Wannes Cappelle, Het Zesde Metaal + guests - ‘Ode aan Willem Vermandere’, leve Willem!’
Wannes Cappelle, Het Zesde Metaal + guests

Wannes Cappelle, frontman van Het Zesde Metaal , wist z’n muzikale muze, Willem Vermandere, terecht in de spots te plaatsen met een mooi eerbetoon. Hij kon aankloppen bij een indrukwekkende lijst aan zangers, die aan het muzikale monument elk een persoonlijke, warme, eigenzinnige interpretatie, touch gaven van een nummer uit z’n rijkelijk gevulde oeuvre .
‘Doe gulder moar’, zei de intussen grootse mansje-van-alle-kunsten. Twee uitverkochte optredens in de Capitole zetten eventjes het concept, dat werd uitgedokterd door het Schippersweekend (Lauwe) en CC De Steuger (Menen) hier nu verder .
Twee uur lang full respect voor de Kleinkunst met een grote K in ‘t West-Vlaams dialect over zijn Westhoek , de dagdagelijkse zaken,  de Grote Oorlog en de elementen die ons raken.
Willem Vermandere heeft ons ruim 50 jaar lang weten te ontroeren . Een man van alle markten thuis moest in 2024 het muzikale beestje opbergen. Zijn laatste optreden was in juni van dat jaar in het Kursaal, Oostende. Een clubtournee, met enkele festivals als Dranouter, moesten geschrapt worden. Het werd te zwaar, liet hij horen in een pakkende afscheidstekst ‘de verwarring’.
Willem , meer dan 200 nummers, een poëtisch woordvindingrijk verteller. Hij gaf z’n zegen om de nummers te spelen. Mooie vertellingen voor ‘skone menschen, ‘zonder de schepper zelf nu ’.
Reden genoeg dus voor Wannes Cappelle, uit dezelfde streek , om terecht z’n muzikale muze een groots eerbetoon te bezorgen. Een beetje de ‘nieuwe Willem Vermandere’, samen dus met talrijke zangers en met muzikanten van zijn eigen band Het Zesde Metaal.
Boeiende bewerkingen allemaal, een wandeling doorheen het brede oeuvre, die ons, en zoals Willem het altijd zo goed kon, een sterke observatie van het leven bieden , je doen stilstaan bij jezelf met een lach en een traan . Het kon innemend, kleurrijk klinken door de hobo, dwarsfluit, akoestische gitaar, mandoline, steelpedal, contrabas, keys en (spaarzame) drums .
De interpretaties van elk hielden het publiek bij de leest, het warme applaus telkens was hoedanook meer dan terecht en de op Vadertjesdag keek Willem fier neer wat iedereen uitvoerde, zeker als zoonlief Augustijn zijn versie bracht van “Mijn land”.
Het geheel klonk emotievol, ingetogen, sfeervol, donker, divers, gedreven, extravert, ambiancevol. Sierlijk gevoelig, humoristisch werden we geloodst in het werk, net als Willem, door Wannes. Beiden beschikken eigenlijk over dezelfde gave om het alledaagse poëtisch te maken en maatschappelijke thema’s in warme, menselijke verhalen te verpakken in herkenbare emoties en oprechte verbondenheid.
‘Leve Willem’, en dit was meer dan terecht.

Wat kregen we allemaal te horen in die integere, brede aanpak:
“de schepping” - Het Zesde Metaal, al meteen beeldrijk, pakkend, ontroerend
“als ‘tie zingt” - Het Zesde Metaal in een sfeervolle aanpak
“mijn land” – Augustijn, spaarzaam, kleurrijk voor zijn papa
“rosy” – Roosbeef, sober, elegant, scherp, indringend
“onderweg - Michiel Libberecht, innemende roots/americana
“ik wil maar zeggen” - Luc Dufourmont (Ugly Papa’s , Idiots), opzwepend, hitsend, hectisch gek
“de wind” - Lady Linn, donkere kroeg ‘crooner’ door contrabas
“die laatsten dag” – Het Zesde Metaal, in talrijke tempowissels, donker dreigend met een intrigerende tekst in een rap versie;  werd vorig jaar door Brihang gerapt, maar die neemt nu net een sabbat jaar
“calais” –eentje van thuis van Het Zesde Metaal
“voor marie-louise”, uit ‘zo is er maar 1’ - Riet Muylaert , 15 jaar terug gezongen, waarvan Yasmine, kort voor ze uit het leven stapte, sterk onder de indruk was toen
“Piere de beeste” werd “Pieter het beest” - Frank VanderLinden, mooi in het Nederlands gezongen
“Blanche en zijn peird” - Maaike Cafmeier, ook zij kan zingen op haar Chantals
“klein ventje van Elverdinge” - Lennert Cooervits, goed gevonden eerst met de micro te hoog, swingende poprock
“tante Madlein” – Geike, in chanson-stijl
“kasteel van schelpjes en zand” - Geike en Flip Kowlier, mooie twee zang en twinkelend gitaarspel
‘bruiloft van Kanna” - sober, elegant door Flip zelve op akoestische gitaar
“la belle Rosselle” met de originele leden van Willem, ‘De Trawanten’ Freddy Desmedt, Pol Depoorter en Bart Caron, gezongen door Klaas Delrue van Yevgueni
“duizend soldaten” - De Trawanten en Wannes, spaarzaam, ingetogen
“den overkant” - Low G, een jonge rapper, die de song naar een hoger niveau tilt, op z’n Brihangs, ook door een spervuur aan raps
Ambiancevolle afsluiters, “voila c’est ca”, spitsvondige tekst in een groovy sound, in meezinggehalte en handclaps
“laat mie moar lopen langs de stroate” - iedereen werd nog eens voorgesteld en we worden letterlijk uitgewuifd!

We kregen echt een prachtige weergave, 2 x op die dag, een goed jaar nadat CC De Steiger en het Schippersweekend de handen in elkaar sloeg voor Willem, een Leve Willem op zijn plaats, 86 jaar en meer dan 50 jaar podiumervaring … En nu ‘doe gulder moar , twas skon volk voor mie, met zovelen, mij zo te eren’.

Organisatie: Show-Time