Masters Of Reality - Een levende legende in het Wintercircus

Het nieuwe album ‘The Archer’, waarop toch een beetje te veel gezapigheid heerst, was voor ons niet meteen de reden om nog eens Masters Of Reality te gaan bekijken.
Maar andere redenen genoeg, verdomme.
Vooreerst is Chris Goss een legende die destijds het geluid van stoner-pioniers Kyuss mee heeft bepaald en zich daarmee meteen de titel van de godfather van de stoner-rock heeft toegeëigend.
Ten tweede heeft hij in 1988 met ‘The Blue Garden’ een onvervalste hardrock klassieker gemaakt die een must is in elke zichzelf respecterende platencollectie. En ten derde zit er in onze memorie een onvergetelijk en uitermate fantastisch concert vereeuwigd, men zegge en schrijve 14/12/2001 in het SMAK in Gent, met quasi de voltallige Queens Of The Stone Age als begeleidingsband.

Vandaag zag Goss zijn band er uiteraard heel anders uit, met onder meer gitarist Steven Janssens (The Mudgang, Mauro & The Grooms, The Whodads, Daan) in de rangen. Geen idee hoeveel tijd Janssens gekregen heeft om zich in te lijven in het repertoire van Masters Of Reality, maar hij speelde met een geweldige flair en bravoure alsof hij die songs al jaren opvoerde.
Masters Of Reality begonnen een beetje lauw, dit niet toevallig met één van de nieuwe songs “I Had A Dream”. Verder in de set zouden er nog een drietal tracks uit ‘The Archer’ volgen, waarvan enkel “Mr Tap n’ go” zich kon meten met de grote broers.
Voor de rest was dit een concert om van te smullen. Het vuur zat zoals te verwachten vooral in een flinke stapel krakers uit ‘The Blue Garden’ en ‘Sunrise On The Sufferbus’, en daar was het zo goed als volgelopen Wintercircus uitermate tevreden mee.
Al vanaf die typerende keyboard intro van “Doraldina’s Prohecies” zat de groove erin en was de trein vertrokken. “John Brown” was even stevig als briljant, “Third Man On The Moon” presenteerde zich als een waar riff-festijn en rockte de stenen uit de muren. Absoluut hoogtepunt was een uitgesponnen “Rabbit One”, gebouwd op dat bloedgeile basloopje en voorzien van minutenlang heerlijk smeulende gitaren.
Het dak ging er helemaal af met het aan elkaar gebrande stomende tweeluik “Theme For The Scientist Of The Invisible” en “The Blue Garden”, uitermate geweldig. Na zo een zinderend duo moest het uiteraard crescendo gaan, waarop “She Got Me When She Got Her Dress On” uit zijn voegen barste, rollend en bruisend als nooit tevoren.
Als toetje ging Masters Of Reality eruit met de stampende potige bluesrock van “Ants In My Kitchen”, waarin Freddie King’s “Going Down” heerlijk verweven zat.
Een stevig slot van een straf concert met enkele haperingetjes (de oudjes “Why The Fly” en vooral “100 Years of Tears on the Wind” waren wat slapjes en leken de tand des tijds niet te hebben doorstaan).

We onthouden toch vooral een aangenaam weerzien met een onuitwisbaar rock-icoon.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7372-masters-of-reality-2025-04-04?ltemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent