Prog-rock, tot halverwege de jaren zeventig een populair genre dat het muzikale landschap voor een groot stuk bepaalde,… tot de punks het een ferme stamp onder de kont kwamen geven.
Vanaf de woeste en agressieve oplawaaien van de wild om zich heen schoppende Sex Pistols, Clash, Ramones en consoorten was luisteren naar prog-rock not done. Saai, vermoeiend, langdradig en veel te ingewikkeld, heette het. Weg met die bullshit! Wie zich na ’77 nog met prog-rock durfde inlaten was totaal onhip, oninteressant en ronduit vervelend. De punks hadden hun slag thuis gehaald.
Tot op heden is prog-rock eigenlijk nooit van die klap bekomen en is het verstoten tot een niche-genre voor muziekpuristen, bejaarde hippies en Duitsers die zijn blijven steken in hun wijde broekspijpen (en geloof me vrij, daar zijn er veel van, want als er één land is waar overjarige prog-rock bands nog voor volle zalen spelen, dan is het Duitsland wel).
Toch zien wij een voorzichtige kentering en begint prog-rock heel voorzichtig terug binnen de dringen in de wat hippere milieus. Een band als Motorpsycho bijvoorbeeld jongleert al jaren met een sound die prog-rock verweeft met indie-rock en noise.
Een lichting nieuwe psychedelische bands als Wolf People en Dungen hebben duidelijk ook nogal wat prog-rock kaas gegeten en zelfs het immer coole Radiohead laat zich wel eens verleiden tot regelrechte prog-rock structuren in hun songs.
Ook de concertorganisatoren zijn er niet langer vies van, de Brusselse toonaangevende AB ontvangt binnenkort prog-boegbeeld Steven Wilson en heeft nog niet zo lang geleden de ouwe rotten van Yes nog eens op het podium gerold. Alles komt terug.

Ook als u geen Duitser bent mag u dus dezer dagen terug naar prog-rock luisteren zonder dat u zich met het schaamrood op de wangen onder uw bed moet gaan verbergen. Zelfs de punks gaan niet meer op uw smoel komen slaan, die zijn daar ondertussen te oud voor geworden.
Zo is de tijd rijp voor een band als Wobbler, die net als Motorpsycho uit Noorwegen komt. In vergelijking tot hun landgenoten drijven ze hun prog-rock niet in de richting van noise of alternatieve rock, maar voeren ze die eerder terug naar Yes, vroege Genesis (Gabriel periode), King Crimson en Jethro Tull. De plaat duurt een dikke drie kwartier, en als wij vertellen dat hier maar vier tracks op staan, dan weet u het wel. De titelsong alleen al klokt af boven de twintig minuten, maar het is hoegenaamd geen stinker. Lange symfonische stukken, folky vocals, seventies orgels, zwevende leadgitaren en dwarsfluiten maken het mooie weer. Zoals vaak bij dit soort muziek, is de song opgebouwd in een viertal bedrijven, met nogal wat tempowisselingen waarin een lading muzikale virtuositeiten uitvoerig langs de etalage passeren. Maar nergens klinkt het gekunsteld, langdradig of vervelend, wat op zich al een heuse prestatie is in het genre.
Het instrumentale intermezzo “Rendered In Shades Of Green” is een sierlijk verstild momentje van amper 2 minuutjes en daarna volgen er met “Fermented Hours” en “Foxlight” nog twee van die lange vette prog-brokken. De eerste gaat met het beste van Jethro Tull aan de haal en gooit nog wat goede ouwerwetse hard-rock op het vuur, en de tweede doet er ons aan denken dat we dringend nog eens ‘Foxtrot’ van Genesis en ‘Close To The Edge’ van Yes moeten opzetten. Allebei platen uit de prille seventies, of wat had u gedacht ?