Dit elfde studio-album is er eentje waarop MONO in al zijn kleuren en dimensies te bewonderen is. Instrumentale pracht, gelaagde elektronica, bijtende noise, neo-klassieke composities en een bij momenten filmische sound om bij weg te dromen.
Wij hebben deze Japanse keizers van de postrock trouwens nog nooit op een minder album kunnen betrappen, en ook nu zijn we terug onder de indruk van hoe fris en inventief ze weten om te springen met een genre dat ondertussen te veel werd platgetreden.
MONO is samen met Godspeed You Black Emperor één van de ongenaakbare toppers van de postrock en met dit nieuwe album houden ze glansrijk alle copycats op een ruime achterstand. Bij Mono gaat het steeds om sfeerschepping, maar niet van het kleffe soort, wel een sfeer die richting universum soms met abrupte stoorzenders te maken krijgt. Er kan zich al eens een plotse ontploffing voordoen in de dampkring.
In de epische opener “Riptide” is dat al meteen het geval. Elders komt Mono dan weer in een ijle bijna geruisloze atmosfeer terecht, “Heaven In A Wild Flower” is zo een stil stukje minimalistische pracht, net als de fijngevoelige afsluiter “And Eternity in an Hour” waarin een eenzame piano als laatste de kamer verlaat. In het 12 minuten lange “Hold Infinity In The Palm Off Your Hand” is het pas na 8 heerlijk golvende minuten dat een vulkaan uitbarst en de hete lava vervolgens gul naar beneden vloeit.
En of dat het allemaal herkenbaar en vertrouwd in de oren klinkt, maar er zit geenszins sleet op, ‘The Pilgrimage Of The Soul’ is met name het zoveelste indrukwekkende hoogstandje in het oeuvre van Mono.
De Gentse band This Can Hurt bracht in 2020 op Glasstone Records het uitstekende “Worlds Apart” uit. Dat kreeg overal goede kritieken. Nu komen ze met deze single af: “Michaela”. Een bom van een nummertje. Het is sfeervol en heeft door de gecontroleerde uitbarstingen genoeg variatie om boeiend te blijven. De intro is met de synth en de neuriënde backings heel sfeervol. Dit komt terug in het refrein. De baslijn komt er bij momenten mooi door. Het nummer is mooi uitgewerkt en klinkt af. Prachtig.
De b-kant “Live With Me” is een herwerking van het gelijknamige Massive Attack nummer. Je herkent de baslijn en zo maar ze hebben het wel qua structuur en vibe in een eigen jasje gestoken. Ditmaal uitgegeven op hun eigen label Lacienda Records.
Verder staat er nog “If You Go” op de planning om als single uit te brengen. Het betreft hier een samenwerking met Marieke Bresseleers. Marieke is een gekende zanglerares, theaterspeelster en is frontvrouw geweest bij de metalband Circle Unbroken en Lords of Acid. Nog iets om naar uit te kijken dus.
Pop/Rock/Wave
Michaela -single-
This Can Hurt
Het land ging in lockdown. Dat wist u al. De deuren naar het podium gingen op slot en zangers moesten thuisblijven. Daar hebt u samen met ons over zitten klagen op social media. Guido Belcanto trok zich terug in de Franse Pyreneeën en verbleef daar een half jaar in ballingschap. Dat leverde een fantastisch album op met pareltjes van eigen teksten en vertalingen en de beste Belgicana die je ooit te horen zal krijgen.
Belcanto’s nieuwe album ‘In De Kronkels Van Mijn Geest’ begint met een vertaling van een song van Fabrizio De André, een inmiddels overleden Italiaan die zelf al eens werk van Bob Dylan of Leonard Cohen vertaalde, maar die vooral zelf meer dan 300 nummers schreef. Die gaan – net als bij onze Belcanto – over mensen in de marge, hoeren en hoerenlopers.
Een titel als “Het Doodlopend Straatje” is op het lijf van Belcanto geschreven en gitarist Geert Hellings geeft een tranerige country-twang aan deze op zich al prachtige folksong.
Ook een songtitel als “Een Luchtige Liefde Met Een Meisje In Volle Fleur” kan enkel uit de pen van Belcanto vloeien. Deze pure folksong is opnieuw veel te autobiografisch voor sommige luisteraars, die van plaatsvervangende schaamte een blos op de wangen zullen krijgen. Toch is het meer dan dat. De zanger vat zijn leven samen aan de hand van wat er echt toe doet in het leven: de liefde en hoe ze beleefd wordt. Vertaal dit naar het Engels, laat het zingen door Mumford And Sons en de monden vallen open.
“De Wonde Die Nooit Heelt” is een vertaling van Bob Dylan en “Antoine” is geleend van Townes Van Zandt, maar Guido Belcanto zet de teksten wonderwel naar zijn hand en naar zijn hart. Bij Stan Jones’ “Ghost Riders In The Sky” verzon hij dan weer een compleet nieuwe tekst in het Nederlands op het bekende deuntje. Het werd het typische drama en tranendal dat hij wel vaker op ons netvlies schildert, maar het is een perfecte match. Radio 1 haalt zijn neus op voor deze single. Wel, Radio 1 heeft ongelijk.
Een klein meesterwerkje met opnieuw country en viool-arrangementen is “Voor Een Man Is Het Geluk Van Korte Duur” en dat gaat uiteraard over seksueel genot. Muzikaal lijkt dit gebaseerd op minstens een klassieke hit, maar tekst en muziek zijn vorig jaar in de Franse Pyreneeën bedacht. Hetzelfde kan je zeggen over “Denk Toch Niet Dat Ik Niet Aan Je Denk”. Ook dit klinkt zo vertrouwd (met die klagerige mondharmonica) dat je als muziekliefhebber ervan overtuigd bent dat het een bestaande en bekende song is. Het ‘origineel’ had zo op ‘Windsong’ van John Denver kunnen staan, of anders op ‘Jonathan Livingston Seagull’ van Neil Diamond.
Met “Meisje Van Het Meetjesland” gooit Belcanto zijn knuppel in het hoenderhok van de woke-gemeenschap, terwijl zijn bewerking van de traditional “Plastic Jesus” gewoon leuk is. Titelsong “In De Kronkels Van Mijn Geest” start als een jaren ’70-kleinkunstriedel van Dimitri Van Toren of Zjef Vanuytsel en het lijkt ook op die periode dat Belcanto terugkijkt in dit lied.
Zelfreflectie is Guido Belcanto niet vreemd, maar hoe hij zichzelf en zijn leven fileert op (Ik Kweek) “Rozen Op De Mesthoop Van Het Leven” is ongezien. Stef Kamil Carlens cijfert zichzelf hier volledig weg als backing-zanger in deze country-achtige tranentrekker. Belcanto is gelukkig niet van plan om met pensioen te gaan: “niemand zal mij ooit kunnen dwingen om mijn stem te laten zwijgen”. Dat is ook nergens voor nodig. De wereld heeft Guido Belcanto nodig, vandaag misschien meer dan ooit. Mocht Guido Belcanto niet bestaan, dan zouden ze hem moeten uitvinden. Maar hij bestaat al en hij zit op dit album op het topje van zijn kunnen.
‘Til The Oceans Overflow’ is het nieuwe album van Fischer-Z. Het is van ongeveer hetzelfde kaliber als de vorige twee: ‘Swimming In Thunderstorms’ en ‘Building Bridges’, maar misschien nog net ietsje beter of straffer. Het nieuwe album wil een antwoord zijn op ‘Red Skies Over Paradise’, het album uit 1981 dat de hits “Berlin” en “Marliese” opleverde en dat zie je ook in het artwork, waarop dezelfde hoofdfiguur kijkt naar een Berlijn dat nu plots aan de kust lijkt te liggen (een verwijzing naar de albumtitel).
Berlijn was de stad waar ‘Red Skies’ werd opgenomen en is ook de stad waar het begin van ‘Til The Oceans Overflow’ opgenomen werd. Vanwege de viruspandemie werden die opnames afgebroken en mocht John Watts thuis achter de laptop de draad oppikken met de band. Die band is in grote lijnen dezelfde band als op ‘Swimming In Thunderstorms’, met oudgediende Dave Purdye op bas. Purdye en Watts werkten al samen in 1981, maar niet voor ‘Red Skies’ wel voor zijn John Watts’ solo-track ‘Speaking In A Different Language’. Een jaar later, in 1982, maakte Purdye dan wel deel uit van Fischer-Z voor de later als album uitgebrachte TV-opnames bij het Duitse Rockpalast. Dat maakt dat er toch ongeveer een link meer is naar ‘Red Skies’ dan enkel de bijdrage van frontman Watts.
De in Berlijn gestarte opnames zouden zowel een Fischer-Z-album als een solo-album moeten hebben opgeleverd, maar die twee zijn samengesmolten tot ‘Til The Oceans Overflow’. Met een wel heel grove korrel zout zou je kunnen stellen dat het nieuwe album begint bij Fischer-Z en eindigt als solo-album. De eerste drie, vier tracks zijn dynamischer, makkelijker mee te zingen en met meer melodie en de drie tot voor afsluiter “A.I.Owns.U.” zijn intimistischer en meer op de boodschap in de lyrics gefocust. In grote lijnen dus. Die “A.I.Owns.U.” is een wel heel upbeat, vrolijk-satirisch niemendalletje dat bij mij herinneringen oproept aan Fischer-Z’s “Limbo”. Maar die laatste stond niet op ‘Red Skies’.
‘Til The Oceans Overflow’ start met “Choose”, geleend van de Record Store Day-release van 2020 met de lekkerste, maar niet-eerder-uitgebrachte songs van de ‘Swimming In Thunderstorms’-opnames. Een heel goede zet om deze ijzersterke track hier een herkansing voor een ruimer publiek te geven. “Brian” is meer dan vermoedelijk een vervolg of een duiding op “You’ll Never Find Brian Here” van ‘Red Skies’, zoals “Romance Can Last Forever” een vervolg is op “Berlin” en zoals “Oh Compassion” een vervolg zou kunnen zijn op “Marliese”. Voorts veel zelfbeschouwing van John Watts die zijn leven en liefde(s) overkijkt, zoals op “Narcissus”, “Selfish Mirror”, “Waterside” en “Cuban Rain Falling”, al kan één ervan misschien ook over de tot inkeer gekomen stalker van “Marliese” gaan of een repliek zijn op het 40 jaar oude “The Writer”. De kernbomdreiging van “Cruise Missiles” op ‘Red Skies’ werd ingeruild voor de klimaatdreiging op “Choose” en titeltrack “Til The Oceans Overflow”, zoals “Dystopia’s Here” en “A.I.Owns.U.” de nieuwe 2021-versies zijn van “Multinationals Bite”.
Veel linken met ‘Red Skies Over Paradise’ dus, maar onthou misschien vooral dat het nieuwe album perfect op zichzelf staat, met een John Watts op de toppen van zijn kunnen. Als Watts straks opnieuw de Vlaamse podia aandoet, wacht dan niet enkel op de greatest hits van Fischer-Z, maar geniet vooral van deze nieuwe oogst aan potentiële hits op ‘Til The Oceans Overflow”.
Tim Showalter is terug met een nieuw album voor Strand Of Oaks, het achtste alweer en het eerste sinds zijn verhuis naar Texas. Hij kreeg in de studio opnieuw mooi gezelschap: de vaste waarde Kevin Ratterman op drums en ook opnieuw Carl Broemel en Bo Koster (beide van My Morning Jacket) op respectievelijk gitaar en keyboard. Voorts is er Cedric LeMoyne (Alanis Morrissette) op bas en misschien de meest verrassende naam: James Iha van The Smashing Pumpkins zingt en speelt gitaar op het verdienstelijke “Easter”.
Showalter heeft weinig veranderd aan de succesformule van Strand Of Oaks. De poprocksongs baden nog steeds in een sfeer van atmosferische melancholie, warme intimiteit en (wisselend) positivisme en treurnis.
Dezelfde sfeer die je kent van bv. Isbells, Songs: Ohio, Marble Sounds, Elbow of The War On Drugs.
Op dit album klinkt die melancholische sound wel heel smooth, upbeat en opgepoetst. Om mee te zijn met de verhalen van Showalter moet je misschien toch het tekstvel erbij nemen en dan vind je een album over verdriet en verlies. De dood is heel aanwezig en het lijkt alsof Showalter zelf een psychologische knauw gekregen heeft tijdens de voorbije pandemie. Die diepgang zit niet enkel in de lyrics maar soms ook in een parallelle ‘laag’ in de melodie.
De positieve uitschieters zijn de singles “Galacticana”, “Somewhere in Chicago” en “Jimi & Stan”.
https://www.youtube.com/watch?v=Ghd08ex2bzo
Miesha & The Spanks bieden een dynamische mix van punk, garage, en hard rock. Verder rechttoe-rechtaan tekstueel , een gruizige productie en hard-hitting optredens. Ze zijn geïnspireerd door proto punk klassiekers The Runaways, MC5 en The Stooges, en 90s riot grrrl/grunge bands als L7 en The Gits .
Het is een energieke sound van killerriffs Een zweterige concertzaal stellen we ons voor bij zo’n sound.
Ze hebben een nieuwe EP uit, simpelweg ‘Singles EP’ genaamd. Wat bedoeld was als een mixtape van op zichzelf staande tracks werd een verzameling songs ; ze zijn beïnvloed door de effecten en veranderingen die het leven tijdens de lockdown betekende.
Vanaf “Unstoppable” voel je aan welke richting de plaat uitgaat. Energiek, aanstekelijk, lekker strak en rechttoe-rechtaan punk/garagerock.. Het zijn songs gedrenkt in een badje van opgekropte frustraties die worden uitgespuwd. Niets meer , niet minder , maar altijd wel goed!
Luister verder maar eens naar “Wanna Feel Good”, “Mixed Blood Girls” en “I used to care (I don't care)”. Geen somber sfeertje creëren dus , maar eigenzinnig , goed te werk gaan en lekker om zich heen stampen is de boodschap .
Miesha & The Spanks doen niet echt iets vernieuwend muzikaal , maar ze brengen wel degelijke punk en garagerock vol adrenalinestoten. “SOS” en afsluiter “We Were Never Meant to be alone For this Long Together”.
Eenvoudig knap Plaatje dus!
Unstoppable 03:12 Wanna Feel Good 03:16 Mixed Blood Girls 03:02 I Want Fire 02:44 I Used To Care (I Don't Care) 03:00 SOS 02:32 We Were Never Meant To Be Alone For This Long Together 02:59
Punk/Garage rock
Singles EP
Miesha and the spanks
Works Of The Flesh bestaat uit muzikanten die binnen de scene al hun sporen hebben verdiend.
Works of the Flesh speelden op Catacombfest Open Air hun allereerste concert. Zanger en frontman Tim De Meyer schudt met zijn rauwe, bulderende stem iedereen wakker. De baslijn van Johan Anthonissen, het venijnig gitaar geweld van Niels Larsen en Timmy 'Beuk' De Beukeleer' en tot slot de knallende drums van Steven De Herdt gaan door merg en been.
Deze samenwerking bewijst trouwens dat er al jaren iets bloeit binnen de Antwerpse Metal Scene die nauw verbonden is aan o.m. Music City.
We hadden over 'Works of the flesh' een heel mooie babbel met zanger Tim De Meyer. Het interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook die plaat eens onder de loep te nemen.
Overrompelend , als een rollarcoaster en als een sneltrein, klinkt de plaat . Na twintig minuten is het al gedaan, je krijgt zelfs niet de kans om even op adem te komen.
“Constant Pressure” geeft de toon aan, snel, rauw en verschroeiend. Elke riff , drumpartij en vocals zijn als een vulkaan uitbarsting, de lava stroomt en alle leven verzwelgt onder het gewicht van die razendsnelle riffs.
Zonder oponthoud blijft Works of the Flesh het gaspedaal induwen, tot je compleet murw geslagen bent. Ze stralen zo’n spelplezier uit dat je thuis zelf begint te moshen en uit de bol gaat.
Deze plaat is gewoon te kort. Na die twintig minuten smaakt dit naar meer; je krijgt er niet genoeg van ; je wordt compleet omver geblazen en blijft verweesd achter .
Wat een verslavend rauw inwerkende death metal. Missie geslaagd.
Tracklist: Constant Pressure - God Is the Gospel - The Great Dictatewhore - Double Standards - Anti-Social Media - Eat Kill Fuck Repeat - Murder Is My Name - Go Feed the Maggots
Death Metal/Crust
Works Of The Flesh
Works of The Flesh
We citeren even "De Brusselse zangeres Tessa Dixson deed tijdens de lockdown een beroep op een eclectische groep collega-artiesten om hen hun tanden te laten zetten in tracks van haar debuutalbum ‘Genesis’.
Gelijkgestemde artiesten als The Subs, Glauque, Yellowstraps, Compact Disc Dummies (opererend onder hun Silver Sisters moniker), NightFunk, DJ Licious, KRANKk, Rheinzand, Borokov en vele anderen zetten hun eigen unieke stempel op Tessa's indrukwekkende verzameling songs."
Op haar debuut bewees ze reeds haar veelzijdigheid als pop artieste, Het debuut 'Genesis' overtuigde . Ondanks de corona lockdown slaagde ze erin haar nummers opnieuw te bewerken en nieuw leven in te blazen. Ze krijgen een nieuwe input in de samenwerkingen. Ingenieus alvast.
Tessa Dixson weet als muzikante en componiste haar publiek te bespelen.
Uit de eerste disc halen we die eigenzinnigheid van ‘uitkleden’, ‘ontleden’ en een ‘heel andere wending geven’, wat we horen op o.m. “Tender Me”, “Burn” en “Promised land”. Tessa Dixson heeft een bedwelmende ontroerende stem , duidelijk een meerwaarde in het songmateriaal!
Deze 'Genesis (Expanded)' is een avontuurlijk plaatje geworden op die manier. Songs die een andere wending krijgen door de remix, en groovy klinken, door de rits artiesten en haar eigen talent. De Rheinzand remix is er eentje om van te snoepen door de funky raves.
Ze bracht een opmerkelijke single uit “Creep” , die de veelzijdigheid onderstreept.
https://www.youtube.com/watch?v=60ZcsqnMR3w
Disc 1: Tender Me 03:36 My Mind 03:35 Burn 03:57 Promised Land 02:19 My Love (feat. Yusuf) 04:06 How High 04:06 Keep Going 04:12 Stealing Eyes 03:51 Coming Home 03:13 Hurting So Good 03:43 Morning Light 04:02
Disc 2: Coming Home (DJ Licious remix) 03:00 How High (Yung Malfliet Remix ) 04:32 Coming home (Silver Sister Remix) 05:21 Promised Land (NightFunk remix) 05:05 Stealing eyes (Yellowstraps remix) 03:22 Keep Going (KRANKk remix) 03:32 Tender Me (Stereoclip remix) 03:47 Coming Home (The Policy Remix) 04:43 How High (John Noseda remix) 03:39 Keep Going (Borokov Borokov remix) 03:59 My Mind (La Nuyt's Acid Mix radio edit) 04:59 Tender Me (Sander W remix) 02:28 Promised Land - Glauque (Glaque remix) 02:48 Keep going (Rheinzand Dub mix) 08:28 Coming home (Andy Faisca Remix) 06:45 Keep going (Rheinzand remix) 07:57 Tender me (the subs remix) 03:40
We besteden al aandacht aan het nieuwe project van Udo Van Roosbroeck 'Granola Import'. Zie verder.
Hoog tijd om de EP onder de loep te nemen. Singer-songwriter Udo Van Roosbroeck een componist, muzikant die ook op z’n buikgevoel afgaat. 'Scratch The Surface' is een interessante EP onder z’n naam Granola Import.
Udo laat zich voor dit project zeer goed omringen. Hij krijgt vocale ondersteuning op “Ambitions”, “Scratch the Surface” en “Deceny” van Patricia Van Gutsem en Joanna Luan. Op “Sea Blues Crush” gooit Slow Bear zijn stem in de strijd.
De productie werd verzorgd door Dirk Miers die ook percussie speelt op vier van de zes songs. De klarinet is van Jan Van Poyer terwijl Jeff Assey contrabas speelt op “Deceny” en Frank Wuyts speelt dit op “Scratch the surface”. Jef Verheyden tenslotte, speelt bedwelmende tuba op “Sea Blue Crush”. Udo profileert zich tot multi-instrumentalist en heeft een bijzonder warme stem.
Het donkere, weemoedige is belangrijk , net als een dosis humor. Er is een uniek, persoonlijk tintje terug te vinden. Algemeen ervaren we gemoedsrust. Een intense verscheidenheid, die een enorm pluspunt is, waardoor Granola Import een beetje doet denken aan een wilde combinatie van Leonard Cohen, Tom Waits en Nick Cave.
Hier is sprake van zes overtuigende nummers.
newsflash Granola Import - Scratch The Surface - 6-track debut EP, released in April 2021 (musiczine.net)
Tracklist: Ambitions 03:16 Scratch The Surface 04:51 Iranian Marketing Girl (From Toronto) 04:20 Decency 03:54 Sea Blue Crush 02:58 Maria 03:10
On Atlas' Shoulders is een Duitse Epic metal band die al een kleine vier jaar bezig is.
De band bracht in 2020 'Invictus' uit, die erg goed werd ontvangen. We waren onder de indruk van de inspiratie en het enthousiasme van het combo. 'Hyperion' is nu een volgende stap in het genre en in de evolutie van de band.
Epic metal is het uitgangspunt , maar het is meer dan dat. Ze gaan verder in het genre , verlaten de comfortzone en trekken op avontuur. “The Executioner” is meteen een goed voorbeeld; de riffs klieven lekker en de drumsalvo's worden mooi opgedreven.
De emo vocals van de zanger Marius Bönisch is iets aparts, vooral als hij het op een gillen zet, komt het niet altijd overtuigend over. Het past niet steeds binnen het plaatje dat de band aanbiedt. We houden meer van zijn ingehouden stembereik in de nummers.
Hij weet voldoende te variëren , wat tot slot goed is .
De instrumentatie is sterk door de lekkere soli en de bonkende drums. Zo hoort het in de heavy epic metal. Luister maar naar die aanstekelijke riffs op “When Heavens Collide” “Age of Fire” en het afsluitende “Brothers in Arms”; om mee te brullen …
‘ Hyperion’ is dus een verrassend plaatje en toont een fijne evolutie van de band aan in het epic metal genre. Sjiek.
Tracklist: The Executioner 03:22 5 Billion Years 03:39 Ruins 04:00 When Heavens Collide 05:56 Age of Fire 02:59 To the Wolves 04:00 Flight of the Falcon 04:10 Interceptor, Truth Protector 03:56 Biohazard 03:03 Brothers in Arms 04:53
Sinds de jaren '90 werd F.G. verliefd op lo-fi muziek en experimentjes nadat hij de tapes van Daniel Johnston en de eerste releases van Beck ontdekte. Onder zijn eerste alter ego The Ordinary Seaman, bracht hij meer dan een decennium door met het opnemen van primitieve geluidsexperimenten en teksten over het leven en jeugdige liefde. Jaren later besloot hij zijn naam te veranderen in Philippe Guislain en begon hij in het Nederlands, zijn moedertaal, te schrijven om bracht zijn poëtische kant volledig tot uiting. Op zijn debuutrelease 'The Only River' uit 2020 bekijkt hij zijn songwriterscarrière opnieuw, door de ogen van een 40-jarige man. Vasthoudend aan een oer karakter, herschikt hij zijn oude songs op een meer volwassen manier.
Het nieuwe album 'Ochtenddirectie' is een selectie van Philippe Guislain’s Nederlandstalige gedichten die bol staan van liefde en humor, met een korreltje zout genomen.
“Nooit meer Geld Nodig”, “De Dag vol Aandacht” en “Nergens Heen” laten een veelzijdig componist en verhalenverteller horen. Hij beweegt zich in chanson en kleinkunst, maar houdt evenzeer van eigenzinnigheid. We leerden Philippe Guislain kennen met 'The Only River'; hij zet die muzikale lijn met 'Ochtenddirectie' verder. Een eigen mening , visie en humor klinken door, als een echte troubadour en kleinkunst grootmeester. Het maakt de plaat zo bijzonder. “Naaktheid” en “Vandaag zondag” zijn twee mooie afsluiters .
Overtuigd klinkt ook de versie van “Ik voel me zo verdomd alleen” , een song waarop het bordje 'afblijven' kleeft, maar Philippe geeft er zijn eigen draai aan, waardoor de song opnieuw tot leven wordt gewekt. Prachtig!
'Ochtenddirectie' onderstreept het talent en de veelzijdigheid van de man als componist en verhalenverteller in het genre.
Tracklist: Nooit Meer Geld Nodig 02:35 De Dag Vol Aandacht 02:46 Het Lachen Zal Vergaan 03:02 Nergens Heen 04:39 Een Man Van De Wereld 02:26 De Naaktslak En Ik 04:48 Ik Ben Een Voorstander 01:42 Voor Elkaar Toen We Er Niet Waren 04:26 Groepsgevoel 02:35 Ik Voel Me Zo Verdomd Alleen 03:31 Stella 04:53 Lindy Jones 01:47 Afgeleid Door Eigen Hoofd 02:57 Naaktheid 02:56 Vandaag Zondag 05:30
Nederlandstalig/Lo fi/Kleinkunst
Ochtenddirectie
Philippe Guislain
De titel van zijn nieuwe single (“Stront In Mijn Kop”) roept herinneringen op aan “Poep In Je Hoofd” van de Raggende Manne. Het is ook al een heerlijke scheldtirade, hier aan het adres van al wie zwerfvuil achterlaat. Of hij daarmee ook mensen zal overtuigen om geen zwerfvuil meer achter te laten, dat zal misschien wel niet, maar als catharsis en als rant tegen iedereen die ‘schijt heeft aan de wereld’ kan het zeker tellen.
Hij brengt de single met een paar welgemikte, grofkorrelige blueslicks, zodat het nog harder klinkt als een ouderwetse protestsong.
In november komt zijn nieuwe album ‘Water’ uit met nog meer licht-maatschappijkritische teksten. Deze fijne Nederlander heeft duidelijk geen stront in z’n kop.
https://www.youtube.com/watch?v=m7ReIZ77bNk
Nederlands 
Français 
