We zijn allemaal de som van onze beslissingen uit het verleden, is één van de bedenkingen van Paul Numi op zijn nieuwe album ‘Parallel Lives’. En hij gaat in de negen songs zelf op zoek naar wat er zou kunnen gebeurd zijn in zijn leven als hij op een bepaald punt een andere richting gegaan was, met soms misschien wat spijt en wroeging over dromen en liefdes die niet uitgekomen zijn. Dat zal wel bij iedereen zo zijn, maar Paul Numi weet het mooi en sterk te verwoorden. Misschien verwijst hij voor zichzelf wel naar zijn beslissing om uit de band Angry Voices te stappen na een nochtans mooi traject van supports en concerten. Maar zonder die beslissing hadden we nooit ‘Parallel Lives’ te horen gekregen.
Een tweede stokpaardje op dit album is dat we mensen niet moeten reduceren tot één kenmerk. Je kan tegelijk zakenman en artiest zijn, tegelijk bassist en songschrijver, of tegelijk liefhebben en eenzaam zijn, …  Veel diepgang opnieuw in de lyrics van Paul Numi, net als op voorganger ‘Chimera’.

Hij groeit nog wat in zijn rol van songschrijver en performer. Op “Not Yet” houdt Numi de hand vast van een vriend die niet lang meer te leven heeft. Zo’n gegeven levert soms goedkope tranen op, maar niet in deze song. “Let’s dance, laugh and sing, until the Reaper clips our wing”. Veel mooier kan je dat niet verwoorden.
‘Parallel Lives’ zou volgens de frontman meer Britpop zijn en minder ‘80’s/new wave, maar daar ben ik niet van overtuigd. “So High” heeft inderdaad wel de look & feel van Britpoppers als Pulp of Supergrass. Maar “Multitudes” neigt als geheel en zeker in het refrein wat naar de vroege Kim Wilde en voorts hoor ik op dit album referenties naar The Stranglers (op “Wake Up” en “I’ve Got It Made”), Squeeze (“Wake Up”) en The The (“Something To Hold On To”) en een gepolijste versie van The Gang Of Four (“Never, I Believed” en “Let’s Get Out”). Misschien niet de meest vernoemde bands voor wie naar de jaren ’80 verwijst, maar wel bands die het peper en zout waren in de muziek van die jaren.
Op ‘Parallel Lives’ laat Paul Numi zich begeleiden door dezelfde band als op ‘Chimera’ en dat rendeert. De tracks klinken nog organischer en lijken met nog meer souplesse ingespeeld. De synth krijgt deze keer meer tijd en ruimte en dat is een goede beslissing. Gemiddeld hebben de tracks van dit nieuwe album meer pit en een dansbaarder ritme dan die op het vorige album. “Let’s Get Out” heeft bv. een heel aanstekelijke drive en “I’ve Got It Made” moet een volle dansvloer opleveren op elk vleermuizen-feest. Opnieuw een heel aangenaam album.

https://www.youtube.com/watch?v=EmmgcjeCcZQ
https://www.youtube.com/watch?v=HYBP-lauk-s