Het kleurrijke charismatische Antwerpse gezelschap Sweet Coffee, onder Raffaele Brescia en Patrick Bruyndonx, is totnutoe niet doorgestoten naar een breder publiek. Ze verdienen het alvast met hun zwoele, sensuele, exotische jazzy soulpophouse. Ze zijn al toe aan hun vierde cd. Na ‘Memory lane’, ‘Perfect storm’ en ‘Naked city’ verscheen onlangs ‘Face to Face’. Op de nieuwe plaat moesten ze verder zonder de mooi ogende zangeres Bibi Diabokua, die de klemtoon op haar gezinsleven legde. De zomerse sound werkt aanstekelijk op de dansspieren, is de helende cocktail bij stress en spanningen en roept beelden op van kuuroorden en Miami stranden. Hun sound is iets aparts en zorgt samen met de andere Belgische artiesten en bands Arsenal, Delavega, Buscemi en Sven Van Hees voor het zonnetje in huis. Sweet Coffee nestelde zich de voorbije jaren tussen een Everything but the girl, Sade en Axelle Red on beats door de broeierig dansbare groove en zalvende beats van jazz/funk/soul, latin, trippop en lounge; op de laatste cd komen ze in de buurt van Groove Armada en door de ganse rits guestvocalisten refereren ze aan Basement Jaxx en – opnieuw –Arsenal. De nauwe samenwerking geven de songs een eigen timbre door het stemgeluid en identiteit. Hoedanook, hun leuke, ontspannende groovende pop klinkt goed, coherent en dansbaar. Ze verzorgden al de eindgeneriek van een tv serie ‘Flikken’ en hun muziek was al te horen in alle vliegtuigen van Brussels Airlines.

Live zagen we een heuse band, geruggensteund door guest- en backing vocalistes en een strijkerensemble. Ze stelden in de showcase enkel de songs voor van de huidige ‘Face to Face’, tav Sweet Coffee’s totaliteit een lichte domper, want ze hebben een rij puike songs in hun broekzak als “Don’t need you”, “Holdin’ on”, “Say hey yeah”, “New day” en titelsongs “Memory lane” en “Perfect storm”.
Het drukte de pret niet; ze speelden een afwisselende set die de verschillende sfeerscheppingen van de plaat moeiteloos benaderde en sommige songs zelfs een stevige, krachtige beat gaven. Op de instrumentale opener “Face to Face” stonden de leden met uitzondering van één van de zangeressen achter een groot wit doek. De lichtbundels kruisten de schimmen. Pas na het bezwerende “Where do we go” verdween het mistige decor langzaam en op de tonen van “Survive”, die wat Buscemi-latindance invloeden had, zagen we het Sweet Coffee collectief op het podium. “U turn” dreef het tempo op en ze brachten ons naar warmere oorden met het broeierige, dromerige “Beautiful people” en “See myself in you”. Een lounge oase creëerden ze met het sfeervolle, ingehouden “Out of the death”, die door de strijkers beelden van een kamelentocht aan de Egyptische piramides of van ‘Kuifje in de woestijn’ opriepen. Glimlachende gezichten verschenen op de relaxt voelende single “Daylight”, die opwindender klonk door de beats. Toen de MC’s de zingende dames vervoegden, werd de boel opgehitst en sloeg het vuur in de pan; we hoorden schitterende versies van “Alone”, “Drops of rain” en “I don’t think so”. Maxi Jazz en Faithless flitsten even voorbij. Ook Yannick Uyttenhove van Maximus droeg z’n steentje bij en ontpopte zich als een volwaardig vocalist van de multi- culturele band. En nu net dat het feestje van Sweet Coffee goed op gang was getrokken door deze wervelende songs, maakten ze er een abrupt einde aan. De reggae/ragga/dancehall van de klassesong “Tomorrow” in de bis breidde er nog een leuk vervolg aan, maar ipv enkele oudjes hoorden we spijtig genoeg reprises van “U-Turn” en “Daylight”, die ze van hardere beats en van US 3 jazzy loops voorzagen. De kers viel hier van de taart, want we hadden een inventievere ‘closing final’ verwacht …

Songwriter Yannick Uyttenhove van Maximus, is toe aan z’n tweede cd ‘Mesmerize’, die het titelloze debuut van 2008 opvolgt. Yannick brengt speelse, frisse pop die mijmeren aan het sfeervolle materiaal van Jon & Vangelis, Emerson, Lake & Palmer en Alan Parsons. Niet voor niks horen we in “You’re the voice” de link met “State of independance”, die Jon & Vangelis eerder al coverden van Donna Summer.
Yannick wist met z’n band te beroeren, ontpopte zich als een leuke performer en entertainde z’n publiek. Hij gaf de melodieus onschuldige dromerige en sfeervolle songs een ‘positive vibe’: “Woman in the military”, “Claudia”, “Love supercat Mindy”, “Good vibrations” en de huidige single “One of us” klonken best leuk met z’n drietjes.
Hij is een graag geziene artiest en mocht terecht al supports verzorgen van Novastar. Probleemloos kreeg hij de handen op elkaar toen hij een sobere versie van “Champagne in the living room” inzette op een 4snaren akoestische gitaar en een aan France Gall’s “Débranche” ontleend nummer. Puik werk. Sterke persoonlijkheid. Een nieuwe Robbie Williams?

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: J-Music/LC Music en Ancienne Belgique