Suura is moeilijk in één hokje te duwen, maar we doen een poging met een reeks hokjes: akoestisch, instrumentaal, freejazz, neo-klassiek. De band vertrekt ongeveer vanuit de klassieke school en gaat naar waar de improvisatie hen leidt.
De aanzet van het album is op “Optiark II” speels en lichtvoetig, jeugdig enthousiast, als een kort wit zomerjurkje dat in het zonlicht je verbeelding prikkelt. Gaandeweg wordt de toon ernstiger en dan donkerder.
Met een bezetting van gitaar, bas en verschillende saxofoons lijkt dit kwartet beperkt in zijn mogelijkheden, toch is het net die beperkte bezetting die hen de vrijheid laat om stiltes of eerder bijna-leegtes in te vullen of die leegtes net heel aanwezig te laten zijn. “Somber” is een song die in golven speelt met je aandacht. Soms mag je die eens loslaten en kan je je laten meedrijven en dan weer moet je die aandacht met twee handen vastpakken voor het volgende hoofdstukje. Soms in de luwte, soms op de voorgrond. Mooi is dat.
“Morphe” is een titel die drie keer terugkomt op dit album. Het zijn zelfs naar jazz-normen eerder soundscapes dan composities. Intrigerend, maar ergens blijf ik telkens toch wat op mijn honger. Dan zit er bij “Somber” of “Efialtis” muzikaal meer vlees aan het been.
Als afsluitende titeltrack is het fluweelzachte “Luwte” een moeilijke. Hierop hoor je (op enkele uiterst spaarzame bastoetsen en een zuchtje sax na) enkel gitarist, bandoprichter en componist Nicolas Van Belle. Als gitarist blijft hij op dit album wat op de vlakte, een beetje tegen de natuur (of toch het cliché) van bandleiders en zeker gitaristen in, maar als componist toont hij zich een goudhaantje.

Blues/Jazz
Luwte
Suura