De wereld draait al twee jaar door zonder Matt Watts, de in ons land aangespoelde Amerikaan. Twee jaar na zijn overlijden verschijnt zijn laatste album.
Matt Watts speelde onder meer bij The Calicos, I H8 Camera, Zita Swoon Group en Mercelis, had Bjorn Eriksson en Stef Kamil Carlens in zijn eigen begeleidingsband en componeerde nummers met Emilina Torrini.
Maar Matt Watts was meer dan de talentvolle mensen die hem omringden. Zelfs in zijn slechtste en donkerste dagen bleef zijn ster als songschrijver en muzikant schitteren, al hebben maar weinigen dat gemerkt. Het is in dat licht dat we moeten luisteren naar ‘Restless Kind’, zijn postuum afscheidsalbum. Zo getroubleerd als zijn laatste jaren waren (denk aan de roes en het tastbare verdriet van ‘Muted Songs for Piano’ uit 2021), zo rustig en ingetogen is deze ‘Restless Kind’.
In de achteruitkijkspiegel zien we daar de vrede in van diegene die de dood in de ogen kijkt, zoals Leonard Cohen en David Bowie op hun laatste studio-albums, maar misschien zit het allemaal anders, dieper.
In de lyrics gaat het op ‘Restless Kind’ opvallend vaak over thuis en over vroeger, over onopgeloste conflicten met zijn vader, over zijn moeder, over mensen die hij broers en zusters en old friends noemt, over een jeugdliefde.
Heimwee en het ontberen van de steun van (bloed)verwanten voerden ook al de boventoon op ‘How Different It Was When You Were There’, zijn fantastische album uit 2017. Ik dacht toen dat de diep-paarse melancholie en hunkering van dat album stond voor liefdesverdriet op Olympisch niveau, maar dat was slechts een deel van het verhaal, vertelde hij later in een interview. Heimwee lag net zo goed in dikke lagen over dat album. Hij was blij met de kansen en de muzikale erkenning die hij bij ons kreeg en hij voelde zich soms heel geborgen tussen zijn nieuwe vrienden en vriendinnen, maar misschien was die ‘nieuwe’ thuis’ niet krachtig genoeg om al het ‘oude’ uit te vlakken.
‘Restless Kind’ straalt in alles rust en eenvoud uit. De woorden en de zanger staan centraal. De begeleiding is minimaal. Dat is een mooie en goede zet van producer Bai Kamara Jr. Als eerbetoon gaat er niets boven deze meest pure vorm van Matt Watts. Aan de andere kant mis ik op dit afscheid wel een beetje de ‘muzikale familie’ die Matt Watts hier omringde. Stef Kamil bracht vorig jaar al hulde met een cover op ‘SKC & The Poem’ en ik vermoed dat nog wel meer muzikale vrienden hem daarin zullen volgen.

‘Restless Kind’ is een mooi eresaluut aan een talent dat we met z’n allen misschien niet hard genoeg gekoesterd hebben. De wonden bloeden het hardst op “Hard Mama” en “If I Answer”. Op “Hard Mama” geeft hij zich helemaal bloot: ‘Cause it’s hard, Mama, it’s just too hard’ en ‘If you’d unlock the door, I’d be back again’. Het zijn maar fragmenten van de onderhuidse wanhoop en heimwee op dit album. Ook in “If I Answer” zitten die. Hij gaat daar in een soort van dialoog met zichzelf en zingt hij ‘I’ll be your only friend’.
Maar koop ‘Restless Kind’ niet uit medelijden. Zie het eerder als het laatste cadeau dat we kregen van deze getalenteerde singer-songwriter. Zo blijft zijn zachte fluisterstem nog wat langer bij ons.