Les Nuits Botanique 2019 - Brutus - Aangenaam Vertrappeld
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-05-02
Stef Vliegen
Brutus - Leuvense rocktrots stelt nieuwe plaat voor in de Bota Rotonde
Brutus oogstte met zijn eerste album ‘Burst’ (2017) al verrassend veel glorie op eigen bodem, maar ook tot ver buiten de landsgrenzen. Vanaf toen ging het snel voor het trio dat gevormd wordt door zangeres en drumster Stefanie Mannaerts (van de PXL-lichting, 29), bassist Peter Mulders (38) en gitarist Stijn Vanhoegaerden (32).
Hun nieuwe album Nest (2019), een titel die doet denken aan het antoniem van de eerste plaat, gaat over dat succesverhaal en wat dat met een mens zoal doet en zijn/haar dierbaren, die ook. Opnieuw krijgen we aan een verschroeiend tempo een mix van schors keelgezang, verpletterende drums en vooral heerlijke noiserock. De week voordien stonden ze op Groezrock. Hun zaalconcert in de Botanique was de start van vijf weken toeren en elk weekend een buitelnands festival in de zomer!
Brutus - In een uitverkochte Rotonde stonden we schouder-aan-schouder gedrukt klaar in een walm van mannenzweet en bier. De lichten gingen uit en minutenlang klonk laag eentonig gefluit, alsof er iets zou gaan losbarsten… Subtiel nam het drietal plaats achter hun instrumenten en werd sfeer gezet met de zwoele intro van “Fire”, die doet denken aan de postrock van Mogwai. De tikkelend drums, gitaar en bas laten het zo eerst druppelen, om dan de hemelsluizen open te zetten en je compleet te overdonderen met hardcore metal. De schreeuwende en melodieuze stem van Stefanie Mannaerts, en dat terwijl ze ongebreideld tekeer gaat op haar drums, maakt hun sound zoveel rijker. Ongeëvenaard in België. We begrijpen waarom Metallica’s drummer Lars Ulrich ook van is de post-hardcore metal van Brutus.
Tussendoor werd niet veel gezegd, maar dat hoefde ook niet want zo kon de rush lekker blijven doorgaan. Enkel wat mercikes en excuses voor het probleem van de versterker, waardoor Vanhoegaerden noodgedwongen moest spelen op die van Sunflower (voorprogramma). Dat was dan ook het enige minpuntje, omdat de klank van de gitaar daarom niet altijd tot zijn recht kwam. Het ontbrak de Leuvenaars echter niet aan energie en tussen het trio heerst een soort chemie die ervoor zorgt dat het ‘werkt’. Met “War”, de single waarmee het tweede album werd voorgesteld, kwam een hoogtepunt en de woede die in het nummer verborgen zit, kwam tot leven in de moshpit vooraan die vanaf dan part of scene zou blijven. De artiesten genoten zienderogen. Met “Space” toont Brutus dat het ook heel funky en praal kan klinken. Superhits “All along” en het lange “Sugar Dragon” waren het einde van deze verpletterende show die de Rotonde een tot rocktempel pur sang had gemaakt
Helaas geen bisnummers, maar we zijn mild. Na de familiale strubbelingen door het succes van ‘Burst’ zullen er waarschijnlijk goeie afspraken zijn gemaakt om het thuisfront en het succesverhaal in balans te houden. Er staat hun immers nog een drukke agenda te wachten (en terecht). Daarmee was het kort en krachtig, live uitmuntend gebracht en dus volop genieten in een losgebarsten Rotonde.
Setlist: Fire / Cemitery / Horde II / Drive / War / Justice De Julia II / Child / Space / Distance / Techno / All Along / Sugar Dragon
Agenda: 26/5 in Muziekodroom, Hasslet, 29/5 in Handelsberus, Gent (uitverkocht), 30/5 in Trix, Antwerpen (uitverkocht), 4/8 Lokerse Feesten, 17/8 Pukkelpok.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Brutus
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/brutus-02-05-2019
Sunflower
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/sunflower-02-05-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Roots & Roses Festival 2019 - Alweer een schot in de roos
Roots & Roses Festival 2019
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2019-05-01
Lode Vanassche
Het uitverkochte Woodstockje voor hipsters was dus alweer een schot in de Roses. Het werd verzamelen geblazen voor alle roots en americana liefhebbers op de enige dag dat de Walen werken (lol). De koperen ploert deed zijn werk goed en de dorpelingen zorgden alweer voor een fantastisch onthaal, mattentaarten en legio lokale producten. Een dikke pluim voor het meest ecologische en milieuvriendelijke festival in deze contreien, Roots & Roses Festival!
The Courettes - Een Deense drummer en een Braziliaanse schoonheid op gitaar (Flavia en Martin Couri) geven er een serieuze lap op . Oer garagerock die die een boost aan je adrenalinehuishouden geeft. Prachtige opwarmer met een mokerdrum en rauwe vettige fuzzy gitaarriffs. Martin slaat zich de pleuris en Flavia presenteert haar versie van de fifties girlpop. Of nee, girl power.
The Sadies hebben al hun sporen verdiend bij Andre Williams en dé John Spencer. Deze Blues Explosion adepten beloofden dus veel goeds met hun countrypunk, americana en garagerock. De organisator wist me te vertellen dat Oppersadie Mr Good zijn dagje niet had. We moeten hem gelijk geven. De band was duidelijk niet in de stemming en stonden zo maar hun ding te doen. Je kon zich even afvragen of Mister Good al dan niet zou wachten met sterven tot na het optreden. Nochtans is voor deze heren het podium hun natuurlijke biotoop. Luister maar even naar hun liveplaat ‘The Sadies Live in Concert Volume One’.
Wat moet je verwachten van een troep Italianen die zich Calibro 35 noemt? Alternatieve instrumentale oerfunk van een fantastisch hoog kaliber dus die onze rootsliefhebbers met verstomming slaan. Als je samenwerkingen met bekende artiesten zoals PJ Harvey, Mike Patton, Stewart Copeland, Daniel Johnston, John Parish, Jane Birkin op je CV kan zetten, mag je gewag maken van supertalenten. Zappafunk bestaat. Deze virtuoze academici brengen een soundtrack van georganiseerde chaos. Na een atmosferische intro mengen ze eigen composities met heerlijke interpretaties van gekende thema’s. Massimo verwisselt van gitaar en keyboards en de ongelofelijk virtuoze saxofonist speelde eventjes tegelijk sax en keyboards.
Topmuzikanten die nadien pretentieloos op de weide rondlopen, je zou voor minder. Ga zeker kijken als ze ergens in je buurt spelen.
Spinal tap met Endless Boogie. Een groep die velen zal bekoren en velen niet zal bekoren. De lang grijsharige besnorde Paul Major kwam in zijn eeuwig gestreept T-shirt even jammen. Het eerste nummer bestond uit een tweeëntwintig minuten durende solo met als begeleiding een constant aangehouden mi. Laten we het nummer “E majeur” noemen. Het volgende nummer was een variant hierop in de sol. Laten we het nummer “G majeur” noemen. Er is me net iets te veel psychedelische jamrock om van blues of boogie te kunnen spreken. Toch jammer dat ze hun bandnaam halen uit een album van de grote John Lee Hooker, vanwege geen associatie.
Dave Eugene Edwards kwam met zijn Wovenhand verrassend hard uit de hoek. De hel en de verdoemenis van Gods gesel wordt achterwege gelaten. Toetsenist Matthew geeft aan de heavy benadering een sfeervolle…euh toets. Edwards typische stem en typische gitaarsound blijven bezwerend . Graag knipoogt hij ook naar zijn collega koorknaap Nick Cave van de vroegere jaren.
Edwards bespeelt afwisselend zijn gitaar en banjo en brengt op indringende wijze zijn onheilspellende boodschap over op het publiek dat ademloos toekijkt. Een heel begeesterde set met een weliswaar beperkte interactie met het publiek. Niet te missen zware kost voor dit fantastisch festival.
Vaste klant Jon Spencer neemt je met zijn Hitmakers met de vingers in de neus en op één been mee in een pure energietrip mee en laat je niet meer los. De ene explosie na de andere volgt en even tot adem komen wordt het publiek niet toegestaan. Mister Coolness met een aura van jewelste is vergroeid met zijn gitaar en bespeelt de stomende tent als een ware volksmenner. Wat je allemaal kan met een basic instrumentarium. Met opener “Trash Can” namen Jon, drummer M. Sord , toetsenman Sam Coomes en Bob Bert ( hamers, vuilnisbakken en oud metaal) meteen de juiste groove die heel de set werd volgehouden. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.
Familie Kitty Davies and Lewis is zowaar de revelatie van Roots. De souplesse waarmee ze van instrumenten wisselen is zonder weerga. Hoewel dit de vaart in het concert wat tempert. Heerlijke boogiewoogie waar Jools Holland een arm voor veil heeft en dan alles nog eens perfect beheersen. Dit is het ultieme bewijs dat talent in de genen zit. Kitty, Daisy en Lewis betreden het podium, bijgestaan door Daddy Grazz op akoestische gitaar en moeder Ingrid Weiss op contrabas en weten meteen te overtuigen met heerlijke eigen versies van klassiekers en muzikale uitstapjes. It’s a family affair and the girls have fun. Special guest ‘Tan Tan’ Thornton zorgt voor een Jamaicaans sausje. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achter gelaten na de even zoveelste sensationele act.
Wat moeten we nog schrijven over de belichaming van de Belgische rock ’n roll The Black Box Revelation? Paternoster had er meer dan zin in , was goed bij stem en beheerst en bespeelt het publiek door “Warhorse” een keer of zes te hernemen. Dit duo kan intussen containerparken vullen met scherven van de potten die ze gebroken hebben. Voor de zoveelste keer wordt een stomende tent achtergelaten na de even zoveelste sensationele act. En ja, ik val in herhaling.
De naam CW Stoneking klinkt als een katoenplukkende Mississippi bluesneger , speelt als een Puerto Ricaan een is de facto een enthousiaste jongeling van 46 die er in slaagt om op Roots een charleston sfeertje te creëren met zijn raspende rock en blues met vandaag een latino tintje. Opener “Early in The Morning” zet meteen de toon. Eens de juiste toon en sfeer gezet is er geen enkele leegte of zwak moment te bespeuren. Meer nog, die gast valt niet in een vakje te stoppen. Muzikaal vakmanschap heet men dat. Voor de zoveelste keer …
Met opgeladen muzikale batterijen keren we huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Les Nuits Botanique 2019 - Portland - Voor de poort van het Beloofde Land
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Rotonde)
Brussel
2019-04-30
Robbe Rooms
In 2018 won Portland De Nieuwe Lichting en sindsdien gaat het goed met de band. Radiohitjes als “Lucky Clover” en “Pouring Rain” zorgen ervoor dat al vele zaaltjes volliepen. Hetzelfde geldt voor de Rotonde in de Botanique gisterenavond. Sarah Pepels en Jente Pironet staan erom bekend dat hun stemmen mooi samen gaan en de subtiliteit die zich verschuilt in hun rustige muziek. Ondanks dat de band nog redelijk nieuw is in het Vlaamse muzieklandschap weten ze al een tijdloze sound te creëren. Eentje die doet verlangen naar meer.
Het publiek wordt vandaag opgewarmd door Condore. Voor wie het het trio uit Luik niet kent: denk Agnes Obel met drie Agnessen en hier en daar een elektronische invloed. Vandaag brengt het trio hun debuut EP uit, waarvan we verschillende nummers en meer te horen krijgen. De pianomuziek doet soms denken aan een sprookje met drie prinsessen. Het respectvolle publiek geniet van de magische pianomuziek en de meerstemmige harmonieën. ‘J’espère que vous ne nous trouvez pas ‘boring’ ‘, klinkt het voor “Boring”, maar de netjes afgewerkte muziek weet het publiek te boeien.
Portland staat voor het eerst in de Botanique en dat vinden ze zelf een belangrijke mijlpaal in hun carrière. Meteen begint de band met één van hun bekendste nummers: “Lucky Clover”. Zo hebben ze de Botanique mee en al snel volgt “Expectations” waardoor er wat meer energie op het podium en in de zaal komt. Door de mooie lichtshow in de prachtige, ronde zaal beleven we een magische avond. De stemmen van Sarah Pepels, Jente Pironet en de twee overige bandleden blenden ook live mooi samen. Hoewel dit vele malen gedemonstreerd wordt, valt het pas voor het eerst echt op tijdens de a capella outro van “Ally Ally”. Zalig. Het voelt alsof engelen voor ons zingen. Als Jente ons eraan herinnert dat de band over enkele maanden hun debuutalbum uitbrengt, beginnen we al af te tellen.
Een nummer dat waarschijnlijk niet op dat album zal verschijnen, maar wel een hoogtepunt is tijdens het optreden is de cover van “Matilda”. Het Alt-J nummer klinkt nog magischer dan het origineel. Een paar keer speelt Portland een instrumentaal nummer waardoor we bijna vergeten hoe hemels de meerstemmige zang van de band wel niet is. Als zanger/gitarist Jente het woord neemt merken we hoe down to earth de band is. De band maakt er niet heel veel woorden aan vuil, maar ze bestempelen dit optreden wel als het leukste dat ze ooit hebben gedaan.
De keren dat we ‘oeeeee’ of ‘aaaaah’ te horen krijgen, is niet op één hand te tellen. Vooral tijdens “Lady Moon” komen er veel klanken zonder betekenis. Met een lange bluesachtige intro sluit de winnaar van De Nieuwe Lichting af met “Pouring Rain”. Na de hit komen Sarah en Jente nog terug voor een ingetogen nummer waarop ze alleen begeleid worden op de gitaar.
Door de muziek van Portland en de sfeer die de Rotonde met zich meebrengt, krijgen we het gevoel dat we ons in het Beloofde Land bevonden. De rustige, subtiele muziek, de meerstemmige harmonieën en de schoonheid van de bandleden en zaal voelen allemaal wat hemels aan. Met hier en daar een kleine blues invloed wordt de muziek van Portland tijdloos. Dit is ongetwijfeld slechts het eerste van vele optredens in de Botanique voor het duo. Afsluiten doen we met de woorden van Jente: ‘Merci en hopelijk tot snel’.
Portland speelt deze zomer onder andere op Rock Werchter en Pukkelpop en op 8 november schittert Portland in de AB te Brussel.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Les Nuits Botanique 2019 - Lambchop, The Colorist Orchestra & Howe Gelb
Howe Gelb, wiens onvermoeibare muzikale zwerftochten vanuit thuisbasis Tucson Arizona een paar jaar geleden zelfs tot in Oudenaarde of all places reikten, had naar Les Nuits Botanique voor de verandering The Colour Orchestra meegebracht. A match made in heaven, bleek al vlug.
Op zijn gezapigst klonk deze achtkoppige multi-instrumentale begeleidingsband met onconventionele slaginstrumenten als één of andere exotische cocktail band uit Puerto Rico of Uruguay, we willen ervan af zijn, maar als Howe naar het eind van de set toe zelf zijn gitaar omgorde doemden al vlug de contouren van een in de zon zinderend woestijn landschap op. En dat pal in de doorregende, groene tuin van de Botanique, waar de buxussen ondanks de klimaatverandering gespaard gebleven waren van ongewenste rupsen.
Merkwaardig genoeg en ondanks zijn baanbrekend werk met Giant Sand nog steeds een nobele onbekende voor velen, voor anderen nu al een levende legende dankzij knappe collaboraties met stadsgenoten Calexico of Queens of The Stone Age. Als geen ander sloeg deze übercoole cowboy in maatpak en met zijn in tequila gedrenkte stembanden er ook nu weer in om de desert vibes in zijn songs te laten nazinderen.
The Colorist Orchestra & Howe Gelb (8/10).
Plaatje opnemen, toerneetje doen, vervolgens nog een plaatje opnemen en opnieuw een toerneetje doen… Dat Lambchop te eigenzinnig en koppig is om nog mee te draaien in dit klassieke promotie circus zal niemand verbazen. Maar dat Kurt Wagner en zijn kompanen, één enkele uitzondering niet te na gesproken, hun recente, door elektronische experimenteerdrang gekenmerkte album ‘This (Is What I Wanted To Tell You)’ in een nieuw, vrijwel onherkenbaar jasje staken op Les Nuits Botanique hadden we nu ook weer niet meteen verwacht.
Niet dat ze daarom aan kwaliteitsvolle songs verlegen zaten trouwens. Al sedert medio de jaren ’90 timmert dit gezelschap uit Nashville, Tennessee gestaag aan een unieke muzikale weg, waarbij ze niet alleen qua samenstelling maar ook op het vlak van muzikale invloeden voortdurend evolueren en innoveren. Ooit heeft een slimme mens de term ‘Alt Country’ uit zijn hoed getoverd, om vervolgens Lambchop prompt tegen wil en dank tot vaandeldrager van dit genre te bombarderen.
Uit nummers als “Crosswords, Or What This Says About You”, “The December-isch You” of “In care of 8675309” werden wijzelf die avond alleszins niet veel wijzer over waar die term anno 2019 precies voor staat. Country? Niet echt, behalve die slide gitaar. Bluesfolk? Mwja. Maar misschien toch nog eerder jazz, vooral omwille van de vinnige, dubbele percussie, de geïmproviseerde piano intermezzo’s en de saxofoon die het optreden af en toe in een melancholisch sfeertje onderdompelde.
Al blijft hét handelsmerk van Lambchop natuurlijk het kurkdroge gecroon van frontman Kurt Wagner, die in de voetsporen van artiesten als Kanye West en Bon Iver ietwat verassend de stemvervormer autotune aan zijn speelgoedcollectie had toegevoegd. Het gaf alleszins blijk van lef en branie - kun je nog harder vloeken in de (alt) country kerk? - maar het begon naar het eind van de set ook wat te vervelen. Dat Kurt Wagner’s charismatische uitstraling rond zijn zestigste met baseball petje en grijs gilletje niet echt overrompelend was hielp ook niet echt.
Conclusie: een vernuftig en geïnspireerd concert waarbij het vakmanschap primeerde op de emotionele beroering. Een ingenieu(r)s optreden voor en door muzikale nerds zeg maar. En gelieve ons nu te willen excuseren want we moeten nog een beetje gaan studeren
Lambchop (7/10).
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Groezrock 2019 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival - In de stille kempen was weer luide muziek te horen!
Groezrock 2019
Festivalterrein
Meerhout
2019-04-26 + 2019-04-27
Jan Troch en Hans De Lee
Na een weloverwogen sabbatjaar en een indoorversie eind 2018 stond afgelopen weekend, tot groot jolijt van menig punkrockliefhebber, opnieuw een full size versie van het gekende Groezrock op het programma. Traditioneel wordt met dit 2-daags festival het binnenlandse outdoor concertseizoen met veel zalig lawaai ingezet.
De organisatoren trokken bewust de kaart van nieuw aanstormend talent uit het punkrock en hardcore genre, aangevuld met een aantal topbands uit eigen land, een aantal oude gloriën en ook bands die heel duidelijk buiten het traditionele genre kleurden.
dag 1 - vrijdag 26 april 2019
Deze gedurfde en aanstekelijke mix bracht vrijdag zowat 6000 enthousiastelingen naar de festivalweide die gevuld was met 5 podia, een koel briesje en een zeer schuchtere zon die pogingen ondernam om door de wolken te breken, met wisselend succes. Het bleef echter gans de dag droog en dat was de vorige versie (2017) absoluut niet het geval.
Op de mainstage mocht Eskimo Callboy (DE) de spits afbijten. We konden nog net zien hoe ze op het einde van hun set het vroege publiek trakteerden op een soort disco punkrock of electro hardcore. De mengelmoes van stevige beats , vette gitaarsound en duo zang zorgde er voor dat sommige fans toch al vroeg op de dag een jumpsessie inzetten en meebrulden op de tonen van het nummer “MC Thunder”, terwijl een confettikanon zijn werk deed en het optreden feestelijk werd afgesloten.
Op de redbull stage mocht Access Unlocked (BE) een thuismatch spelen. Deze jonge kerels uit Tessenderlo en omgeving brachten een keiharde portie metalcore naar voor met veel lef en overtuiging. Melodieuze stukken werden vakkundig afgewisseld met breaks en heavy uitbarstingen die typisch zijn in het genre. Net als bij Eskimo Callboy stonden 2 zangers in voor de vocalen, zei het hier iets brutaler en agressiever gebracht. Veelbelovende band!
Intussen ontving de revenge stage het uit de VS afkomstige Backtrack. Een band die al sinds 2008 staat voor een echte old school en moddervette hardcoresound. De tent was behoorlijk goed gevuld en voor het podium speelde zich een wild feestje af, terwijl erop zanger James Vitalo onophoudelijk rondhoste en zijn teksten uitspuwde alsof zijn leven ervan afhing. Intens optreden!
Fleddy Melculy is zijn stadium van ééndagsvlieg en grappige metalact al heel lang ontgroeid en mag intussen beschouwd worden als een volwaardige en vrij professionele metalband met 3 CD’s op hun palmares (2 albums + 1 live) en een hele winkel bijhorende merchandise. Hun plaats op de mainstage was gedurfd maar ook wel terecht. Hun muziek past misschien eerder op de affiche van Graspop of Alcatraz doch dankzij een knappe set vol overgave en humor gebracht werden ze onmiddellijk in de armen gesloten van het Groezrock publiek en mochten ze rekenen op een zeer positieve respons. Helemaal op het einde mocht ‘Roger de festivalman’ mee op het podium om de pret compleet te maken.
Op de redbull stage kreeg alweer een band van eigen bodem de kans om hun talenten te tonen aan het grote publiek. STAB uit Kortrijk viel ditmaal de eer te beurt en ze grepen die met beide handen! Strakke en loeiharde hardcore knalde de weide in en blies het publiek moeiteloos omver. De band die al sinds 2006 actief is en reeds 4 CD’s uitbracht, palmde complexloos het podium in. De 2 brulboeien van dienst, Jeroen en Tom, wisselden elkaar perfect af en tilden het concert naar een hoog niveau. Een originaliteitsprijs zit er misschien (nog) niet in voor deze gasten maar absoluut een band die te volgen is! Check zeker hun laatste CD ‘Snakes’ (slechts enkele weken uit) en de single “Black Snow”.
The Word Alive was voor mij een nobele onbekende. Toch wel verrassend dat dit gezelschap uit Phoenix Arizona mocht optreden op de mainstage. De tent was jammer genoeg vrij leeg toen de band het podium betrad. Enkel de eerste paar rijen vooraan waren bevolkt met zo’n 150 à 200 fans. De groep bestaat blijkbaar al sinds 2008, bracht tot op vandaag 5 CD’s uit en speelt een soort van moderne melodieuze gepolijste metalcore. Wat meteen opviel was de prachtige stem van frontman Tyler Smith. Wat een bereik heeft die kerel zeg! En met welk gemak schakelt hij feilloos over van cleane zang naar grunts en screams. Wat mij betreft de beste stem van het festival al zullen de meningen hierover ongetwijfeld verdeeld zijn. Het nummer “Misery” vatte het optreden mooi samen…een supervette song die zowel melodie, kracht, lawaai en breekbaarheid in zich bleek te hebben. Volgende keer in een kleinere tent en met iets meer volk en dit wordt top!
Tijd voor een oude bekende op Groezrock, Trade Wind, het zij-project van Stick To Your Guns frontman Jesse Barnett. Al tapt de groep uit een heel ander vaatje dan STYG, ook hier gaat het om een portie kwaliteitvolle herrie, zei het meer ingetogen en gevoeliger. Trade Wind brengt eerder ‘rustige’ atmosferische muziek die soms doet denken aan Deftones. Al moet je ‘rustig’ hier in de juiste context plaatsen : ingetogen stukken worden knap afgewisseld met krachtige hardcore/rock uitbarstingen gedragen door de veelzijdige stem van Jesse. De band speelde enkele nieuwe nummers van de langverwachte en pas verschenen CD ‘Certain Freedoms’ maar het waren toch vooral de oudere nummers zoals “Lowest Form” en “I hope i don’t wake up” die het meest beklijvend klonken en op de grootste respons van de fans konden rekenen.
Op de mainstage trok Emmure rond 20u een heel solide wall of sound op met mature, snoeiharde en retestrakke metalcore! Het heerschap uit New York gaat al meer dan 15 jaar mee en heeft met frontman Frankie Palmeri een wel heel zelfzekere zanger in de rangen. Hij ontbond foutloos zijn vocale duivels op de (amper) voor de helft gevulde tent, geflankeerd door zijn orkest dat flirtte met de (oor)pijngrens. Snelle ritmische metalgeluiden haalden de bovenhand in het repertoire van Emmure. Het deed bij momenten zelfs even aan Fear Factory denken, zeker wanneer op de achtergrond ook een subtiel vleugje electro werd verweven in de knappe sound. Sterk optreden!
Obey The Brave uit Canada mocht aantreden op de revenge stage. We konden nog net het einde van hun set meepikken en stelden vast dat hun loodzware en lekker logge hardcore enorm werd geapprecieerd door een heel beweeglijk publiek. Stagedivers en circle pitters wisselden elkaar ononderbroken af op de tonen van straffe nummers als “Get Real” en slotsong “Full Circle”. Met hun doortocht op Groezrock sloten de heren van Obey The Brave hun tour af.
Uit Nederland kwam Tusky met een smakelijke portie ouderwetse punkrock op de proppen. Aanstekelijke nummers met een rotvaart gebracht op een amusante manier, inclusief zanger met een hippe pornosnor. Deze zomer kan je de band ook nog op Retie Rockt gaan aanschouwen.
Stilaan viel de eerste festivaldag in zijn finale plooi en kwamen samen met de invallende duisternis ook de headliners naar boven.
Op het hoofdpodium maakte iets na 21u00 Stick To Your Guns zijn intrede. De heren stonden al eerder op de affiche van Groezrock en hadden sindsdien alleen maar aan populariteit gewonnen. De stem van zanger Jesse Barnett was al goed opgewarmd dankzij het eerdere optreden van Trade Wind, maar ook de andere leden van de band hadden er duidelijk zin in en trapten hun set af met de klassiekers “What choice did you give us” en “We still believe”. Meteen het sein voor het publiek, de tent was voor zo’n 60% gevuld, om er eveneens van bij de aanvang stevig in te vliegen en mee te brullen en bewegen alsof het hun laatste concert was. “Married to the noise” een lovesong volgens Barnett, en “Such Pain” volgden in ijltempo. Net als “Against them all” en een paar andere sterke songs waarbij de frontman eens te meer zijn klasse en zijn veelzijdige stem kon etaleren. Keer op keer slaagt hij erin de nodige energie over te brengen op het publiek en met hen een band te creëren door ze een geweten te schoppen en ze mee te trekken in zijn verhaal. Naar het einde van de set konden “Amber” en “Nobody” natuurlijk niet ontbreken en zong iedereen aanwezig in de tent uit volle borst mee. Wat een heerlijke adrenalinestoot is een optreden van STYG toch altijd! Opvallende vaststelling was dat van het laatste album ‘True View’ slechts 2 nummers de set haalden : “Married to the noise” en “Doomed by you”.
In de Back 2 Basics tent was het de beurt aan Deez Nuts (AU) om de boel op stelten te zetten. Het kostte de bende uit de buurt van Melbourne weinig moeite om in dat opzet te slagen. De tent was tot de nok gevuld en bij gebrek aan front was het een komen en gaan van stagedivers op het podium. Zanger JJ Peters kon het wel appreciëren en begon het optreden met de gouwe ouwe van de band “Stay True” (2008). Zijn rauwe, doorleefde stemgeluid herken je uit de duizend en geeft Deez Nuts die typische sound die hen onderscheidt van vele andere hardcore combo’s. Ook de subtiele verwijzingen naar hip hop maakt hun geluid vrij uniek. Het nummer “Love hate” illustreerde mooi waarvoor Deez Nuts naar Groezrock gekomen was: een keihard feestje met veel decibels en fun!
Coheed and Cambria was toch wel een buitenbeentje op de affiche van 2019. Met hun vernuftige mix van (prog)rock en metal komen ze allicht weinig voor op de wishlist van de meeste punkrock en hardcore liefhebbers. Dat bleek ook uit de zeer lage opkomst in de grote tent en de makke sfeer voor het podium. Het viertal uit Nyack (New York) timmert al sinds 1995 aan de weg en heeft tot op heden 9 studio albums uit en massa’s live ervaring.
Dat het stuk voor stuk klassemuzikanten zijn bewijzen de nummers van de laatste plaat ‘Vaxis - Act 1, the unheavenly creatures’ moeiteloos. Allemaal sterke composities die heel knap in elkaar zitten qua opbouw en met veel oog voor detail uitgewerkt zijn, maar ook telkens vrij lang duren en eerder complex in elkaar zitten.
Heel wat anders dan het traditionele ‘one two three four’ en weg zijn wij voor maximum 2 minuten aan simpele punkrock… Hoewel zanger Claudio Sanchez (met de ‘breedste’ mannelijke haardos ooit op een podium) en de zijnen hun stinkende best deden om het publiek te vermaken, slaagden ze daar amper in en kabbelde het optreden eerder sfeerloos door naar het einde. Jammer, maar niet geheel onverwacht.
Als afsluiter van de dag stond het, in New York ontstane, Jawbreaker geprogrammeerd. Alweer een niet zo voor de hand liggende en best gedurfde keuze, aangezien de band enkel tussen 1986 en 1996 actief was, maar daarna volledig van het toneel verdween tot 2017. In die eerste 10 jaar bracht Jawbreaker 4 albums uit vol potige old school punk rock en was de band vrij populair. Ze mochten zelfs in 1993 mee als support voor de ‘In Utero’ tour van Nirvana.
Na tal van onenigheden in de band en zelfs een handgemeen op het podium tussen zanger/gitarist Schwarzenbach en bassist Bauermeister werd beslist om er in 1996 mee op te houden. Tot in 2017 plots terug sprake was van de band. Aanvankelijk ging men het houden bij een paar reünie concerten maar door het enorme succes werden al snel plannen gemaakt voor een tour en zelfs een nieuwe plaat voor het eerst in meer dan 23 jaar.
Het Europese luik van de tour bracht Jawbreaker dus op het hoofdpodium van Groezrock waar ze de eer hadden de eerste festivaldag muzikaal af te ronden.
Door hun relatief beperkte bekendheid bij het jonge publiek en door de stevige concurrentie van de Belgische trots in zwar(t)e metal, Amenra (Back 2 basics podium) bleek ook voor Jawbreaker de grote tent, waarin de mainstage opgesteld stond, veel te ruim. De tent was amper voor de helft gevuld, veelal door iets ‘oudere’ punkrockers die die leuke band van zoveel jaar geleden nog wel eens wilden zien en horen.
En deze fans van het eerste uur werden op hun wenken bediend. Jawbreaker zette een heel degelijke show neer! Zonder veel poespas en overbodige effecten op het podium, maar met 3 ervaren rotten die met veel plezier een lekkere reeks ouderwetse punkrocksongs door de speakers joeg.
De echte fans reageerden positief op deze brok nostalgie, nieuwsgierige muziekliefhebbers moesten ook toegeven dat deze heren ondanks hun leeftijd nog rockten als de be(e)sten .
Een waardige toch weinig spectaculaire afsluiter van dag 1.
dag 2 - zaterdag 27 april 2019
Op zaterdag was er merkbaar meer volk aanwezig op het terrein. Helaas ook meer wolken en meer regen dan opde eerste festivaldag. Het kon de, naar schatting, 7000 muziekliefhebbers echter weinig deren want er stonden ook meer fijne bands op de verschillende podia geprogrammeerd dan de dag ervoor…
Op de mainstage was het al meteen genieten van The Devil Makes Three (US), een plezante bende uit Santa Cruz Californië die een soort banjo punk roots folkrock speelde. Mede door een venijnige regenbui was de grote tent goed vol gelopen. De aanstekelijke muziek en de sympathieke frontman zorgden voor heel wat ambiance en dansende festivalzangers. Echt een optreden om vrolijk van te worden zo vroeg op de (festival)dag. Dat een deuntje van “War Pigs” (Black Sabbath) in hun set was opgenomen lokte alleen nog maar meer positieve reacties uit.
This Means War uit eigen land (en NL) loste de regenbui op een heel andere manier op. Bij gebrek aan tent voor het Red Bull podium werd dan maar beslist om het optreden aan te vangen met de fans op het podium tussen de muzikanten. Vrij chaotisch maar wel origineel en gedurfd. Na enige tijd werd het gelukkig droog en kon de set op een normale manier verdergezet worden. This Means War staat voor stevige, compromisloze hardcore/punk van eigen bodem. De bandleden bezitten pakken ervaring gezien ze een verleden hebben bij oa. Backfire!, Discipline en Convict…Niet van de minste dus! Met veel overgave en goesting werd een krachtige set neergezet met ondermeer nummers uit de recente full CD ‘Heartstrings’.
The Rumjacks (AU) stonden een paar maand geleden nog in Vlaanderen op het podium (in Aalst als ik me niet vergis) en mochten vandaag hun kunstjes uitgebreid overdoen op de mainstage. De heren uit Sydney spelen het soort punkrock met ‘fluit’ en Keltische geluiden naar het grote voorbeeld van ondermeer Dropkick Murphys en Flogging Molly. Best wel een fijn optreden met veel sfeer en overgave op het podium maar het origineel klinkt toch net iets beter en overtuigender en dat zou later op de dag zeker nog blijken.
De revenge stage werd klaar gezet tegen iets na 15u om het gezelschap uit Nederland No Turning Back te ontvangen. Wie de band uit Brabant een beetje volgt weet dat ze garant staat voor loodzware en compromisloze New York style hardcore. Sinds hun ontstaan in 1997 hebben ze een hele schare fans weten te overtuigen en die zorgden in Meerhout alvast voor een bomvolle tent en uitgelaten sfeer. Nummers als “Destination Unknown” en “Do you care” zetten meteen de toon en werden in een verwoestend tempo opgevolgd door ondermeer “Cut the cord”, “Never give up” en enkele nieuwe nummers van de nog uit te komen nieuwe langspeler. Keiharde, snedige en heavy set zoals we gewoon zijn van deze band.
Roam was tot vandaag een nobele onbekende voor mij. Op het podium verscheen een soort punkrock boysband . 5 jonge gasten uit de UK probeerden de toeschouwers te overtuigen van hun kunnen met een commercieel en poppy klinkend rockgeluid. Helaas klonk het niet bijster origineel en werd ik ook niet meteen warm van wat de zanger presteerde. Openingsnummer “Flatline” bleef nog het langst hangen en had nog het meest potentieel. Voor de rest een eerder mager beestje!
Dan is Dog Eat Dog andere koek! Op de mainstage mochten deze sympathieke Amerikanen uit New Jersey voor de zoveelste maal hun ding doen. Toegegeven, hun beste tijd hebben ze al lang gehad en hun nieuwe nummers halen niet meer het niveau van vroeger, maar die oude klassiekers blijven wel heel leuk en brengen ze nog altijd met veel bravoure! Tot groot genoegen van het publiek dat al even enthousiast reageerde. Wie kan niet meebrullen op nummers als “Who’s the King” en “No Fronts”? De beide singles werden 25 jaar geleden grijs gedraaid op Studio Brussel toen het album ‘All Boro Kings’ uitkwam. Je hoeft maar 1 toon van het typische saxofoongeluid te horen en alle herinneringen komen boven…Dog Eat Dog bestaat intussen 29 jaar en frontman John Connor is er van bij het begin altijd bij geweest! Hij weet nog immer op meesterlijke manier het publiek te bespelen en rekt, met zijn constante gezever, heel subtiel de set zodanig uit, dat de band een volledig uur vol krijgt met amper een handvol echte nummers. De Tsjechische saxofoniste van dienst krijgt haar ‘moment de gloire’, evenals de imposante drummer die zijn hip hop moment krijgt en zelfs de ‘tourmanager’ komt mee het podium op. Gelukkig wordt af en toe ook nog eens een leuk nummer gespeeld en knalt ondermeer “Expect the unexpected” zalig de tent in. Leuk optreden zonder meer.
De redbull stage kreeg iets voor 17u het bezoek van Employed To Serve uit de UK. Ze serveerden metalcore met female vocals en deden dat met veel lef en overtuiging. De frontdame brulde dat het een lieve lust was en werd bij momenten knap afgelost door de gitarist die ook de nodige decibels uit zijn strot wist te persen. Misschien jammer dat de groep zichzelf zo ernstig nam en daardoor een toch wel koele attitude etaleerde, want hun songs waren echt wel een interessante ontdekking. De band kondigde aan dat over enkele maanden een nieuw album zou verschijnen. Het nummer “Owed Zero” gaf daarvan alvast een felle voorsmaak.
Het Texaanse Fit For A King betrad de Revenge stage rond 17u30 om uit te halen met een overdonderende mokerslag. Frontman Ryan Kirby interpelleerde na het eerste nummer bij het aanwezige publiek even kort wie vertrouwd was met hun Christelijk geïnspireerde metalcore. Hij bleek aangenaam verrast toen bleek dat maar een beperkt deel van het publiek bevestigde. Het kwartet greep deze kans om nieuwe zieltjes te bekeren met beide handen en vatte aan met een verschroeiende intensiteit die de tent binnen de kortste keren in vuur en vlam zette. Op papier lijkt het allemaal enigszins cliché, maar de heren toonden zich meesters in het hanteren van spanningsbogen, uitstekende vocale harmonieën en waren bijzonder strak op elkaar ingespeeld zodat het nooit verveelde. Ze zullen ongetwijfeld nieuwe fans gevonden hebben bij de aanhoorders en terecht.
Teenage Bottlerocket stond vorige editie van Groezrock nog op het hoofdpodium terwijl ze nu de back 2 basics tent toegewezen kregen en moeiteloos vulden. Zanger Ray kon er wel mee lachen en sprak van een mooie promotie. De heren trokken onmiddellijk in een ware Ramonesstijl van leer en vuurden onophoudelijk hun korte en krachtige punkrockverzen af op de talrijke fans. “Skate or die” en “Bigger than Kiss” zijn 2 klassiekers die al vroeg in de set zaten en de boel vooraan vrijwel meteen deed ontploffen. Andere typische bottlerocket nummers als “Everything to me” (van de laatste CD) en “They call me Steve” volgden elkaar in moordend tempo op. Na een wedstrijdje drumstok werpen op het podium smijt de band er “Blitzkrieg Bop” van hun grote voorbeelden tegenaan tot grote vreugde van de stagedivers van dienst die nu allemaal tegelijk een jump van het podium willen wagen. “Freak Out”, een supersnelle versie van “Headbanger” en “Radio” allemaal heel genietbare en bondige punkrocksongs die echt thuishoren op de festivalweide!
De set werd afgesloten met “In the Pit”, een raad die een deel van het publiek heel volgzaam opvolgde. Altijd feest met deze gasten op het podium. Heel blij dat ze over enkele maanden terug in België zijn en Brakrock in Duffel aandoen! Be there!
Op de mainstage was het tijd voor de surprise act! Dat waren niemand minder dan De Heideroosjes, ook al was de verrassing er bij velen al even af. Sinds hun beslissing om deze zomer tijdelijk terug te keren en het 30-jarig bestaan van de band te vieren zijn deze Hollanders zeer fel bezig en bezoeken ze tal van festivals en podia in België, Nederland en Duitsland.
Deze zomer staan ze ondermeer ook nog op de affiche van De Lokerse Feesten en tegen het einde van het jaar valt alweer definitief het doek met een reeks zaalconcerten (voor België in Leuven). Echt veel verrassing is er niet meer aan aan zo’n set van Urbanus’ lievelingsbloemen maar het 4-tal uit Horst weet wel altijd de boel op stelten te zetten en geeft zich steeds voor de volle 200%. Dat was vandaag niet anders. Frontman Marco Roelofs stak van wal met “Scapegoat Revolution” en toonde daarna zijn “Fistfull of ideals” aan een nokvolle tent.
De band beschikt over een uitgebreid repertoire aan meezingers in het Nederlands en in het Engels en het publiek laat zich uit volle borst gelden. Wat te denken van “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan” en “Break the Public Peace”, het openingsnummer van de CD ‘FiFi’ uit 1996! “Iedereen is gek” lijkt vandaag echt wel te kloppen, zeker vooraan het podium en des te meer bij bassist Fred Houben met zijn opvallende glitterkostuum en gekende maffe opmerkingen. Na een pittige versie van “Ik wil niks” is het tijd om af te ronden en dat wordt traditiegetrouw gedaan met “United Scum” het lijflied van de roosjes dat alweer door een omvangrijke menigte wordt meegebruld.
Defeater kwam na hun passage in 2015 terug naar Groezrock met weliswaar een nieuwe album rijker, maar een bandlid armer na het vertrek van Jay Maas. Derek Archambault en de zijnen lieten het duidelijk niet aan hun hart komen en trapten af met het kersverse nummer “Stale Smoke”. Archambault trappelde in zijn gekende stijl het podium rond als een briesende stier en had onmiddellijk alle aanwezigen op zijn hand in een goed gevulde revenge tent. De setlist vertoonde een mooie mix van oud en nieuw werk en publieksfavorieten zoals “Cowardice” en afsluiter ”The Red, White and Blues” werden uit volle borst meegebruld door een enthousiast publiek.
Defeater bewees dat ze vanuit een eerder literaire invalshoek en dus ver weg van de gebaande hardcorepaden een ruime schare fans konden aanspreken. Dit is muziek voor de meerwaardezoekers in de subcategorie van het hardere werk en het optreden toonde de sterke live reputatie van Defeater nogmaals aan.
Bowling For Soup is een Amerikaanse pop punk band die al sinds 1994 meedraait in het meest commerciële departement van het punkrockwereldje. Hun sound is nog het best te vergelijken met Blink 182 al zijn hun nummers nog luchtiger en ‘kinderlijker’. Ondanks hun lange carrière en hun niet onaardige status en bekendheid speelde de band nog maar voor de 2de keer in meer dan 24 in België! Hoewel de muziek van Bowling For Soup helemaal niet zwaarwichtig is, kan men enkel vaststellen dat de heren van de band het wel zijn. Van bassist Chris Burney was al lang geweten dat hij chronisch obees is maar nu bleek ook zanger Jaret zowat verdubbeld in gewicht en volume en was drummer Gary ook aardig op weg. Enkel nieuwkomer Rob Felicetti op bas had nog ‘normale’ proporties.
De heren lieten het evenwel niet aan hun hart komen en openden zeer catchy met “The Bitch Song”. Frontman Jaret dolde constant vocaal met het publiek en was niet schuw van wat zelfspot. Ondanks zijn imposante figuur heeft de man eigenlijk een vrij puberaal timbre. Vanaf song 4 “The Last Rock Show” schakelde de band een versnelling hoger en diepten ze zowaar enkele van hun hits uit het verleden op. Het moet gezegd dat die nummers nog steeds heel aanstekelijk en amusant klinken. Iedereen herkende ondermeer “High School never ends” en de klassieker “Girl all the bad guys want”. Pop punk van de bovenste plank! Eerder in de set had de band heel toepasselijk het nummer “Belgium” gespeeld en een cover van Fountains of Wayne (“Stacey’s Mom”).
Tevens werd subtiel de draak gestoken met glam metal en waren de vlammen en het vuurwerk op het podium ook een vette knipoog in die richting. De wedstrijd moppen tappen werd gewonnen door de drummer en de Nederlandse vertaling van ‘blow job’ bleek te moeilijk. Zeer vermakelijk allemaal en goed gebracht.
Elk circus heeft een clown nodig en vandaag nam Bowling For Soup die rol met verve op zich. Afsluiter “1985”(cover van SR-71) zorgde voor een mooi orgelpunt van deze humor punkrock show.
Het Canadese Comeback Kid had de eer om op zaterdag de Revenge tent af te sluiten en maakte probleemloos de status als headliner waar. De heren zien Groezrock graag en die liefde werd ruimschoots beantwoord door de aanwezige mensenmassa die getuigde van een tomeloze positieve energie terwijl een barrage aan klassiekers de revue passeerde. Het dak ging een eerste keer van de tent tijdens “G. M. Vincent & I” dat van vooraan het podium tot helemaal achteraan werd meegebruld in een oceaan van molenwiekende ledematen. Frontman Andrew Neufeld vertrouwde het publiek toe dat zijn keel betere tijden gekend had. Gelukkig waren de heren van A Wilhelm Scream zo vriendelijk om hem een mok zalvende thee aan te reiken om dit leed enigszins te verzachten. Laat het duidelijk wezen dat we hen erkentelijk zijn! Het volstond om toch fenomenale vertolkingen van onder meer “Absolute”, “Wasted Arrows”, “Somewhere somehow”, “Talk Is Cheap” etc. ten berde te brengen. Ondergetekende keek en zag dat het goed was met een enorme grijns op het gelaat. Het blijven toch klasbakken. Het einde van de set werd helaas geskipt aangezien er een afspraak was op het Red Bull podium met Joyce Manor.
Het Amerikaanse Joyce Manor uit Torrance, Californië timmert al enkele jaren aan de weg naar het grotere publiek en is geëvolueerd van een klassieke emo band naar een band die schildert met een gediversifieerder palet en eerder met indierock mag geassocieerd worden op de meest recente langspeler ‘Million Dollars to Kill Me’. Als headliner op de redbull stage leken de heren voor aanvang van de show eerder verveeld met de geringe opkomst. Hun stemming sloeg echter volledig om toen ze de eerste tonen van het titelnummer van hun nieuwste cd inzetten. Alle aanwezigen waren vastberaden om er een feestje van te maken en halfweg het nummer vertoonde de bandleden al een glimlach op het gelaat. Het was duidelijk dat deze groep op handen gedragen werd door hun fans die luidkeels meezongen op nummers zoals “Heart Tattoo”, “Last You Heard of Me”, “Victoria”, enz.
Tijdens het hoogtepunt van de set “Constant Headache” mocht het op handen gedragen worden zelfs letterlijk opgevat worden toen zanger/gitarist Barry Johnson onverwacht het publiek werd ingetrokken. Men zou het niet gemerkt hebben, ware het niet dat er zich plots een gapende leegte centraal op het podium situeerde. Het publiek zette immers uit volle borst en zonder aarzelen de tekst verder waarop de bard terug het podium werd opgetild en in één vlotte beweging de draad terug opnam. Schitterend gewoon. De wisselwerking tussen publiek en band was optimaal met een subliem optreden tot gevolg. Deze band is zwaar onderschat en verdient een veel grotere aanhang en erkenning.
De mannen van Millencolin uit Zweden mochten als co-headliner hun nieuwe CD ‘SOS’ komen voorstellen aan de talrijke Belgische fans. Je mag gerust stellen dat de band door de jaren meegegroeid is met het festival en dat ze momenteel een plaats als co-headliner zeker verdienen. ‘SOS’ is een heel verdienstelijke nieuwe schijf maar de nummers moeten nog wat roderen en kunnen momenteel nog niet tippen aan de succesnummers uit het recente verleden. De respons bij “Sense & Sensibility”, “True Brew” en “Egocentric Man” was bijgevolg een pak heviger. Het Zweedse heerschap speelt sober en aan een hoog tempo, zonder veel geleuter en overdreven show!
Het contrast met de voorgangers van Bowling For Soup was op dat vlak immens groot…maar de positieve reactie van het publiek even enthousiast en gemeend. “No Cigar” bracht het einde aan van een knap concert en, met nog 1 band te gaan op het hoofdpodium, ook van een nu al geslaagd festival.
Onnodig om het gezelschap uit Massachusetts, Dropkick Murphys hier nog voor te stellen. Iedereen kent hun energieke folk/celtic punk die bij elk optreden steevast tot een onvergetelijk feestje leidt op en voor het podium. Dit was in Meerhout niet anders, integendeel! Ze speelden de weide voor een laatste keer helemaal aan flarden en bevestigden daarmee met brio hun status van afsluiter van Groezrock editie 2019!
De intro met de stem van Sinead O’Connor en de aansluitende doedelzaksolo luidden het concert of gepaste wijze in, daarna was het de beurt aan zangers Al Barr en Ken Casey om de honneurs waar te nemen en de boel verder in vuur en vlam te zetten. Het lukte met sprekend gemak en met fantastische nummers als “The Boys are back”, “Blood” en “Johnny i hardly knew ya”. Dit laatste epos is een bewerkte Ierse traditional die oorspronkelijk dienst deed als anti-oorlogs lied in minder leuke tijden. Naarmate de set vorderde bleek de band echt wel een heel waardige headliner te zijn voor deze punkrock 2-daagse.
Alle festivalgangers schreeuwden zich een allerlaatste keer totaal schor en zorgden voor een uitbundige party op de tonen van oa. “You’ll never walk alone”, “Rose Tattoo” en het finale “I’m shipping up to Boston”.
Wat een zalige ambiance en groot samenhorigheidsgevoel! Het beste bewijs dat muziek mensen verbindt!
Groezrock 2019 was niet de editie met een record aantal festivalgangers, uren zonneschijn of legendarische regenbuien, maar wel de editie van de wederopstanding en van de geslaagde (lichte) koerswijziging.
Respect voor organisatoren en vrijwilligers voor het vlotte verloop, de strakke timing en de gesmaakte affiche.
Uitkijken en aftellen naar editie 2020! En laatste weekend van april sowieso vrijhouden! Tot dan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/groezrock-2019
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Legends of Rock Tribute Festival 2019 - Numero uno tribute bands uit binnen- en buitenland
Op zaterdag 27 april kwam de internationale Legends of Rock Tribute Tour naar De Kreun in Kortrijk voor een wervelende show van numero uno tribute bands uit binnen- en buitenland. Metallica by MetalmaniA, AC/DC by High Voltage, Guns N' Roses by Slash N' Roses en Iron Maiden by Harris kwamen er het beste van zichzelf geven.
Het eerste concert van de avond van Iron Maiden by Harris kon ik door omstandigheden niet bijwonen. Hetgeen, af te leiden uit de commentaren van enkele die hard Maiden fans, een spijtige zaak was...
De sfeer zat er dus goed in toen Guns N’ Roses by Slash N’ Roses XL van start ging. Voor mij was dit een voorzichtige opwarmer, voor het publiek een leuke warmhouder met hun vele klassiekers uit eind de jaren 80 tot de beginjaren 90. Dit bleek duidelijk uit het enthousiaste meezingen van zowat de hele zaal! 2 knappe backing vocals, uitgedost in de guitige stijl uit diezelfde tijdsgeest, maakten de show af. Het werd een sympathiek optreden met als leadzanger een leuke kruising van Jack Sparrow met een jonge Axl Rose, in een ietwat breekbaar stemgeluid, maar met een krachtige band achter zich, dus het publiek was tevreden.
De zaal stond pas echt in vuur en vlam toen AC/DC by High Voltage het podium betrad. De leadzanger zou zowaar voor de zoon van Brian Johnson door het leven kunnen gaan. Zowel qua schwung als qua zangtalent stond hij er helemaal, hoewel er van stilstaan weinig sprake was. Van 'Schwung' gesproken trouwens, de frontman kon wel een kleine opfrissing van zijn geheugen gebruiken alvorens te verwijzen naar het gelijknamige festival waar hij ooit speelde, dat niet in Kortrijk maar wel in Roeselare doorging, maar dat vergaven we hem met veel plezier toen hij de ene explosieve song na de andere bracht!
Ook van de andere bandleden spatte de energie eraf. Zo ook van Angus Young… eeuuhhh Senior, inclusief het bijbehorende petje, de korte broek, en het (nogal overbodige) exposeren van de ontblote torso en andere delen van het lichaam (jaja het broekje mocht ook even zakken)... Part of the show zeker? And a good show it was!
En dan het toetje, Metallica by Metalmania, kopstuk van de avond. Geen 'kopie van', maar dat maakt hen wel dat tikkeltje specialer. Een sympathieke entertainer als leadzanger, met een loepzuiver eigen stemgeluid. Ze lieten het feest voortduren met zalige klassiekers als “Enter Sandman”, “Whiskey In The Jar”, en ga zo maar door, en naar het einde toe mochten zelfs een aantal uit de bol gaande fans lustig hun ding doen op het podium. De band was een waardige apotheose van de avond!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/legends-of-rock-tribute-festival-27-04-2019
Organisatie: AB-Bookings ism Wilde Westen, Kortrijk
Les Nuits Botanique 2019 - Ho99o9, Flohio, 404 - Een dikke muzikale middelvinger
Tijden veranderen, zeker in het muzieklandschap. Waar hiphop in de jaren tachtig nog een zware sociale boodschap droeg, de zwarte gemeenschap zich echt moest losvechten en knokken voor een plaats in een dominant blanke media, is het nu vaak enkel een marketingcampagne; de verwijzingen naar Hennessy cognac, dure Bolides en juwelen vliegen je om de oren. Laat Ho99o9 hiernaar een dikke muzikale middelvinger opsteken. Gedurende een dik uur werd er maatschappelijk bewustzijn in onze schedelpannen gepompt. Ja, ze zijn lawaaierig, opgefokt en chaotisch, maar dergelijke energie is helaas zeldzaam aan het worden. We hebben meer van zo’n mokerslagen nodig.
Ho99o9 is een duo afkomstig uit New Jersey. In plaats van in hun jeugd op te gaan in de overheersende commerciële hiphop en r&b, trokken Eaddy en theOGM liever naar de bekende CBGB club in New York. Bands als Bad Brains, Minor Threat en Black Flag vormden de soundtrack van hun jeugd. Tegelijkertijd vonden ze nog steeds hun ding in de rapscene, met artiesten zoals DMX en Bone Thugs-n-Harmony. Beide uitersten hebben een overdaad aan energie met elkaar gemeen, hetgeen er bij Ho99o9 ook vanaf druipt. Als je recente referentiepunten zoekt, mag je richting Death Grips en Odd Future denken.
Voor de opener van de avond, 404, waren we helaas te laat, maar volgens enkele aanwezigen hebben we niets gemist. Met Flohio kregen we onze eerste act van de avond voorgeschoteld. Deze jongedame uit Zuid-Londen brengt grime, maar echt grimmig was het niet. Niet enkel de nummers klonken flets en bijwijlen hol, ook was Flohio zelf nét iets teveel bezig met haar podium persona. Hoewel Modeselektor haar vroeg voor een vocale bijdrage voor hun single “Wealth”, kon ze ons amper overtuigen.
Tijd voor de wervelwind waarvoor we allen gekomen waren. Eaddy betrad het podium in een Misfits T-shirt, en vanaf de eerste seconde was het er boenk op. De tour is genoemd naar het openingsnummer van hun laatste EP: ‘Is It Safe To Internet’. En wat een nummer om de set mee te openen: deze song was een directe punky uppercut. ‘JUMP IN THE PIT!’ brulden de rappers, en wees maar zeker dat er een pit was! De liedjes waren kort, maar bevatten punch, hetgeen in lijn ligt met de algemene aandachtspanne. De set stuiterde van links naar rechts, van voor naar achter. De mix van hardcore, punk en noise à la Aphex Twin deed de muren en plafond in geen tijd van het zweet druipen. “Street Power” nam even wat gas terug, wat niet betekent dat deze ‘dark as fudge track’ je ongedeerd liet. De dreunende minimalistische beats voelden aan als een seismografische test.
Het was ook duidelijk dat de heren eerbied hebben voor hun idolen; niet enkel kan je een sample van Slipknot terugvinden in “Mega City Nine”, Ho99o9 weet de Botanique helemaal in trance te krijgen met “Firestarter”, dé hit van The Prodigy. Deze cover mag niet gans verbazen, daar Eaddy er best uitziet als een zwarte versie van de heengegane Keith Flint. Toch konden ze met een abrupte, ingetogen break niet laten om het publiek toch even lekker op het verkeerde been te zetten. Het blijft verfrissend dat een groep zichzelf niet te serieus neemt, dat er al eens gelachen mag worden. Te veel ‘sérieux’ kan vaak een domper op een show zijn, maar niet die avond. De fans van de band (Death Kult genaamd) aten uit hun handen, en minstens even hongerig denderde Ho99o9 verder.
Als we toch een punt van kritiek mogen hebben, is het dat het geluid soms nog te wensen overliet. In vergelijking met hun set vorig jaar op Pukkelpop was de mix al iets evenwichtiger met de live drums, maar soms was er weinig richting te vinden. Daarbij zou de band live gerust uitgebreid mogen worden, want met meer instrumentale invulling zouden de wall of sound en agressie onverwoestbaar zijn. Dit blijft echter mierenneukerij, gezien er vandaag de dag weinig (hiphop) acts zijn die je zo bij je kloten pakken als Ho99o9. Ze hadden zeker niet misstaan op Groezrock, wat ook dit weekend plaatsvond. Misschien een idee voor volgend jaar?
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar dce pics
Ho99o9
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/ho99o9-28-04-2019
Flohio:
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/flohio-28-04-2019
404
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/404-28-04-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Les Nuits Botanique 2019 - Warhola, Glints, Tessa Dixson - Heilige Drievuldigheid van Eigen Bodem!
Het is aardig druk in de Botanique tijdens Les Nuits. Op verschillende locaties in en buiten het grote gebouw zijn er optredens aan de gang. In de Orangerie krijgen we drie Belgische acts te zien. Tessa Dixson (die eerder dit jaar dé muziekwedstrijd van Studio Brussel won), Glints (de Antwerpse rapper van onder andere “Bugatti”) en Warhola (het kindje van Oliver Symons). Toeval dat deze drie act na elkaar spelen? Neen, uiteraard niet. Enkele weken geleden brachten ze samen een nummer uit dat binnenkort op het langverwachte debuutalbum van Warhola verschijnt.
Tessa Dixson mag met haar twee muzikanten de spits afbijten op deze dansbare avond. Voor de Brusselse is Les Nuits De Botanique een thuismatch en ze voelt zich duidelijk op haar gemak. Het afgelopen jaar is de live uitstraling van de zangeres goed geëvolueerd. De zangers neemt het podium in met haar grote bewegingen en bizarre dansmoves tijdens onder andere “Beautiful Pain” en “Falling”. Ook achter de piano weet Tessa Dixson ons te boeien met de live première van een nieuw nummer “Morning Light”. Met slechts een handje vol nummers weet Tessa Dixson een sterke set neer te zetten. Ze krijgt de Botanique al aardig in beweging. Die gedeelde eerste plaats in De Nieuwe Lichting was meer dan terecht. Tessa Dixson is een snelgroeiend fenomeen en de perfecte vrouw op deze avond mee af te trappen.
Vervolgens is Glints aan de beurt en hij doet het zonder band. De Antwerpse rapper maakt net als Tessa Dixson grootste bewegingen. Als een kikker springt Glints over en weer tijdens nummer als “Gold Frames”. Glints heeft energie voor vijf en wil dus ook energie zien in het publiek. Verschillende keren vraagt hij ons mee te bewegen en dat lukt hem. De Botanique beweegt op de beats terwijl Glints nog meer van links naar rechts en terug naar links loopt. Alleen tijdens de eerste helft van “Home” doet hij het wat rustiger aan, maar als snel zorgt hij weet voor vuurwerk op het podium. Hoogtepunt is uiteraard “Bugatti” en daarvoor begeeft Glints zich in het publiek waar een kleine mosh pit ontstaat.
Het doel van de Antwerpenaar was de zaal in beweging te krijgen en te houden tot het einde van zijn set. Daar is hij meer dan in geslaagd. Af en toe klonk Glints misschien als één van de Chipmunks, maar hij weet wel hoe hij een feestje moet bouwen.
Warhola is als laatste aan de beurt, maar is zeker niet de minste. Warhola is één van de twee grote projecten van Oliver Symons en over twee weken verschijnt (eindelijk) het debuutalbum van de band. Oliver begint solo aan zijn keyboard aan het optreden. Pas tijdens de tweede helft van “Limit” komt de band erbij en zijn we echt vertrokken. Wat later wordt er opnieuw aardig bewogen in de Botanique. Op het podium blijft het voorlopig redelijk rustig. De frontman brak onlangs zijn been en ondanks we geen roze gips meer zien , heeft de zanger duidelijk nog last van zijn been. Vanop een pianokruk worden ook nummers als “Girl” en Sportkar” leven in geblazen. Voor “Drive” gaat Oliver dan toch rechtstaan en samen met Tessa Dixson neemt hij heel het podium in. Vanaf nu wordt het alleen maar beter.
Warhola-hits als “Jewels” en “Girl” passeren de revue en brengen een hoop sfeer met zicht mee. Nu Oliver steeds minder zit weet Warhola nog meer te overtuigen. Het vijftal weet intussen hoe een sterke show neer te zetten en dat bewijzen ze nog maar eens op Les Nuits. Glints en Tessa Dixson verschijnen terug ten tonele voor de supersamenwerking die naar de naam “Look At Me” luistert. Ongetwijfeld één van de hoogtepunten van de avond. Het trio brengt het nummer alsof het al een mega hit is en zo wordt de song ook ontvangen. Nadat we opnieuw Tessa Dixson en Glints het podium zien verlaten , speelt Warhola het allerlaatste nummer van de meer dan geslaagde avond.
Tessa Dixson, Glints en Warhola zijn drie acts van eigen bodem die op dit moment nog niet in de grootste zalen spelen. Maar alle drie weten ze live te overtuigen met drie sets die sterk van elkaar verschillen, maar toch bij elkaar aansluiten. Zoals verwacht werd supersamenwerking “Look At Me” een hoogtepunt van de avond, maar alle drie de artiesten creëerden eigen hoogtepunten.
Les Nuits De Botanique schotelde ons deze avond een Heilige Drievuldigheid voor en met veel plezier aten wij van deze schotel.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
Les Nuits Botanique 2019 - Bakar, Sports Team, Blood Red Shoes - Een gezellig onderonsje!
Les Nuits Botanique 2019
Botanique (Grand salon + Orangerie)
Brussel
2019-04-25
Johan Meurisse
Het Britse Blood Red Shoes heeft het de laatste jaren hard te verduren gehad . ‘Get tragic’, de nieuwe vijfde plaat is een titel op z’n plaats, een katharsis, om uit het diepe dal te geraken . De twee vonden elkaar terug na rampspoed , rekenden af met hun demonen en nieuwe inzichten borrelden op o.m. in een breder geluid met twee extra leden . En vooral opnieuw goede muziek , snedig strak of volumineuzer door keys , bas en de evenwichtige zangpartijen. De sound boeit , klinkt spannend en sluit nauwer aan op hun ouder werk . Wind in de zeilen dus voor de bevallige gitariste Laura-May Carter en drummer Steve Ansell , wat we in een aangename set zagen vanavond.
Het hing al een beetje in de lucht , na de eerste twee platen van het sympathieke duo viel de derde deftig tegen en bracht het titelloze album uit 2014 een ‘back to basics’ sound , onversneden, rauw , gruizig , alleen haakten fans van het eerste uur deels af … Het eindeloos werken en toeren in die tien jaar eiste z’n tol en zorgde ervoor dat ze op elkaar uitgekeken waren.
Een serieuze vloek rustte op de twee , want in die bezinning van bijna vijf jaar ,werden ze overmand van geruzie , ongelukken en liefdesverdriet … en toch konden de brokken worden gelijmd. ‘Get tragic’ deed z’n naam alle eer aan , alles van zich afschrijven en spelen, de goesting groeide en de gretigheid borrelde op; in de return klinken ze fris en wervelend. Ze proberen zowel de vroegere fans als nieuwe mee te krijgen .
Op een goed half jaar tijd twee maal te zien in de Bota , nu ikv Les Nuits; het is de aanzet om een heuse tournee te plannen in de clubs als op de festivals . Na het optreden vanavond werd al meteen een nieuw zaalconcert geprikt , in Trix , Antwerpen .
Na de intense strijd met zichzelf en elkaar zien we een gedreven tweetal , die de melancholie en gevoeligheid ook wat meer ruimte laat . ‘Rock’n’roll will never die’ is het motto , ook al is er meer diepgang in de sound te bespeuren.
Met een paar nieuwe nummers “Elijah”, “Mexican dress” en “Howl” wordt van start gegaan . Songs , meeslepend van aard, die zich live nog wat moeten nestelen en bewijzen. Intussen zijn de twee bijkomende leden van het podium . “The perfect mess” en “An animal” van het onvolprezen titelloze album krikken het tempo omhoog , ongedwongen , energiek en speels , een huppelende, dartelende ritmiek in een strak , fel, krachtig geluid. De klemtoon komt op de snedige gitaarriffs, niet vies van pedaal effects , de drumpartijen en de wisselende , extraverte zangpartijen. Kortom, een Blood Red Shoes als vanouds, op z’n best. Een aanpak die aanslaat en kan rekenen op een sterke respons . De paar niemandalletjes niet nagesproken , blijft het gaspedaal stevig ingedrukt op “Red river” en op één van de classics “I wish I was somebody better” . Ansell is op stoom , hitst het publiek op , staat recht , de drumstick omhoog . Laura-May zet haar introverte persoon opzij en zoekt het muzikaal gevecht op met haar drummer . Heerlijk genietbaar .
Ook als de andere twee het duo vervoegen , wordt een intens , broeierige spanning behouden en verwezenlijkt; de live uitvoeringen van “Eye to eye”, “God complex” en een verschroeiend “Colours fade” durven te exploderen .
Onstuimig en beheerst klinkt het allemaal , wat een gezellig rock’n’roll onderonsje betekent . Als op ‘t eind nog een fotootje wordt getrokken met één van de jongste fans , kan men zeggen dat Blood Red Shoes terug de juiste drive heeft gevonden en zich sterk amuseert …
Blood Red Shoes wist z’n support Sports Team en ons eigen Raketkanon te eren . Ze hadden hen zien soundchecken en hebben niet liever dat de fanbase kan worden uitgebreid .
Het Britse combo Sports Team had een goed half uur . “M5” was de vooruit geschoven single die ergens Kaiser Chiefs en Weezer omhelst . Melodieuze rock’n roll/postpunk in een highschool outfit . Ze zijn toe aan hun tweede EP ‘Keep walking’ en zullen in de zomer te zien zijn op Rock Werchter .
Een energieke, hyperkinetische zanger, Alex Rice, stond in een schril contrast met de onverschillig gelaten keyboardspeler . “Camel crew” en “Margrate” zijn aangename ,frisse , dynamische songs . Heel wat beweging en dansmoves, live lekker in het gehoor .
Eerder zagen we in de pittoreske Grand salon de Londense artiest Bakar . Bakar gooide hier met band alle genres overboord door een verfrissende combinatie van indie-rock, dance-punk, urban, r&b, soul en hiphop. Een diverse geluid die ons steeds opnieuw wist te boeien en vastgreep .
Bakar noemt Madlib, Foals en Red Hot Chili Peppers als zijn grootste inspiratiebronnen, maar ook Bloc Party, Gang of Four en King Krule zijn terug te horen in zijn muziek. En dan mag je nog een rits 90s hiphop erbij rekenen als een Speech (Arrested Development), The Roots, A tribe called quest, The Fugees of nu zelfs een Loyle Carner en een Gorillaz aanpak .
In een aangename , frisse groove klinkt de sound zwoel , sensueel en opzwepend . Dit was gevarieerd en , verdomd verrassend goed, zeg . Een jong publiek hangt aan zijn lippen en hij werd sterk onthaald . Zijn debuut ‘Badkid’ lijkt dus meer dan moeite , zeker als de songs “Bad dreams” , “All-in” of “Dracula” naar boven gehaald worden door de warme , verbeten raps , de breaks, de diepe basstunes , het gitaargepengel en de hitsende drums.
Live heel wat uptempos en dus kregen we hier wervelende set en show. Een onuitwisbare indruk !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2019)
8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen
8 jaar ELPEE - Café Elpee
Café ELPEE
Deinze
19/04/2019 t-m 21/04/2019
Erik Vandamme
8 jaar ELPEE - Charisma van Rock - Metal over de drie dagen - Drie boeiende avonden boordevol uitdelen van mokerslagen, binnen een uiterst gezellige omkadering
Het is steeds leuk vertoeven in één van de meest gezellige rock/metal/punk cafés die ons land rijk zijn. We hebben het over ELPEE Café/Live Music Club te Deinze. Niet alleen bezoeken we ELPEE met de regelmaat van de klok voor regulaire evenementen door het jaar heen, het is een jaarlijks wederkerend evenement, dat echter steeds met 'stip' in onze agenda staat, is de viering van ‘x jaar ELPEE'. Dit jaar is dat al 8 jaar ELPEE.
Met op het programma klinkende namen binnen underground middens, maar ook daarbuiten. Zoals op zondag punk legendes The Kids. Of op diezelfde avond Luke Appleton, o.a. bekend van Ashtoreth maar ook bassist bij het legendarische Iced Earth, die trouwens beetje kind aan huis is in ELPEE. Tot ronkende namen als legendarische Epic Metal trots Vicious Rumors en de Braziliaanse Thrashers Woslom of een uiterst blij weerzien met onze vrienden van Turbowarrior of Steel , in een nieuwe bezetting, op vrijdag.
Of neem op zaterdag Objector, één van de meest onderschatte Thrash metal acts die ons land rijk zijn, Izegrim Nederlandse Metal toppers tot Bütcher speed metal uit Antwerpen die steeds zorgt voor Apocalyptische taferelen en Fleshcrawl die eveneens de duisternis laten neerdalen over Deinze, zelfs op een zonovergoten dag.
Kortom, voor ieder wat wils op dit heel geslaagde weekend. Boordevol uitdelen van stevige mokerslagen, binnen telkens die uiterst gezellige en zeer intieme omkadering.
dag 1 - vrijdag 19 april 2019 - Thrashin till dead!
Turbowarrior of Steel (****) De broers Jonas en Jorg Vandamme en Gianni Vuylsteker richten medio 2012 het thrash metal gezelschap Turbowarrior of Steel op. Door de jaren zagen we een band die, bij voorkeur met het verstand op nul maar met een instrumentaal en vocaal vernuft dat tot de puntjes was uitgewerkt, menig daken er gewoon deed afgaan. Doordat daarbij veel gerstenat vloeide, vergeleken we hen vaak met de Duitse band Tankard. En dat is tot op heden nog steeds als een compliment bedoeld. Toen we vernamen dat Gianni de band ging verlaten, waren we er niet gerust in. Want alles draait bij deze band rond de kruisbestuiving tussen de twee broers met Gianni zijn virtuositeit en humor. In ELPEE kregen we eindelijk de kans de band in een heel andere bezetting aan het werk te zien, en was Gianni ook als fan gewoon aanwezig in de zaal. Nog steeds uiterst sympathiek en volop meegenietende trouwens.
Jonas en Jorg zijn ook anno 2019 nog steeds de motor rond Turbowarrior of Steel. Maar worden perfect aangevuld door twee topmuzikanten als Nicolas Vedts wiens bas een meerwaarde bleek te zijn binnen het geheel, bovendien vult zijn stem perfect aan op deze van Jonas. Gerugsteund door een extra gitarist Stijn Vanbrabant ontstaat er een nog voller geluid dan voorheen. Maar wat ons nog het meest over de streep trekt? De stevige portie humor, zelf relativering en het bouwen van een wervelend thrash metal feest waardoor we fan geworden zijn van TWOS? Het blijft ook na het vertrek van iemand die in mijn ogen onvervangbaar was binnen de band, nog steeds overeind staan. En dat is in grote mate te danken aan het feit dat ook de nieuwkomers diezelfde kant uitkijken dan Jorg en Jonas zelf.
Kortom: Vanaf de eerste tot de laatste noot,met wellicht hun meest bekende song ‘Polonaise Pit' als ultieme kers op de taart, ging dat dak er gewoon compleet af in ELPEE. Missie geslaagd, en we slaakten prompt een zucht van opluchting.
Woslom (*****) Braziliaanse Thrash metal, dat komen we toch niet elke dag tegen. Woslom, die trouwens op tournee zijn samen met TWOS - check de facebook pagina voor meer informatie: https://www.facebook.com/pg/woslom/events/?ref=page_internal - grasduint wellicht in de doorsnee thrash metal aspecten, zo eigen aan die muziekstijl. Vernieuwend of origineel is dat allemaal niet meer. Maar Woslom voegt daar wel enkele porties hete sausjes boordevol typisch Zuid-Amerikaanse temperament aan toe, waardoor ze toch vrij uniek voor de dag komen. Woslom timmert sinds 1997 aan de weg, bracht door de jaren enkele demo's uit. En kreeg voor zijn eigenlijke debuut 'Time to Rise' - pas in 2010 uitgebracht - enorm veel lovende recensies. Ondertussen is de band een begrip geworden binnen dat typische Thrash metal gebeuren. De band heeft eveneens een ijzersterke live reputatie, en zet dit in ELPEE nog maar eens in de verf. Gelukkig resulteert succes en ervaring in het vak niet altijd in het afleveren van een routine klus. De spontaniteit waarmee de heren op het podium staan, zijn een streling voor oog en oor. De uiterst sympathieke frontman spreekt zijn publiek voortdurend aan, en zorgt er zo voor dat de aanwezigen stevig uit de bol gaan vanaf begin tot pril einde van de set. Zonder meer slaagt Woslom er dan ook in om technische perfectie te combineren met het bouwen van een ijzersterk thrash metal feest tot voor de tweede keer dat dak er compleet afgaat in ELPEE.
Kortom: Origineel klinken binnen Thrash metal is wellicht onmogelijk, maar de heren presenteren ons een heel lekker potje verschroeiende thrash metal - met een Zuid Amerikaanse 'touch' - die aan je ribben kleeft en waarop je onmogelijk stil kunt blijven staan.
MAGISTARIUM (****) Na een uurtje pauze was het de buurt aan dan Epic/Heavy metal fans om hun hartje op te halen. Waarbij het vooral uitzien was naar kleppers binnen dat Epic metal gebeuren als Vicious Rumors die de eerste avond met een knal van formaat zouden afsluiten. De Duitse, als Symfonische Powermetal, omschreven band MAGISTARIUM ontstond in 2005. De band bracht dit jaar een gloednieuwe schijf uit 'War For all and all For Won'. Waaruit ook in ELPEE voldoende werd gegrasduind. Die nieuwe songs konden trouwens op even veel bijval rekenen als de klassiekers die de band binnen het genre ondertussen heeft uitgebracht. Althans het publiek - vooral vooraan het podium - brulde elk van de songs even enthousiast mee, bij voorkeur met vuist in de lucht epische teksten meezingende.
MAGISTARIUM beschikt over muzikanten die duivelse riffs uit hun instrumenten toveren, maar het is toch de praatgrage en heel charismatische frontman die de meeste aandacht naar zich toe trekt. De man beschikt trouwens over een stem als een klok, en laat iedere aanwezige liefhebber van deze typische Heavy Metal vorm dan ook gewillig uit zijn hand eten. Als kers op de taart mocht ook Nick Courtney (zanger/frontman van Vicious Rumors) een song meebrullen. De man zijn heldere en hoge stembereik doen barsten ontstaan in de muren van ELPEE. En dan moest hij nog met zijn eigen band optreden.
Een betere afsluiter van zijn energieke set kon MAGISTARIUM, die een zeer sterke indruk op ons naliet, zich dan ook niet dromen.
Air Raid (****) Ook de Zweedse heavy metal band Air Raid tapt een beetje uit datzelfde vaatje als zijn voorganger. De band ontstond in 2009 en maakte ondertussen toch enkele personeelwissels door. Air Raid laat er geen gras over groeien, en grijpt de aanhoorder vanaf de eerste noot bij het nekvel om niet meer los te laten , tot de laatste noten door de boxen zijn geloeid. Dit door middel van een razendsnelle en verbluffend technisch hoogstaande set, die je als liefhebber van het genre het ene na het andere oorgasme bezorgt. Gebracht op een zodanig energieke wijze, dat er niet alleen koude rillingen over onze rug lopen - hierop stil zitten is eveneens onmogelijk. Headbangen, meebrullen - wederom met die vuist in de lucht- het is er allemaal bij. Ook al worden de ene na het andere typische heavy metal cliché boven gehaald. De band haalt alles uit de kast om zijn publiek over de streep te trekken. De handen gaan eigenlijk de volledige set op elkaar, en dat heeft zijn uitwerking op het podium. Want Air Raid voelt aan dat ze hier een soort thuismatch aan het spelen zijn, en legt de lat prompt nog wat hoger. We waren dan ook niet enkel onder de indruk van wat de gitaristen uit hun instrument toveren, of van de inbreng van een verschroeiend hard spelende drummer. Of van wat de bijzonder goed bij stem zijnde zanger uit zijn strot pompt.
Bij Air Raid kijkt anno 2019 iedereen dezelfde richting uit, waaruit blijkt dat de band eindelijk klaar is om de volgende stap voorwaarts te zetten.
Kortom: Nu dat personeel en andere verwikkelingen van de baan zijn, ligt de weg open naar eeuwige roem binnen het typische heavy/epic metal genre. Op basis van dit gedreven en heel sterk concert, ziet die toekomst er trouwens heel rooskleurig uit voor Air Raid. Houdt deze naam dus zeker in het ogen de volgende maanden, jaren.
Vicious Rumors (*****) De Epic Metal band Vicious Rumors timmert eigenlijk sinds 1979 aan de weg, dat is ondertussen dus veertig jaar. Van de originele bezetting schiet enkel gitarist Geoff Thorpe en drummer Larry Howe, die er in 1985 bijkwam, nog over. Vicious Rumors is door de jaren altijd een graag gezien gast gebleven op menig festival en in concertzalen. Ook brachten ze met de regelmaat van de klok parels van albums uit, die vaak zijn uitgegroeid tot waren klassiekers. 'Soldiers of the Night' (1985) sloeg in als een bom. De echte doorbraak kwam later. Albums als 'Digital Dictator' (1988), 'Vicious Rumors' (1990) en 'Word of Mouth '(1990) zetten Vicious Rumors definitief op de kaart.
Maar ook in de meest recente jaren bracht Vicious Rumors knappe platen uit, waarmee ze bewezen dat jarenlange ervaring niet hoeft te resulteren in het afleveren van flauwe afkooksels in vergelijking van een rijkelijk verleden. Integendeel.
ELPEE was rondom kwart voor elf dan nog steeds goed vol gelopen om deze levende legendes aan het werk te zien en kreeg van minuut één tot de laatste seconde kwaliteit afgeleverd, op een mooi presenteer blaadje. De Nederlandse zanger Nick Holleman, die in 2015 door een indrukwekkende performance op Summerrock ons nog met verstomming sloeg, is er als frontman niet meer bij. Hij werd in 2018 vervangen door Nick Courtney.
‘die kruisverstuiving tussen oude rotten binnen het vak als Geoff en Larry en de gretigheid van de jonge wolven in het vak is de ultieme kers op de taart die ons compleet over de streep trok’, schreven we toen we de band in 2015 zagen optreden op datzelfde Summerrock. Dat laatste is ook in een vernieuwde bezetting gelukkig nog steeds het geval. Geoff zijn meesterlijke riffs, die door je hart klieven als een bot mes, gecombineerd met torenhoge vocale inbreng van Nick Courtney , doen de haren op onze armen recht komen van innerlijk genot. Meerdere adrenalinestoten krijgt de aanhoorder te verwerken, waardoor een typisch epic metal feest ontstaat in ons hoofd. Waardoor je dan weer prompt stevig begint te headbangen, en al die songs uit volle borst meebrult van de eerste tot de laatste strofe.
Kortom: Vicious Rumors is het schoolvoorbeeld van legendarische bands die ondanks hun vele jaren van dienst niet tuimelen in de val van het afleveren van flauwe routineklussen afwerken, dat was ons die keer in 2015 al opgevallen. Dat zet de band met een wervelende
Epic metal act die van begin tot einde aan onze ribben blijft kleven, nog maar eens in de verf.
dag 2 - zaterdag 20 april 2019 - Apocalyptische taferelen in ELPEE
Objector (**** 1/2) Eén van de meest onderschatte thrash metal bands die ons land rijk is. Dat is hoe we Objector al een paar keer hebben omschreven. Zowel op als naast het podium heeft deze band nochtans voldoende bewezen uit het heel goede hout gesneden te zijn. Een doorbraak naar een ruim publiek zit er vooralsnog niet in, maar in ELPEE heeft de band zeker weer wat zieltjes bij gewonnen. Zeker weten. Want naar goede gewoonte stuift de band over het podium als een losgeslagen meute bizons die door een porseleinwinkel raast, met een snelheid van 120 km per uur.
Nee, Objector doet niet aan daar veel woorden aan vuil maken, vanaf die eerste gitaar riff grijpt de band je bij het nekvel en laat niet meer los tot de volledige zaal in puin ligt. Dit allemaal met een oog voor technisch hoogstaand vernuft. Want meerdere keren kregen we kippenvel bij menig verschroeiend gitaar solo, en deed frontman Bock door zijn al even verschroeiende vocale inbreng, koude rillingen over onze rug lopen. Toen we de heren zagen aantreden op Antwerp Metal Fest vorige zomer schreven we:
'' Zij die de band wel aan het werk zagen? Mochten getuige zijn van een verdomd hoogstaande Thrash metal concert, waarbij de band die stelling van hierboven, nog wat meer in de verf zetten. Meteen alle registers open gooien, door middel van verschroeiende riffs en drumsalvo's als mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de band aan de eisen van een openingsact voldoet. De lont aan het vuur steken, om de boel pas echt te doen ontploffen.'' Laat dit nu ook de rode draad zijn op dit optreden in ELPEE.
Kortom: Objector opent die poorten van de Hel helemaal, maar verdient eigenlijk, alleen al door weer eens een verbluffend strak en snoeihard thrash metal optreden af te leveren, om enkele treden hoger te staan op een affiche. Pure klasse, van Hels hoog niveau presenteren deze thrashband ons op een dienblaadje. Eentje dat er niet alleen verdomt smakelijk uitziet, maar vooral smaakt naar meer van deze soort pure thrash.
Incarceration (***1/2) Daniel da Silva - Vocals/Guitars Michael Koch - Drums vormen samen het duo Incarceration. Het Braziliaans/Duits duo timmert vanuit Duitsland aan de weg, en blijkt door hun set voor heel uiteenlopende reacties te zorgen naderhand. Ook wij fronsten de wenkbrauwen toen we werden geconfronteerd met een geluidsmuur die als meerdere mokerslagen op ons afkwam, en je murw slaat van begin tot einde. Echter allemaal op diezelfde monotone wijze, zonder enige pauze tussendoor. Waardoor je toch even naar adem moet happen om deze verpletterende wervelstorm die over je hoofd heen komt te verwerken. Incarceration trekt inderdaad een muur van lawaai en chaos op, binnen Death metal normen, waaraan geen doorkomen mogelijk is. Het zorgt wellicht voor enkele gefronste wenkbrauwen. Dat deze jongens met twee op het podium het gevoel kunnen naar voor brengen alsof daar een volledige band op dat podium staat te soleren die de ene na de andere geluidsmuur optrekt? Dat is echter een ijzersterke prestatie. Vooral de kruisbestuiving tussen alles om zich heen vernietigende drum salvo's, die aanvoelt als voortdurend getimmer op je hoofd als je met een zware kater opstaat. Gecombineerd met een schreeuwerige vocale inbreng, die recht door je ziel boort, zorgen ervoor dat ELPEE op zijn grondvesten staat te daveren, en de aanhoorder die toch is blijven staan , verweesd en totaal van de kaart achterblijft.
Bütcher (**** 1/2) Van sommige bands weten we ondertussen al bij voorbaat wat we voorgeschoteld zullen krijgen. Het is altijd leuk te zien en te horen dat diezelfde band dat ook bevestigt door middel van een set die ons nog maar eens door elkaar schudt, binnen een duistere en verbluffende omkadering. Bütcher is bovendien in een enorm vernieuwde formatie nog steeds een stevig geoliede machine gebleven waarbij elk van de bandleden, inclusief het nieuw bloed binnen de band, dezelfde richting uitkijkt. En vooral dat is een sterke prestatie. Het unieke aan Bütcher is namelijk dat ze thrash/speed/black en death elementen met elkaar vermengen, tot een uniek geheel. Wat zorgt voor meerdere orkaanuitbarstingen van donker geweld waardoor de poorten van de Hel compleet openzwaaien. Daarbij is het echt nodig dat iedereen diezelfde kant uitkijkt. En dat was in ELPEE zeker het geval.
Wat een band als Bütcher nog het meest siert, dit zowel in heden als in het verleden, naast het podium zijn het één voor één sympathieke jongens die je prompt aanspreken en stevig de hand drukken met een glimlach op de lippen. Eens op dat podium transformeert de band naar een meute demonische wezens recht uit horror films en sage en legendes die je op het puntje van je stoel doen zitten rillen van angst. De heren zien er met geverfde, bloederige gezichten namelijk uit als vervaarlijke demonen die elk van de aanhoorder in ELPEE in een oogwenk zal verscheuren. Zeker als de frontman van dienst met zijn bulderende vocale inbreng de haren op onze armen doen recht komen van pure angst, kijken we uiteindelijk weer eens onze eigen demonen strak in de ogen.
Kortom: Ook in deze nieuwe bezetting doet Bütcher dus zijn reputatie alle eer aan, en voldoet met brio aan onze hoogstaande verwachting. Missie geslaagd dus , de ELPEE confronteren met Apocalyptische taferelen uit de diepste kerkers van de Antwerpse Hel.
Burial (****) De Nederlandse death metal band Burial kan terugkijken op een rijkelijk verleden. De band ontstond in 1991 en bracht in 1993 met 'Relinquished Souls' in 1993 een zeer gesmaakt debuut uit. In 1994 hield de band er echter al mee op. Om in 2001 te herrijzen. Aangezien StevenVrieswijk zijn vocale inbreng vervangt door de gitaar is dat echter in een quasi instrumentale bezetting. In ELPEE staat dus een death metal formatie waarvan de bandleden, door hun vele jaren dienst, goed weten waar ze mee bezig zijn. Maar blijft de jeugdige spontaniteit gelukkig eveneens stevig overeind staan. De riffs die door ons vel klieven als botte bijlen doen ons met verstomming slaan. Gerugsteund door het trommelgeroffel van de meesterlijke drummer van dienst, die door zijn drumwerk nog maar eens Apocalyptische wezens uit die Hel lijkt op te roepen. Als het ware lijkt Burial je door instrumentale oerkracht uit de diepste krochten van die Hel, je dan ook letterlijk te hypnotiseren en zorgt er eveneens voor dat daardoor de temperatuur in de zaal naar een kookpunt stijgt. De instrumentale vuurpijlen, gebracht op een technisch enorm hoogstaande wijze, verdoven je ziel. Door dat op een zodanig luide wijze te doen, dat er prompt barsten ontstaan in de muren van ELPEE, voel je de vuurtongen van de Hel je voetzolen likken.
Kortom: Hoe gedreven en Hels de band ook uithaalt, zo sympathieke en zachtaardig spreken de heren hun publiek op een warmhartige wijze aan. Maar de duisternis doen neerdalen over ELPEE binnen een verschroeiende instrumentale omkadering. Daarin slaagt de band eveneens met brio.
Izegrim (*****) Ook al is die duisternis ondertussen letterlijk gevallen, Izegrim tracht toch een beetje zon te doen schijnen boven de donkere wolken van hun voorgangers. Ook al resulteert dit gelukkig niet in al teveel roze geur en maneschijn. Integendeel. Want Izegrim is een Nederlandse band die eveneens grasduint door eerder donkere metal soorten. De sympathieke Nederlanders doen de stemming echter eerder omslaan in het bouwen van een stevig metal feestje, waarbij je met de vuist in de lucht overgaat tot meebrullen met de bevallige frontvrouw. Die trouwens over een stembereik beschikt die de grond onder onze voeten doet daveren. Nochtans spreek Marloes haar publiek heel gemoedelijk en zachtmoedig aan, maar eens ze dus begint te zingen ontpopt ditzelfde engelachtig wezen zich tot een ware demonische hogepriesteres die elk moment haar fans zal verscheuren. Gerugsteund door muzikanten die al even duivelse riffs uit hun instrumenten toveren. Het is net dat voortdurende schipperen tussen hemel en Hel dat deze band een bijzondere act maakt om live aan het werk te zien, dat was in het verleden zo. Dat wordt in ELPEE nog maar eens in de verf gezet. Virtuositeit in bespelen van instrumenten, en vocale perfectie, worden in de volledige set gecombineerd met een enorm feest, waarbij crowdsurfers over de hoofden vanaf het podium naar de uitgang worden gedragen. Inclusief Marloes zelf die gelukkig eveneens terug naar het podium wordt gedragen door diezelfde handen.
Kortom: Izegrim brengt een wervelende set waardoor Hemel en Hel worden verbonden tot een logisch en verschroeiend warm aanvoelend geheel. Binnen een uiterst feestelijke omkadering, die aan de ribben kleeft.
Fleshcrawl (****) Ook afsluiter Fleshcrawl sleept binnen death metal gebieden heel wat jaren ervaring met zich mee. De band ontstond eigenlijk al in 1987 onder de naam Morgöth om later om te vormen tot Suffocation, in 1990. Door problemen met een Amerikaanse band met diezelfde naam, moest de Duitse band echter vrij snel terug een andere naam zoeken. In 1991 werd Fleshcrawl geboren. Dat resulteert in 1992 in een sprankelend debuut 'Descend into the absurd'. De band timmert noest verder aan de weg, en drukt door de jaren voldoende zijn stempel op die 'underground' death metal beweging. We zagen tijdens de avond al veel t-shirts van Fleshcrawl opduiken, de fans waren dus voldoende aanwezig. Ook al was ELPEE toch wat uitgedund na de wervelstormen van zijn voorgangers, wie bleef staan, genoot van een degelijke death metal show die van begin tot einde tot de donkere puntjes was uitgewerkt, zoals dat gewoon hoort binnen deze muziekstijl. Bijster origineel klinkt het allemaal niet, maar de duizenden bommetjes energie, boordevol ultieme duisternis, die telkens als een mokerslag in je gezicht tot ontploffing werden gebracht, deden ons nog een laatste keer naar adem happen. Ruim een uur lang. Waarna Fleshcrawl je de nacht instuurt met een ware krop in de keel, en een gelukzalig gevoel vanbinnen dankzij een avond boordevol duisternis die je murw slaat van begin tot einde. Waarbij, al dan niet binnen een feestelijke omkadering, we Apocalyptische taferelen voor onze ogen zagen verschijnen.
dag 3 - zondag 21 april 2019 - If the KiDS are united
Scott & Alien (****) ELPEE stelt op deze laatste avond een wel heel gevarieerde affiche samen, en met succes want tegen omstreeks 21u - toen The Kids aan hun set zouden beginnen - mocht de organisatie het bordje 'sold out' aan de muur hangen. Maar terug naar het begin van de avond. Deze begon vrij sober met een Blues/Folk set van Scott & Alien. Die ervoor zorgden dat zwevende klanken je Blues hart verwarmen. Goed passende binnen die heel intieme omgeving die ELPEE toch is. Bedwelmden tot verdovende riffs en drumsalvo's gedrenkt in een hartverwarmd stemgeluid hypnotiseren ons dan ook volledig waardoor we prompt gingen zweven over de dansvloer. Het enige wat ik miste was een lekker glas whisky, zo goed passende bij deze muziek - naar mijn bescheiden mening. Want dat is waar Blues het best floreert, in een gezellige bruine kroeg. Waar de barvrouw je met een brede glimlach tegemoet komt. En dat is de sfeer die Scott & Alien op dat podium op een gezapige wijze eveneens weet te creëren, waardoor de band compleet in zijn opzet is geslaagd.
Luke Appleton (*****) En dan moesten de twee top acts van de avond nog komen. Luk Appleton, ook bekend als bassist van Iced Earth en eveneens bekend door zijn bijdrage aan Blaze Bayley en Ashtoreth stelde in een ondertussen zeer goed vol gelopen ELPEE zijn nieuwst solo schijf 'Snake Eyes' voor. Die hij uitbrengt in samenwerking met gitarist Rishi Metha ook bekend als snarenplukker bij Babylon Fire. We kochten prompt die cd aan, een aankoop die naderhand van goudwaarde zou blijken. Want wat de heren akoestisch op ons loslieten was een hypnotiserende samensmelting van virtuositeit, emoties en verdovende magie die je raakte op de meest gevoelige plaats in je hart.
Vanaf die eerst song “Inside Out” kwamen de haren op onze armen recht van puur innerlijk genot. Er wordt trouwens voldoende gegrasduind doorheen de klasse schijf 'Snake Eyes', een gevarieerde plaat die ook live zorgt voor uiteenlopende reacties. Zoals met de vuist in de lucht stevig staan headbangen, of gewoon ingetogen luisteren en vooral genieten tot de toppen van je tenen. Pure klasse, gebracht door Luke op een zodanig spontane wijze dat je gewoon u gewillig laat meeslepen door middel van zijn 'snake eyes' naar zijn bonte wereld.
Als kers op de taart kregen we ook een Iced Earth song voorgeschoteld, en om af te sluiten: “Watching over me” een song die recht vanuit Luke zijn hart kwam, met zoveel emoties gebracht en door iedereen meegebruld, en waarmee hij mijn hart doorboorde. Ik stond letterlijk in tranen, met de ogen gesloten eveneens de song mee te brullen. Voelde me wegdrijven naar een andere wereld, die wereld toen ik als 9 jarige hoorde dat mijn grootvader en grote voorbeeld was overleden. Ik voelde tranen opwellen, en hield het niet meer droog tot het einde van deze prachtsong want ja, doorheen die jaren is mijn grootvader nog steeds degene die waakt over mij. Een intensiever einde van een magisch mooie set gebracht door virtuozen die als klanken tovenaars je in een trance brengen, heb ik nog maar zelden meegemaakt.
Kortom: Luke & Rishi zijn op zich al klasse muzikanten dat bewezen ze door hun bijdrages aan voornoemde bands voldoende, maar die kruisbestuiving tussen beide zorgt toch voor een unieke en oorverdovende climax waardoor geen trommelvliezen barsten, maar je hart in gruzelementen op de ELPEE vloer terecht komt.
The Kids (*****) Dat een punk band als The Kids nog het best tot zijn recht komt in een intieme omgeving of Club zoals ELPEE? Daarover bestond niet de minste twijfel. In die 15 keer dat ik de band aan het werk zag, waren net die optredens in kleine zalen, waar de band letterlijk oog in oog staat met zijn publiek absolute top concerten. In ELPEE zet de band dat nog eens in de verf, en doet daar een paar scheppen bovenop. Want het publiek dat duidelijk was gekomen voor deze legendarische punkers, ging vanaf de eerste tot de laatste noot gewoon mee uit de bol. En dat heeft zijn uitwerking op Ludo en zijn kompanen die de lat prompt wat hoger leggen. Ludo was naar zijn normen zelfs vrij spraakzaam. Maar The Kids laten vooral nog steeds hun muziek voor zich spreken. Niet teveel woorden aan vuil maken dus en de ene song na de andere mokerslag in het gezicht naar de aanhoorder versturen, binnen een razendsnelle omkadering.
Pure punk klassiekers als “I don’t care”, “Rock over Belgium”, “No monarchy”, “I wanne get a job in the city” tot “Dead Industry” passeren de revue. De smartphones gaan in de lucht, inclusief het dak van ELPEE bij “There will be no next time” .The Kids bleef die lat nog steeds hoger en hoger te leggen. In een verschroeiende finale deed de band er inderdaad gewoon een paar scheppen bovenop met “Facist cops” - nog steeds de ultieme klassieker waardoor ondertekende punk fan is geworden - en “Do you Love the nazi's” om in de bisrondes daar nog een paar kersen op de taart aan toe te voegen met “If the kids are united” en “Blitzkrieg Bop” waarbij dat dak van ELPEE er voor de laatste keer op deze driedaagse compleet afgaat.
The Kids brengen anno 2019 niets nieuw meer uit, en teren op hun successen uit die gouden jaren (1976-1982), op zich vind ik dat nog steeds een beetje jammer. Maar langs de andere kant paraderen The Kids nog steeds over het podium als jonge punk wolven, die hun publiek compleet gaan verscheuren. En dat getuigt van pure klasse, maar is ook een voorbeeld voor andere punk bands die in wel in de val van afleveren van routineklussen afwerken , trappen. Trouwens is er ook nu weer die kruisbestuiving tussen oude rotten in het vak als Ludo Mariman en Luc van de Poel die perfect aansluit op de inbreng van jong geweld als Tim Jult, en Ief Vanlommel wat zorgt voor een soort magie die je zelden tegenkomt.
Kortom: The Kids zetten in ELPEE meer dan de puntjes op de 'i'. Ze doen me prompt weer zestien worden, toen ik in mijn slaapkamer “Facist cops” uit volle borst mee brulde, en alle heilige huisjes omver ging stampen. Bedankt om nog steeds gewone pure punk levendig te houden! The Kids are still united!
Besluit: Onze favoriete barvrouw Kat en haar gevolg slagen er weer in de metal, punk, blues, hardrock en aanverwante liefhebber een gezellige en bonte driedaagse aan te bieden met kwaliteit van de bovenste plank. Ondanks de toch vermoeiende avonden, steeds met een brede glimlach op de lippen. Ook op de drukke momenten is de bediening steeds tip top in orde, we hoeven nooit lang te wachten op onze pint 'Jupiler 0,0'. Bovendien zat het geluid steeds goed, dankzij de verbluffende geluidsmixers van dienst zowel op vrijdag, zaterdag en zondag. Kortom: 8 jaar ELPEE was weer eentje om in de geschiedenisboeken van onze persoonlijke memoires terecht te komen, wat het betreft bezoeken van festivals en evenementen. Op naar editie negen in 2020. Wij zullen er uiteraard ook weer bij zijn. U toch ook?
Organisatie: Café ELPEE, Deinze
Stormram 2019 - Underground Shows - Stevige Blackened Death Metal shows!
Stormram 2019
2019-04-13
Knipperlicht
Zulte
Erik Vandamme
Het evenement Stormram in is een fijne, gezellige organisatie van 'underground shows' binnen een intieme omkadering in Jeugdhuis Knipperlicht, Zulte. In het voorjaar zijn er enkele evenementen rondom een wel bepaald thema. Zo waren we aanwezig op de Doom metal avond. Het verslag daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/73456-stormram-2019-underground-shows-onaardse-doom-walmen-binnen-een-intieme-omkadering .
Op zaterdag 13 april was het verzamelen geblazen voor de Thrash/Blackened/Death metal fans onder ons. Wederom ging het evenement door in de kelderverdieping. Er was toch heel wat publiek komen opdagen voor twee top acts binnen dat Death Metal gebeuren, die al meerdere keren hebben bewezen totaal niet onder te moeten doen voor de grote internationale namen binnen deze muziekstijl. Carrion en Fractured Insanity deden het dak er dan ook letterlijk afvliegen, er sneuvelden ook enkele bierglazen. Maar dat was eerder door iets te enthousiaste reacties. De feestelijke stemming bleef gedurende de volledige avond namelijk stevig overeind staan.
Apocalyptische in woord en beeld
Het extra fijne aan zo een underground avond is dat je eveneens ontdekkingen kunt doen die aan je ribben blijven kleven. Openingsact Primevil (****) - zoals staat omschreven op hun facebook pagina - een Narrative Blackened Death Metal uit Meerhout. De band bracht recent zijn titelloze debuut uit. En is dus een vrij jonge nieuwkomer binnen dat genre, zo zou je kunnen stellen. Echter blijken we niet te maken te hebben met groentjes in het vak maar met top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Technisch hoogstaande riffs en drumpartijen waardoor occulte walmen ontstaan die je letterlijk de keel dicht knijpen bewijzen deze stelling meermaals. De vocale aankleding van zanger/frontman Davy Roelstraete - die zowel cleane vocalen als verschroeiende growls naar voor brengt - blijkt dan weer de kers op de taart te zijn om ons prompt naar helse atmosferen te doen wederkeren.
Je wordt als aanhoorder geconfronteerd met apocalyptische taferelen door Davy letterlijk verteld vanuit een boek. Om daarna datzelfde verhaal over sage en legende en dergelijke religie op een al even verschroeiende wijze door je strot te worden geramd. Dit door middel van een stem die je koude rillingen bezorgt. Gekleed in een habijt lijkt Davy bovendien een hogepriester uit de Hel die zijn gelovigen bezweert en hypnotiseert. Gerugsteund door riff tovenaars als gitaristen Yordi Van Malder, Ruben Walraevens en bassist Stijn Callebaut. Gekruid met drum partijen die aanvoelen als mokerslagen in het gezicht, met dank aan drummer van dienst Gabriel Deschamps, komen de haren op onze armen dan ook recht van puur innerlijke angst. En zo hoort dat bij een typische Blackened Death Metal optreden. Kortom: De duisternis valt letterlijk over Zulte als Primevil na een set boordevol Occulte verhalen de poorten van de Hel letterlijk doet open zwaaien en de aanhoorder in een duister trance doet terecht komen. Missie geslaagd!
Thrash metal binnen een donkere omkadering.
Er zijn naar onze mening steeds subtiele raakvlakken geweest tussen thrash en death metal. Beide genres ademen iets donker en rauw uit waardoor demonische wezens telkens uit de hel elke zaal of club prompt tot moes slaan. Zo een Thrash metal act, die eveneens duistere gedachten over de hoofden doet waaien, is Mental Genöcide (***1/2). Deze groep rond zanger, gitarist en Zultenaar Glenn Vanpoucke heeft zijn roots in de heavy en thrash metal scene van de jaren '80 en'90. En dat merk je ook aan de manier waarop zowel instrumentaal als vocaal gensters worden geslagen in ons thrash metal hart. Bijster origineel is dat allemaal niet, het is ooit wel eens voorgedaan. Meermaals zelfs. Maar wat echter puur technisch, zowel instrumentaal als vocaal, naar voor gebracht wordt, is kwalitatief van zeer hoogstaand niveau. Bovendien straalt de frontman tonnen charisma uit en doet er alles aan om iedereen tot bewegen aan te zetten. De band slaagt er wellicht niet volledig in om een publiek dat eerder te vinden is voor pure Death Metal aan het moshen te krijgen, de handen gaan wel degelijk op elkaar als Mental Genöcide je de ene na de andere verschroeiende mokerslag uitdeelt, overgoten met de nodige donkere sausjes en gedrenkt in een portie thrash metal van de meest pure soort. Meer hebben we niet nodig om zelf ook over de streep te worden getrokken.
Belgische Death Metal van top niveau - in twee delen!
Het werd ons vrij snel duidelijk dat de absolute publiekstrekker op deze avond headliners Fractured Insanity en Carrion zouden worden. Beide bands wisten ons al meerdere keren te overtuigen van hun kunnen. Zowel op als naast het podium. Daarbij viel ons op dat beide niet moeten onderdoen voor enige Buitenlandse top act binnen het typische Death Metal genre.
Op Stormram kregen we nog maar eens de bevestiging van wat we al wisten. Fractured Insanity (*****) stond met een broek vol goesting op het podium. De spraakzame frontman spreekt vanaf die eerste song “M.A.D.” zijn publiek voortdurend aan en roept hen op tot bewegen en bewegen. Dit resulteert in een death metal feestje, zoals je dat niet elke dag meemaakt. Gerugsteund door één voor één top muzikanten die riffs uit hun instrumenten toveren die nog maar eens de haren op je armen doen recht komen, kijkt de imposante frontman iedere aanwezig strak in de ogen. Als hij zijn strot open zet , komen de eerder vernoemde wezens uit de Apocalyptische scene plots weer uit het donker opduiken, om diezelfde aanhoorder in één ruk te verscheuren.
Opvallend bij Fractured Insanity is dat oorverdovende death metal virtuositeit wordt gecombineerd met tonnen charisma en zin om een publiek te entertainen. Dat was in het verleden de reden waarom we de band zo bijzonder vonden, dat is nog steeds het geval. Daarvoor haalt de band alles uit de kast tot niemand meer stil staat. We brullen de songs mee, staan stevig te headbangen en laten voornoemde demonen ons gewillig meesleuren naar voornoemde Hel. Echter met een kwinkslag en de nodige zelfrelativering daarbovenop.
Besluit: Ons hoeft Fractured Insanity niet meer te overtuigen. Maar de fans die de band voor nog niet hadden live gezien, waren er na dit optreden in Zulte van overtuigd dat ze een top act aan het werk hebben gezien binnen het Death metal gebeuren. Die naar goede gewoonte humor en donkere ernst perfect met elkaar weet te verbinden, waardoor niet enkel een feestelijke stemming ontstaat in je hoofd. Maar ook in de zaal. Al gauw sneuvelt het eerste bierglas door de wilde en overenthousiast reagerende fans. De band haalt ook enkele kleppers boven zoals “Hell of no mans land”, het machtige “Massive Human Faillure” en blijft op die verschroeiende elan doorgaan met afsluiters “Mass awekeles” - toch één van mijn favoriete songs van de band - tot afsluiter “Man made Hell” als ultieme kers op de donkere taart. Pure klasse!
Onaardse afsluiter, in gewijzigde line-up nog steeds toonaangevend.
Onlangs kregen we het nieuws dat bassist Sam Philipsen Carrion (****1/2) zou verlaten. Een spijtige zaak, maar de band blijft daarom niet bij de pakken zitten. In Collin Boone - die vorige zomer al inviel toen gitarist Jan door een ongeval verstek moest geven - blijkt de perfecte vervanger te zijn. De man heeft al de nodige ervaring opgedaan bij o.a. Powerstroke en Herfst. Ook moest drummer Gert Stals wegens verplichtingen met zijn andere band in Genk, verstek geven voor dit concert. Hij werd vervangen door Nico Veroeven, die het mooie weer maakt bij Serial Butcher. De man beschikt over een immens groot drumstel waarop hij zich uitleeft als een kind in een snoepwinkel.
Carrion legt de lat vanaf begin tot einde heel hoog. Ook al spreekt de beweeglijke frontman Sven Van Severen zijn publiek geregeld aan. Carrion laat daarbij vooral de muziek voor zich spreken. En dat is het soort onaards aanvoelende death metal, waardoor de band ons in het verleden al een paar keer kippenvelmomenten bezorgden. Ook in Zulte schiet Carrion die ene vuurpijl na de andere op zijn publiek af, waardoor weer een wervelend dansfeest ontstaat van Hels niveau. Songs als “Plague”, “Children of the night” en “Gingergrind” worden zodanig verschroeiend gebracht, dat de temperatuur in de kelder tot een kookpunt stijgt. Het lijkt zelfs alsof de vuurtongen van de Hel onze voetzolen likken, zo intens duister en heet wordt het in de zaal. De band maakt er, op enkele uiterst gesmaakte kwinkslagen na, niet echt veel woorden aan vuil en blijft doorgaan tot iedereen staat te headbangen en moshen.
Het is voor een band niet evident om in een gewijzigde opstelling op dezelfde wijze verschroeiend uit te halen, als met de leden waarmee je zoveel clubs en festivals hebt afgeschuimd.
Echter omringt Carrion zich op Stormram met top muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Het drumwerk van Nico overtuigt ons compleet, en dat is een sterke prestatie omdat een man als Gert een onvervangbare pion blijft binnen Carrion. Moest het ooit nog eens nodig zijn, dan weet de band wie aan te spreken.
De vervanger van iemand als Sam, die met zijn bijzonder veelzijdige baslijnen de haren op onze armen reeds meerdere keren deed recht komen, blijkt over diezelfde virtuositeit te beschikken als zijn voorganger. Dit gecombineerd met dat natuurlijke charisma van Sven - wiens stem trouwens aanvoelt als meerder mokerslagen in het gezicht- de toverkunsten van een uitermate getalenteerde gitarist als Mathieu Vander Vennet en Jan Van Den Berghe zorgt dan ook voor een intense kruisbestuiving die ons donker hart in vuur en vlam zet.
We waren blijkbaar niet alleen met onze mening, want ook het publiek reageerde van begin tot pril einde heel uitbundig op zoveel death metal vuurwerk dat de band op hen afschoot. Stil staan hierop bleek dan ook onmogelijk. Het bier vliegt in de lucht, en de handen gaan op elkaar. De hoofden op en neerwaarts tot de nekspieren pijn doen. En dit tot dat dak er weer eens compleet afvliegt in een razendsnelle finale met “Defiled Sanity”.
Kortom: Carrion sloot dus deze boeiende avond af met een knal van formaat, zoals we dat ondertussen gewoon zijn van hen.
Stormram organiseert binnenkort nog meer evenementen:
Zaterdag 25 mei: https://www.facebook.com/events/1906349746126659/
Zaterdag 6 juli: https://www.facebook.com/events/527754930967584/
Info Stormram - https://www.facebook.com/Kniprock/
Organisatie: Stormram
BRDCST 2019 - van 4 t-m 7 april 2019 - Grenzeloos en Inspirerend - Een ontdekkingstocht om U tegen te zeggen!
BRDCST is een jaarlijkse terugkerende indoor festival in en rond de Ancienne Belgique waar de alternatieve muziekliefhebber vernieuwende strekkingen binnen die muziek kan ontdekken …Van Turkse psychedelica tot (abstracte) noise, hedendaags klassiek, hip hop, black metal, afrofuturisme, messcherpe elektronica, sound poetry, (avant) jazz, Arabische klanken, dub, American primitive guitar, (post) punk, prepared piano, grime en zelfs flamenco …
Dit festival heeft plaats van 4 tot 7 april. Naast activiteiten in AB salon, AB Club , AB Box en AB Theater zijn er ook concerten in Beursschouwburg (voor de nachtraven onder ons), Bonnefooi, Café Central en La Machine.
Deze vierde editie van BRDCST was werkelijk grenzeloos en uitermate inspirerend.
dag 2 - vrijdag 5 april 2019 - Afrikaanse Voodoo, chaos tot kunst verheffen, grensverleggende cello en andere braspartijen
Wij verbleven op deze tweede avond - voor ons de eerste avond althans, want door werk omstandigheden konden we op de eerste festivaldag niet aanwezig zijn - echter knus in de AB zelf.
Obongjayar (****) - AB Box - Steven Umoh is een Nigeriaanse artiest, die soleert vanuit Londen (UK). Onder de naam Obongjayar combineert hij hip hop met Jazz, Soul en andere eerder Afrikaans getinte muziekstijlen. We waren net op tijd om de man aan zijn stomende set te zien beginnen in een reeds goed vol gelopen AB Box. De sfeer zat er in het begin nog niet helemaal in, maar Obongjayar blijkt een klasse entertainer te zijn die niet loslaat tot niemand meer stil staat. Het zorgde voor Afrikaanse voodoo rituelen, die niet alleen op de dansheupen inwerken maar waardoor je ook onder hypnose wordt gebracht en meegesleurd naar de diepst Afrikaanse bossen en oerwouden.
Gespekt met bijzonder aanstekelijke klanken gebracht door zijn topmuzikanten - vooral de gitarist van dienst liet een diepe indruk op ons achter - verbindt Umoh bovendien verschillende uiteenlopende culturen en werelden. En dat is nog de grootste verdienste van deze beweeglijke rasartiest. Die vooral dus volhoudt tot er eindelijk wat beweging komt in het in eerste instantie toch wat apathisch publiek dat blijkbaar nog een beetje moest wakker worden.
Gelukkig slaagt Obongjayar door het brengen van een gevarieerde en bijzonder kleurrijke set boordevol eveneens magische visuele effecten, zeker naar de finale toe, in zijn opzet. En zorgt voor het eerste wervelend dansfestijn van de avond, het zou niet het laatste zijn.
Khalab (***1/2) - AB Box - Voor de omschrijving van de artiest Khalab halen we er even de biografie op de Facebook pagina van deze artiest bij '' Afro future beat shake on Black Acre Records / Wonderwheel Rec. An ongoing round trip journey between tribes and psyche, desert and spaceships, jungle and skyscrapers.''
Khalab trekt vanaf het begin van zijn set een ondoordringbare geluidsmuur op, getooid met opnieuw magische visuele effecten. Waardoor je - zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen - toch even compleet van de kaart gaat dansen, dansen en dansen. Khalab doet dankzij die oorverdovende geluidsmix, wel degelijk de muren van de AB uit zijn voegen barsten. Echter, door de wat monotone aanpak voelde dit optreden eerder iets teveel aan als een veredelde DJ act, om ons echt compleet over de streep te trekken. Echter door Jazz elementen te verbinden met opzwepende beats en dit te kruiden met een bijzonder aanstekelijke inbreng slaagt Khalab er alsnog in niet alleen een rave party te doen ontstaan in AB Box, maar ook in ons hoofd. Missie geslaagd!
Leila Bordreuil (****1/2) - AB Salon - AB Salon is de meest intieme zaal op BRDCST, ingericht om een soort huiskamer atmosfeer te creëren. Er hingen zelfs enkele portretten in de zaal en achteraan stond en salonzetel opgesteld. Binnen die atmosfeer worden artiesten geprogrammeerd die het niet moeten hebben van geluidsoverschrijding, maar door een eerder intimistische aanpak , een gemoedsrust over jou doen neerdalen. Dat dit niet hoeft te resulteren in de aanhoorder in slaap wiegen , bewijst Leila Bordreuil, een cello artieste die grenzen aftast en verlegt wat dit instrument betreft. Vaak op een eerder verstilde wijze raakt ze langzaam maar zeker de gevoelige snaar. Maar eveneens worden er, opbouwend naar een eerder bevreemdend aanvoelende climax, verschillende uiteenlopende registers opengetrokken. Bovendien slaat Leila voortdurend aan het improviseren en experimenteren met onderliggende geluiden naast typische cello klanken, die eveneens naast een bedwelmende sfeer oproepen, je tot een zekere vorm van waanzin lijken te drijven.
Besluit: Binnen die omkadering van spelen met emoties, en buiten de lijntjes kleuren, blijkt Leila Bordrueil dus vooral een artieste te zijn die niet alleen haar eigen grenzen aftast en verlegt - ter plaatse zelfs - maar eveneens alle uiteenlopende aspecten van dat instrument Cello zodanig ontleedt dat het wel lijkt alsof ze er een gloednieuw instrument op de markt brengt dat nog niet is uitgevonden.
Kortom, Leila Bordrueil overtreedt heel bewust alle regels, en slaat aan het improviseren met die Cello tot het oneindige. Na deze gevarieerde set, bleven we dan ook totaal verweesd achter.
Toxe (****) - AB Club - Ondertussen was de Zweedse artieste Toxe al aan haar set begonnen in AB Club. Deze producer verbindt zeemzoete melodieën met een dramatische ondertoon, lezen we in menig biografie. Toxe experimenteert voortdurend met die geluiden, schippert tussen duisternis die angst aanjaagt, en lichtvoetigheid die eerder je tot rust brengt. In de AB Club maakt Toxe trouwens gebruik van beelden met allerlei kleurrijke bloemen. Wat het bedwelmend en hypnotiserend gevoel alleen maar ten goede komt. Want daardoor krijg je een psychedelische aanvoelend geheel. Waardoor je dan weer, eens onder die hypnose gebracht en bedwelmd door die vaak kinderlijk mooie en aanstekelijke aanvoelende klanken met een brede glimlach op de lippen de zaal verlaat. Maar vooral hierop stilstaan blijkt onmogelijk. De aanwezige fans zweven dan ook van begin tot einde over die dansvloer, alsof ze eens trance zijn terecht gekomen waaruit ze niet meer willen ontsnappen.
The Comet Is Coming (*****) - AB Box - Afsluiten deden we weer met een dansfeest, eentje van een bijzonder veelzijdige soort. The Comet is Coming is een trio rond de klasse saxofonist Shabaka Hutching. Op wiens saxofoon virtuositeit geen grens staat. De mans speelt geen saxofoon, hij leeft dat instrument letterlijk. De Jazz vibes vliegen dan ook in het rond, zeker als de Hutching met enkele meesterlijke, adembenemende solo's de haren op de armen doet recht komen van puur innerlijk genot. We zouden haast vergeten dat er naast deze grensverleggende saxofonist- die de ondanks dat hij zijn kompanen voldoende ruimte geeft om zich te tonen - de meeste aandacht naar zich toetrekt - , nog twee andere op dat podium staan.
Want de keyboard/elektronische inbreng van klanken tovenaar Dan Leavers is namelijk een enorme meerwaarde binnen het geheel. En de dan hebben we het nog niet gehad over de verschroeiende drum salvo's van Max Hallett die aanvoelen als kanonskogels die je hersenpan verbrijzelen. Op de momenten dat al die registers worden opgetrokken, en al die instrumenten samenvloeien, en er een chaos ontstaat wordt dat voldoende bewezen. Echter wordt die chaos tot kunst verheven, doordat The Comet is Coming aan het improviseren slaat tot het oneindige maar vooral elkaar daarbij blindelings aanvoelen tot aanvullen waar nodig.
The Comet is Coming schiet dan ook de ene vuurbal na de andere op de aanhoorder af, waardoor de zaal ontploft. Letterlijk. Want we zagen iedereen dansen van vooraan tot ver naar achter, al dan niet in een diepe trance, waardoor er een aardverschuiving ontstaat in AB.
Besluit: The Comet Is Coming voelt snel aan dat ze het publiek uit hun hand kunnen doen eten, en legt die lat prompt nog wat hoger. Om tijdens een ijzersterke finale de puntjes op de 'i' te zetten, en te bewijzen dat binnen Jazz en aanverwante er geen grenzen zijn.
Meer nog, The Comet is Coming is zo een band die deze grenzen voortdurend aftast, en verlegt.
Terwijl de nachtraven nog een stevig feest gingen bouwen in de Beursschouwburg tot in de vroege uurtjes, besloten we - met een bijzonder goed gevoel vanbinnen - huiswaarts te keren. Na een geslaagde avond boordevol Afrikaanse Voodoo, aanstekelijke dansfestijnen, Chaos die tot kunst wordt verheven en grensverleggende Cello.
dag 3 - zaterdag 6 april 2019 - Intensieve totaalbelevingen, binnen een uiteenlopende omkadering
BRDCST is aan zijn derde festivaldag toe. Zaterdagavond stond in het teken van de nieuwste hype Black Midi. Nu ik sta persoonlijk daar altijd wat sceptisch tegenover, maar sommige bands bewijzen gewoon dat een hype niet altijd overdreven is. Black Midi deed dit door het brengen van een stomende set in AB Club. Het meest opvallende op deze festivaldag waren de verschillende uiteenlopende contrasten, echter allemaal binnen dezelfde intensieve totaalbeleving. Ofwel door intiem je hart te beroeren, of eerder door zodanig verschroeiend hard uit te halen dat de trommelvliezen er gingen van barsten.
Tarkamt (***1/2) - AB Theater - Het nadeel van een festival is overlappingen, het is dan ook onmogelijk om echt alles te zien op zo een goed gevulde festivaldag. We hebben echter ons best gedaan om binnen het AB complex alles zoveel mogelijk mee te pikken. Zo stond Tarkamt, het pseudoniem rond gitarist en producer Cherif El Masri in de theater zaal. Onder de motto ''Cairo’s New Wave curated by Nadah El Shazly'' kregen we daar de hele avond parels uit de Egyptische muziekwereld voorgeschoteld. El Masri maakt deel uit van de band rond Nadah El Shazly en mocht dus ook solo zijn ding doen. Wat de man op zijn eentje op het podium bracht was een intensief, donker mengelmoes van oorverdovende noise die aan de ribben blijft kleven. Doordat Tarkamt je letterlijk hypnotiseert door middel van zowel instrumentaal als vocaal bevreemdend aanvoelende soundscapes over je hoofd te laten drijven, blijf je toch even geboeid luisteren en genieten. En toch, om dit een klein uurtje lang vol te houden? Daarvoor lag alles te nadrukkelijk binnen een iets te monotone omkadering, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt. Maar gelukkig werd alles wel luid genoeg gebracht om je wakker te schudden, en eens je in die oorverdovende trance bent terecht gekomen je daaruit niet meer wil en kan ontsnappen. Missie geslaagd dus.
Cucina Povera (****) - AB Salon - Het contrast met de voorganger kon niet groter zijn, maar de intensiviteit was minstens even magisch bij Cucina Povera. Naast een typisch Italiaans gerecht is dit ook de schuilnaam van de Finse - in Glasgow residerende - artieste Maria Rossi. We citeren even uit de introductie op de website van BRDCST: ''De naam van haar project heeft ze uit de traditionele Italiaanse keuken waarbij met weinig middelen een zo groot mogelijk resultaat wordt nagestreefd. Rossi hanteert dezelfde filosofie in haar creatieve proces. Met enkele instrumenten, found sounds, spaarzame percussie en haar stem laat ze de luisteraars horen hoe schoonheid, tristesse en verrassingselementen in eenvoud gevonden kunnen worden.''
Binnen de intieme omkadering in de AB Salon zet Cucina Povera dit door een intensief mooie set nog meer in de verf. Met haar stem, breekbaar als porselein, doet Maria je naar adem happen. Door je als het ware te hypnotiseren en zo je geest en lichaam tot absolute rust te brengen, beland je, omgeven door rust en kalmte, die onaards aanvoelt, dan ook letterlijk in een andere wereld. Ook al had Cucina Povera af te rekenen met enkele storende technische probleempjes, de instrumentale omkadering vulde die zachte stem van Maria bovendien perfect aan. In de hele set bleef het trouwens muisstil in de AB Salon. En dat gebeurt ook niet elke dag bij zo stille optredens.
Besluit: Je kon een speld horen vallen toen de Finse soliste met haar stem de aanhoorder een krop in de keel bezorgt. Ook wij pinkten een traan weg, bij zoveel innerlijke , eenvoudige schoonheid. Zoals in die traditionele Italiaanse keuken worden ook bij Cucina Povera geen grote middelen boven gehaald. Maar het resulteert wel degelijk in een intens mooie totaalbeleving, die je compleet van de kaart in de hoek van de kamer doet achterblijven.
Ipek Gorgun (***1/2) - AB Club - Ipek Gorgun is een Turkse artieste die ondertussen naam en faam heeft gemaakt binnen dat typische 'Noise' gebeuren. We citeren uit de biografie op de website van BRDCST: '' Haar unieke sound ontstaat door een mix van gitaar, piano, field recordings, samples en effectpedalen die ze bewerkt met Ableton en MAX."
Je hebt luid, en je hebt té luid. Ipek Gorgun overschrijdt inderdaad de geluidsnormen in haar set en dit op een monotone, vooral oorverdovende wijze. Door het brengen van een geluidsmix die trommelvliezen doen barsten, slaat Ipek letterlijk je hersenpan in vanaf de eerste tot de laatste noot. We zagen veel mensen de Club verlaten na zoveel oergeweld. Maar wie bleef staan en zich gewillige liet meevoeren over die oorverdovende, hypnotiserende klanken die Ipek hen aanbood , belandde net als bij voorganger Cucina Povera in een totaal andere wereld. En bleef, eens de wervelstormen voorbij, compleet 'zen' geworden in die hoek achter.
Besluit: Want, dat is nog het meest opvallende. Ook al kon het contrast tussen extreem luide aanpak van Ipek Gorgun en intense stilte bij voorganger Cucina Povera niet groter zijn, de totaalbeleving en het intensieve gevoel waardoor je letterlijk wordt weggezogen naar andere oorden voelde bij beide artiesten minstens even intensief en onaards mooi aan.
Nadah El Shazly (*****) - AB Theater - Met haar debuut 'Ahwar' gooide de Egyptische zangeres/composer en producer Nadah El Shazly in 2017 heel hoge ogen. Prompt werd de boeiende muziek die ze bracht door sommige media gebombardeerd tot ''Cairo's New Wave''. De muziek van Nadah El Shazly - die in AB Theater met een volledige band aantrad - is moeilijk te omschrijven. Noise, pyschedelica, experimentele elektronische muziek, Arabische muziek tot Jazz , je vindt het allemaal terug bij Nadah El Shazly. De bevallige frontvrouw doet ons hart bloeden van innerlijk genot, als ze met haar wonderbaarlijke en hypnotiserende stem ons in diepe ontroering brengt.
Nadah laat zich uiteraard omringen door klasse muzikanten, wat zorgt voor een vol geluid dat eveneens schippert tussen harten breken en geluidsmuren verpulveren. Ook al geeft Nadah haar muzikanten de nodige kansen om zich voluit te tonen, het is echter Nadah zelf die met haar magisch en adembenemende uitstraling en stem de meeste aandacht naar zich toetrekt. Vanaf de eerste noot ontroert deze bijzonder veelzijdige zangers ons compleet, en doet ons een traan wegpinken.
Het was dan ook bijzonder spijtig dat dit magische concert vroegtijdig moesten verlaten om toch nog iets op te vangen van Black Midi die de AB Club letterlijk in vuur en vlam zouden zetten.
Eén ding is zeker, er is wat ons betreft een boeiende nieuwe wereld open gegaan, deze van de Egyptische experimentele muziek, met dank aan een artieste als Nadah El Shazly die niet zomaar een snaar heeft geraakt, maar in AB Theater de temperatuur tot een waar kookpunt deed stijgen. Iets wat een andere top artiest en zijn band later op de avond nog eens zouden overdoen. Maar meer daarover verder …
Black Midi (*****) - AB Club - Er was geen doorkomen meer aan in AB Club, de deuren stonden zelfs open zodat enkele mensen die de zaal niet meer binnen konden toch iets konden opvangen. Black Midi is dan ook één uitzonderlijke hype die zonder enige marketing planning ondertussen naam en faam heeft gemaakt. Omdat we dat vooral zelf eens willen checken en daar dan over oordelen, nestelen we ons achteraan de zaal in de buurt van de toog. Maar ook daar was er haast geen plaats om deftig te staan.
Echter niet getreurd, de muziek van Black Midi is zodanig verschroeiend dat je toch wordt meegezogen in een tsunami van gitaar klanken. Deze band zorgt er dan ook voor dat de gitaar muziek een heropleving krijgt die ze trouwens goed kan gebruiken. Black Midi legt drie kwartier de lat enorm hoog. De band bestaat namelijk uit virtuozen die tovenaars met klanken blijken te zijn.
Bindteksten moet u zich niet aan verwachten, de band laat de muziek voor zich spreken. De intieme en zachte stem van Geordie Greep staat in schril contrast met het verpulverende gitaar en drumwerk van zijn kompanen, die de grond van de AB Club op zijn grondvesten doet daveren. Maar past perfect in het intensieve plaatje dat Black Midi de aanhoorder wil aanbieden. Er was iets te weinig plaats om te gaan moshen of zo, maar we zijn er zeker van dat dit op een overvolle festivalweide deze zomer zal zorgen voor een wervelend rock en noise feest …
Besluit: Black Midi heeft bewezen dat gitaar rock nog verre van dood en begraven is … deze band toont dat ze heel groot zullen worden. Want in de AB Club deden ze ons naar adem happen, gingen we over tot een potje stevig headbangen en ze lieten ons totaal verweesd achter.
Maurice Louca (*****) - AB Theater - "De in Caïro geboren muzikant/composer Maurice Louca is zonder twijfel een sleutelfiguur in de experimentele Egyptische muziekscène.", lezen we in de biografie op de website van BRCDST.
De man bracht met 'Elephantine' een plaat uit waarmee grenzen binnen experimentele Jazz en aanverwante worden verlegd. Met een voltallige band, met blazers en saxofoon/trombone bovenop, zorgt Maurice Louca voor de kers op de taart van een geslaagde BRDCST avond in de AB.
Het was oorspronkelijk de bedoeling om een stuk van dit concert mee te pikken, vooraleer af te sluiten met die andere virtuoos Blanck Mass in de AB Club. Echter stond dit optreden bol van oorgasmes, intensieve totaalbelevingen tot de ene na de ander krop in de keel of kippenvelmoment dat we gewoon aan onze stoel gekluisterd bleven zitten en genieten. De band start op een zeer intieme wijze, en drijft het tempo op naar een verschroeiende climax. Zonder de geluidsnorm te overschrijden, maar wel luid genoeg om je door elkaar te schudden en verdoofd achter te laten. Als de ene song voorbij is gevlogen, volgt een andere mokerslag in het gezicht. Gevolgd door een nieuwe. Als klap op de vuurpijl mocht Nadah El Shazly aantreden en haar wonderbaarlijk stem in de strijd gooien om ons weer eens diep te ontroeren. Besluit: Maurice Louca blijkt vooral een veelzijdige top artiest te zijn, die zich laat omringen met muzikanten die dezelfde magie uit hun instrumenten toveren als de man zelf. Avant-garde, free- en kosmische jazz, Afrikaanse muziek. Het passeert allemaal de revue.
Het meest opvallende? Er valt nergens een speld tussen te krijgen. Het is trouwens niet één instrument dat de toon aangeeft, maar de kruisbestuiving tussen al die instrumenten dat ons telkens over de streep trekt. Eens die blazers, drums - er zaten twee drummers op het podium - keyboard/piano in een verschroeiende finale in een climax zijn terecht gekomen, worden we meegesleurd naar weer eens een bonte, wonderbaarlijke mooie wereld waar geluidsmuren wellicht staan te trillen, maar vooral harten worden gebroken en zielen bloeden van intens genot.
Een betere afsluiter van deze bonte avond boordevol Oosterse ontdekkingen, en een bevestigende hype van het moment, konden we ons niet dromen.
dag 4 - zondag 7 april 2019 - Virtuositeit, magie en apocalyptische taferelen in alle kleuren van de regenboog
Op de laatste avond van BRDCST 2019 stellen we vast dat we op die drie dagen vertoeven in de AB wederom enorm veel ontdekkingen hebben gedaan naar de toekomst toe. De AB is dan ook een concertzaal die de vinger op de pols heeft gehouden van veranderingen binnen de muziekwereld en binnen uiteenlopende projecten.
Met BRDCST is er een festival op poten gezet dat deze traditie verder zet. Ook op de vierde dag stonden er enkele acts op het podium die ons met verstomming sloegen, of tot tranen toe bedwongen.
Afsluiten deden we met Whispering Sons die de postpunk van de jaren '80 in een heel eigentijds kleedje steekt, maar ook verder blijft evolueren in hun stijl
Bolt Ruin (****1/2) - AB Box - Bolt Ruin is het project rond elektronica virtuoos Brecht Linden. "BOLT RUIN schrijft de soundtrack naar overgroeide industriële braakliggende terreinen." lezen we op de vi.be pagina van Bolt Ruin. En dat is inderdaad in grote mate hoe we zijn optreden in de AB Box nog het best kunnen omschrijven. De man bracht via Consouling Sound - Circuits op 29 maart zijn debuut op de markt. Een EP die hij trouwens integraal kwam voorstellen op BRDCST.
Live wordt zijn muziek ondersteund door knappe beelden op het scherm, die de atmosfeer alleen maar ten goede komt. De eerder liefelijke beelden op de achtergrond van metro's, steden en enkele keuvelende mensen staan trouwens in schril contrast met de dreigende, oorverdovende klanken die Bolt Ruin uit zijn instrument tovert. Brecht beweegt zich daarbij in allerlei bochten, en verstopt veel emoties in zijn muziek. De grimassen op zijn gezicht spreken dan ook boekdelen.
Trouwens, diezelfde beelden mogen dan in eerste instantie iets vredelievend uitstralen, subtiel komt er toch ook grijs en grauw naar boven drijven. Dat grauwe vinden we eveneens terug in het verschroeiende klanken tapijt dat Bolt Ruin tentoon spreidt. De kers op de taart werd geleverd door een felle lichtshow die, telkens de climax werd bereikt, als een ondoordringbare muur in je gezicht terecht kwam.
Besluit: Brecht schippert voortdurend tussen dat rustgevende in beeld, en dat apocalyptische in geluid met een verschroeiende lichtshow die je telkens omver blaast zodat de poorten van de Hel prompt open gaan in de AB Box.
Bolt Ruin slaagt er in drie kwartier in om het toch al goed opgekomen publiek tot waanzin te drijven, door zo confronterende muziek te combineren met al even tot de verbeelding sprekende beelden. En bezorgt ons zonder meer een indrukwekkende start van een zeer geslaagde avond boordevol interessante ontdekkingen.
Jason Sharp (****) - AB Box - Sommige artiesten zijn meesters in improviseren met uiteenlopende instrumenten, spreken tot de verbeelding en doen iets met hun stem. Jason Sharp is zo een artiest die zijn stem als instrument ten volle gebruikt. Dit door middel van een heel speciale ademtechniek. De Canadees versterkt bovendien die vocale aankleding door gebruik te maken van een soort lus, waardoor je het gevoel krijgt dat buitenaardse wezens de AB Box hebben over genomen. Bovendien blijkt Jason Sharp een ware multi-instrumentalist te zijn die voortdurend zijn eigen grenzen van deze van de elektronische muziek verlegt. Hij maakt eveneens gebruik van bassaxofoon, wat dan weer zorgt voor warme maar eveneens duistere aankleding waardoor het angstzweet je op de lippen staat. Om maar te zeggen, op zijn virtuositeit staat dus zowel vocaal als instrumentaal geen grenzen. Waardoor een waar dansfestijn ontstaat in ons hoofd.
Bovendien laat Jason Sharp zich begeleiden, door een al even gedreven knopjesdraaier Adam Basanta. Deze laatste ontpopt zich tot een ware meester in creëren van sound, binnen een experimentele omkadering. Adam slaat voortdurend aan het improviseren met geluiden, en vult de virtuositeit van zijn kompaan dan ook perfect aan. Wat de set alleen maar ten goede komt, want daardoor worden nog meer grenzen verlegt binnen de elektronische muziek.
Besluit: De show duurde iets langer dan gepland, maar de aanwezigen verveelden zich geen seconde, ze werden door die dreigende klanken meegezogen naar weer enkele apocalyptisch aanvoelende omgevingen. Om uiteindelijk als in een trance, een uur lang over de dansvloer te zweven , onder hypnose gebracht, door dit grensverleggende duo klankentovenaars.
Lea Bertucci (**** 1/2) - AB Club - Over betoverend gesproken. In de AB club lieten we ons gewillig ontvoeren, ontroeren en belanden we in een sprookjesachtige wereld, binnen een toch heel andere, minder dreigende omkadering dan in de AB Box. Alsof we van de Hel in de Hemel waren aanbeland.
Lea Bertucci is een artieste die het instrument saxofoon aanvult met een elektronisch klankentapijt dat ervoor zorgt dat je in een diepe, rustgevende, trance terecht komt. Het quasi neerzittende publiek liet zich dan ook gewillige meevoeren naar die onaards mooie oorden die Lea Bertucci hen aanbood. Nadat de saxofoon is opgeborgen, zet Lea de set verder met een soort grensverleggende Ambient die aanvoelt als een warm deken tegen koude winteravonden. Binnen een eerder intieme atmosfeer wordt dat tempo wel opgedreven, maar nergens de geluidsmuren afgebroken. Wel raakt Lea Bertucci een gevoelige snaar bij de aanhoorder, binnen een mysterieuze en mystieke omkadering.
Besluit: Als een ware klanken tovenaar doet Lea Bertucci je naar adem happen, en betovert haar fans door warme saxofoon klanken te verbinden met vreemd aanvoelende elektronische huzarenstukken die eerder op weemoedig wijze, maar eveneens lichtjes dreigend je hersenpan binnen dringen en uiteindelijk je ziel tot rust brengen waardoor je de harde realiteit van het leven prompt bent vergeten.
Yonathan Gat (****) - AB Box - Terug gekomen in AB Box stelden we vast dat Yonathan Gat nog niet aan zijn set was begonnen. De man is een ware gitaar virtuoos, maar mocht zijn muziek - volgens onze bronnen - niet brengen in zijn eigen land Israel en verhuisde dan maar naar New York. De bandleden kwam één voor één op het podium. Startende met een best lekkere up tempo drum geluid. Aangesterkt met de andere instrumenten, waaronder twee Algonkonianen (één van de eerste volkeren van Amerika), zoals we lazen . Als laatste kwam Yonathan zelf op het podium. De man blijkt een parel binnen de gitaar muziek te zijn. Bij enkele indrukwekkende solo's die hij uit zijn mouw schudt , komen de haren op onze armen dan ook recht van puur innerlijk genot. Ondanks de virtuositeit van Yonathan zelf waren we eveneens danig onder de indruk van het verschroeiende drumwerk, of gestroomlijnde baslijnen. De typische Indiaanse instrumenten en vocalen blijken een enorme meerwaarde in het geheel en vullen trouwens de typische drum en gitaar partijen perfect aan. Maar vooral, eens alle instrumenten aan elkaar gekoppeld, ontstaan meerdere tsunami's die ons het ene na het andere oorgasme bezorgen.
Besluit: Zonder meer zagen we een artiest en band aan het werk die grenzen verlegt wat wereldmuziek betreft. Atmosferisch en typische traditioneel muziek zo eigen aan bijvoorbeeld Indianen stammen vloeien zodanig perfect in elkaar met die Westerse en Oosterse muziek, dat je als aanhoorder hier onmogelijk kan blijven op stil staan. Waardoor een wervelend dansfeest ontstaat, waarbij die uiteenlopende werelden met elkaar worden verbonden tot een magisch mooi en bijzonder tot de verbeelding sprekend geheel. Best indrukwekkend.
Kelly Moran (*****) -AB Club - Er hing op al heel de avond een enorme magie in de lucht, en dan moesten de hoofdacts nog komen. We besloten te gaan genieten van de piano virtuositeit van Kelly Moran, die zoveel emoties in dat instrument verstopt, dat ze zelf bijna tot tranen toe bedwongen zat te soleren. Ook het zittende publiek genoot in stilte van zoveel sublieme klanken die deze jonge pianiste uit haar instrument toverde.
Vaak start Kelly op een heel intieme en zachtmoedige wijze, om in een verbluffende finale alle registers open te gooien, waarbij niet alleen Kelly zelf al haar emoties de vrije loop laat. Ook ik stond vol overgave en was diep onder de indruk mee te luisteren en te genieten, tot tranen toe bedwongen. Echter hield het daar niet mee op. Naast de piano werden er ook heel psychedelisch aanvoelende beelden geprojecteerd op het scherm die perfect aansloten op die muzikale omlijsting, waardoor je naast de piano klanken, die je hart doormidden scheuren; de visuele effecten hypnotiseerden je en brachten je in diepe vervoering. Of hoe deze jonge virtuoze meerdere grenzen verlegt wat piano muziek betreft, en daar een magische mooie lichtshow aan toevoegt , die een even melancholische en rustgevende invloed op je ziel geeft. Kelly brengt verdovende en bedwelmende mooie muziek.
Kortom: Een naam om te onthouden als u houdt van dat instrument piano, want Kelly Moran verlegt duidelijk een grens waar eigenlijk geen grenzen meer zijn. Compleet 'zen' geworden van zoveel adembenemend mooi visueel en instrumentale magie, bleven we dan ook totaal verweesd achter.
Whispering Sons (****1/2) - AB Box - Whispering Sons, dat knappe bandje dat we ooit op TrixTrax in Trix hebben ontdekt in 2016, is ondertussen uitgegroeid tot een waar fenomeen in ons Belgenland. De band staat deze zomer o.a. op Rock Werchter, en dat is meer dan verdiend. Toen Whispering Sons onlangs in De Casino, Sint-Niklaas optrad schreven we daarover: ''Whispering Sons staat meer dan ooit tevoren heel zelfverzekerd op het podium en straalt eveneens enorm veel spelplezier uit, in zoverre dat kan binnen die toch wel donkere en weemoedige omkadering. Want lichtvoetige muziek brengen daar doet Whispering Sons ook anno 2019 nog steeds niet aan. De postpunk liefhebber in ons sloot dan ook meermaals de ogen en liet zich andermaal gewillig meevoeren naar weer een andere donkere, melancholische wereld, die de band ons aanbood. En sprong een gat in de lucht van blijheid dat de band vooral vooruit kijkt en zichzelf dus nu blijft heruitvinden" .
Whispering Sons speelde voor een overvolle AB Box dan ook de pannen van het dak, en zette die stelling nog maar eens in de verf. De bandleden vinden elkaar tegenwoordig inderdaad blindelings. Fenne staat nog steeds als een frêle uitziende nimf op het podium, die door heel vreemde bewegingen en een bijzonder tot de verbeelding sprekend stemgeluid de aanhoorder nog maar eens hypnotiseert. Gerugsteund door topmuzikanten die bij elke show weer een nieuwe grens lijken te verleggen. Waar dit gaat eindigen weten we niet, maar weer eens overtuigt Whispering Sons volledig. Maar vooral, blijft de band duidelijk evolueren in zijn kunnen, en dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.
Laat ons eerlijk zijn, ik denk dat de band de vergelijkingen met de postpunk van de jaren '80 - ook al is dat zeker niet gelogen - een beetje beu is. Uiteraard voel ik bij songs als “Kin”, “No Time” en “Fragments” diezelfde adrenaline door mijn aders stromen als toen ik in die jaren '80 voor het eerst enkele van mijn favoriete postpunkbands aan het werk zag.
Maar Whispering Sons leeft duidelijk in het heden, en kijkt voluit naar de toekomst. Dat bewijst een song als “No Image”, waarmee de band ook nu weer afsluit. Een song waarbij Fenne enkel onder begeleiding van piano en keyboard, breekbaar als porselein, de haren op je armen doet recht komen waarna de andere bandleden hierop inpikken; in een verschroeiende finale worden alle registers open gegooid waarna je wordt meegesleurd in een verwoestend tsunami waarbij postpunk grenzen worden verlegd en overschreden.
Besluit: Whispering Sons zorgt ervoor dat er geen roest komt op hun muziek door steeds vooruit te blijven kijken. De ooit zo mooie rups, is ondertussen een boeiende vlinder geworden, die postpunk muziek opnieuw uitvindt en het in een hedendaagse kleedje steekt. Waardoor ze feitelijk buiten hun eigen lijnen kleuren, en zo ervoor zorgen dat hen in dat postpunk hokje blijven duwen, de band tekort doen is.
Ook in AB Box doet de band je dansen in de zaal, alsof die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Die nieuwe wendingen erbovenop doen ons met vol vertrouwen uitzien naar de toekomst.
Setlist: Stalemate - Got A Light - Alone - White Noise - Performance - Skin - No Time - Fragments - Hollow - Waste - Wall - Insights - Dense -
Encore: No Image
Deze vierde editie van BRDCST was werkelijk grenzeloos en uitermate inspirerend. Tot volgend jaar op de vijfde verjaardag van BRDCST festival - 2 tot 5 april 2020!
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de dagen BRDCST
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/brdcst-2019
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
BRDCST 2019 - van 4 t-m 7 april 2019 - Grenzeloos en Inspirerend - Een ontdekkingstocht om U tegen te zeggen!
BRDCST 2019
Ancienne Belgique
Brussel
04-04-2019 t-m 07-04-2019
Nederlands 
Français 
