In zes jaar tijd is het Britse Florence & The Machine uitgegroeid tot een supergroep. Onze ‘rosse’ Florence Welch is nu toe aan haar derde album . De indringende en zwierige indierock op ‘Lungs’ maakte plaats voor bombast en theatraliteit op die tweede ‘Ceremonials’. Een donker randje is altijd wel verweven in haar sound . Haar heldere , overtuigende vocals , die hemels , rauw kunnen zijn, vormen een enorm pluspunt .
We hebben al heel wat singles genoteerd en ook op deze nieuwe hebben we er een handvol . Lekker in het gehoor liggen “Ship to wreck” , “What kind of man” en “Queen of peace” , die een breed publiek bereiken, maar die ook de fans van het eerste uur niet zullen verliezen .
Het voller, bombastisch geluid blijft aanwezig , maar is meer gedoseerd dan op de vorige . De galmende pop met aanstekelijke , sfeervolle , gotische ritmes en de puike opbouw is stemmig, gevoelig als stuwend , dansbaar,  energiek , en tekenen voor een uiterst genietbare plaat . Opnieuw overtuigt deze Florence ten stelligste met deze derde plaat .
Live is ze rasechte performster en zorgt ze voor heel wat dynamiek . Een elegante dame die vol overgave te werk gaat en floreert, huppelt van de ene naar de andere kant. Iets wat we ook onrechtstreeks ervaren op de nieuwe plaat.