‘Splid’ is voor de Noorse band Kvelertak het eerste album met zanger Ivar Nikolaisen, die sinds 2018 Erlend Hjelvik vervangt. Het is ook het eerste album voor Rise Records, nadat Roadrunner Records er met ‘Nattesferd’ alles aan gedaan had om de Noren naar de metaltop te katapulteren, inclusief een slopende tour als support van Metallica. Niet alle fans hebben het vertrek van Hjelvik goed verteerd en van ‘Splid’ kan dus veel afhangen voor de band.
Nikolaisen (ook van punkrockband The Good The Bad & The Zugly) is een heel andere zanger dan Hjelvik. Niet alleen op het podium, ook in stemtimbre, volume en bereik komt hij veel tekort als je ze naast elkaar zou zetten. Hij schreeuwt zich op ‘Splid’ schor zonder te overtuigen dat hij meent wat hij zingt. Als je dat gegeven even achterwege laat, is ‘Splid’ wel nog steeds een prima album. Eén waarop Kvelertak zijn sound nog verder uitgepuurd heeft. Er zijn wel meer bands met drie gitaristen, maar als je de drie gitaren van deze Noren hoort, kan je niet anders dan aan hen denken.
Wat wel opvalt is dat met het vertrek van Hjelvik ook de blackmetal-referenties verdwenen zijn. Kvelertak werd in het begin in de markt gezet als mix tussen punk en blackmetal. Met punkrocker Nikolaisen achter de microfoon landen ze eerder bij gemetaliseerde southern rock of Mastodon meets punkrock. Dat er twee tracks op het album staan met lyrics in het Engels wijst er enerzijds op dat de internationale ambities niet opgeborgen zijn, anderzijds is de taal voor de niet-Noorse fans nauwelijks een bezwaar geweest. Een Belg met een beetje taalgevoel kan zich wel iets voorstellen bij de onderwerpen die aangesneden worden. De track “Delirium Tremens” gaat jammer genoeg niet over ons fantastisch Belgische biertje.
Inzake songopbouw en vooral knappe intro’s hebben die van Kvelertak nog niets van hun pluimen verloren. ‘Splid’ loopt wel niet over van de tracks die zouden kunnen overtuigen als single. De evenknie van een “Fossegrim”, “Bruane Brenn” of een “Blodtorst” kunnen we niet meteen vinden. De tracks missen vooral wat grinta. Wat snelheid ook. “Bratebrenn” is de minst slechte van de kandidaten. “Rogaland” of “Necrosoft” hadden ook gekund, vooral vanwege hun herkenbaarheid. Enkel op het afsluitende “Ved Brennen Av Nihil” krijgen we een glimp van het grote talent dat Kvelertak was op de albums van 2010 en 2013.
‘Splid’ is goed genoeg om de reeds overtuigde fans te plezieren, maar als we streng zijn is het niet goed genoeg om de band naar een volgend, hoger niveau te brengen.