Lambrini Girls - ‘Riot Grrrl’ furie in het kwadraat
Aéronef (Club)

Wij hebben een zwak voor al die Australische punkrock bandjes die de laatste tijd komen overgevaren. Ze zijn gevrijwaard van de arrogantie van veel van hun Britse collega’s, een cool imago kan hen volledig gestolen worden en ze brengen hun pretentieloze straight-forward punk steeds met een hoge dosis fun. Denk aan bandjes als The Chats, Stiff Richards, CIVIC, C.OF.F.I.N., Drunk Mums, Amyl & The Sniffers, Radium Dolls en nog een hoop andere.
Mogen het rijtje vervoegen: Delivery, ook weer een groepje die het warm water niet heeft uitgevonden, maar wel frisse en gedreven indie-punkrock brengt. De band stelde hier hun kersverse album ‘Force Majeure’ voor en dat is een verdomd pittig plaatje dat op het podium nog wat werd aangescherpt. Met twee dames in de rangen werden de vocals gretig onder elkaar verdeeld, de gitaren klonken fris en krachtig en de songs waren voorzien van een stel puntige hooks. Delivery zorgde voor 40 minuutjes non-nonsens punkrock, een meer dan aangename opwarmer.

Het Britse duo Shelf Lives speelt naar eigen zeggen electro-punk. In hun geval wil dit gewoon zeggen dat de drums, de bassen en de beats uit een klankkast komen, dat daar een lading vervormde gitaarrifs worden over gepleurd en dat een springerige zangeres nogal kwaad te keer gaat. Een formule die al eerder -en beter- werd toegepast door menige andere bandjes.
Het moet gezegd, hier zaten nogal wat energieke en dynamische momenten in, maar omdat er steeds uit dezelfde trukendoos werd geplukt werd het toch algauw wat eentonig. Shelf Lives moest het duidelijk hebben van de drive, de energie en de ophitsende sound. Niet van onvergetelijke songs, want die waren er niet. Er zijn dezer dagen wel meerdere acts die iets in een dance-punk richting proberen, zoals Chalk, Talkshow of Model/Actriz, maar die spelen toch allemaal in een hogere categorie en hebben veel meer inspiratie in hun koker zitten.

Qua ophitsing, furie en punk-razernij schakelden de wilde dames van Lambrini Girls nog een dozijn versnellingen hoger. Vooral de stormachtige frontvrouw Phoebe Lunny wist met haar onstuimigheid geen blijf en spoorde al vanaf minuut één tijdens “Big Dick Energy” het publiek aan tot een heuse sitdown gevolgd door een wilde moshpit die zowat het hele optreden werd aangehouden. Meerdere keren gooide ze zichzelf met lijf en leden in het kolkende publiek, ze speelde een song in de nek van een toeschouwer en ramde op haar gitaar alsof ze brandhout aan het kappen was.
Omdat Lunny in al haar furie al wel eens haar gitaar aan de klant gooide was het aan bassiste Lilly Macieira om de gaten op te vullen. Geen nood, ze deed het met verve en hield constant de songs onder stoom met haar daverende baslijnen. Ondertussen maakten de dames hun extra missie duidelijk, de ‘fucks’ en anti-Trump slogans vlogen in het rond, politici en politie moesten eraan geloven en de queer gemeenschap werd op handen gedragen.
De boodschap kwam over en dat was gelukkig niet ten koste van de vaart, want die bleef constant in de set zitten. Dit was in de eerste plaats een waar punkfeestje, met veel lawaai, ongetemde passie en ongeremde geestkracht.
Korte kopstoten van songs als “Help Me I’m Gay”, “Gods Country”, “Bad Apple”, “Filthy Rich Nep Baby” beukten alles aan flarden. Zowat de volledige nieuwe plaat ‘Who Let The Dogs Out’, een punk-kopstoot van jewelste, werd er met de meest uitbundige daadkracht doorgesjast.
Wild, chaotisch, furieus en kokend heet, dit was heuse Riott Grrrl-furie zoals pioniers Bikini Kill het in de nineties met een steekvlam in gang hebben gestoken.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe

Lambrini Girls
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7300-lambrini-girls-25-02-2025?catid=category

Organisatie: Aéronef, Lille