Angine De Poitrine - Een buitenaardse trip die nog lang blijft nazinderen

Wie op zondag 25 oktober 2026 een ticketje wilde bemachtigen voor Angine De Poitrine in Trix, moest van goeden huize zijn. Op TicketSwap stonden meer dan 4000 mensen te wachten op een kans om alsnog een ticket te bemachtigen. Ik was goed op tijd aangekomen en zag bij aankomst al een tiental mensen voor de zaal wachten. Wat me meteen opviel, was de diversiteit van de aanwezigen. Jong en oud, mannen en vrouwen, muziekliefhebbers uit binnen en buitenland. Dat laatste mocht je behoorlijk letterlijk nemen, want later hoorde ik zelfs dat iemand helemaal vanuit Australië was afgereisd om de band aan het werk te zien. Het illustreert hoe een duo met een eigenzinnige muzikale aanpak erin slaagt om steeds meer mensen te overtuigen, ver buiten de grenzen van hun eigen planeet.

Voor de opwarming zorgde Gros Mené, een Canadese band. Het cultproject van Fred Fortin en Olivier Langevin staat bekend om zijn rauwe, ontregelde vorm van stonerrock, gedragen door stevige grooves, zware baslijnen en vervormde fuzzgitaren. Met hun combinatie van lofi garage en logge riffs wisten ze de zaal alvast op temperatuur te brengen.
Een meer dan degelijke support die zijn opdracht met verve vervulde. Toch hing er tijdens het optreden een zekere verwachting in de lucht. Hoe goed Gros Mené ook zijn best deed, het was duidelijk dat de meeste aanwezigen uiteindelijk voor één welbepaalde attractie naar Antwerpen waren afgezakt.

Angine De Poitrine is intussen veel meer dan zomaar een band geworden. Het buitenaardse duo, bestaande uit Khn de Poitrine op gitaar en Klek de Poitrine op drums, heeft zich ontpopt tot een fenomeen dat steeds meer muziekliefhebbers in zijn greep krijgt. Dat hun muziek moeilijk in een mainstreamhokje te plaatsen valt, lijkt daarbij eerder een troef dan een handicap.
Integendeel, net het ongrijpbare karakter van hun muzikale universum wakkert de nieuwsgierigheid aan. Khn en Klek brengen een geluid dat zich niet zomaar laat verklaren. Wie zich aan een grondige ontleding waagt, komt al snel uit bij ingewikkelde ritmische structuren en muzikale constructies waarvoor je haast een gevorderde wiskundige nodig hebt. Sommigen spreken over micrototaliteiten en andere theoretische concepten. Zelf houd ik het liever bij complexe ritmes die je hersenen aan het werk zetten, maar tegelijk onweerstaanbaar uitnodigen om mee te bewegen.

Vanaf de eerste noten wordt duidelijk dat Angine De Poitrine geen hapklare muzikale ervaring voorschotelt. Hun muziek kronkelt en verrast, met ritmes die voortdurend lijken te veranderen en melodieën die zich op onverwachte momenten aandienen. Wat op papier misschien klinkt als een ingewikkelde muzikale puzzel, ontpopt zich live tot een meeslepende trip.
Het duo houdt de aandacht moeiteloos vast zonder terug te vallen op herkenbare refreinen of klassieke songstructuren. Als luisteraar word je meegezogen in een wereld waarin de muziek haar eigen regels bepaalt en conventies nauwelijks een rol spelen.
Met amper acht nummers op de setlist weten ze de zaal toch bijna anderhalf uur in hun greep te houden. “Angor”, “Yor Zarad”, “Tamebsz”, “Mata Zyklek”, “Ababa Hotel”, “Sarniezz”, “Fabienk” en “Sherpa” vormen samen een muzikale reis die voorbij lijkt te vliegen.
De beperkte omvang van de setlist doet nauwelijks afbreuk aan het geheel. Integendeel, de composities krijgen alle ruimte om zich te ontwikkelen en nemen je mee op een tocht waarvan de bestemming niet altijd duidelijk is, maar waarbij de weg ernaartoe minstens zo boeiend blijkt.
Ook de interactie met de aanwezigen verloopt op geheel eigen wijze. Tussen de nummers door zoeken de twee af en toe contact met de zaal, al gebeurt dat niet bepaald op de conventionele manier. In plaats van uitgebreide bindteksten krijgen we vreemde kreten voorgeschoteld die de toeschouwers vervolgens zo goed mogelijk proberen na te bootsen. Ook de bijbehorende bewegingen worden enthousiast geïmiteerd. Het levert grappige momenten op en verkleint de afstand tussen het mysterieuze duo en de mensen voor het podium, zonder dat het eigenzinnige karakter van hun alter ego's verloren gaat.
Van uitgesproken politieke statements zal je Angine De Poitrine niet snel kunnen beschuldigen. Al weet je natuurlijk nooit of de peace signs en hartjes die ze de zaal toewerpen toch een diepere betekenis hebben. De band lijkt zich comfortabel te voelen in zijn eigen universum en verwacht van de aanwezigen vooral dat ze zich daaraan overgeven. Wie met een open geest naar Trix is afgezakt, krijgt daar ruimschoots de kans toe.

Heel wat bezoekers zullen na afloop tevreden naar huis zijn teruggekeerd. Toch valt niet uit te sluiten dat sommigen met gemengde gevoelens achterblijven. De hype rond Angine De Poitrine heeft intussen zulke proporties aangenomen dat de verwachtingen haast onvermijdelijk hooggespannen zijn. Wanneer duizenden mensen nog naar tickets zoeken en muziekliefhebbers van de andere kant van de wereld afreizen om een optreden mee te pikken, wordt het moeilijk om niet met torenhoge verwachtingen aan de avond te beginnen. Wie vooral een traditionele rockshow verwacht, zou dan ook weleens op zijn honger kunnen blijven zitten.
Zelf was ik alvast bijzonder enthousiast. Angine De Poitrine heeft op dit moment nog maar twee releases op zijn naam staan en bevindt zich duidelijk nog in volle ontwikkeling. Net dat maakt het zo boeiend om het duo nu aan het werk te zien. Er ligt nog zoveel terrein open binnen hun muzikale universum en het valt te ontdekken hoe ze daarmee verder zullen experimenteren. Dat ze met relatief weinig materiaal bijna anderhalf uur lang een zaal kunnen boeien, getuigt van hun creativiteit en de overtuigingskracht van hun aanpak.
De hype is dus niet zomaar uit de lucht komen vallen. Achter de maskers schuilt wel degelijk iets dat de moeite waard is.

En toen was het nog niet gedaan.
Na het concert bleef ik nog wat napraten met een man die helemaal vanuit Luxemburg naar Antwerpen was gekomen. Hij bleek al sinds 14 uur voor de zaal te hebben staan wachten. Op een bepaald moment waren er twee mannen uit de tourbus gestapt die hem vroegen of ze zijn platen mochten signeren. Mijn gesprekspartner had dus al een glimp opgevangen van de twee aliens in hun aardse gedaante. Voor mij was dat reden genoeg om bij de merch ook maar meteen de platen aan te schaffen, in de hoop eveneens een handtekening te kunnen bemachtigen.
Toevallig raakten we daar aan de praat met de tourmanager. Die vertelde aanvankelijk dat de band misschien nog naar de merch zou komen, maar kwam even later met minder goed nieuws. De heren zouden met hun ruimteschip de locatie al hebben verlaten. We besloten dan maar naar buiten te gaan en daar verder te praten. Net toen de hoop stilaan begon te vervliegen, kwam er plots iemand vanuit de zaal naar de tourbus gewandeld. Volgens mijn nieuwe vriend was het wel degelijk Khn de Poitrine, de gitarist van de band. Ik waagde mijn kans en vroeg of hij mijn pas aangekochte lp's wilde signeren. Dat bleek helemaal geen probleem.
Khn nam niet alleen de tijd om mijn platen van een handtekening te voorzien, maar bleef ook nog even staan voor een praatje. Ik was vooral benieuwd waarom de band er bewust voor kiest om voorlopig in relatief kleine zalen te spelen. Eerder dit jaar stonden ze nog voor publiek van ongeveer honderd tot driehonderd mensen. Inmiddels spelen ze voor zo'n duizend bezoekers, terwijl de enorme vraag naar tickets op de tweedehandsmarkt duidelijk maakt dat er nog veel meer belangstelling is. Het zou dus verleidelijk kunnen zijn om meteen een volgende stap te zetten en grotere zalen aan te doen.
Zijn uitleg was verfrissend nuchter. De band wil vooral blijven leren en zichzelf verder ontwikkelen. Door voorlopig in kleinere zalen te spelen, kunnen ze blijven experimenteren zonder meteen grote risico's te nemen, zowel financieel als artistiek. Mocht er tijdens een optreden iets misgaan of een experiment niet helemaal uitpakken zoals gehoopt, dan blijven de gevolgen beperkt. Het klinkt als een verstandige keuze voor een band die snel groeit, maar niet ten koste van alles wil meegaan in de verwachtingen die de hype met zich meebrengt. Op die manier behouden ze de ruimte om hun eigen koers te varen en muzikaal verder te zoeken.
We hadden het ook over hun anonimiteit en de voordelen van hun buitenaardse alter ego's. Door zich achter hun maskers te verschuilen, kunnen ze een zekere afstand bewaren tot de aandacht die rond hun muziek ontstaat. Zo houden ze hun privéleven afgeschermd en blijft de focus liggen op wat voor hen echt telt: de muziek en het universum dat ze daaromheen hebben gecreëerd. Volgens Khn respecteren de meeste mensen die keuze. Zelfs toen ze onlangs bij Jimmy Fallon te gast waren voor een muzikale bijdrage aan The Tonight Show, werd hun anonimiteit gerespecteerd. Dat ze ook op zo'n groot podium aan hun eigen regels kunnen vasthouden, maakt hun verhaal alleen maar interessanter.
Nadat Khn opnieuw op de tourbus was gestapt, volgde nog een onverwacht vervolg. Ook Klek de Poitrine kwam even later naar buiten om mijn platen te signeren. Zo kreeg de ontmoeting een extra hoofdstuk en kon ik uiteindelijk met handtekeningen van beide bandleden naar huis vertrekken.
Het was een mooie afsluiter van een avond die muzikaal al meer dan geslaagd was. Dat beide muzikanten ondanks de groeiende aandacht nog tijd vrijmaken voor een praatje met fans, maakt de kennismaking des te waardevoller.
Na die gezellige babbel zat de avond er dan toch echt op. Ik keerde huiswaarts met gesigneerde platen, nieuwe vrienden en een hoofd vol indrukken. Het optreden had al indruk gemaakt, maar de ontmoetingen achteraf gaven de avond nog een extra dimensie. Er gaat weinig boven het ontdekken van een band die je muzikaal weet te verrassen, om vervolgens ook nog even kennis te maken met de mensen achter het mysterie.

De terugrit voelde dan ook alsof ik op een wolk zat. Angine De Poitrine had in Trix bewezen waarom zoveel mensen zich door hun muziek laten meeslepen. Minstens even mooi was de vaststelling dat achter die buitenaardse verschijning twee muzikanten schuilgaan die hun eigen tempo willen bepalen, willen blijven leren en niet zomaar bezwijken onder de druk van hun groeiende succes.
Met gesigneerde lp's onder de arm en een hoofd vol mooie herinneringen kon mijn avond niet meer stuk. Sommige concerten blijven hangen door de muziek alleen. Andere krijgen achteraf nog een verhaal mee dat je jarenlang met een glimlach zal vertellen. Dit was zonder twijfel zo'n avond.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Angine de Poitrine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10404-angine-de-poitrine-25-10-2026?Itemid=0

Gros Mené
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10405-gros-mene-25-10-2026?Itemid=0

Organisatie: Trix, Antwerpen