The Grave Brothers, uit Gent en Antwerpen, bestaan reeds twaalf jaar en zijn nu pas toe aan hun eerste volledige album. Er waren al wel een split-album met ‘Adios Pantalones’ in 2013 en een EP in 2009, maar voor het overige moesten de fans het stellen met de liveshows. Dat er zo weinig output is voor een band met een puike reputatie heeft er natuurlijk mee te maken dat de leden van The Grave Brothers tegelijk in tal van andere bands spelen, zoals Fifty Foot Combo, The Mudmen, Demented Scumcats en Speedball Jr.
Het genre dat The Grave Brothers brengen, laat zich nog het best omschrijven als cowpunkabilly. Het cow-element komt daarbij van de op alle tracks aanwezige banjo van Tijl Van Buuren die nu eens melodie en dan weer lead of solo’s toebedeeld krijgt. Om maar te zeggen dat die banjo echt wel tot het DNA van de band behoort en dat het niet even snel een sample of een gastrolletje is. Aansluitend komt er nog wat cowboy-pathos om de hoek loeren dankzij stoere drinkliederen (“Drunk” en “Blood, Beer & Fire”). Psychobilly is ook niet echt ver af (“Death Is A Gift” en “The Crow Road”) en de resterende gaten worden gevuld met flinke dosissen punk, garage, bluegrass en rockabilly.
Het moet gezegd dat deze Gents-Antwerpse band heel zorgvuldig tewerk is gegaan. Het geluid klinkt op elk moment perfect, elk instrument zit op de juiste plek in de mix en elke song heeft inzake songopbouw en lyrics meer dan voldoende vlees aan het been. Hoogtepunten daarin zijn “Snake Struck”, “Under Locks Key” en “From The Hills Up North”.
Het is dan op het eerste zicht jammer dat er ook twee covers aan boord worden gehesen, vooral als er eentje bijzit van de (softe) countryrocker Dwight Yoakam. Toch is de versie van The Grave Brothers van Yoakam’s “This Drinking Will Kill Me” inzake sfeer één van de hoogtepunten van het album. Wat ze doen met “Mother Of Earth” van The Gun Club is dan weer iets minder spectaculair, toch krijgen ze nog een pluim om die band even uit de vergeetput van de muziekgeschiedenis te halen.
Dit album is zo sterk dat het ook te genieten is voor wie doorgaans een hekel heeft aan bluegrass of psychobilly.