barn zijn om één van die de nieuwe hiphopartiesten te zien .Post Malone is hip . Net als de Nieuwe Lichting hiphoppers doet hij het allemaal op z’n eentje . De muziek staat op band , wat hem groot maakt is nu net de melodie , de groove, de minimaal  triggerende, slepende beats en zijn indringende doorleefde vocals . Ondanks het vroege uur om zo’n artiest aan het werk te zien , had hij er duidelijk zin in  met de glimlach op het gezicht en de obligate fucks . Moeiteloos trok hij het publiek naar zich toe. Songs als “better now” , “psycho” , “rockstar” zijn verdomd goed , maar gezien alles op tape stond , zijn ze live geen meerwaarde .
Het is de performance , de act die de meerwaarde moet bieden. Intimistisch moment werd “I fall apart” op akoestische gitaar om de afgebroken relatie met z’n vriendin letterlijk van zich af te spelen , “the bitch that broke my heart” . Duidelijk dus wat deze man allemaal zingt , verwoordt en rapt …

Een ander opkomend sterretje is de frêle Noorse Sigrid , die al te zien was in de Botanique en op Pukkelpop vorig jaar. Popelektronica in een indiekleedje . Een soort dansbare , sfeervolle elfenpop . Ze heeft al een paar aardige singles uit , “strangers” , “don’t kill my vibe” en “dynamite” , die niet ontbraken en het jonge publiekje meekregen . Sigrid zit mee in de stroom van de jonge beloftevolle vrouwelijke artiesten, is speels, dynamisch ,  extravert en heeft een duidelijke présence , charisma . Mooi.

Het beloftevcolle Pale Waves wordt nogal gehypt , the big next thing , omschreven als The Cure meets Taylor Swift . Heather Baron-Gracie kan de dochter van Smith en het zusje van Taylor zijn . Ze heeft een fijn stemmetje . Muzikaal bleef hun dromerige indiepop , met een wave tintje binnen de lijntjes . Beetje onschuldig klinkt het allemaal . “Television romance”, “my obsession” , “the tide” , “there’s a honey” konden gerust hier wat meer punch en effects gebruiken ipv te berusten in subtiliteit en finesse. Pale Waves heeft spannend materiaal , maar klinkt live nog niet spannend genoeg .

Vorig jaar moesten ze verstek laten gaan , de IJslanders van Kaleo . We kregen van JJ Julius Son en C° een doorleefde sound van rootsgitaarrock, met een bluesy inslag . Luistervoer , een afternoon delight , intens broeierig en meeslepend . “Way down we go” is de meest sterke song in het oeuvre. De heren ademen een stadiongevoel, maar  hun materiaal is nog te beperkt om iedereen mee te krijgen …

Het is zondagmiddag, de zon staat hoog. Dan nog wat poppy deuntjes voor bij de koffie en je hebt de tijd van je leven. Daarvoor zorgt George Ezra wel, de jonge Brit die begonnen is aan zijn wereldreis in het muziekland en zelf nog niet weet waar die eindigen zal. Een volle Barn ging enthousiast mee in het zoete verhaal. Van “Barcelona” naar “Budapest” en richting Werchter dan maar. Een uur dat nooit verveelde en de nieuwe nummers “Paradise” en “Shotgun” klinken echt hitparade. (dank aan Michaël Bultinck)

Eerder hadden we al de belofte soulfunkende r&b pop van Jorja Smith . Ook Nao hotst , laveert en groovet in het genre met een reeks verslavende popsongs . Mura Masa klopte bij haar aan voor de single “firefly” , die hier massaal werd onthaald . Uptempo en rustige nummers wisselen elkaar af . Dampende zwoele muziek , ideaal sunday afternoon lounge, die tot de verbeelding spreekt en de dansspieren durft te prikkelen.

Een optreden van Mark E Everett is altijd iets unieks . Eels is een beleven en is nu al enkele jaren on stage een eenvoudige rock’n’roll band met een bluesy randje . Hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , en het telkens verhaalt in uitstekend plaatmateriaal. “Today is the day” is er eentje die je al fluitend door de dag heen helpt . Een positive vibe. Everett zegt het zelf “I had a four year breakdown , but now I’m back”.  Hij is een performer “yes , ladies & gentlemen … “; een stand-up comedian en dolt graag met z’n bandleden en z’n publiek .
Hij grossiert in z’n oeuvre en is niet vise van enige covers . Al meteen werd dit duidelijk met “out in the street“ (The Who) en “respberry beret” (Prince). De songs worden live aangepast en krijgen een rauw melodieus jasje aangemeten.
Ook onze E s heeft bij 30° nog z’n jeansvest aan, doe ‘em maar na … “The look you give that guy” is er dan eentje die druipt van melancholie . Eels wil er een leuke avond van maken en hebben spelplezier in hun materiaal . Check  de versies van “flyswatter” en “ my beloved monster” maar eens. “Novocaine for the soul” , ”I like birds” en “fresh blood” halen ze door de mangel. Fun. Deze mannen met baarden wuiven ons uit met eentje van Brian Wilson, “love & mercy” , sober , elegant , emotievol, pakkend, scherp en ruw , wat nu net garant stond  voor het Eels optreden  …Een E op z’n best!

Een erg spijtige zaak is dat Eels bijna gelijktijdig geprogrammeerd stond  met David Byrne. We konden maar een half optreden zien van deze vroegere Talking Heads frontman . Hij was er al eens bij , wel bijna veertig jaar terug . Stiekem hopen we nog eens op een reünie om ze ooit eens te kunnen bewonderen . Vanavond  kregen we een pleister op de wonde , hij wisselde TH classics af met eigen materiaal .
Na Gent Jazz veroverde hij het publiek in de Barn. Wat een originaliteit, scherpte zagen we van zijn wandelend orkest . Een perfect gechoreografeerd optreden. Straatmuzikanten leken het. Op het podium geen instrumenten, maar ze waren een harnas aan hun lijf . Dit was muziektheater , uit het brein van David Byrne . Niet voor niks had hij een brein mee in de hand …
De songs van Talking Heads krijgen net als bij Eels een andere muzikale vorm en inhoud door de sound en de moves van de muzikanten . “Here” en “lazy” zetten iedereen in gang , maar met “I zimbra” en “slippery people” zitten we op dezelfde golflengte en in de juiste groove. We werden van hoogtepunt naar hoogtepunt gedropt .Telkens verbaasd en verwonderd . Sterk . “Everybody’s coming to my house” , “every day is a miracle” of “this must be the place”,  “once in a lifetime”, “blind” en “burning down the house” , dit is Byrne , Talking Heads met een aanstekelijke world/afro groove . Veel percussie , dans en performance die de set ten goede kwam .
Wat een wervelende set…  Deze dolle zestiger is nog bijlange niet uitgeteld …

Even bekomen van deze opwindende set deden we met de DJ set van Erwan Castex , het alter ego van Rone . Deze elektrotechneut bracht ons in een ‘Game of Thrones’ universum , met een filmische component en catchy, lekkere grooves en een knipoog naar Moderat …

Nine Inch Nails - Een donker dreigende, broeierige en spannende rocksound van de invloedrijke industrial band van Trent Reznor kan het daglicht iets moeilijker verdragen.  De Barn werd dan ook volledig donker gemaakt en er werd een rookgordijn op het podium gespoten . Zweetparels parelden, maar de koele elektronica en snedige, snijdende  gitaarsounds zorgden voor koelte en verfrissing. We kregen van Trent Reznor en C°  harde , felle , slopende en slepende industrial. Knappe visuals en witte lichteffects en strobo’s sieren de sound . “Somewhat damaged”  , “wish” , ”march of the pigs” en het nieuwe “less than” dienden ferme kopstoten toe.
NIN kan putten uit een sterke backcatalogue . De set was ongemeend strak , gespannen . De songtitels zijn sprekend , “ahead of ourselves” , “God break down the door” ; “Copy of a” laat de elektronica van een Neon Judgemet doorsijpelen . 
Reznor is live een Animal , beschikt over een goed op elkaar afgestemde band en biedt een uiterst beheerste energieke show met de grote schermen achter zich. Met afsluiters “head like a hole” en het akoestisch ingezette en fel eindigende “hurt” slaat NIN genadeloos toe , met opgeheven vuist …

Als je drie keer naar Werchter komt mag je het festival afsluiten in The Barn. Was het maar zo simpel. Daarvoor moet je toch wel iets kunnen. En laat het nu net Parov Stelar zijn die heel wat troeven op tafel kan leggen. Het brein achter dit zootje geregeld is de Oosterijker Marcus Füreder. Hij dropte de ene subtiele beat na de andere en wist samen met de trompet, saxofoon en trombone de hele tent op zijn kop te zetten. Enig in zijn genre banen ze zich een weg door de hedendaagse muziekwereld. Hoe moeten we het omschrijven? Jazz, elektro, soul,swing… en sexy. Daarvoor zorgt Cleo Panther, de missing link, de mayonaise die het geheel doet plakken. Weer zo een band waarvan je jaren geleden van dacht, dat op Rock Werchter? Nooit! Dat idee hebben we ook al  gehad. Vergis je niet, 20000 feestvierders die de nacht heupwiegend ingaan en bij momenten de tent vakkundig opwarmen met eigen geproduceerd okselzweet. Dat brengt Parov Stelar te weeg bij een mens! (dank aan Michaël Bultinck)

We waren al onder de indruk van Nick Cave in het Sportpaleis . Hij hield ons in een handgreep en gaf met z’n Bad Seeds een intens puur , verschroeiend concert . Hoe intiem , breekbaar die laatste ‘Skeleton tree’ ook is , hoe wonderlijk hij emotie en rauwheid op het podium bij mekaar brengt . Ook op de Mainstage was dit het geval . Heftig , explosief en passioneel hartbrekend  … “Jesus alone” en “do you love me” vormden de aanzet , een verzengende “from her to eternity” deed het vuur nog meer aanwakkeren ; de primitieve rauwheid ging door merg en been, de song barstte uit in een geweldig opzienbarende poel van noise.
Cave performt  en is nog meer dan vroeger één met z’n publiek ; hij observeert z’n publiek,  zoekt hen op en raakt hen aan. Explosieve erupties waren te horen in de daaropvolgende “loverman” en “red right hand”. Een fenomenale band speelt gretig en scherp . Cave heeft met Warren Ellis z’n partner in crime. Hij legt zijn volledige ziel bloot en is vol overgave in de beklijvende songs.
Het sfeervolle “into my arms” en het aangrijpende “girl in amber” omarmden je ; het wonderschone “in jubilee street” grijpt bij het nekvel en houdt je vast door z’n opbouw, spanning en intensiteit .
Cave entertaint … “the wheeping song” en “stagger lee” ontpoppen zich als stadionnummers , mooi en lang uitgesponnen, de damesfans  komen het podium op en bewegen iedereen tot handclaps. 
Op het eind worden we weggewuifd met een pracht van “push the sky away”;  het sfeervolle  “ring of saturnz” prees hem de hemel in . Zijn Duivelse Goddelijkheid heeft opnieuw zijn sporen nagelaten … Kippenvelset!
… Bizar is dat er nog steeds wat ruimte is als Cave optreedt op Werchter.

Een ander deel van het publiek , jonger weliswaar , had postgevat voor de Rock Werchter afsluiter Arctic Monkeys . De band rond Alex Turner is behoorlijk hip en het nieuwe album ‘Tranquility base hotel & casino’ buigt hun rock’n’roll gehalte om naar een croonersound. Tja de gitaren zijn hier weggeduwd en toont een bredere invalshoek van de band. Een paar jaar terug lieten ze een makke indruk na , op routine , nu waren onze Elvis/James Dean lookalike (sinds The Last Shadow Puppets) en C°  beduidend enthousiast, gretig en dynamisch . Hij ontpopt zich tot een veelzijdig muzikant en grossiert in het oeuvre .
Op zich zat de set goed in elkaar. Het was wat zoeken naar de juiste afstemming , maar pittige stroomstoten en intensiteit zijn er . Sommige momenten was de band verdubbeld om de laagjes toetsen en sounds door te laten klinken . “Four out of five” , sterke single van de nieuwe plaat, opende de set . “Brainstorm” drukte het gaspedaal in en met “don’ sit down cause I’ve moved your chair “en “crying lighting” werden al gauw een paar sterkhouders gespeeld .
Het nieuwe materiaal , hoe subtiel op plaat ook , kon wat rommelig en rauw zijn , op zich goed en mooi. Maar de vaart kon er wat uit zijn. De spanning durft deels weg te ebben als je main act bent. “Cornerstone” , “knee socks” hebben hun hitgevoeligheid  . “One point perspective” valt op door zijn weelderige strijkers.
Het tempo werd net opgeschroefd met “do I wanna know” , “I bet you look good on the dancefloor” en “ru mine”. “Star treatment” bracht ons nog even in een rokerige kroeg , “arabella” en “505” lieten een erg positieve indruk na.
‘Monkees’ zagen we torenhoog op het podium . Een main act zijn ze zeker waardig , maar als  closing act van het festival iets te hoog , door de wisselende set en het beperkt interactief verkeer met het publiek ..

Deze editie was dik OK. Een mooie  selectie van het voorbije jaar en de stijl r&b/soul, hiphopacts heeft een definitief plaatsje verkregen. RW 2018 = warm weer , een relaxte sfeer , goede acts en Koning Voetbal.
Tot volgend jaar …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter