Roy & The Devil’s Motorcycle - Zwitserlands best bewaarde geheim
Roy & The Devil’s Motorcycle
2015-10-03
4AD
Diksmuide
Ollie Nollet

De openingsavond van het nieuwe concertseizoen in de 4AD was meteen al goed voor een voltreffer. Waar ik het optreden van Roy & The Devil’s Motorcycle een paar maanden geleden in de Pit’s nog catalogeerde als een twijfelgeval (de omstandigheden zaten hen toen echt niet mee) werd ik dit keer compleet van de sokken geblazen. Maar vooraleer we dit wonder mochten aanschouwen hadden we er al twee groepen opzitten.

Gglory, een duo uit Koksijde, zette meteen de beuk erin met onversneden garagepunk. Een groots zanger zou ik Arthur Pauwelyn niet noemen. Toch vond ik zijn stem iets hebben terwijl zijn gitaar gruizig klonk zoals het hoort en een paar keer van lekker ouderwetse wah wah effecten werd voorzien. Het leuke aan dit soort duo’s is dat de drummer automatisch op het voorplan terecht komt en met een beer als Chris Weyne achter de vellen leverde dat constant vuurwerk op. De songs klonken erg rudimentair en net toen ik dacht ‘nu hebben we het wel gehad’ toverden ze een paar vlezigere nummers, waar duidelijk met wat meer inspiratie aan gewerkt was, uit hun hoed. Rock-‘n-roll uit de Westhoek!

Monster Youth uit Sint-Niklaas werd aangekondigd als een nieuwe sensatie in de Belgische garagerock maar dat viel behoorlijk tegen. Veel ‘garagerock’ viel er überhaupt niet te horen, wel zoete garagepop die zeker niet zou misstaan in de Burger Records-stal. Alleen is dat laatste allang geen garantie meer voor kwaliteit. Monster Youth klonk veel te poppy en die griezelig mooi klinkende stemmen deden me al vlug heimwee krijgen naar het onbehouwener keelgeluid van Gglory. Enkel wanneer de gitaren de bovenhand kregen, wat slechts heel sporadisch gebeurde, bleek Monster Youth dan toch de moeite waard. Dat werd heel duidelijk tijdens het symptomatische laatste nummer dat tergend traag begon met tenenkrullende zang om dan plots te eindigen met een weldadig gitaarepos.

Bij Roy & The Devil’s Motorcycle viel er visueel eigenlijk niet zo heel veel te beleven op het podium. De broers Markus, Matthias en Christian Staehli zagen er, net als in Kortrijk, wat vermoeid uit (ik vermoed dat ze er altijd zo uitzien, drummer Elias Raschle zag er wel patent uit) en er werd al eens met dichtgeknepen ogen of met de rug naar het publiek gemusiceerd. Maar als het muzikaal zo goed zit zal daar wellicht niemand om malen.
Er werd furieus geopend met twee nijdige garagerocksongs waaronder “You better run”, prijsnummer uit hun laatste plaat ‘Tino: Frozen Angel’.
Daarna werd het roer meteen volledig omgegooid en kregen we een ellenlange en adembenemende instrumental waarin de drie gitaren repetitief tegen elkaar op stuiterden en om beurten de sterren uit de hemel speelden. Een gedurfde oefening die jammer genoeg zijn weg naar het vinyl nog niet gevonden heeft.
De rest van de set klonk wat conventioneler maar was daarom niet minder smakelijk. Hun inventieve psychedelische gitaarrock sleurde me mee in een benevelende roes die niet lang genoeg kon duren.

Roy & The Devil’s Motorcycle zijn reeds meer dan twintig jaar actief, hoog tijd voor wat meer erkenning!

Organisatie: 4AD, Diksmuide