Billy Gibbons lijkt zich bijzonder goed te amuseren op deze solo plaat, de rosse baard heeft er zin in en hij trekt van de bruine kroeg door de urban steegjes naar de dansvloer. Hij doet het met een fijne kruisbestuiving tussen zompige rock en Zuid-Amerikaanse ritmes. Een territorium waar Los Lobos heer en meester zijn, maar Gibbons komt hier wel een dikke neus aan het venster steken.
De piano en een groovy seventies orgel brengen een flinke geut Booker T & The MG’s naar binnen en Gibbons draait daar nog wat drummachines en eighties invloeden van zijn ZZ Top pronkstuk ‘Eliminator’ door.
De bluesmicrobe huist ook nog steeds in die imposante baard (die inmiddels een stuk werelderfgoed is geworden) en er zijn zelfs sporadisch enkele flarden r&b en hip hop te bespeuren. Een beetje een te bont allegaartje zien we u denken, maar al deze invloeden vloeien wonderwel in elkaar en nergens klinkt dit gekunsteld.
Bovendien haalt  Gibbons geregeld zijn schitterende gitaarcapriolen naar boven zodat ook de doorwinterde ZZ Top fans niet ontgoocheld zullen zijn. Het plaatje is dus ook geschikt voor noeste bikers, maar die mogen voor de gelegenheid eens een Hawaii hemdje aantrekken in plaats van hun leather jacket.
Billy Gibbons heeft nog nooit zo funky geklonken. De laatste ZZ TOP ‘La Futura’ was ook al een heel fijn weerzien, en met deze swingende soloplaat kunnen we niet anders dan besluiten dat deze ouwe kraker weer helemaal hot is.