Brihang – Theatertour solo ‘Cut op de set’ – Een emotionele observatie van knip-plakwerk analyses in woord en muziek

Brihang, voor hij even de pauzeknop induwt en zich voor een hele tijd terugtrekt om in stilte te werken aan nieuw materiaal, onderneemt onze West-Vlaamse rapper/woordkunstenaar nog een heuse theatertournee, die definitief z’n derde album ‘Droomvoeding’ uitwuift. Anderhalf uur werden  we meegesleept in mans emotionele observatie van knip-plakwerk analyses in woord en muziek, wat suucesvol werd onthaald.
 
In tien jaar tijd is Brihang uitgegroeid tot een groots artiest in ons landje. Drie albums lang (‘Zolangmogelijk’, ‘Casco’ en ‘Droomvoeding’) weet hij ons al te begeesteren. Hij wist wel elke club uit te verkopen en was op elk festival te zien . Hij omfloerst z’n integere hippop met zijn poëzie, zijn verhalen en spaarzame sounds. Hij heeft een groot observatie vermogen, bekijkt, beluistert de omgeving waarin hij zich bevindt en maakt de link naar eigen ‘uit het leven gegrepen’ levens- reiservaringen, hij staat stil bij de evoluties in het leven en specifiek bij de uitbreiding van z’n gezin en z’n rol als vader. We hebben hier het vaderschap, de relatie (verandering) met de mama en de dagdagelijkse warme zorg met het opvoeden van z’n kindje.
Hij is een beetje ons Belgische Spinvis als filosoferend woordkunstenaar. Hij is er één die speelt met woorden en brengt persoonlijke verhalen onder in een maatschappijkritische bril.
Tijdens de theatertournee werpt hij een blik op z’n werkkamertje waar een bureau, stoel, lamp en z’n laptop staat. Hij voelt en creëert geluidjes en knutselt ze aan elkaar, hier gebeurt het allemaal solo. En op het podium dan, krijgen we net de inkijk in dat kamertje en hoe de songs groeien en evolueren.
Hij trekt ons moeiteloos in alle intimiteit grappig mee in z’n muzikaal verhaal. Sober elegant sprak hij alle leeftijden aan. Een geslaagde succesvolle theatertour als slotakkoord van z’n recentste plaat, die sterk singlemateriaal had als “Berg”, ”Rommel” en “Telefoontje”.
De songs worden melodieus, gevoelig, creatief voorgesteld door de sounds op z’n laptop en z’n zegzang/raps. Een vormgeving met allerlei geluidjes en sampletjes met voorgeprogrammeerde pianoloops, keys en beats. Kleur krijgt het met wat verbeeldingskracht en een showtje die hij maakt met z’n draaiende bureaustoel en z’n ‘tillift-ende’ bureau, die letterlijk de hoogtes en laagtes van het leven verkent.
Leuk om te zien en te horen allemaal. Hij is bezig op z’n toetsenbord, veert/springt recht, zingt/rapt -intiem/uitbundig-,stapt en hotst heen en weer op het podium of doet een zwierige zwaai op z’n bureaustoel of hij gaat de hoogte in op z’n bureau. Hij boeit het publiek en grossiert in z’n oeuvre van tien jaar hard werk. Op die manier wordt de aandacht sterk behouden.
De songcreatie is als de groei van de foetus in “Mama’s buik”, die de set in alle donkerte start. “Accepteren” en “Kleine dagen” volgt. De eigen ervaringen, gevoelens uit het leven gegrepen, deelt hij met liefde met ons. Het publiek voelt zich aangesproken en voelt de connectie met zichzelf en met Brihang.
Hij wordt warm ontvangen. Brihang houdt van z’n publiek en het publiek van hem. Het is uitermate genieten, even stilstaan bij jezelf en de omgeving, in de spiegel kijken van wat je allemaal-doormaakt.
Het brengt ons bij het sfeervolle “Berg”, die ons letterlijk doet wegzweven van de realiteit door de psychedelica geluidjes en met de omhoog getilde bureau. Ook “Alles loopt anders” brengt diezelfde ludieke insteek. “Rommel” op z’n beurt mag een beetje als rommel klinken met die ‘ge-autotunede’ zangpartijen.
Het publiek krijgt hier zelfs wat ruimte om een nieuwe song mee uit te werken, “Magazijn(ier)”. Een tekstvel wordt door ons ingepraat en ingezongen. Hij verwerkt het in het nummer dat nu in volle ontwikkeling is. Hij knutselt en creëert het in elkaar met omgevingsgeluidjes van zo’n groot magazijn die je ‘s avonds alleen betreedt door het echoënde gestap en gepraat tegen jezelf, en waar de lichten aanfloepen. Met een knipoog verhaalt hij het hier als volgt ‘al die nummers van Brihang, die zijn zo irritant, wie verlost ons van de pijn’ . Een mooie muzikale vondst.
“Steentje” heelt de pijn door de ‘aiaiai’s. “Ver weg” doet ons nog eens in en boven de wolken zweven. “Telefoontje”, tot slot, weet ons diep te raken, met een verhaallijn van mensen die iets meemaakten en het op een bandje vertellen. Het klinkt integer, pakkend, donker, emotievol; en net op het moment dat we naar adem happen, weet hij met een humoristische kwinkslag het naar een ander niveau te brengen, leuk, ontspannend, door allerlei wc geluidjes of bel/gong geluidjes (bij aanvang van een concert in de theaters) die hij opnam in de verschillende zalen. En dan legt hij er tot slot nog ne lap op met het verbeten, vingerwijzende, maatschappijkritische “Cut op de set” , de titel trouwens van deze theatertour. De set wordt overtuigend afgesloten. De lichtinval op de persoon Brihang deed de rest.
Hij kon nog wel een tijdje doorgaan met ander en bekend materiaal als “Zee van tijd” of “Binnenkant”, maar in dit anderhalf uur konden we even stilstaan bij de persoon en z’n unieke (muzikale) leefwereld . De rust is ‘em nu eventjes gegund …

Organisatie: Fake records ism Leietheater, Deinze