Nu Ozzy de pijp uit is, is de rest van Black Sabbath met welverdiend pensioen. Met uitzondering van Tony Iommi, zowat de meest invloedrijke gitarist ooit in het metal-genre. Die heeft, na Ozzy’s trip naar het donkere hiernamaals, hoegenaamd niet stil gezeten en komt nu met ‘From the Dark’ aanzetten.
Iommi is hier bij momenten geweldig op dreef en hij tovert een stel bronstige riffs en straffe solo’s uit zijn duivelsmouw, maar wij vragen ons meermaals af of hij er wel goed aan gedaan heeft om zanger Jorn Lande in huis te halen. Deze laatste lijkt maar met één ding bezig te zijn, ‘hoe hard kan ik mijn best doen om op Ronnie James Dio te lijken’. Daardoor ligt het album dus ook veel dichter bij ‘Heaven and Hell’ en ‘The Mob Rules’ dan bij de eerste 5 iconische Sabbath platen. In de metalwereld kan je ‘Heaven and Hell’ en ‘The Mob Rules’ wel als twee essentiële albums beschouwen, maar veel Sabbath-DNA dragen ze niet echt in zich, het zijn vooral Dio’s platen.
Jorn Lande lijdt aan dezelfde kwaal als zijn grote voorbeeld, hij overdrijft, en nog geen klein beetje. De prominent aanwezige vocals zorgen soms voor een overdaad aan pathos en wringen zo de songs al eens de nek om. Lande waant zich in de finale van ‘The Voice’. Hij lijkt wel de Christiano Ronaldo van de metal-zangers, hij is zodanig op zichzelf gericht dat ie vergeet dat hij voor een team staat te spelen.
Maar goed, het is uiteindelijk nog altijd Tony Iommi zelf die de Dio-copycat als zanger heeft aangeduid, dus hij zal het wel zo gewild hebben, en wie zijn wij om de keuze van de grootmeester in twijfel te trekken. Op vroegere platen “Seventh Star” (1986) en ‘Fused’ (2005) ging Iommi zelfs in zee met Glenn Hughes, wiens vaak irritante falsetto-stemmetje nu ook niet bepaald voor een doomsfeer zorgde.
Doom-metal adepten zullen met ‘From the Dark’ trouwens ook op hun honger moeten blijven zitten, maar oldschool heavy metalfans mogen dan weer geregeld likkebaarden. Want Tony Iommi redt keer op keer de meubelen met een resem monsterrifs en snedige solo’s, en dat zorgt ervoor dat het album alsnog overeind blijft. Binnenkomer “Over the Violent Sun” mag er zeker zijn, Tony Iommi plant hier een stomende stoner-riff neer en gooit er iets verder nog een fijne solo achterna. En de trage sleper “Black Times” weet evenzeer te overtuigen, het is een soort valse ballad waarin regelmatig een snedige Sabbath-gitaar weerklinkt. Afsluiter “Legacy” heeft ook wel die onheilspellende en sluimerende atmosfeer in zich die we kennen van Sabbath.

Allemaal zeer potig en verdienstelijk, maar we kunnen er niet aan doen, we missen Ozzy. Niet dat diens solo platen zo een hoogvliegers waren, want het was vooral het magische combo Iommy/Osbourne die een chemische reactie teweegbracht (zie ook Lennon/ Mc Cartney, Jagger/Richards of Morrison/Manzarek).
Met Ozzy aan de microfoon en een wat smeriger productie was dit absoluut een waardige opvolger geweest voor Sabbath’s laatste wapenfeit ‘13’, nu is het gewoon een oerdegelijke oldschool metal-plaat.