Days of Ray should be on top of your list

Days of Ray brengt een nieuw, fris geluid vanuit Gent. Nieuw en toch herkenbaar. Wie niet beter weet zou het als retro durven omschrijven. Zij dwalen. Dit is universele pop-rock van de bovenste plank. Harmonische zang, catchy melodielijnen die vooral hoop en vertrouwen uitstralen, pakkende teksten die verder kijken dan de eigen navel, meezingbare refreinen, gepolijst maar niet gladjes.

De vier bandleden hebben allemaal sinds de jaren ’90 van vorige eeuw een strafblad in andere bands. Al die kennis en ervaring hebben ze sinds kort gebundeld in Days of Ray. Hoe Days of Ray klinkt, dat kunnen we nog het beste uitleggen met een paar referenties. The Housemartins ten tijde van ‘The People Who Grinned Themselves To Death’. Elvis Costello toen hij “Veronica” uitbracht als single. Crowded House meets The Beatles. The Kinks inzake attitude. Die kleuren en smaken mengen ze bij Days of Ray tot hun eigen gerecht en, Mijn God, wat klinkt dit lekker. Niet retro. Niet belegen. Niet overdreven nostalgisch. Lentefrisse, universele magie uit vier instrumenten en een paar microfoons.

Na de EP ‘Here We Are’ uit 2025 komt de vierkoppige band nu met een full album. Productief zijn ze wel, want op ‘Night Answers Day’ staat geen enkele halve misser. Elke song mikt recht in de roos. Het album werd voorgesteld in het concertzaaltje van Trefpunt in Gent, zonder support-band. Dat zaaltje liep mooi vol.
Slechts weinig bands hebben de luxe dat ze hun producer hebben als geluidstechnicus voor hun releaseconcert. Staf Verbeeck deed dat perfect. Fiona Brown die op het nieuwe album backings en synths toevoegt, was er eveneens bij. Zo komen ze bij Days of Ray wel heel dicht bij de opnames en dat mag natuurlijk helemaal voor een albumrelease.
Ook alle vijf nummers van de EP stonden allemaal op de setlist, zodat het publiek een heel compleet kreeg van deze band. Er zat ook al een nieuw nummer in de set (“Curiosity”) en een cover (“I Got You” van Split Enz, de band van de Finn-broers). En bij de meeste nummers was er een praatje. “Neighbours & Refugees” gaat over open deuren en verdraagzaamheid. Het furieus rockende “You’d Better Change” is een oproep voor Donald Trump. “Frederic” blijkt een samentrekking van Fred (frontman) en Eric (zijn vroeg gestorven vader). “San Francisco” van de EP is dan weer opgedragen aan Fred’s moeder, die fan was van Scott McKenzie (met “San Francisco” als bekendste nummer, maar geen cover). Elk nummer kreeg in Gent de aandacht die nodig was.
Het publiek in Gent geniet met volle teugen en zingt en klapt verschillende nummers mee. Live klinken een paar nummers net iets harder. “Moon” krijgt bijvoorbeeld een instant herneming waarin drummer Geert Bonne eens al zijn duivels mag ontbinden, aangevuurd door het publiek. Op andere momenten komt hij dan weer net heel zacht uit de hoek. Altijd in dienst van de songs. Dat geldt overigens voor de hele band en de hele set. Het album werd vlekkeloos nagespeeld met nog wat extra dash en punch er bij.
Mijn favorieten van deze avond waren “A World Surreal” en “Sparkle Of The Day”, naast publieksfavoriet “Top Of My List” (van de EP). De toegift was een gedurfde keuze “Sea of Tranquility” en “The Sun” vormden misschien een breuk met de opgebouwde euforie van de avond. Derde toegift “Dear Elisabeth” maakte nog veel goed.

Na het concert was het aanschuiven aan de merch-tafel en werd er aan de toog nog lang nagepraat. De conclusie was unaniem: Days of Ray, die zijn goed bezig.

Organisatie: Trefpunt, Gent